Δοκιμάζουν τα νεύρα μας, τις αντοχές μας, την υποτακτικότητά μας. Δεν γίνεται αλλιώς.

Ας τις πάρει το ποτάμι τις μειώσεις, τις περικοπές και την υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου. Λογικό είναι σε μία ελεύθερη και ανεξέλεγκτη οικονομία και μια σκληρή κοινωνία να συμβαίνουν σκαμπανεβάσματα και απώλειες – με θύματα φυσικά τους αδύναμους. Ας πάρει το ποτάμι τη διάλυση του κοινωνικού κράτους και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Ανακατανομή πλούτου και ισχύος γίνεται, το καταλάβαμε, δεν χρειάζεται περισσότερη ανάλυση.

Αλλά να δοκιμάζουν τα νεύρα των ανθρώπων με ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς, αυτό δεν μπορεί να ερμηνευτεί εύκολα. Για την ακρίβεια δεν το χωράει ο νους.

Πρέπει να δοκιμάζουν τα νεύρα μας, τις αντοχές μας, την υποτακτικότητά μας. Δεν γίνεται αλλιώς. Σου λέει, κάτσε να δούμε πώς αντιδρά και συμπεριφέρεται ένας λαός, περίπου ευρωπαϊκός, με ολίγη ή και περισσότερη ανατολή μέσα του.

Πάρτε για παράδειγμα τα όσα λέγονται ότι φύγει η τρόικα, ότι η κρίση τελειώνει. Τα λένε ακριβώς την ώρα που η υπερφορολόγηση χτυπάει κόκκινο, τα ασφαλιστικά ταμεία καταρρέουν, η ανεργία δεν μειώνεται με τίποτα, το χρέος παραμένει σε δυσθεώρητα επίπεδα και η ανάπτυξη είναι σαν εκείνη την αγάπη, που αργεί πάντα μια μέρα – στην περίπτωσή μας μια μέρα και μια αιωνιότητα. Είναι ή δεν είναι πείραμα για το πόση «παραμύθα» μπορεί να δεχθεί αυτός ο λαός;

Πάρτε το άλλο παράδειγμα, αυτό με τον ΕΝΦΙΑ. Όταν έχεις ένα κοτέτσι, ένα μαντρί, ένα ξερικό χωράφι στου διαόλου τη μάνα και σου λένε ότι έχει αντικειμενική αξία, ας πούμε 300 χιλιάδες το στρέμμα (!!!) και άρα πληρώνεις αντίστοιχα, τι είναι; Είναι κανονική ενέργεια κανονικού κράτους; Ή χιούμορ είναι ή σε λέει ηλίθιο κατάμουτρα το κράτος. Και περιμένει να δει, αν θα αντιδράσεις ή θα γυρίσεις να ζητήσεις απλά λίγο βαζελίνη…

Έρχεται τώρα και το άλλο: Χωρίς δικαστικό λειτουργό λέει θα μπαίνουν στα σπίτια οι εφοριακοί και θα ψάχνουν τα συρτάρια με τα βρακιά, τις πιατοθήκες, και τα ντουλάπια με τις χλωρίνες και τις τάβλες κάτω από τα στρώματα. Κι αλίμονό σου εάν σου βρίσκονται πράγματα αξίας, ακόμα και συλλεκτικά «μικρός κάου μπόι». Αυτό δεν ισχύει ούτε στον «πόλεμο» που λέει ότι έχει κηρύξει η Ουάσιγκτον στην τρομοκρατία και στο όνομά του έχει καταπατήσει κάνε συνταγματική έννοια δικαίου στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Κι όμως εδώ, στο όνομα φορολογικών ελέγχων, προωθούν χειρότερη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Πείτε μου λοιπόν, αν αυτό δεν είναι πείραμα για να δουν με τι μαλάκα λαό έχουν να κάνουν και να μετρήσουν πόσα μπορεί να ανεχτεί τι είναι; Γιατί ενέργειες στοιχειωδώς κανονικού κράτους δεν είναι…

Πρόκειται για αριστοτέχνες!

