Είναι περίεργη και κλονισμένη εποχή αυτή που ζούμε.

Είναι περίεργη και κλονισμένη εποχή αυτή που ζούμε. Οχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για όλη την Ευρώπη – για να περιοριστούμε στα περισσότερο οικεία εδάφη. Παρακολουθούμε λοιπόν συχνά στο θέατρο απόπειρες από ομάδες που προσπαθούν να αρθρώσουν έναν διαφορετικό λόγο (ή μη λόγο), να μεταφέρουν εικόνες, συναισθήματα, σκέψεις, να μοιραστούν δημόσια την απώθηση, την αηδία ή απλώς την αμφιθυμία που γεννά η εποχή. Να καταγράψουν τον ακραίο κυνισμό, τη βιαιότητα, τη βαρβαρότητα και, ενδεχομένως, τη γελοιότητα συμπεριφορών και κοινωνικών συμβάσεων. Αρκεί όμως η πρόθεση για να γεννηθεί το καινούργιο; Τη σκοτεινή τελευταία τετραετία, της ελληνικής κρίσης, αναδύθηκαν -και αναδύονται- πολλές νεανικές απόπειρες στην εγχώρια θεατρική σκηνή. Μιλήσαμε πολύ για άνθηση, για αξιοζήλευτη δημιουργική αντίσταση και μοναχικές διαδρομές. Αν όμως ο έπαινος και μόνον ο έπαινος υποκαταστήσει την κρίση και το κριτήριο του τι είναι πρωτοπορία και τι απλώς εκτόνωση, άδειασμα, κινδυνεύουμε να μπερδέψουμε την παρακμή με την αναγέννηση.

Η συζήτηση περί δεξιάς στροφής της ΝΔ μοιάζει κοντόφθαλμη.

Η συζήτηση περί δεξιάς στροφής της ΝΔ μοιάζει κοντόφθαλμη. Οι δυνάμεις που βρίσκονται εκ δεξιών της έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Ο εθνολαϊκισμός, ο εθνικισμός, η φοβικότητα, ο ρατσισμός, ο αντιευρωπαϊσμός δεν συνάδουν με μια σύγχρονη και ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά, συνεπώς οποιαδήποτε διασταύρωση μαζί τους καθίσταται αδύνατη. Η εμπειρία έδειξε ότι οι προσπάθειες προσεταιρισμού είχαν αντίθετα αποτελέσματα. 

Οι διαρροές της ΝΔ προς την ακροδεξιά δεν θα περιοριστούν με το να στραφεί δεξιότερα. Κάτι τέτοιο θα είχε άλλες παρενέργειες, θα δημιουργούσε κλίμα δυσπιστίας στις μετριοπαθείς δυνάμεις που προσβλέπουν σ' αυτή. Ο ακροδεξιός χώρος δεν θα συρρικνωθεί χαϊδεύοντάς τον ούτε αλιεύοντας ψήφους στα θολά νερά του.

Η σταθερότητα που επαγγέλλεται ο Α. Σαμαράς προϋποθέτει καθαρές πολιτικές και σαφή οριοθέτηση απέναντι σε όλους εκείνους που επιδιώκουν την παλινδρόμηση της Ελλάδας στο παρελθόν και την αναδίπλωσή της σε συντηρητικούς προσανατολισμούς. Η άνοδος των ποσοστών της ΝΔ, από το 18% τον Μάιο του 2012 περίπου στο 30% τον Ιούνιο, δεν προέκυψε από καμιά δεξιά στροφή. Οφειλόταν στο ευρωπαϊκό χαρτί που τότε έπαιξε καθαρά ο αρχηγός της.

Πολιτικές και κοινωνικές πλειοψηφίες δεν οικοδομείς σκιαμαχώντας με τις δυνάμεις του παρελθόντος. Η δεξιά στροφή θα προκαλέσει ζάλη στο εκλογικό σώμα που προσβλέπει σε μια σύγχρονη και χωρίς τα βαρίδια του παρελθόντος Κεντροδεξιά. Παράλληλα θα απομειώσει τις όποιες δυνατότητες της ΝΔ για την ανασύνθεση του χώρου. Εφεδρείες δεν αποκτάς φλερτάροντας με ακροδεξιούς, αντιευρωπαϊστές και ψεκασμένους, αλλά με καθαρές πολιτικές που προωθούν τις τολμηρές μεταρρυθμίσεις, ενισχύοντας την παρουσία της Ελλάδας στην Ευρώπη.

Μόνο που χάθηκε ο έλεγχος.

