Η οξύτατη οικονομική κρίση που διανύουμε έχει μεγεθύνει και περιπλέξει τα προβλήματα.

Στη χώρα μας, παρά την ανεπάρκεια δημόσιων εσόδων, υπήρξε σχετικά ικανοποιητική χρηματοδότηση της δωρεάν παροχής εκπαίδευσης κατά τις πρώτες δεκαετίες της μεταπολεμικής περιόδου, πράγμα που συνέβαλε αναμφισβήτητα στην κοινωνική κινητικότητα. Παρά τις αδυναμίες του, το αδιάβλητο σύστημα εισαγωγικών εξετάσεων στην Ανώτατη Εκπαίδευση έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς νέους προερχόμενους από τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα της κοινωνίας, να σπουδάσουν και να διεκδικήσουν την ισότιμη πρόσβαση τους στην επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου.

Τα τελευταία χρόνια όμως, σε ολόκληρη την Ευρώπη και ακόμη περισσότερο στη χώρα μας, παρατηρείται μια αύξηση του κόστους της δωρεάν παροχής δημόσιων αγαθών η οποία δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη αύξηση της ποιότητας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να εντείνεται η πίεση για όλο και μεγαλύτερη ιδιωτικοποίηση των αγαθών αυτών, καθώς το Κράτος αδυνατεί να χρηματοδοτήσει με επάρκεια την παροχή τους. Στην Ελλάδα, το διαχρονικό αίτημα για μαζικότερη πρόσβαση στην Ανώτατη Εκπαίδευση, καθώς η τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση έχουν κοινωνικά απαξιωθεί, δημιουργεί όλο και μεγαλύτερες πιέσεις στον κρατικό προϋπολογισμό.

Η οξύτατη οικονομική κρίση που διανύουμε έχει μεγεθύνει και περιπλέξει τα προβλήματα που προϋπήρχαν και έχει περιορίσει, ακόμη περισσότερο, την ευχέρεια κρατικής χρηματοδότησης του δημοσίου αγαθού της εκπαίδευσης. Ωστόσο, πρέπει να συνειδητοποιηθεί ότι δεν αποτελεί βιώσιμη και αξιόπιστη λύση για την Ανώτατη Εκπαίδευση η εξοικονόμηση πόρων μέσω της περικοπής των κονδυλίων για την έρευνα, της απόλυσης του ζωτικού για την εύρυθμη λειτουργία των ιδρυμάτων διοικητικού προσωπικού ή ακόμη, μέσω μεγαλύτερων μειώσεων των ήδη μειωμένων μισθών των καθηγητών.

Στρώνοντας το χαλί στον Τσίπρα

Το πολιτικό τοπίο βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Τον Ιούνιο του 2012, η ΝΔ παρά τα αποκαρδιωτικά ποσοστά της, κέρδισε τη μάχη του «μικρότερου κακού» έναντι του εκτιναχθέντος ΣΥΡΙΖΑ, που όμως τρόμαζε τη μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων οι οποίοι ήθελαν τη χώρα στο ευρώ. Ομως, οι νίκες που βασίζονται στο «μικρότερο κακό» αποδεικνύονται πύρρειες. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ άλλωστε παρέμειναν έκτοτε βαθιά φθαρμένα κόμματα, χωρίς να αλλάξουν σε νοοτροπίες, πρακτικές και στελεχιακό δυναμικό.

Τα πάλαι ποτέ αυτά κυρίαρχα κόμματα κυβέρνησαν σαν να μην είχαν αντίπαλο. Ηταν «κατόρθωμα» η εκδίωξη Κουβέλη, που έστω και συμβολικά λειτουργούσε ως μηχανισμός μερικής αποτοξίνωσης των δύο άλλων. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, με όλα τα φορτία τους, έμειναν μετά μόνα για να διαχειριστούν την κρίση. Εχοντας αποφύγει να κάνουν μεταρρυθμίσεις στο πελατειακό και διάτρητο κρατικό τους φέουδο, αναγκάστηκαν να καταφύγουν σε οριζόντιες περικοπές και μια ισοπεδωτική και χαοτική φορολογία.

ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μπορεί να μην κατέστησαν τον ΣΥΡΙΖΑ ελκυστικό, όμως σταδιακά του έδωσαν την ευκαιρία να αντιμετωπιστεί από όλο και περισσότερους ψηφοφόρους ως το εν δυνάμει «μικρότερο κακό». Ο Τσίπρας έγινε μετριοπαθέστερος. Εντάχθηκε στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Διστακτικά ανοίγεται πλέον στον μεσαίο χώρο. Αλλωστε, στον χώρο αυτό κέρδισε στις ευρωεκλογές το 25% του ΠΑΣΟΚ. Εκεί κέρδισε τρεις ψηφοφόρους από τη ΝΔ για κάθε έναν ψηφοφόρο που έχασε προς αυτήν. Ετσι, αν μη τι άλλο, ο Τσίπρας, λίγο-πολύ, φαίνεται να διαθέτει κάποια στρατηγική, όταν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είναι παντελώς ανερμάτιστοι.

Σαμαράς και Βενιζέλος είναι εκτός τόπου και χρόνου. Εκαναν μια κακή προεκλογική εκστρατεία. Εκαναν έναν ακόμη χειρότερο και πιθανότατα μοιραίο ανασχηματισμό με λαϊκιστές από τα πιο άρρωστα κομματικά τους σπλάχνα. Μπορούν με αυτό το υλικό και τις αντιλήψεις να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση; Μπορούν κατάκοποι κομματικοί οργανισμοί να αντιμετωπίσουν τη δυναμική υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ; Ή μήπως στον χρόνο που τους απομένει στρώνουν απλώς το χαλί στον Τσίπρα, ώστε να θεωρηθεί το «μικρότερο κακό»;

Παλιό μέτρο, νέες όμως οι επιπτώσεις.

Τη νάρκη των μέτρων που επιβλήθηκαν στο παρελθόν και τώρα φθάνει ο λογαριασμός, πάτησαν αυτό το διάστημα παρά πολλοί πολίτες με τα εκκαθαριστικά του φόρου εισοδήματος. Πέρυσι είχαν καταργηθεί τα αφορολόγητα όρια στο εισόδημα, τώρα καταλαβαίνουν οι πολίτες τις επιπτώσεις του μέτρου. Παλιό μέτρο, νέες όμως οι  επιπτώσεις.

Η ανάγκη να αυξηθούν  τα έσοδα του Δημοσίου και η αδυναμία εντοπισμού  και πάταξης  της σοβαρής φοροδιαφυγής,  οδήγησαν σε τέτοιου είδους γενικευμένα μέτρα που διογκώνουν τη δυσφορία των πολιτών. Προφανώς τέτοιες δυσάρεστες εκπλήξεις θα έχουμε και άλλες στο εγγύς μέλλον με το νέο φόρο στα ακίνητα και ποιος ξέρει τι άλλους φόρους.

Η κυβέρνηση πρέπει να δώσει έμφαση στις μεταρρυθμίσεις ώστε να είναι σε θέση να διαχειριστεί  την αξιολόγηση της Τρόικας τον Σεπτέμβριο με αίσθηση των αντοχών της κοινωνίας.  Ταυτόχρονα πρέπει να βρει τρόπο να συνδυάσει τις διαπραγματεύσεις για το χρέος  με φορολογικές ελαφρύνσεις.  Διαφορετικά  τα περιθώρια χειρισμών θα εξαντληθούν και οι εκλογές είναι αναπόφευκτες.

Απολύει, αξιολογεί όπως ακριβώς προσέλαβε.

