Με τεχνικά πολιτικά οφσάιντ δεν γίνεται πολιτική .

 Εν ολίγοις υπάρχουν ορισμένοι που φαντάζονται ότι μπορεί η χώρα να αλλάξει κυβέρνηση και πρωθυπουργό χωρίς να γίνουν εθνικές εκλογές και μέσα στην αναμπουμπούλα να διασωθούν όσοι έχουν χάσει τα πάντα στην καθαρή και ανοικτή πολιτική μάχη.

Μέσα σε αυτό τον σχεδιασμό που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα κινούνται πρώην (όπως ο Γιώργος Παπανδρέου) και νυν (ο Φώτης Κουβέλης) αρχηγοί αλλά και ορισμένοι (-ες) πολιτικοί που θεωρούν ότι η κοινωνία συνεχίζει να τους χρωστά και η ζωή γενικώς τους αδίκησε. Για όσους παρακολουθούν στοιχειωδώς τις πολιτικές εξελίξεις, το εν λόγω σενάριο είναι γνωστό και έχει συγκεκριμένους εμπνευστές αλλά δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα, καθώς είναι εντελώς διαφορετικοί οι συσχετισμοί από εκείνους που θα επέτρεπαν τέτοια εκτροπή.

Η παρούσα κυβέρνηση θα μείνει ή θα φύγει από την εξουσία με τη λαϊκή ψήφο και μόνον. Με τεχνικά πολιτικά οφσάιντ δεν γίνεται πολιτική ούτε συγκροτούνται μεγάλες παρατάξεις με... ρετάλια που απέμειναν στα αζήτητα επί μακρόν και τώρα διεκδικούν την επιστροφή τους σε πρωταγωνιστικούς ρόλους γιατί δεν αντέχουν το περιθώριο λόγω... οικογενειακής παράδοσης.

Στις προσεχείς εκλογές, που δεν εκλέγουν βεβαίως κυβέρνηση αλλά όλοι έχουν υπόψη τους ότι δίνουν ισχυρά μηνύματα, θα κριθεί η συνοχή και κυρίως η αντοχή του υφιστάμενου κυβερνητικού σχήματος αλλά και η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ. Η μάχη των περιφερειών σε συνδυασμό με τις διαφορές των δυο μονομάχων στις ευρωεκλογές αλλά και το άθροισμα των κυβερνητικών εταίρων είναι τα κρίσιμα μεγέθη από τα οποία θα εξαχθούν συμπεράσματα και θα προκύψουν ή δεν θα προκύψουν συνέπειες την επόμενη μέρα. Με ασκήσεις επί χάρτου που υποκρύπτουν απλώς φιλοδοξίες των αποτυχημένων δεν εκβιάζονται πολιτικές εξελίξεις και σίγουρα δεν έρχονται ανατροπές.

ΛΑΘΗ ΕΠΙ ΛΑΘΩΝ.

Η ΠΑΤΡΙΔΑ βγαίνει από την κρίση, με τους αριθμούς να ευημερούν αλλά με τον ελληνικό λαό να δυστυχεί, να αυτοκτονεί, να εξεγείρεται. Τους νέους να ξενιτεύονται, τα κορίτσια να εκλιπαρούν για «οιανδήποτε εργασία»!.. Και όλους μαζί να καραδοκούν, περιμένοντας τις εκλογές του Μαΐου, οπότε και θα ξεθυμάνουν μαυρίζοντας εκδικητικά όλους όσους θεωρούν υπαίτιους για τα βάσανά της τετραετίας…

ΛΙΓΕΣ ΗΜΕΡΕΣ μάς χωρίζουν από την εκλογική δοκιμασία, με τα κόμματα να τρέχουν λαχανιασμένα προς τις κάλπες, σκοντάφτοντας όμως σε πελώρια λάθη. Η Νέα Δημοκρατία με την υπόθεση Μπαλτάκου. Ο ΣΥΡΙΖΑ με τις τρεις ανακλήσεις υποψηφίων, με γκάφες στο θέμα Σουλεϊμάν και με σωσίβιο τον Μανώλη Γλέζο. Το Ποτάμι με τις επιπόλαιες κορώνες του Νίκου Δήμου και με την κόντρα Θεοδωράκη - Λαζόπουλου. Η Χρυσή Αυγή με τις ακατανόμαστες βλασφημίες στη Βουλή. Η ΔΗΜΑΡ με τον απίστευτο εναγκαλισμό του Γιωργάκη… Σαν να μη ξέρουν όλοι τους ότι αυτή τη φορά τα λάθη θα μετρήσουν όσο ποτέ…