Είναι, πράγματι, αξιοθαύμαστο το σημερινό κυβερνητικό σχήμα και ειδικά οι δυο επικεφαλής του για τις παρατάσεις, που κάθε φορά αποσπούν μόνοι τους ή με πρόθυμους συμμάχους και εξωτερική βοήθεια. Ιδιαίτερα για τις μεθόδους και τα δρομολόγια που εφευρίσκουν. Πρόκειται για αριστοτέχνες!

Εχουν άδικο όσοι δεν αναγνωρίζουν την ικανότητα επιβίωσης της κυβέρνησης εν μέσω των ερειπίων που η ίδια προκαλεί. Αρμόζει να μιλούν όλοι για πολιτικό θαύμα (χωρίς εισαγωγικά) και σύγχρονους θαυματοποιούς. Αυτές οι «επιτυχίες», όμως, είναι δίκοπο μαχαίρι. Τραγωδία για τα κυβερνητικά κόμματα και τις ηγετικές ομάδες τους. Οσο κατορθώνουν και παραμένουν στην εξουσία διά των αναβολών, τόσο περισσότερο φθείρονται και απαξιώνονται εξαιτίας των πολιτικών που είναι καταδικασμένες να εφαρμόζουν.

Βαθαίνουν, ταυτοχρόνως, τη χρεοκοπία του πολιτικού και κομματικού συστήματος στο σύνολό του. Καταναλώνουν και προεξοφλούν κάθε δυνατότητα για μια «αναγέννησή του», με την αλλαγή ονοματεπώνυμων, κομματικών συμβόλων και άλλων συναφών, όπως σχεδιάζουν τα σημερινά κομματικά επιτελεία.

Αν η τραγωδία περιοριζόταν σ' αυτά μόνο, μάλλον, η κατάσταση δεν θα ήταν δραματική. Μαζί τους, όμως, τραβούν προς τον βυθό κάθε άλλη εναλλακτική λύση. Για να μη μιλήσουμε για τον κοινοβουλευτισμό και τη δημοκρατία, που τείνουν να γίνουν αγαθά εν ανεπαρκεία. Αν ήδη δεν έχει συμβεί αυτό και είναι, πια, ζήτημα αν οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό και ασκούνται υπέρ αυτού.

Οχι άλλα χαράτσια

Τώρα με τον φόρο ακίνητης περιουσίας, τον λεγόμενο ΕΝΦΙΑ. Ερχεται να τα σαρώσει όλα ο «καπιταλιστικός κομουνισμός», να πάρει και τα σπίτια και τις κληρονομιές και τις μικρές ιδιοκτησίες και τα «αδέσποτα» οικοπεδάκια. Καλούνται να πληρώσουν ακόμα κι αυτοί που δεν έχουν, ούτε γνωρίζουν πού βρίσκονται.

Η παράταση πληρωμής της πρώτης δόσης δεν διορθώνει την κατάσταση, η γενική κατακραυγή δεν θα κοπάσει, ούτε και όταν βρουν άλλα τεχνάσματα για την αποτίμηση των αξιών της γης, με βάση τα περσινά επίπεδα. Να δεχτούμε πως βασιλεύουν η ισότητα και η δικαιοσύνη και οι συγκυβερνώντες σέβονται τη δημοκρατία και τον δεινοπαθούντα λαό. Εντάξει να τα μοιραστούμε όλα, ο «πλούτος» υπάρχει, δικός μας είναι. Τα έχουμε όλοι και μαζί τα τρώμε. Τα ψεύδη και οι απάτες αποκαλύπτονται όταν η κρίση δεν βρίσκει φραγμούς.