Σήμερα ένας από τους τρόπους για να παρατείνει τον πολιτικό του βίο το κομματικό σύστημα είναι να αποδεσμευτεί από τις δουλείες του. Εν ανάγκη αυτούς που έχωσε από το παράθυρο, να τους πετάξει στο πέλαγος. Να απολύσει, να εξαφανίσει. Τι θα περίμενε κανείς τώρα την περίοδο που έσκασε σαν καρπούζι η κρίση; Το πολιτικό σύστημα εξουσίας να δει αυτό που δεν έβλεπε: την παραγωγική δομή της χώρας, να κατανοήσει αυτό που συμβαίνει στην πραγματική οικονομία, αυτό που πρέπει να συμβεί στο μέλλον (τη στρατηγική εξέλιξη δηλαδή) και να διορθώσει. Να κάνει «οικονομία πόρων», όχι από τον θάνατο ανθρώπων, αλλά από την ένταση της αποδοτικότητας.

Να ανασχεδιάσει με βάση υπαρκτές και όχι επινοημένες κοινωνικές ανάγκες, να καταμερίσει δεξιότητες και ταλέντα. Η αναδιάρθρωση του κράτους με βάση τις οικονομικές και κοινωνικές ανάγκες θα έβγαζε στην επιφάνεια τα προβλήματα, τις καταχρήσεις, θα τεκμηρίωνε τις χρησιμότητες. Μία λογική αναδιάταξη, τίμια, με βάση ανάγκες, δεν θα φόβιζε, δεν θα πείσμωνε κανέναν, άρα πολιτικά θα ήταν λειτουργικότερη και κυρίως θα ήταν υψηλής παραγωγικής απόδοσης. Τι γίνεται στην πραγματικότητα; Το σύστημα αξιολογεί με ποσοστά. Απολύει με ποσοστά. Τόσοι από δω, τόσοι από κει. Ακούει, όχι κάποιες δομημένες οικονομικοπαραγωγικές ανάγκες (που υποτίθεται διευκολύνει), αλλά κάποια «προαπαιτούμενα», συνήθως αστόχαστα και γραφειοκρατικά, που ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα.

Απολύει, αξιολογεί όπως ακριβώς προσέλαβε. Με απόλυτη μεταβλητότητα κριτηρίων, για να φανεί μόνο ένα: Φεύγει αυτός που δεν έχει «δόντι». Εάν ο ανορθολογισμός ήταν αυτός που διόγκωσε το κράτος και ο εξορθολογισμός είναι αυτός που το μειώνει με αυτόν τον τρόπο.

Το «θέαμα χωρίς άρτο» φέρνει κατάθλιψη και πόνο στο στομάχι.

Τα μπάνια του λαού έχουν αρχίσει, το καλοκαίρι μπήκε για τα καλά, αλλά επτά στους δέκα Νεοέλληνες δεν θα πάνε διακοπές, αφού βρίσκονται σε παρατεταμένες διακοπές λόγω ανεργίας. Το «θέαμα χωρίς άρτο» φέρνει κατάθλιψη και πόνο στο στομάχι. Η κρίση που περνάμε είναι πολύπλευρη και πολυπλόκαμη, δεν μπορεί να κουκουλωθεί, από τους συγκυβερνώντες, συνυπεύθυνους που οδήγησαν την πατρίδα μας, δηλαδή εμάς, στο όνομα της «σωτηρίας» στο έσχατο σημείο της ανέχειας. Δεν είναι μόνο οι άνεργοι, δεν είναι οι νέοι που έφυγαν και φεύγουν στο εξωτερικό, δεν είναι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι που τρέμει η ψυχή τους για την επαύριο, που κατεπειγόντως στα θερινά τμήματα της Βουλής, σχεδόν εν κρυπτώ, καθορίζεται διά νόμων η ζωή τους, αλλά και διά του νομοσχεδίου για το χωροταξικό - πολεοδομικό καταστρέφεται ή θα καταστραφεί ό,τι έχει απομείνει από το περιβάλλον και την ομορφιά της πατρίδας μας.

