Ο ανασχηματισμός οδηγεί την προεκλογική μάχη σε απόλυτα λαϊκιστικά επίπεδα.

Ουσιαστικά ο ανασχηματισμός οδηγεί την προεκλογική μάχη σε απόλυτα λαϊκιστικά επίπεδα που θα μεταφέρουν το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης στον λογισμό των ενστίκτων με στόχο να κερδηθούν κοινωνικά στρώματα που μπορούν να παρασυρθούν από αυτά. Στον μεταλαϊκιστικό ΣΥΡΙΖΑ του ευρώ η κυβέρνηση απαντά εμμένοντας στον λαϊκισμό. Βέβαια χωρίς να διακυβεύεται η πορεία απόλυτης ολιγοπωλιοποίησης της οικονομίας υπό την καθοδήγηση των τραπεζών που επιλέγουν ποιοι και υπό ποιους όρους θα επιβιώσουν στην επιχειρηματική αναδιάταξη που υλοποιείται.

Μάταια θα περιμένουν οι μικροί και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες μείωση επιτοκίων, αύξηση της ρευστότητας  και περιορισμό της ολιγοπωλιακής διάταξης των ελληνικών τραπεζών... την προστασία έναντι της απαξίας των περιουσιών τους... Μάταια θα περιμένουν οι νέοι τη βελτίωση των συνθηκών επιχειρηματικότητας και οι καταναλωτές πραγματικό ανταγωνισμό στις αγορές. Μάταια θα περιμένουν οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι επαναπροσδιορισμό των εργασιακών σχέσεων και βελτίωση των συνθηκών εργασίας? τον απεγκλωβισμό της χώρας από το υπόδειγμα εσωτερικής υποτίμησης που τροφοδοτείται από τη συνεχή υποχώρηση των μισθών προς αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας που χάνεται στο ακριβό κόστος χρήματος, τις τράπεζες, την κερδοσκοπία των ολιγοπωλίων και την ανικανότητα του αναδιαρθρωμένου ή μη Δημοσίου.

Μάταια θα περιμένουν οι πολίτες την καταπολέμηση του κομματισμού και τα προνόμια των ημετέρων και η παραγωγική Ελλάδα την αναδιάταξη των οικονομικών και πολιτικών σχέσεων ώστε να κατοχυρώνονται επιτέλους συνθήκες ανοικτής επιχειρηματικότητας. Το παλαιάς κοπής πελατειακό πολιτικό σύστημα ειδικών οικονομικών συμφερόντων είναι εδώ? Η ανατροπή του απαιτεί την άμεση συγκρότηση ενός δημοκρατικού κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού μετώπου εναλλακτικής, ποιοτικής, προοδευτικής, ευρωπαϊκής διακυβέρνησης.

Τέτοιους ψηφίζουμε, τέτοιοι μας κυβερνούν.

Τόση φασαρία για τέτοιο ανασχηματισμό; Συνέβη κάτι ή επιλέχθηκαν κάποιοι που να δίνουν την εντύπωση ότι προμηνύονται σοβαρές βελτιώσεις στην κυβερνητική απόδοση; Πού και από ποιον;  Ουσιαστικά έχουμε μία από τα ίδια. Και οι όποιες μικροαποκλίσεις, θετικές ή αρνητικές, εξαρτώνται τελικά από τις προσωπικές συμπάθειες ή αντιπάθειες του καθενός μας απέναντι σε αυτούς που ήρθαν ή που έφυγαν.

Αλλά το ίδιο εύλογη είναι και η άλλη απορία: και τι άλλο, τι διαφορετικό, τι καλύτερο περιμένατε; Από τη στιγμή που η Βουλή και οι κοινοβουλευτικές ομάδες των δύο κομμάτων της συμμαχικής διακυβέρνησης αποτελούν την πηγή άντλησης του δυναμικού για τη στελέχωση της κυβέρνησης, απολύτως λογικό είναι το σχήμα. Τέτοιους βουλευτές έχουμε, τέτοιες κυβερνήσεις σχηματίζουν. τέτοιους ψηφίζουμε, τέτοιοι μας κυβερνούν.