Είναι δύσκολο να πειστούν, ακόμα κι αυτοί που τους ψήφισαν, πως μπορούν ή θέλουν να μας σώσουν. Το άδικο και η εγκληματική εκμετάλλευση του ίδιου του συστήματος που υπηρετούν βασιλεύουν. Οι ανακατατάξεις συντελούνται σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ενωμένη Ευρώπη της Γερμανίας εφαρμόζει την απόφαση του Ομπάμα να κηρύξει εμπάργκο εισαγωγών και εξαγωγών στη Ρωσία. Στην Ουκρανία μαίνεται ο πόλεμος, στην Παλαιστίνη η όποια εκεχειρία θα είναι εύθραυστη αν δεν σπάσει ο αποκλεισμός της Γάζας και δεν αποκτήσουν την πατρίδα τους οι Παλαιστίνιοι. Πάνω στην παγκόσμια κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, η γενίκευση αποκτάει σαρωτικό χαρακτήρα και τα συμφέροντα των αντιμαχόμενων δυνάμεων μπορεί να οδηγήσουν την ανθρωπότητα σε νέους πολέμους. Δεν νοιάζονται οι ισχυροί της Γης για τις κύριες και παράπλευρες απώλειες. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να λυθεί και το παγκόσμιο πρόβλημα της ανεργίας. Η μικρή μας χώρα, που έχει το 2% του ακαθάριστου προϊόντος της Ευρώπης και δοκιμάζεται πέντε χρόνια, θα πρέπει τώρα να επιβάλλει κυρώσεις στη Ρωσία και να μην εξάγει γεωργικά προϊόντα. Τα «αντίμετρα» του Πούτιν θα κλονίσουν το παγκόσμιο εμπόριο όπου κυριαρχούσαν οι ΗΠΑ. Οξύνεται ο ανοιχτός εμπορικός και οικονομικός πόλεμος κι όταν συγκρούονται τα βουβάλια την πληρώνουν οι βάτραχοι.

Μέσα σε αυτό το κλίμα έρχονται οι συγκυβερνώντες να εξαπολύσουν πολεμικά νομοθετήματα και ανακοινωθέντα.

Ο ΕΝΦΙΑ είναι ένας τραγέλαφος. Βιώνουμε έναν ισοπεδωτικό νεοφασισμό, που τον δημιουργεί ο νεοφιλελευθερισμός με τις παραφυάδες του δήθεν εκσυγχρονισμού και των αναδιαρθρώσεων στο όνομα της ανάπτυξης. Οι έχοντες και οι κατέχοντες δεν τρομάζουν, καθότι θέτουν τους εαυτούς τους απέξω από τη δαγκάνα της Εφορίας. Τα γεροντάκια και τα φτωχαδάκια της περιφέρειας, που ξέμειναν για παράδειγμα στα ορεινά, θα πρέπει να πληρώσουν χωρίς να έχουν...

Πού είναι όλοι αυτοί που γκρινιάζουν και διαμαρτύρονται, που αγανακτούν και απειλούν πως δεν θα ανεχτούν άλλα μέτρα και άλλη ταπείνωση. Το καλοκαίρι περνάει πολύ γρήγορα, έχουν περάσει και πολλά καυτά φθινόπωρα και οι συγκυβερνώντες τρίβουν τα χέρια τους και λοιδορούν τους συνήθεις ύποπτους που φωνάζουν. Αν έβλεπαν δύο εκατομμύρια στην πλατεία του Συντάγματος, τότε ο «ναός» της Δημοκρατίας θα είχε καταρρεύσει. Ποντάρουν στην απογοήτευση και την κούραση. Θα έρθει, όμως, η στιγμή που ο καθένας θα συνειδητοποιήσει πως είναι προτιμότερο να αγωνίζεται κανείς ακόμα και μάταια, παρά να ζει μάταια. Είναι θέμα αξιοπρέπειας.

Αυτό δεν πρέπει να διαφεύγει από τους κυβερνώντες.

Η κατάσταση τείνει να ομαλοποιηθεί. Κι έστω και καθυστερημένα, υπερβολές εντοπίστηκαν, αδικίες επισημάνθηκαν, διορθώσεις έγιναν και η φορολογία ακινήτων τέθηκε σε λογικότερες βάσεις από εκείνες που όριζε η αρχική απόφαση. Αλλά τι είναι λογικό και τι όχι είναι σχετικό, ιδιαίτερα όταν η χώρα βιώνει μια τετραετή εξουθενωτική κρίση και οι οικονομικές αντοχές των κατώτερων αλλά και των μεσαίων εισοδηματικά τάξεων έχουν εξαντληθεί. Αυτό δεν πρέπει να διαφεύγει από τους κυβερνώντες.