Εχουμε δει να βρίσκονται, εν πολλοίς, στο απυρόβλητο αυτοί οι έχοντες και κατέχοντες και να κερδοσκοπούν εκμεταλλευόμενοι την κρίση την οικονομική, που την πληρώνει ακριβά η πλειονότητα του ελληνικού λαού. Οι εφοπλιστές βρίσκονται στο «αφορολόγητο». Οι τραπεζίτες εισπράττουν για να σώσουν τις τράπεζές τους στο όνομα της «ρευστότητας στην αγορά», αλλά οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν και η ανεργία έφτασε στο 30%. Για ποιες επενδύσεις μιλούν οι συγκυβερνώντες; Πού τη είδαν την «παραγωγική ανάπτυξη»;

Είναι εξόφθαλμο, με το χωροταξικό νομοσχέδιο η χώρα μας παραδίδεται βορά στα ασύδοτα και αδίστακτα επιχειρηματικά συμφέροντα, στους «αετονύχηδες» υποτιθέμενους επενδυτές, που δεν ορρωδούν προ ουδενός. Δεν θα μείνει πλατεία και δημόσιος ή ιδιωτικός χώρος ελεύθερος. Αν έρθει, που θα έρθει, και το νομοσχέδιο για τον αιγιαλό, τότε στο όνομα της ανάπτυξης πάλι και του «υψηλού» και μαζικού τουρισμού θα ψάχνουμε να βρούμε την «πλεούμενη πατρίδα» μας. Οταν υπάρχει εμπορευματοποίηση των πάντων, εκποιείται και η ίδια μας η ζωή. Γι' αυτό δεν μπορούμε να αγνοήσουμε και την εμπορευματοποίηση, για παράδειγμα, του αθλητισμού και τα κέρδη που φέρνουν οι διοργανώσεις. Το 61% των Βραζιλιάνων δεν ήθελε τη διοργάνωση του Μουντιάλ. Αισθάνθηκε τη βία την ώρα που αγωνιζόταν έξω από τα γήπεδα, που χτίστηκαν με αίμα, σε δώδεκα έδρες διεξαγωγής σε μουντιαλικές εγκαταστάσεις, που θα είναι άχρηστες, όπως εδώ τα ολυμπιακά έργα.

Πολιτικός εκβιασμός;

Είναι έντονη η πίεση που ασκείται στον Στ. Θεοδωράκη και στους οπαδούς του Ποταμιού να... «προσδιορισθούν» ιδεολογικά. Ως τέτοιος προσδιορισμός, φυσικά, εννοείται μόνο η αυτοένταξη σε κάποιο «είδος» Αριστεράς, από τα άπειρα που ευδοκιμούν στην ποικιλοτρόπως χρεοκοπημένη αυτή γωνιά της Γης. Υπάρχει βέβαια και η Δεξιά με όλα τα παρακλάδια της, αλλά σε αυτήν, στη χώρα της αριστερής ιδεολογικής κηδεμονίας, εντάσσονται μόνο ιδανικοί αυτόχειρες ή «σημαδεμένοι» από κάποιο οικογενειακό ή επαγγελματικό «αμάρτημα».

Αν βέβαια δει κανείς πώς προσδιορίζονται τα διάφορα πολιτικά πρόσωπα σε σχέση με την ιστορία τους και την προσωπική τους πρακτική θα φρίξει. Ας μείνω μόνο στα παραδείγματα του Ακη Τσοχατζόπουλου και του λαλίστατου «Εργατολόγου» του ΣΥΡΙΖΑ. Η χώρα του «είσαι ό,τι δηλώσεις» βρίσκει την καλύτερη έκφρασή της στην Πολιτική αν και ειπώθηκε για την Τέχνη. Εκεί, τουλάχιστον, βιάζεται μόνο η ατομική μας αισθητική, ενώ στην Πολιτική υποφέρουν καθημερινά η λογική και η ατομική και συλλογική μας ευημερία. Ενας πολιτικός που δεν πιστεύει σε αυτά που λέει και κάνει μόνο όσα τον συμφέρουν είναι επικίνδυνος.