Ενδεχομένως εύλογη να είναι και ακόμη μία απορία: δεν είναι λίγο νωρίς για κρίσεις και αξιολογήσεις, δεν θα πρέπει να περιμένουμε και ανάλογα με το αποτέλεσμα να αποφανθούμε θετικά ή αρνητικά; Θεωρητικά σωστό. Αλλά να μη γελιόμαστε, δεν ήρθαμε κι από τον Αρη, στην Ελλάδα ζούμε, ξέρουμε τι είναι ο καθένας και τι μετράει.

Ένας ανασχηματισμός για να θολώσει τα νερά.

Ειναι ένας ανασχηματισμός για να θολώσει τα νερά. Να εξασφαλίσει λιγο τράτο στην κυβερνηση. Να αποπροσανατολίσει απο τα σοβαρά ζητήματα, που προωθουνται. Ειναι ανασχηματισμός για να ικανοποιηθεί το Βερολίνο και να ξεγελαστείτε ο πολίτης, που έστειλε το μήνυμα στις ευρωεκλογες. Ίδια συνταγή, απλά άλλα πρόσωπα. Δεν ειναι θεμα προσώπων. Ειναι θεμα πολιτικής. Τα πρόσωπα - κάποια απο αυτά- μπορεί να έχουν και καμία ιδέα παραπάνω ή καλύτερη απο τους προηγούμενους. Αλλα δεν ειναι αυτό το ζήτημα. Το ζήτημα ειναι η γενική κατεύθυνση και τα γενικά περιθώρια που εχει ο κανένας. Και αυτά δεν έχουν αλλάξει, παρά το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών.

Ανασχηματισμός για να κρυφτούν οι οδυνηρές επιλογές. Και να συνεχιστούν οι ίδιες πολιτικές. Όπως δεν άλλαξε τίποτα ουσιαστικό με τον περσινό ανασχηματισμό, έτσι θα γίνει και με τον φετινό. Γιατί σημασία δεν εχει ποιος είσαι και πώς τα λες. Αλλά τι πολιτική εφαρμόζεις.

Είναι περίεργη και κλονισμένη εποχή αυτή που ζούμε.

Είναι περίεργη και κλονισμένη εποχή αυτή που ζούμε. Οχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για όλη την Ευρώπη – για να περιοριστούμε στα περισσότερο οικεία εδάφη. Παρακολουθούμε λοιπόν συχνά στο θέατρο απόπειρες από ομάδες που προσπαθούν να αρθρώσουν έναν διαφορετικό λόγο (ή μη λόγο), να μεταφέρουν εικόνες, συναισθήματα, σκέψεις, να μοιραστούν δημόσια την απώθηση, την αηδία ή απλώς την αμφιθυμία που γεννά η εποχή. Να καταγράψουν τον ακραίο κυνισμό, τη βιαιότητα, τη βαρβαρότητα και, ενδεχομένως, τη γελοιότητα συμπεριφορών και κοινωνικών συμβάσεων. Αρκεί όμως η πρόθεση για να γεννηθεί το καινούργιο; Τη σκοτεινή τελευταία τετραετία, της ελληνικής κρίσης, αναδύθηκαν -και αναδύονται- πολλές νεανικές απόπειρες στην εγχώρια θεατρική σκηνή. Μιλήσαμε πολύ για άνθηση, για αξιοζήλευτη δημιουργική αντίσταση και μοναχικές διαδρομές. Αν όμως ο έπαινος και μόνον ο έπαινος υποκαταστήσει την κρίση και το κριτήριο του τι είναι πρωτοπορία και τι απλώς εκτόνωση, άδειασμα, κινδυνεύουμε να μπερδέψουμε την παρακμή με την αναγέννηση.

Η συζήτηση περί δεξιάς στροφής της ΝΔ μοιάζει κοντόφθαλμη.