Το φίδι που είδαμε χθες να σέρνεται στην Ολομέλεια της Βουλής, να απειλεί, να δαγκώνει και να φτύνει, το έκλωσαν κάποιοι στον κόρφο τους. Με αγάπη και κατανόηση. Γιατί πίστευαν στην ιδέα της «δεξιάς πολυκατοικίας». Προτιμούσαν να μείνουν οι δυσαρεστημένοι δεξιοί ψηφοφόροι στη «δεξιά», έστω και στο σκοτεινό υπόγειο της πολυκατοικίας, παρά να τους αφήσουν να βγουν από την πόρτα. Από το υπόγειο κάποια στιγμή θα τους ξαναφέρουμε και στους ορόφους, πίστευαν – και έστελναν τον Μπαλτάκο (και μάλλον όχι μόνον αυτόν) να καλοπιάνει τα αφεντικά του υπογείου. Ενώ εάν βγουν οι δυσαρεστημένοι δεξιοί στο ξέφωτο, πού να τους βρεις μετά, σκέφτονταν.

Μόνο που χάθηκε ο έλεγχος. Και το υπόγειο με τα φίδια του έγινε τόσο δυνατό που πήγε να καταπιεί ολόκληρη την πολυκατοικία. Σε εκείνο το σημείο και για το λόγο αυτό και μόνο αντέδρασαν. Μόλις η Χρυσή Αυγή απείλησε την κυβερνησιμότητα της ΝΔ και με εκλογικό αφανισμό το κόμμα Σαμαρά, μπήκε στο στόχαστρο. Μόνον τότε. Μέχρι τότε χαριεντισμοί και καφεδάκια με τους κασιδιάρηδες και τους παπάδες.

Η ανοχή αυτή είναι που φούντωσε κι άλλο την ακροδεξιά. Η ανοχή μίας κυβέρνησης, που χρειάζονταν την παρουσία της, ως αντίβαρο στην άνοδο της αριστεράς. Αυτό νόμιζαν, αυτό έκαναν. Μόνο που αποδεικνύεται εγκληματικό.
Με αυτούς λοιπόν δεν μπορεί να υπάρξει κοινή δράση για την αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής. Διότι αυτοί πιστεύουν και κάτι άλλο, που είναι τουλάχιστον αναποτελεσματικό, για να μην πούμε και ολέθριο: Ότι για την πάταξη του φασιστικού φαινομένου φτάνουν τα διοικητικά μέτρα και αρκεί η παρέμβαση της δικαιοσύνης. Φευ! Όπως φάνηκε στις ευρωεκλογές, όλα αυτά είναι μισά μέτρα.  

Μόνο που χάθηκε ο έλεγχος.

Το φίδι που είδαμε χθες να σέρνεται στην Ολομέλεια της Βουλής, να απειλεί, να δαγκώνει και να φτύνει, το έκλωσαν κάποιοι στον κόρφο τους. Με αγάπη και κατανόηση. Γιατί πίστευαν στην ιδέα της «δεξιάς πολυκατοικίας». Προτιμούσαν να μείνουν οι δυσαρεστημένοι δεξιοί ψηφοφόροι στη «δεξιά», έστω και στο σκοτεινό υπόγειο της πολυκατοικίας, παρά να τους αφήσουν να βγουν από την πόρτα. Από το υπόγειο κάποια στιγμή θα τους ξαναφέρουμε και στους ορόφους, πίστευαν – και έστελναν τον Μπαλτάκο (και μάλλον όχι μόνον αυτόν) να καλοπιάνει τα αφεντικά του υπογείου. Ενώ εάν βγουν οι δυσαρεστημένοι δεξιοί στο ξέφωτο, πού να τους βρεις μετά, σκέφτονταν.

Μόνο που χάθηκε ο έλεγχος. Και το υπόγειο με τα φίδια του έγινε τόσο δυνατό που πήγε να καταπιεί ολόκληρη την πολυκατοικία. Σε εκείνο το σημείο και για το λόγο αυτό και μόνο αντέδρασαν. Μόλις η Χρυσή Αυγή απείλησε την κυβερνησιμότητα της ΝΔ και με εκλογικό αφανισμό το κόμμα Σαμαρά, μπήκε στο στόχαστρο. Μόνον τότε. Μέχρι τότε χαριεντισμοί και καφεδάκια με τους κασιδιάρηδες και τους παπάδες.