ΛΑΘΗ ΕΠΙ ΛΑΘΩΝ, ομολογημένα και ξεφωνημένα, έκαναν επί 4 χρόνια η τρόικα και το ΔΝΤ, όλα στην καμπούρα του ελληνικού λαού. Ακόμη χειρότερα λάθη διέπραξε η συγκυβέρνηση εφαρμόζοντας κατά γράμμα τα λαθεμένα Μνημόνια. Το κορυφαίο όμως λάθος της τετραετίας ήταν η συνθηκολόγηση του Γιώργου Παπανδρέου με τους ξένους «προστάτες» και το μάντρωμα της πατρίδας στα μνημόνιά τους. Το Καστελόριζο θα μείνει μελανή κηλίδα στην ιστορία της πατρίδας, όπως και η 21η Απριλίου, αφού εκείνη έβαλε την Ελλάδα στον γύψο, η δε 23η Απριλίου στα Μνημόνια...

Αβέρτα – κουβέρτα...

Σαν να μη έφταναν οι πολιτικοί - κωμικοί, στο σανίδι της Βουλής πάτησαν και… κωμικοί - πολιτικοί, πλάι σε αυτούς του «σοβαρού» ρεπερτορίου, πλαισιωμένοι από τηλεοπτικούς αστέρες, των οποίων το μοναδικό προσόν είναι ότι εμφανίζονται στην τηλεόραση. Αθλητές όλων των κατηγοριών και επιδόσεων, προπονητές, σπορτκάστερ, δημοσιογράφοι της μικρής οθόνης, σεξολόγοι, μάνατζερ καλλιτεχνών, μοντέλα και πρόσφατα άνθρωποι της νύχτας, μπράβοι, μαχαιροβγάλτες και γενικά μούρες της τρέχουσας επικαιρότητας συμπληρώνουν το πάνθεον των αρίστων, εξαργυρώνοντας την περιώνυμη φήμη τους στα έδρανα του Κοινοβουλίου, του Ευρωκοινοβουλίου και των δήμων ως πατέρες και μητέρες του Έθνους…

Γενικά, όλο αυτό το πολύχρωμο άθυρμα των επωνύμων που μετέχει και συμμετέχει στην κοινωνική πασαρέλα αβέρτα – κουβέρτα, ανενδοίαστα και με θρασύτητα ως κυρίαρχη άποψη, καταλαμβάνει με περισπούδαστο ύφος τις πολύφερνες έδρες της δημοκρατίας, αναβαθμίζοντας με τις γνώσεις του και τη συνολική του παιδεία και συμπεριφορά τον πολιτικό μας πολιτισμό.

Αυτές οι εκλογές διαφέρουν.

Αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε πολίτη είναι να αποφασίζει ποιον και γιατί θα επιλέξει να ψηφίσει στην όποια εκλογική αναμέτρηση κληθεί να συμμετάσχει. Μόνο που η όποια επιλογή του συνεπάγεται και την αποδοχή ορισμένων συνεπειών, για τις οποίες δεν μπορεί να αιτιάται άλλους αν και όταν προκληθούν. Γιατί, καλώς ή κακώς, η κάθε εκλογική αναμέτρηση έχει και διαφορετικό διακύβευμα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ευρωεκλογές αποτελούν για τον κάθε πολίτη ευκαιρία έκφρασης των πολιτικών του θέσεων σε σχέση όχι μόνο με τη μελλοντική πορεία της Ευρώπης αλλά και την εσωτερική πολιτική πραγματικότητα. Στις 25 Μαΐου το εκλογικό σώμα θα επιλέξει ποιοι και ποιες θα το εκπροσωπήσουν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αλλά ταυτόχρονα θα στείλει και το μήνυμά του στις πολιτικές ηγεσίες του τόπου.

