Αυτοί τώρα δικαιώνονται.

Δεν μπορείς να υπόσχεσαι ότι θα επαναφέρεις στις θέσεις τους όσους δημόσιους υπαλλήλους  απολύθηκαν , ότι θα επιστρέψεις την 13η και 14η σύνταξη στους συνταξιούχους, και ότι θα πάψεις να πληρώνεις τις δανειακές υποχρεώσεις της χώρας εάν οι Ευρωπαίοι δεν κουρέψουν το μεγαλύτερο μέρος του χρέους σου και στο τέλος να μην κάνεις τίποτα από αυτά γιατί δεν θα έχεις τα χρήματα ή τις εναλλακτικές στρατηγικές στήριξης της χώρας για να πραγματοποιήσεις της υποσχέσεις σου.

         
Αρα ήταν επωφελές για τον  κ. Τσίπρα - πριν μιλήσει στη ΔΕΘ το επόμενο Σαββατοκύριακο -να πάρει από πρώτο χέρι  μια γεύση του τι λένε ο Μόντι , ο Μπαρόζο ,ο Τρισέ, ο Ρουμπινί ,ο Αλμούνια και όλοι οι άλλοι της ευρωπαϊκής νομενκλατούρας που μετείχαν στην συνάντηση της Λίμνης Κόμο . Μπορεί τώρα με μεγαλύτερη κατανόηση των προβλημάτων να ζυγίσει πολιτικά των όσων κατά καιρούς έχει υποσχεθεί το κόμμα για  να αποφασίσει ποιες από τις υποσχέσεις αυτές θα επαναλάβει και ποιες θα ξεχάσει στην ομιλία του στη Θεσσαλονίκη.

          
Τέλος ήταν σημαντικό και για τις σχέσεις της χώρας το ότι είδαν τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης της Ελλάδας να βγαίνει από το κομματικό του καβούκι και να μετέχει σε ένα διεθνές φόρουμ. Αλλωστε ,όπως είναι γνωστό, η Ευρώπη είναι δύναμη ενσωμάτωσης. Υπήρξαν πολλοί στις Βρυξέλλες που είχαν δει εγκαίρως ότι ο κ.Τσίπρας θέλει το χρόνο του για ενσωματωθεί στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.  Αυτοί τώρα δικαιώνονται... ​

Οι ειλημμένες δεσμεύσεις

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Με τους εταίρους και δανειστές μας υπάρχει μια συμφωνία βάσει της οποίας εφαρμόζουμε μια σειρά από μέτρα για να εξυγιάνουμε την οικονομία μας. Αν τα μέτρα δεν αποδώσουν τους προβλεπόμενους στόχους, τότε παίρνουμε κι άλλα, ακόμη πιο σκληρά. Επανειλημμένα έχει συμβεί, άλλωστε.

Η συμφωνία, όμως, προβλέπει και το αντίθετο. Προβλέπει πως αν η απόδοση των μέτρων υπερβεί τους στόχους που έχουν τεθεί, τότε η κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να προβεί σε ελαφρύνσεις ή σε παροχές. Κάτι δηλαδή που θα έπρεπε να ίσχυε από πέρυσι, μια και φτάσαμε στο πρωτογενές πλεόνασμα έναν χρόνο νωρίτερα απ' όσο προέβλεπε η συμφωνία. 'Η δεν είναι έτσι;

Και δεν είναι μόνο αυτή η παράμετρος που θα πρέπει να ισχύσει στη διαπραγμάτευση την οποία κάνει η κυβέρνηση. Εκείνη η έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης, για την οποία τόση κουβέντα γίνεται, επιβλήθηκε για να ισχύσει έως το τέλος του 2014. Κι αυτό δεν το αποφασίσαμε μονομερώς. Από κοινού με την τρόικα ορίστηκε η διάρκειά της. Γιατί να παραταθεί, όπως επιμένουν οι τροϊκανοί, αφού πάμε όλο και καλύτερα;

Δεν ξέρω πώς κρίνουν τις απορίες αυτές οι κυβερνώντες, καθώς και οι τροϊκανοί συνομιλητές τους, αλλά για τον απλό πολίτη, που υποβάλλεται υποχρεωτικά σε θυσίες οι οποίες υπερβαίνουν τις αντοχές του, είναι βασικής σημασίας. Νιώθει ότι τον κοροϊδεύουν. Και η μία πλευρά αλλά και η άλλη. Οτι δεν τηρούν αυτά που λένε.