Λογικά θα πρέπει να άντλησε χρήσιμα συμπεράσματα η κυβέρνηση από την αναταραχή που προκάλεσαν οι ρυθμίσεις στον ΕΝΦΙΑ. Και το βασικότερο απ' όλα είναι ότι οφείλει να μελετά διεξοδικότερα και να σταθμίζει ακριβέστερα τα δεδομένα πριν καταλήξει σε αποφάσεις που συνεπάγονται οικονομική επιβάρυνση.

Αλλωστε, η ίδια είναι που σχεδόν καθημερινά μας θυμίζει μέσω των αρμόδιων υπηρεσιών αλλά και υπουργών ότι μήνα με τον μήνα διευρύνονται οι ανεξόφλητες «υποχρεώσεις» των πολιτών. Και η αιτία είναι γνωστή σε όλους. Οι φορολογικές και άλλες επιβαρύνσεις μέσω των οποίων επιχειρήθηκε η κάλυψη των δημοσιονομικών ελλειμμάτων στα χρόνια της κρίσης έχουν εξαντλήσει τις δυνατότητες της πλειονότητας των πολιτών, οι οποίοι πλέον έχουν περιέλθει στην κατάσταση του «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος».

Θα θιγεί πολλές φορές έως τον Δεκέμβριο το φαινόμενο της αντικειμενικής αδυναμίας των πολιτών ν' ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις που τους επιβλήθηκαν. Και το ζητούμενο είναι αν οι κυβερνώντες θα λάβουν και στις περιπτώσεις αυτές το μήνυμα όπως το έλαβαν στην περίπτωση της εξωφρενικής υπερφορολόγησης των ακινήτων και αν θ' αποφασίσουν κάποια στιγμή να δράσουν ανάλογα, καταργώντας τα όποια μέτρα και τις όσες αποφάσεις παραβιάζουν προκλητικά τη συνταγματική πρόβλεψη για ισότητα στην κατανομή των φορολογικών και άλλων βαρών.

Γιατί όσο δεν το κάνουν, υπονομεύουν, εκτός των άλλων, και τις όποιες προοπτικές υπάρχουν για να περάσει επιτέλους η χώρα στη φάση μιας δυναμικής ανάπτυξης. Κράτη με οικονομικά εξουθενωμένη την πλειονότητα των πολιτών τους δεν μπορούν να ελπίζουν ότι θα πραγματοποιήσουν το αναπτυξιακό άλμα που χρειάζεται έτσι ώστε να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις δημιουργίας μιας υγιούς και στέρεης οικονομίας.

Όλα μπορούν να αλλάξουν.

Οι θαυμαστές του γερμανικού μοντέλου της πειθαρχίας κάθε είδους, είναι ό,τι πιο εμετικό γέννησε αυτή η κρίση. Η γενιά των μερκελιστών, που μάλιστα δεν περιορίζονται απλά στην αποδοχή της γερμανίδας καγκελαρίου ως ικανή ηγέτη, αλλά αποδέχονται κάθε τι που εκπροσωπεί, είναι η πιο ντροπιαστική κληρονομιά που θα μας αφήσει αυτή η περιπέτεια.

Όλα μπορούν να αλλάξουν. Και η λιτότητα  και τα ξεπουλήματα και η διάλυση του κοινωνικού κράτους. Όλα, ανάλογα με τις επιλογές που θα κάνουν οι πολίτες και τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που θα οδηγήσουν τη χώρα τα επόμενα χρόνια.

Αυτή η παράδοση πνεύματος και ψυχής στους Γερμανούς, αυτό το σύγχρονο κύμα γερμανοτσολιάδων, θα μείνει ανεξίτηλο στίγμα στον εθνικό κορμό. Δεν είναι ότι πρόκειται για «μαυραγορίτες», που απλά κάνουν τη «δουλειά» τους. Ως κι αυτό μπορεί κάποιος να το αντιληφθεί. Αλλά η δοξαστική υποδοχή όσων αντιπροσωπεύει η πιο ακραία και φασιστική επικυριαρχική πολιτική της σημερινής κυβέρνησης του Βερολίνου, όχι δεν μπορεί να χωνευτεί, ούτε να ξεχαστεί ποτέ.