Αλλά στις 18 και στις 25 Μαΐου θα ψηφίσουμε και για την ανάδειξη των νέων αυτοδιοικητικών αρχόντων. Κι αυτές οι εκλογές διαφέρουν. Οχι πως δεν εξακολουθεί να αποτελεί δικαίωμα του κάθε πολίτη να ψηφίσει όποιον θέλει, αλλά η πείρα έχει αποδείξει ότι η κομματική ταυτότητα δεν αποτελεί το ουσιαστικότερο κριτήριο για την επιλογή των καταλληλότερων να διοικήσουν τους δήμους και τις περιφέρειες της χώρας.

Η κατάσταση στην κοινωνία είναι δραματική...

Η κατάσταση στην κοινωνία είναι δραματική: ανεργία στα ύψη, μειωμένοι μισθοί και υποαμοιβόμενοι εργαζόμενοι, υπερχρεωμένα νοικοκυριά,  κατασχέσεις από την εφορία, μικρομεσαίες επιχειρήσεις δίχως πρόσβαση σε χρηματοδότηση, κυνήγι από τους γενίτσαρους του κ. Θεοχάρη, ακρίβεια που επιμένει παρά την μείωση των εισοδημάτων. Και μαζί υποβάθμιση όλων των κοινωνικών υπηρεσιών υγεία, παιδεία, ιατροφαρμακτευτική περίθαλψη. Στο γενικό πεδίο απορρύθμιση των πάντων και προετοιμασία για ξεπούλημα κάθε περιουσιακού στοιχείου του δημοσίου. 

Οι ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού πανηγυρίζουν. Ότι δεν κατάφεραν να κάνουν με δημοκρατικό τρόπο είκοσι χρόνια τώρα που όλα τα πολιτικά σχήματα που κατέβασαν -και όταν λέμε όλα εννοούμε όλα- τα αποδοκίμασε η κοινωνία με ποσοστά γύρω στο 1-2% το πετυχαίνουν με την κυβέρνηση Σαμαρά και χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση. Στο ερώτημα αν υπάρχει σχέδιο έστω μεσοπρόθεσμα για την βελτίωση της ζωής των πολιτών και μέσα σε ποιό πλαίσιο η απάντηση είναι εκωφαντική σιωπή. 

Παρόλα αυτά οι κυβερνητικοί παράγοντες αισιοδοξούν ότι η κοινωνία την οποία εξαπάτησαν -επαναδιαπραγμάτευση κλπ- απείλησαν, εκβίασαν θα τους επιβραβεύσει με την ψήφο της. Αν το πετύχουν τότε δεν θα έχουν κανέναν φραγμό την επόμενη ημέρα, αποχαλινωμένοι πια θα συνεχίσουν να καταστρέφουν ότι έχει απομείνει. Και η κοινωνία δεν θα έχει κανένα δικαίωμα να διαμαρτύρεται, θα πρέπει να υποστεί τις συνέπειες...

Τίποτα δεν χαρίζεται, όλα κερδίζονται με αγώνες.

Σε πείσμα όλων όσοι προέβλεπαν την κατάρρευση της Ελλάδας, την άτακτη χρεοκοπία, το ξέσπασμα κοινωνικών ταραχών και την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη, η χθεσινή ημέρα απέδειξε ότι η Ελλάδα, με τεράστιο κόστος, με τις δυσβάστακτες θυσίες του ελληνικού λαού, παραμένει ζωντανή και μπορεί να σταθεί όρθια.

Οσο κι αν αμφισβητείται το μέγεθος του πλεονάσματος, όσο κι αν ασκείται κριτική για το πώς επιτυγχάνεται, δεν μπορεί να ακυρωθεί η πραγματικότητα. Η επίτευξη του πλεονάσματος είναι το μεγάλο κλειδί που θα μπορέσει να ξεκλειδώσει το κρίσιμο, για την επιβίωση και ανασύνταξη της χώρας, θέμα της ρύθμισης του χρέους.