Απέναντι σ' αυτό το πρόβλημα είναι αυτήν τη στιγμή η κυβέρνηση. Δεν κρίνεται η μία ή η άλλη παροχή και αν και σε ποιον βαθμό θα υπάρξει. Εκείνο που πρωτίστως κρίνεται είναι η αξιοπιστία των κυβερνώντων. Διακήρυξαν με τον επισημότερο τρόπο κάποιες αποφάσεις τους και τώρα οφείλουν να αποδείξουν ότι αυτά που είπαν τα εννοούσαν.

Να ένας ακόμη μονόδρομος σ' αυτή την πεντάχρονη μνημονιακή περίοδο. Και ο κρισιμότερος ίσως απ' όσους έχουν διανύσει έως τώρα οι μνημονιακές κυβερνήσεις. Γιατί από την τήρηση των δεσμεύσεων που έδωσε ίσως να κριθεί όχι μόνο η τύχη του Σαμαρά και του Βενιζέλου, αλλά και η τύχη μιας προσπάθειας που τείνει να ολοκληρωθεί και θα ήταν ολέθριο λάθος αν ξαφνικά ακυρωνόταν.

Στο μυαλό του Γ. Παπανδρέου...

Προκαταβολικά εξηγούμαι ότι η απάντηση στο ερώτημα «τι κρύβει στο μυαλό του ο Γιώργος» μπορεί να είναι πιο δύσκολη και από την αποκάλυψη του μυστικού της Αμφίπολης. Γιατί ο πρώην πρωθυπουργός έκανε την αντιφατικότητα, το αλλοπρόσαλλο και την έλλειψη σχεδίου τρόπο άσκησης της πολιτικής. Κάτι σαν ένα προσωπικό ύφος και ήθος.

Μία χρήσιμη παρακαμπτήριος είναι να αρχίσουμε από τους οπαδούς του. Αυτούς που με τόση σεμνότητα συγκεντρώθηκαν για να τον τιμήσουν πρόσφατα στο Ζάππειο. Οι περισσότεροι, λοιπόν, από αυτούς, πρώτον, έχουν εγκαταλείψει προ πολλού το «υπαρκτό ΠΑΣΟΚ», δεν το ψηφίζουν καν στις εκλογές όπως βάσιμα υπαινίχτηκε ο Ευ. Βενιζέλος, και, δεύτερον, είναι «ταλιμπάν» του Γ. Παπανδρέου.

Ερώτημα κρίσης: γιατί αυτοί οι άνθρωποι εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ; Για να αποδοκιμάσουν τη «νεοφιλελεύθερη» μετάλλαξή του, τις πολιτικές των μνημονίων και της άγριας λιτότητας. Ποιος μας επέβαλε και υπηρέτησε τα μνημόνια; Ο Γ. Παπανδρέου και οι κυβερνήσεις του. Συμπέρασμα: οι άνθρωποι αυτοί λατρεύουν τον Γιώργο, αλλά απεχθάνονται βαθιά τις πολιτικές του! Τόμπολα...

Πριν φωνάξουμε έναν καλό ψυχίατρο, να προσπαθήσουμε να αναλύσουμε καλόπιστα την αντίφαση. Ο αρχηγός μπορεί να είναι καλός, οι πολιτικές του άθλιες, αλλά να μην ευθύνεται ο ίδιος. Κάποιοι άλλοι τις επέβαλαν (τα «συμφέροντα») κι αυτός ανήμπορος να αντιδράσει τις υπηρέτησε. Κάτι σαν μία light εκδοχή του «Προμηθέα Δεσμώτη». Ακόμη και έτσι όμως, τον ψυχίατρο δεν θα τον αποφύγουμε. Γιατί αν ο αρχηγός τεκμηριώνει την αθωότητά του πάνω στην αδυναμία του, τότε ναι να τον βοηθήσουμε, όπως και όλους τους αδύναμους, να τον στηρίξουμε επίσης αν χρειάζεται, αλλά ως εδώ. Φαινόμενα «τζιχάντ» και προσωπολατρίας ούτε φυσιολογικά είναι, ούτε συνηθίζονται, ούτε επιτρέπονται. Τα υπόλοιπα, ο ψυχίατρος...