Είναι άλλο να λες, «είμαστε σε δύσκολη θέση παιδιά, ας τους ανεχτούμε, οι άνθρωποι έχουν το πάνω χέρι αυτή την ώρα, αλλά ας προσπαθήσουμε να τους ξεφορτωθούμε γρήγορα» και απολύτως διαφορετικό να εξυμνείς το γερμανικό μοντέλο και ότι πρέπει να γίνουμε περίπου σαν αυτούς. Ότι τάχαμου αυτοί είναι εργατικοί και έντιμοι, πέρα από οργανωτικοί και πειθαρχημένοι.

Ακούω τέτοια για τους Γερμανούς και από τους εδώ θαυμαστές τους και γελάω για να μην εκραγώ: Πρόκειται για κυνικούς και αδίστακτους εκμεταλλευτές της ανοχής και της στήριξης που έλαβαν μεταπολεμικά από όλους τους λαούς, για σωβινιστές που έχουν κατακρεουργήσει κάθε έννοια κοινής ευρωπαϊκής πορείας και αλληλεγγύης, το ίδιο διεφθαρμένους με εκείνους που κατηγορούν και, όποιος έχει τύχει να τους ζήσει και λίγο, για τεμπέληδες και αγενείς. Γιατί να τους ζηλέψει οποιοσδήποτε; Επειδή κάνουν πολέμους, που ενίοτε, όπως τώρα – προσωρινά βέβαια ακόμα - είναι νικηφόροι;

Κι όμως κάποιοι παραδίδουν με χαρά βορά οποιαδήποτε εθνική ταυτότητα, περηφάνια, ιστορία και ικανότητα σε αυτό το συνονθύλευμα των βόρειων βαρβάρων!!! Οι οποίοι διατηρούν την οικονομική κρίση μόνο και μόνο επειδή έχουν κερδίσει από αυτή τουλάχιστον 100 δις ευρώ – χαμηλά επιτόκια κλπ – και όχι φυσικά επειδή θέλουν να σώσουν κάποιον.

Ισως να ακούγεται τρελό, αλλά η πράξη αυτό αποδεικνύει.

Οι λόγοι για τους οποίους κάνουμε αυτές τις μεταρρυθμίσεις είναι επειδή οφείλουμε ως κράτος και κοινωνία να λειτουργούμε ορθολογικότερα και αποτελεσματικότερα. Ισως να ακούγεται τρελό, αλλά η πράξη αυτό αποδεικνύει.

Εκείνο που προκύπτει από την ανάγκη όλων αυτών των μεταρρυθμίσεων είναι ότι οι εταίροι μας τα έχουν καταφέρει καλύτερα στην οργάνωση και τη λειτουργία της κρατικής μηχανής και των κοινωνιών τους. Αρα το πρώτο που έπρεπε να κάνουμε για την περίπτωση π.χ. της φορολογίας των ακινήτων θα ήταν να προσφύγουμε στις σχετικές ευρωπαϊκές νομοθεσίες και να επιλέξουμε την κοινωνικά δικαιότερη και οικονομικά αποδοτικότερη.

Δεν το κάναμε. Δείχνοντας αδικαιολόγητη εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους, οι «ειδικοί» του υπουργείου Οικονομικών σκάρωσαν ένα νομοθέτημα ξεκινώντας ανάποδα. Οχι τι και ποιους πρέπει να φορολογήσουν, αλλά πόσα λεφτά θέλουν να μαζέψουν. Κι αφού έγραψαν, έσβησαν και ξανάγραψαν, ανέλαβαν οι πολιτικοί να προσθέσουν τις δικές τους πινελιές στο κατασκεύασμα.