Η ανοχή αυτή είναι που φούντωσε κι άλλο την ακροδεξιά. Η ανοχή μίας κυβέρνησης, που χρειάζονταν την παρουσία της, ως αντίβαρο στην άνοδο της αριστεράς. Αυτό νόμιζαν, αυτό έκαναν. Μόνο που αποδεικνύεται εγκληματικό.
Με αυτούς λοιπόν δεν μπορεί να υπάρξει κοινή δράση για την αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής. Διότι αυτοί πιστεύουν και κάτι άλλο, που είναι τουλάχιστον αναποτελεσματικό, για να μην πούμε και ολέθριο: Ότι για την πάταξη του φασιστικού φαινομένου φτάνουν τα διοικητικά μέτρα και αρκεί η παρέμβαση της δικαιοσύνης. Φευ! Όπως φάνηκε στις ευρωεκλογές, όλα αυτά είναι μισά μέτρα.  

Ικανοί άνθρωποι υπάρχουν ευτυχώς αρκετοί στη χώρα μας.

 Μετά από πέντε χρόνια κρίσης η χώρα όμως δεν έχει την πολυτέλεια παρόμοιων μικροκομματικών μεθοδεύσεων ,που μέσα σε ελάχιστο χρόνο αποδεικνύουν την ανεπάρκεια και την αναποτελεσματικότητα τους. Η χώρα έχει ανάγκη από ένα δυναμικό κυβερνητικό σχήμα που θα υπηρετεί με συνέπεια τη στρατηγική εξόδου από την κρίση, που θα σκύψει με σοβαρότητα  πάνω στα προβλήματα της κοινωνίας και της οικονομίας.

  Δεν  είναι τυχαίο, ότι οι υπουργοί που ξεχώρισαν στη σημερινή κυβέρνηση, ήταν αυτοί που με σχέδιο και συνέπεια,χωρίς να σκέφτονται την κομματική τους πελατεία, προσπάθησαν να διαχειριστούν τα μεγάλα προβλήματα και να δώσουν μια προοπτική που ξεπερνά τα στενά όρια της καθημερινότητας.Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο τεχνοκράτης μέν,αλλά με ένα βαθύτατα πολιτικό σχέδιο δε, υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, που προσπαθεί να ανασυγκροτήσει την ελληνική γεωργία με στόχευση και προοπτική.

   Ικανοί άνθρωποι  υπάρχουν ευτυχώς αρκετοί στη χώρα μας. Οι περισσότεροι δυστυχώς βρίσκονται εκτός των στενών κομματικών τειχών ,χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχουν πολιτική ταυτότητα.Είναι  ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας και κυρίως του πρωθυπουργού να αξιοποιήσει, όσους θεωρεί ότι μπορεί να υπηρετήσουν την ανασυγκρότηση της χώρας,χωρίς να σκεφτεί τις αναγκαίες μεν αλλά όχι ικανές κομματικές ισορροπίες

Έχουν αρχίσει ήδη να πιάνουν «στασίδι» στον επόμενο σταθμό της πολιτικής αναμέτρησης.

Οι εκλογές τελείωσαν, ζήτω οι εκλογές. Κάπως έτσι φαίνεται πως αντιλαμβάνονται τις πολιτικές εξελίξεις ορισμένα πολιτικά στελέχη με μακρά παράδοση σε κυβερνητικές θέσεις, που δεν εννοούν να αποδεχτούν την ιδέα ότι η χώρα μπορεί να συνεχίζει να υπάρχει και χωρίς αυτούς σε κυβερνητικά πόστα. Γι' αυτό έχουν αρχίσει ήδη να πιάνουν «στασίδι» στον επόμενο σταθμό της πολιτικής αναμέτρησης, αναζητώντας ρόλο μεσολαβητή.

Το παράδοξο, αλλά απολύτως κατανοητό για τους γνώστες της πρόσφατης ιστορίας είναι πως όλοι αυτοί που ξαφνικά ανακάλυψαν ότι θέλουν να συμμαχήσουν με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι εκείνοι που έχουν ακούσει τα μύρια όσα από τα στελέχη της Κουμουνδούρου όταν ήταν σε κυβερνητικές θέσεις λίγα χρόνια πριν. Το χειρότερο για τα άλλοτε ισχυρά και πάντως ευνοημένα από την... τύχη στελέχη του ΠΑΣΟΚ είναι πως δεν ρώτησαν αν τους θέλουν και κυρίως αν τους χρειάζονται στον ΣΥΡΙΖΑ. Οσοι φρόντισαν να κάνουν εγκαίρως τη στροφή και να πιάσουν θέσεις στο κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς εξασφάλισαν μια κάποια συνέχεια στην πολιτική τους σταδιοδρομία. Αντιθέτως οι όψιμοι μεσάζοντες φαίνεται πως θα μείνουν με τις προσδοκίες, καθώς η ισχυρή στενή ομάδα όσων κάνουν κουμάντο στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν δείχνει καμιά αγωνία για τα ορφανά του ΠΑΣΟΚ.