Ολα αυτά, και κυρίως η απόπειρα επαναφοράς του Γ. Παπανδρέου σε μια χώρα διαλυμένη και από τις πολιτικές που άσκησε, θα μας άφηναν παγερά αδιάφορους, αν δεν αποκάλυπταν μία τραγική αντίφαση που μας ταλανίζει ακόμη. Τη μάχη μεταξύ ορθολογισμού και ανορθολογισμού. Μία διαρκής αντίφαση που τέμνει οριζοντίως και καθέτως το σύνολο του πολιτικού συστήματος και πολύ φοβάμαι ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Τα συμπτώματα πολλαπλά. Εξω από το βασίλειο του ορθού λόγου κινούνται κορυφαίες επιλογές του Μαξίμου (τελευταίο παράδειγμα ο ανασχηματισμός), όπως και αρκετοί σχεδιασμοί του ΣΥΡΙΖΑ (π.χ. κυβέρνηση με την ψήφο των ΑΝΕΛ του Καμμένου). Ας είναι, λοιπόν, καλά ο Γιώργος για να μας θυμίζει ότι ο ανορθολογισμός παραμένει ακόμη μία τεράστια δύναμη στην πολιτική ζωή της χώρας. Κάτι είναι κι αυτό...

Η χώρα χρειάζεται ενεργούς πολίτες

Καθώς περνούν τα χρόνια πληθαίνουν αυτοί που μας καταδικάζουν. Ηταν απόντες στα σαραντάχρονα του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Στις δύο εκδηλώσεις για την επέτειο τα ίδια στελέχη που κυβέρνησαν τη χώρα, κοντά είκοσι χρόνια, ήταν παρόντα. Για το πώς φτάσαμε έως εδώ, να συγκυβερνούν με τη Δεξιά, κανένας δεν απάντησε. Ούτε ο Γ. Παπανδρέου, ούτε ο Ευ. Βενιζέλος. Ο Κώστας Σημίτης τόνισε πως Γ. Παπανδρέου έκανε ζημιά στο κόμμα και στη χώρα με το να πει πως «λεφτά υπάρχουν».

Αυτοί που «καταδικάζουν» τα έχουν λίγο χαμένα. Τώρα συνειδητοποιούν πως καταδικάζουν και τους εαυτούς τους που... πίστεψαν. Η ζημιά δεν είναι μόνο οικονομική, είναι και ψυχολοϊδεολογική. Η αμφιβολία ότι τίποτα δεν αλλάζει. Η απογοήτευση, το άγχος της επιβίωσης, η αγανάκτηση, όλοι μας κοροϊδεύουν. Αν γίνει μαζική κατάσταση, σημαίνει γινόμαστε όχλος και ο φασισμός δεν χρειάζεται ένδυμα μελανοχίτωνος, εκσυγχρονίζεται και φοράει κουστούμι δημοκρατικό. Η σύγχυση και ο θυμός γίνονται κακοί σύμβουλοι. Η ελληνική κοινωνία λειτουργεί «σχιζοφρενικά». Δεν ξέρει τι θέλει, γιατί αν ήξερε δεν θα καταντούσε φορολογικό «υποζύγιο». Ενα μεγάλο μέρος, πλειοψηφικό, πάει να πιαστεί από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ΝΔ δεν πιάνεται από πουθενά και το ΠΑΣΟΚ πιάνεται από τα μαλλιά του να μην πνιγεί. Ολες οι προσπάθειες να αλλάξει το πολιτικομματικό σκηνικό, προς την Κεντροαριστερά ή την Κεντροδεξιά, έχουν αποτύχει. Με τα ίδια πρόσωπα και με τα παλιά υλικά δεν φτιάχνεται το καινούργιο πολιτικό υποκείμενο και μάλιστα χωρίς τη συμμετοχή ενεργοποιημένων κοινωνικά και πολιτικά ανθρώπων, αποδεσμευμένων από κομματικές προκαταλήψεις. Το πρόβλημα, εκλογή Προέδρου από την παρούσα Βουλή ή εκλογές, είναι δίλημμα εκβιαστικό. Ο λαός στις κατ' ιδίαν συζητήσεις πιστεύει πως θα βρεθούν «εξωνημένοι» βουλευτές που θα ψηφίσουν έναν Πρόεδρο διακοσμητικό, καθότι δεν έχει πραγματική εξουσία. Κι αν δεν «βρεθούν» και γίνουν εκλογές, από τις κάλπες θα δοθεί η εκκίνηση για τη ριζική ρήξη και ανατροπή του συστήματος διαφθοράς και εκμετάλλευσης που μας έφερε έως εδώ.