Από διαφορετική αφετηρία ξεκινά τώρα η πανεθνική προσπάθεια για τη διεκδίκηση από τους εταίρους και τους δανειστές μιας γενναίας ρύθμισης του χρέους, ώστε να σταματήσει να αποτελεί τη μόνιμη λαιμητόμο πάνω από τη χώρα, υπονομεύοντας κάθε δυνατότητα ανάκαμψης.

Μόνον κάποιοι κερδοσκόποι και όσοι μικροκομματικά επένδυαν σε αποτυχία της χώρας, δεν αντιμετωπίζουν στις πραγματικές διαστάσεις της τη χθεσινή επιτυχία της χώρας. Προφανώς και δεν λύθηκε χθες το πρόβλημα του ανέργου, του συνταξιούχου, του υπαλλήλου που είδε να καταρρέουν τα έσοδά του.

Προφανώς δεν υπάρχουν αυτόματες λύσεις ούτε κάποιοι γενναιόδωροι φίλοι της Ελλάδας που περιμένουν κρυμμένοι κάπου περιμένοντας το αίτημα για να διαγράψουν το χρέος της και να της δωρίσουν μερικά δισεκατομμύρια ευρώ. Χθες έγινε ένα πρώτο μεγάλο, δύσκολο βήμα, ώστε πλέον με ψηλά το κεφάλι η Ελλάδα και με γεμάτη τη φαρέτρα των επιχειρημάτων να διαπραγματευτεί με τους δανειστές της.

Ας μην ξεχνάμε το παλιό σύνθημα της Αριστεράς: Τίποτα δεν χαρίζεται, όλα κερδίζονται με αγώνες. Το ίδιο ισχύει και για το χρέος.

Είναι δύσκολα τα χρόνια που περνάμε.

Είναι δύσκολα τα χρόνια που περνάμε. Για πολλούς είναι κι αφόρητα. Και δικαιολογημένα αγανακτούν και διαμαρτύρονται. Αλλωστε είναι, κατά κανόνα, εκείνοι που είχαν τη μικρότερη ή και καμία ευθύνη για τον πολιτικό και οικονομικό εκτροχιασμό που μας έφερε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Και πολλοί από αυτούς, το μεγαλύτερο ίσως κομμάτι, δεν θα μπορούσαν και για λόγους ηλικίας να έχουν την παραμικρή ευθύνη. Δεν ήταν τα παιδιά του νηπιαγωγείου, του δημοτικού και του γυμνασίου που έσπρωξαν τη χώρα στον οικονομικό όλεθρο.

Αλλά άλλο η διαμαρτυρία και άλλο η άγνοια. Επιβεβλημένη η πρώτη, αδιανόητη η δεύτερη. Και άλλο η αγωνιστική κινητοποίηση και άλλο η άκριτη υιοθέτηση ανιστόρητων κι επικίνδυνων συνθημάτων, που υποτίθεται ότι στρέφονταν εναντίον ολοκληρωτικών πρακτικών και επιδιώξεων, αλλά στην πραγματικότητα αυτές προωθούσαν και στήριζαν.

Σε ποιους φαντάζονταν ότι έκαναν «αντίσταση» όσοι δόλια ή ανεύθυνα τους προέτρεπαν και όσοι βλακωδώς κραύγαζαν «Να καεί, να καεί το μπ... η Βουλή» ή «Η χούντα δεν έπεσε το '74»; Και τι άλλο πετύχαιναν, αν όχι να δημιουργήσουν τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις που θα καταδίκαζαν τον ελληνικό λαό να ξαναζήσει ένα κεφάλαιο της Ιστορίας του που έχει κάθε λόγο να θέλει να ξεχάσει;

'Ή μήπως δεν τα κατάφεραν έως ένα σημείο όταν οι κλώνοι των γκεσταπιτών εισέβαλαν με εντολή του εκλογικού σώματος στο ελληνικό Κοινοβούλιο, επέβαλαν την παρουσία και τη δράση τους στην κοινωνική ζωή του τόπου, και έφτασαν να λογίζονται μέχρι και ως «πολιτική λύση» από κάποιους Μπαλτάκους και Πολύδωρες; Οι παλιοί δεν πρέπει να ξεχνάμε. Και οι νέοι πρέπει να μαθαίνουν. Αλλιώς.