Ο τελευταίος ανασχηματισμός είναι γεμάτος από τέτοια? «φρούτα». «Αριστεροί» που αμέσως υπέκυψαν στη γοητεία του «πολιτικού οφέλους», με κόστος το κύρος νεοπαγών θεσμών αριστείας ή εθνικών υπεσχημένων. «Δεξιοί» που υιοθετούν «φιλολαϊκά μέτρα» χάριν ομάδων ψηφοφόρων, θυσιάζοντας το μέλλον της κοινωνίας και της οικονομίας, κόντρα στη λογική και την επιστήμη. Η Ιδεολογία «κακοποιείται» από κυβέρνηση και αντιπολίτευση για τα «30 αργύρια» της εξουσίας προς όφελος του «συστήματος» των «300 πλουσίων» και των άλλων 300 κομματοσυνδικαλιστών. Δεν υπάρχει «αριστερά και δεξιά». Υπάρχει μόνο το «Ψηφίστε μας και εμείς είμαστε εδώ».

Απόψε το Ποτάμι έχει το πρώτο του Συνέδριο, τρεις μήνες από την ίδρυσή του. Θα αναζητήσει την ταυτότητά του, θα δηλώσει τον κώδικα αξιών του και θα πέσει στα βαθιά του «πολιτικού στίβου». Ενας σύνεδρος, με βάση όσα είπαμε πιο πάνω, θα μπορούσε να σκεφθεί: «Αυτά μας ζητούν να... δηλώσουμε;;» και να απαντήσει: «Η ιδεολογία μου είναι σαν τη θρησκεία μου. Είναι ο προσωπικός μου κώδικας αξιών και συμπεριφοράς που μόνο από τις πράξεις μου επιτρέπω να κριθεί». Αυτά... και ας αφήσουν ήσυχο τον Θεοδωράκη και τους αποψινούς συνέδρους να βρουν τον δρόμο τους. Δεν μπορώ να φαντασθώ ότι ένα ισχυρό, πραγματικά Κεντρώο Κόμμα της Λογικής και της Αξιοπρέπειας θα κάνει κακό στον τόπο. Τουλάχιστον όχι αν συγκριθεί με τα περασμένα και τα τωρινά.

Χώρια που δεν αντέχεις να τους ακούς καλοκαιριάτικα.

Την ίδια στιγμή ακούς τα κυβερνητικά φερέφωνα να ομιλούν για απογείωση και άνοιγμα των φτερών της οικονομίας και τα απανωτά email της εφορίας σου γνωστοποιούν την κατάσχεση των χρημάτων που τόσο καιρό περίμενες ,αλλά και σε ενημερώνουν για τις νέες υποχρεώσεις που προέκυψαν από το φόρο εισοδήματος αλλά και τον ΕΝΦΙΑ όταν δεν πρόλαβες καν να ρυθμίσεις τα προηγούμενα χαράτσια.
 Χώρια που δεν αντέχεις να  τους ακούς καλοκαιριάτικα, να μιλάνε για τα εκατομμύρια των τουριστών που κατακλύζουν  τα νησιά και τις παραλίες μας όταν εσύ δεν  έχεις  καν τη βενζίνη για να πας τα παιδιά σου για μπάνιο .
 Ευτυχώς που δικαστικοί, ένστολοι και κάποιοι άλλοι συμπολίτες μας ,τα κατάφεραν και κατάργησαν τις περικοπές των μισθών τους και θα μπορούν μαζί με τις οικογένειες τους να δώσουν το παρόν στους τόπους των διακοπών και να μη φανεί ότι παραδώσαμε τις θάλασσες μας ολοσχερώς στους ξένους!Να δουν δηλαδή και Έλληνες που κάνουν διακοπές ,και όχι μόνο τα γκαρσόνια που τους σερβίρουν!