Η πορεία και η διαδρομή, όμως, δεν μπορεί παρά να είναι υπόθεση των εργαζομένων και μη, που θα πρέπει να πάρουν τις «τύχες» τους στα χέρια τους. Χωρίς την ενεργητική συμμετοχή, σε μια αμεσοδημοκρατική κοινωνία, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει να κυβερνήσει. Δεν γίνεται να βαδίσουμε ξυπόλυτοι στα αγκάθια, θα πρέπει να τα ξεριζώσουμε. Ο καθένας θα πρέπει να αποκτήσει την προσωπική του ευθύνη για να διεκδικήσει τις κοινωφελείς συλλογικές και εθνικές απαντήσεις και λύσεις, τις οποίες οφείλει να στηρίξει. Τα λεφτά υπάρχουν, δεν τα φάγαμε όλοι μαζί. Αν υπήρχε δίκαιη, ακόμα και μέσα στο πλαίσιο της αντιπροσωπευτικής τους δημοκρατίας, αναδιανομή του παραγόμενου ιδιωτικού και δημόσιου εισοδήματος κι αν εξέλειπαν όλοι αυτοί οι ελάχιστοι που εκμεταλλεύονται την κρίση και απομυζούν κέρδη από αυτήν, δηλαδή από μας που είμαστε υποτίθεται ιδιοκτήτες του δημόσιου πλούτου, τότε θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα...

Δεν μετριέται σε αριθμούς η συντριβή του εργαζομένου

Δεν μετριέται σε αριθμούς η συντριβή του εργαζομένου που ξαφνικά βρίσκεται εκτός του πλαισίου της εργασίας του, ούτε ο φόβος του νέου που δεν μπορεί να ελπίζει σε μια δουλειά με κάποια σταθερότητα. Γνωρίζουμε από δικούς μας ανθρώπους, αν δεν το ζούμε οι ίδιοι, τι σημαίνει να πρέπει να αναπροσδιορίσει κανείς την ταυτότητά του επειδή βρέθηκε εκτός εργασίας ή επειδή ο κλάδος που τον απασχολούσε δεν προσφέρει ευκαιρίες. Ο εργαζόμενος βρίσκεται σε μια ιεραρχία, με σαφή όρια, ευθύνες και υποχρεώσεις. Η αίσθηση του εαυτού του και η κοινωνική του θέση ορίζονται από τη σχέση με τη δουλειά του. Οσο καθυστερεί η ανάπτυξη, όποιος οδηγείται ξαφνικά στην απραξία δεν αντιμετωπίζει μόνο την απώλεια της εργασίας αλλά και τον φόβο του αγνώστου – δεν γνωρίζει ούτε πότε θα βρει δουλειά ούτε σε ποιον τομέα. Ολόκληροι κλάδοι, αμέτρητες επιχειρήσεις, δεν θα επανακάμψουν· πολλοί εργαζόμενοι θα πρέπει να βρουν άλλο αντικείμενο εργασίας. Από το 2010 έως το 2013, ο αριθμός των απασχολουμένων μειώθηκε κατά 930.000 άτομα, αριθμός που αγγίζει σχεδόν κάθε οικογένεια.