Με ποια κίνητρα και με ποιον τρόπο παρενέβησαν είναι διαχρονικά γνωστό. Υπάρχουν ειδικές ομάδες πολιτών -για παράδειγμα αγρότες, δημόσιοι υπάλληλοι, ένστολοι, δικαστικοί- που δικαιούνται μια διαφορετικά μεταχείριση από τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και τα άλλα συναφή υποζύγια των κάθε λογής κυβερνήσεων. Εγιναν οι σχετικές παρεμβάσεις, οριστικοποιήθηκε το κείμενο, έγινε νόμος και πάνω που ξεκινούσε η εφαρμογή του διαπίστωσαν στο υπουργείο ότι θα εισπράξουν περισσότερα απ' όσα έπρεπε και άρα μπορούν να περιορίσουν τις κοινωνικές αδικίες που εν γνώσει τους είχαν αποφασίσει.

Αρα -για να γυρίσουμε εκεί απ' όπου ξεκινήσαμε- καιρός είναι να καταλάβουν στο υπουργείο Οικονομικών, και όχι μόνο, ότι δεν θα πρέπει να μας θυμίζουν κάθε τόσο πως οφείλουμε να μεταρρυθμίσουμε το ένα ή το άλλο. Δουλειά τους είναι να φτιάχνουν σωστούς και σύμφωνους με την ευρωπαϊκή λογική νόμους. Και δεν είναι δύσκολο όταν έχουν τη δυνατότητα να προσφεύγουν στα ισχύοντα ανά την Ευρώπη και να τα αντιγράφουν αν χρειάζεται.

Οι πολιτικές κοκορομαχίες για εσωτερική κατανάλωση.

Καλές οι πολιτικές κοκορομαχίες για εσωτερική κατανάλωση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης με αφορμή τη νέα περιπέτεια της Αργεντινής, μόνο που δεν οδηγούν πουθενά. Δυστυχώς για το ελληνικό πολιτικό σύστημα η νέα, έστω και περιορισμένη, χρεοκοπία της Αργεντινής δεν προσφέρεται για άγρα κομματικής πελατείας αλλά για βαθύτατο προβληματισμό. Οσο και αν ακούγονται ευχάριστα στα αφτιά αυτών που υποφέρουν οι κορόνες για τα αρπακτικά του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, η πραγματικότητα δείχνει ότι είναι σε θέση να οδηγήσουν μια μεγάλη χώρα για μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια σε καθεστώς χρεοκοπίας.

Μπορεί  τα κυβερνητικά στελέχη να επιχαίρουν  θυμίζοντας τις επιπόλαιες συγκρίσεις που έκανε  στο παρελθόν ο κ. Τσίπρας, εγκωμιάζοντας το οικονομικό και το κοινωνικό μοντέλο της Αργεντινής και της Βραζιλίας, αλλά καλό είναι να έχουν στο μυαλό τους ότι έχουμε και εμείς να διαχειριστούμε  ένα πρόβλημα χρέους. Εχουμε μπροστά μας μια διαπραγμάτευση που δεν θα είναι και τόσο απλή αν υπολογίσει κανείς ότι τα χρέη της Αργεντινής ήταν ψήγματα σε σχέση με το δικό μας. Οπως καλό θα είναι να συνειδητοποιήσει και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ότι με λαϊκίστικες υποσχέσεις, απειλές και επιδείξεις δύναμης ούτε οι διεθνείς κερδοσκόποι πτοούνται ούτε πολύ περισσότερο οι ευρωπαϊκές ηγεσίες, στις χώρες των οποίων βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους. Γιατί είναι αυτονόητο ότι κανένας πολίτης αυτών των χωρών δεν πρόκειται να δεχθεί να πληρώσει τις δικές μας αμαρτίες...

Η Ελλάδα τους επόμενους μήνες φαίνεται ότι θα έχει την ευκαιρία να διαπραγματευθεί τουλάχιστον καλύτερους όρους αποπληρωμής του χρέους. Είναι μια μοναδική ευκαιρία το ελληνικό πολιτικό σύστημα να αποκτήσει επιτέλους μια αίσθηση εθνικής αυτογνωσίας και να διεκδικήσει με κοινή στρατηγική την καλύτερη δυνατή συμφωνία για τη χώρα και τους πολίτες της. Με συγκροτημένο σχέδιο, με μια διακομματική διαπραγματευτική ομάδα που θα διεκδικεί με ουσιαστικά επιχειρήματα - που διαθέτουμε - και όχι με άσφαιρους τσαμπουκάδες το συμφέρον της χώρας.