Η συζήτηση περί δεξιάς στροφής της ΝΔ μοιάζει κοντόφθαλμη. Οι δυνάμεις που βρίσκονται εκ δεξιών της έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Ο εθνολαϊκισμός, ο εθνικισμός, η φοβικότητα, ο ρατσισμός, ο αντιευρωπαϊσμός δεν συνάδουν με μια σύγχρονη και ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά, συνεπώς οποιαδήποτε διασταύρωση μαζί τους καθίσταται αδύνατη. Η εμπειρία έδειξε ότι οι προσπάθειες προσεταιρισμού είχαν αντίθετα αποτελέσματα. 

Οι διαρροές της ΝΔ προς την ακροδεξιά δεν θα περιοριστούν με το να στραφεί δεξιότερα. Κάτι τέτοιο θα είχε άλλες παρενέργειες, θα δημιουργούσε κλίμα δυσπιστίας στις μετριοπαθείς δυνάμεις που προσβλέπουν σ' αυτή. Ο ακροδεξιός χώρος δεν θα συρρικνωθεί χαϊδεύοντάς τον ούτε αλιεύοντας ψήφους στα θολά νερά του.

Η σταθερότητα που επαγγέλλεται ο Α. Σαμαράς προϋποθέτει καθαρές πολιτικές και σαφή οριοθέτηση απέναντι σε όλους εκείνους που επιδιώκουν την παλινδρόμηση της Ελλάδας στο παρελθόν και την αναδίπλωσή της σε συντηρητικούς προσανατολισμούς. Η άνοδος των ποσοστών της ΝΔ, από το 18% τον Μάιο του 2012 περίπου στο 30% τον Ιούνιο, δεν προέκυψε από καμιά δεξιά στροφή. Οφειλόταν στο ευρωπαϊκό χαρτί που τότε έπαιξε καθαρά ο αρχηγός της.

Πολιτικές και κοινωνικές πλειοψηφίες δεν οικοδομείς σκιαμαχώντας με τις δυνάμεις του παρελθόντος. Η δεξιά στροφή θα προκαλέσει ζάλη στο εκλογικό σώμα που προσβλέπει σε μια σύγχρονη και χωρίς τα βαρίδια του παρελθόντος Κεντροδεξιά. Παράλληλα θα απομειώσει τις όποιες δυνατότητες της ΝΔ για την ανασύνθεση του χώρου. Εφεδρείες δεν αποκτάς φλερτάροντας με ακροδεξιούς, αντιευρωπαϊστές και ψεκασμένους, αλλά με καθαρές πολιτικές που προωθούν τις τολμηρές μεταρρυθμίσεις, ενισχύοντας την παρουσία της Ελλάδας στην Ευρώπη.

Μόνο που χάθηκε ο έλεγχος.

Το φίδι που είδαμε χθες να σέρνεται στην Ολομέλεια της Βουλής, να απειλεί, να δαγκώνει και να φτύνει, το έκλωσαν κάποιοι στον κόρφο τους. Με αγάπη και κατανόηση. Γιατί πίστευαν στην ιδέα της «δεξιάς πολυκατοικίας». Προτιμούσαν να μείνουν οι δυσαρεστημένοι δεξιοί ψηφοφόροι στη «δεξιά», έστω και στο σκοτεινό υπόγειο της πολυκατοικίας, παρά να τους αφήσουν να βγουν από την πόρτα. Από το υπόγειο κάποια στιγμή θα τους ξαναφέρουμε και στους ορόφους, πίστευαν – και έστελναν τον Μπαλτάκο (και μάλλον όχι μόνον αυτόν) να καλοπιάνει τα αφεντικά του υπογείου. Ενώ εάν βγουν οι δυσαρεστημένοι δεξιοί στο ξέφωτο, πού να τους βρεις μετά, σκέφτονταν.