Η κρίση και η παρατεταμένη ύφεση οδήγησαν όχι μόνο στην αύξηση της ανεργίας, αλλά στην εξίσου ολέθρια υποτίμηση των επαγγελματικών αξιών. Σύμφωνα με την έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, «στη διάρκεια των ετών 2010-2013, σε τρέχουσες τιμές, οι αποδοχές εργασίας μισθωτών και αυτοαπασχολουμένων μειώθηκαν κατά 41 δισ. ευρώ». Εργαζόμενοι, δηλαδή, πληρώνονται λιγότερο για την εργασία τους, ενώ, λόγω απολύσεων, συχνά έχουν περισσότερη δουλειά να διεκπεραιώσουν. Αλλοι, πάλι, αναγκάζονται να απασχολούνται σε θέσεις κατώτερες των ικανοτήτων τους ή να μεταναστεύουν. Σε κάθε περίπτωση, η επένδυση σε σπουδές και σε εργασιακή πείρα εξανεμίζεται από την ελληνική οικονομία.

Από την άλλη, πολλοί εργοδότες κάνουν ό,τι μπορούν για να σώσουν τις επιχειρήσεις τους, μειώνοντας το κόστος αλλά και την ποιότητα. Υποτιμώντας την αξία των εργαζομένων και των προϊόντων, ανοίγουν τον δρόμο για επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονται τους ανέργους (με χαμηλότατους μισθούς και συχνά χωρίς κοινωνική ασφάλιση) παράγοντας ΦΘΗΝΑ προϊόντα. Στο τέλος, αυτές οι νέες επιχειρήσεις θα αποκλείσουν τις καλύτερες εταιρείες από την αγορά – άλλη μία υποτίμηση κι αυτή.

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Η έκθεση της ΓΣΕΕ λέει ότι η ανάπτυξη και η απασχόληση μπορούν να εκτονωθούν εάν «μειωθούν οι τιμές των εγχώριων προϊόντων, αυξηθούν οι μισθοί και εάν σε μακροχρόνια διάρκεια βελτιωθεί η διαρθρωτική ανταγωνιστικότητα μέσω ενός επενδυτικού προγράμματος τεχνολογικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης». Ουδείς διαφωνεί. Αλλά έως την ώρα που θα αποδώσουν εθνικά και ευρωπαϊκά προγράμματα, ο καθένας πρέπει να κρατήσει ζωντανή την αίσθηση της αξίας του.

Παρακμή

Αποφύγαμε να καταγγείλουμε χθες τις αθλιότητες σε βάρος του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Ευ. Βενιζέλου, από φιλικά προσκείμενους στον προκάτοχό του, Γ. Παπανδρέου, κλακαδόρους και υπό την προφανέστατη ανοχή ή και ενθάρρυνσή του. Αναμέναμε ότι ίσως αντιλαμβανόταν το βαρύτατο πολιτικό αλλά και προσωπικό ολίσθημά του.

Δυστυχώς, οι προσδοκίες διαψεύστηκαν. Ακόμη και μετά την πάροδο 24ώρου ο υπό φυσιολογικές συνθήκες ευγενέστατος πολιτικός δεν βρήκε δυο λόγια, για να μετριάσει έστω τις εντυπώσεις από τα όσα ο αδυσώπητος τηλεοπτικός φακός κατέγραψε και η κοινή γνώμη παρακολούθησε. Και μάλιστα στη διάρκεια μιας εκδήλωσης όπου ο Γ. Παπανδρέου ήταν οικοδεσπότης και ο Ευ. Βενιζέλος καλεσμένος του.

Οι συνέπειες είναι προφανέστατες. Οι αυθόρμητες ή προσχεδιασμένες (λίγο ενδιαφέρει) ακρότητες διαμορφώνουν αυτονόητα σκηνικό διάσπασης με αποκλειστικά υπεύθυνο γι' αυτό τον πρώην πρωθυπουργό, ο οποίος, στην προσπάθειά του να επανακτήσει ενεργό πολιτικό ρόλο, δεν διστάζει να υπονομεύσει όχι μόνο την ενότητα του ΠΑΣΟΚ αλλά και την πορεία του οικονομικοπολιτικού εγχειρήματος, το οποίο ο ίδιος ξεκίνησε, τη στιγμή που αυτό εισέρχεται στη φάση της επιτυχούς ολοκλήρωσής του.