Ολοι αυτοί που ξέχασαν τον αυτόνομο ρόλο του κόμματός τους δεν θέλουν να κατανοήσουν πως οι πολίτες που θα αποφασίσουν να πάνε στον ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να το πράξουν από μόνοι τους και δεν χρειάζονται τους αυτόκλητους μεσολαβητές. Αν η πρόταση της Δημοκρατικής Παράταξης, του ΠΑΣΟΚ ή όπως αλλιώς τη βαπτίσουν έως τις επόμενες εκλογές, δεν έχει δική της πολιτική πρόταση και κινείται ως περιφερόμενο δεκανίκι είτε δεξιά είτε αριστερά, απλώς δεν θα έχει καμιά τύχη. Η ιστορία της ΔΗΜΑΡ με τις παλινωδίες και το θολό στίγμα είναι ένα καλό παράδειγμα για το τι πρόκειται να συμβεί αν το ΠΑΣΟΚ κάνει τα ίδια λάθη. Οι ιστορικές αναφορές της παράταξης δεν μπορεί να στενεύουν για να εξυπηρετηθούν οι προσωπικοί στόχοι ορισμένων στελεχών της που δεν αντέχουν στη μοναξιά τους. Ο διάλογος για την ανασύσταση του χώρου δεν μπορεί να γίνεται για να εξασφαλίσουν ορισμένοι μικροεξουσίες, τις οποίες θα μεταφέρουν ως δάνειες δυνάμεις κάπου αλλού.

Ποιος λοιπόν μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα;

Ενα πολιτικό σκηνικό θρυμματισμένο, αποτέλεσμα της πρωτοφανούς πολιτικής κρίσης που προκάλεσε η οικονομική καταστροφή και η κοινωνική αποδιάρθρωση μετά από 4 χρόνια μνημονιακής διαχείρισης της εξουσίας.

Ποιος λοιπόν μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα; Με άλλα λόγια, ποιος πολιτικός σχηματισμός από τους δύο μεσαίους - «μεγάλους» έχει τη δυνατότητα μέσα σε 9 μήνες έως την προεδρική εκλογή να δημιουργήσει ένα ηγεμονικό ρεύμα κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας; Το παιγνίδι παραμένει εξαιρετικά ανοικτό...

Η ΝΔ είναι πολύ πιθανό να κινηθεί δεξιόστροφα την επόμενη περίοδο, καθώς δεξιότερα της ΝΔ υπάρχουν πιθανά εκλογικά κέρδη. Ομως, μια δεξιόστροφη πορεία μπορεί να προκαλέσει παράπλευρες απώλειες από τον χώρο των κεντρώων ψηφοφόρων. Εχουν τις δυνατότητες ο Α. Σαμαράς και η ηγετική ομάδα του Μαξίμου να πάρουν τόσο αριστοτεχνικά τη δεξιά στροφή ώστε να μη φύγουν τελείως από το Κέντρο; Αγνωστο και με υψηλό ρίσκο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ από αριστερά λεηλάτησε ολόκληρο το εκλογικό σώμα. Αναγκαστικά λοιπόν θα στραφεί στη δεξαμενή των ψηφοφόρων του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς. Προς ένα δύσκολο και απαιτητικό ακροατήριο που μέχρι στιγμής δεν πείθεται για τη σοβαρότητα της «εναλλακτικής λύσης» που του προσφέρει.

Επίσης, το ακροατήριο αυτό ακούει κι άλλους «ομιλητές» με προεξάρχοντα τον Ευ. Βενιζέλο, ο οποίος διακρίθηκε στη μάχη της επιβίωσης που έδωσε την περασμένη Κυριακή. Αν καταφέρει να προσφέρει μια αξιοπρεπή προοπτική στον κόσμο του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς, τότε θα δημιουργήσει ένα σχεδόν αδιαπέραστο ανάχωμα στην επέλαση του ΣΥΡΙΖΑ προς το Κέντρο. Αρα και στον δρόμο του προς την εξουσία.

Αυτός λοιπόν μοιάζει να είναι ο πολιτικός χάρτης έως τον Φεβρουάριο του 2015 και την εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Πολύχρωμος, αστάθμητος και αντιφατικός. Και απολύτως ανοιχτός στα όριά του...