Μόνο που χάθηκε ο έλεγχος. Και το υπόγειο με τα φίδια του έγινε τόσο δυνατό που πήγε να καταπιεί ολόκληρη την πολυκατοικία. Σε εκείνο το σημείο και για το λόγο αυτό και μόνο αντέδρασαν. Μόλις η Χρυσή Αυγή απείλησε την κυβερνησιμότητα της ΝΔ και με εκλογικό αφανισμό το κόμμα Σαμαρά, μπήκε στο στόχαστρο. Μόνον τότε. Μέχρι τότε χαριεντισμοί και καφεδάκια με τους κασιδιάρηδες και τους παπάδες.

Η ανοχή αυτή είναι που φούντωσε κι άλλο την ακροδεξιά. Η ανοχή μίας κυβέρνησης, που χρειάζονταν την παρουσία της, ως αντίβαρο στην άνοδο της αριστεράς. Αυτό νόμιζαν, αυτό έκαναν. Μόνο που αποδεικνύεται εγκληματικό.
Με αυτούς λοιπόν δεν μπορεί να υπάρξει κοινή δράση για την αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής. Διότι αυτοί πιστεύουν και κάτι άλλο, που είναι τουλάχιστον αναποτελεσματικό, για να μην πούμε και ολέθριο: Ότι για την πάταξη του φασιστικού φαινομένου φτάνουν τα διοικητικά μέτρα και αρκεί η παρέμβαση της δικαιοσύνης. Φευ! Όπως φάνηκε στις ευρωεκλογές, όλα αυτά είναι μισά μέτρα.  

Μόνο που χάθηκε ο έλεγχος.

Το φίδι που είδαμε χθες να σέρνεται στην Ολομέλεια της Βουλής, να απειλεί, να δαγκώνει και να φτύνει, το έκλωσαν κάποιοι στον κόρφο τους. Με αγάπη και κατανόηση. Γιατί πίστευαν στην ιδέα της «δεξιάς πολυκατοικίας». Προτιμούσαν να μείνουν οι δυσαρεστημένοι δεξιοί ψηφοφόροι στη «δεξιά», έστω και στο σκοτεινό υπόγειο της πολυκατοικίας, παρά να τους αφήσουν να βγουν από την πόρτα. Από το υπόγειο κάποια στιγμή θα τους ξαναφέρουμε και στους ορόφους, πίστευαν – και έστελναν τον Μπαλτάκο (και μάλλον όχι μόνον αυτόν) να καλοπιάνει τα αφεντικά του υπογείου. Ενώ εάν βγουν οι δυσαρεστημένοι δεξιοί στο ξέφωτο, πού να τους βρεις μετά, σκέφτονταν.

Μόνο που χάθηκε ο έλεγχος. Και το υπόγειο με τα φίδια του έγινε τόσο δυνατό που πήγε να καταπιεί ολόκληρη την πολυκατοικία. Σε εκείνο το σημείο και για το λόγο αυτό και μόνο αντέδρασαν. Μόλις η Χρυσή Αυγή απείλησε την κυβερνησιμότητα της ΝΔ και με εκλογικό αφανισμό το κόμμα Σαμαρά, μπήκε στο στόχαστρο. Μόνον τότε. Μέχρι τότε χαριεντισμοί και καφεδάκια με τους κασιδιάρηδες και τους παπάδες.

Η ανοχή αυτή είναι που φούντωσε κι άλλο την ακροδεξιά. Η ανοχή μίας κυβέρνησης, που χρειάζονταν την παρουσία της, ως αντίβαρο στην άνοδο της αριστεράς. Αυτό νόμιζαν, αυτό έκαναν. Μόνο που αποδεικνύεται εγκληματικό.
Με αυτούς λοιπόν δεν μπορεί να υπάρξει κοινή δράση για την αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής. Διότι αυτοί πιστεύουν και κάτι άλλο, που είναι τουλάχιστον αναποτελεσματικό, για να μην πούμε και ολέθριο: Ότι για την πάταξη του φασιστικού φαινομένου φτάνουν τα διοικητικά μέτρα και αρκεί η παρέμβαση της δικαιοσύνης. Φευ! Όπως φάνηκε στις ευρωεκλογές, όλα αυτά είναι μισά μέτρα.