Δυστυχώς για τον Γ. Παπανδρέου τα γεγονότα είναι και πρόσφατα και γνωστά σε όλους. Και κυρίως στο ενδεχόμενο κομματικό ακροατήριό του. Που, ασχέτως της όποιας απόψεως έχει για τον έναν ή τον άλλον πολιτικό, γνωρίζει πολύ καλά ότι ακόμη και σήμερα ισχύει βασικά η δανειακή συμφωνία την οποία εκείνος προσυπέγραψε με τους εταίρους και δανειστές μας και ότι η παράδοση της κυβερνητικής σκυτάλης στη ΝΔ έγινε ουσιαστικά από τον ίδιο και έπειτα από διαπραγμάτευση με τον Α. Σαμαρά και τον Γ. Καρατζαφέρη.

Ωστόσο, εκείνο που θλίβει περισσότερο είναι η εκδήλωση την οποία επέλεξε ο Γ. Παπανδρέου για να δώσει το στίγμα των προθέσεών του. Θεωρεί ότι αυτός ήταν ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσει τα 40χρονα του Κινήματος και προσωπικά τον πατέρα του;

Με ποιους και πώς

Υπάρχουν συμπεριφορές και καταστάσεις που δεν γίνεται να τις αποφύγει ένα πολιτικό κόμμα. Για παράδειγμα, δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχουν διαφωνίες για τους στόχους του κόμματος και για τα μέσα με τα οποία θα επιτευχθούν. Αλλά κάτι που επίσης δεν είναι δυνατόν να μη συμβαίνει είναι η προσπάθεια σταδιακής σύγκλισης των διαφορετικών απόψεων, έτσι ώστε να υπάρχει ένα μίνιμουμ κοινής αποδοχής για τα διάφορα, και κυρίως τα σοβαρά, θέματα. Οπως είναι, για παράδειγμα, οι πολιτικές συμμαχίες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει εκλογές. Δικαίωμά του να τις θέλει. Αλλά για να κυβερνήσει, ακόμη κι αν γίνουν εκλογές και τις κερδίσει, θα χρειαστεί κυβερνητική συνεργασία και στήριξη. Και είναι γνωστό ότι στο θέμα αυτό ο καθένας λέει «το μακρύ του και το κοντό του». Συμπεριφορά που κάποτε πρέπει να σταματήσει.

Ο Ν. Παππάς δεν είναι «ο καθένας», είναι το δεξί χέρι του Τσίπρα και οι όποιες απόψεις του χρεώνονται υποχρεωτικά και σ' εκείνον. Αρα όταν αφήνει ανοιχτό το παράθυρο για τους ΑΝΕΛ είναι σαν να το κάνει ο ίδιος ο Τσίπρας. Τουλάχιστον έτσι συμβαίνει στα σοβαρά κόμματα. Γιατί, για να σε πάρει στα σοβαρά ο ψηφοφόρος, πρέπει τουλάχιστον να ξέρει ποιον, εκτός από σένα, θα φορτωθεί αν σε ψηφίσει.

Επ' αυτού, λέει το ρεπορτάζ, ο Τσίπρας θα προτείνει στη Θεσσαλονίκη «έναν μεγάλο συνασπισμό εναντίον της δικομματικής κυβέρνησης», ένα είδος αντιμνημονιακού προσκλητηρίου. Μόνο που δεν θα κληθούμε να επιλέξουμε με την ψήφο μας αν θέλουμε να μείνει ή όχι η συγκυβέρνηση, αλλά και ποιος θα τη διαδεχτεί. Κι εδώ τα πράγματα μπερδεύονται.

Οσο κι αν δεν αρέσει σε κάποιους, ο όρος «μνημονιακή συγκυβέρνηση» αποτελεί πολιτική πρόταση. Ξέρεις τι σε περιμένει. Ο όρος «αντιμνημονιακός συνασπισμός» είναι αέρας κοπανιστός. Χωράει, θεωρητικά, από το φασισταριό του Μιχαλολιάκου μέχρι και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Και καλό θα είναι να καταλάβουν επιτέλους στην Κουμουνδούρου ότι στόχος τους δεν είναι απλώς και μόνο να νικήσουν τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο αλλά και να κυβερνήσουν τη χώρα. Αλλά, για να γίνει αυτό, θα πρέπει από πριν να ξέρουν με ποιους και πώς θα το καταφέρουν.