Από το πολιτικό σκηνικό μονίμως απουσιάζει η… πολιτική!

Σπάνια οι εκλογές στη χώρα μας στρέφουν το ενδιαφέρον στο πραγματικό τους περιεχόμενο. Αυτό που κεντρίζει το θυμικό μας είναι η μονομαχία, η διαδικασία ανάδειξης του νικητή, ο γύρος του θριάμβου, η ταπείνωση του αντιπάλου, η αίσθηση τού να πάρουμε το αίμα μας πίσω. Από το πολιτικό σκηνικό μονίμως απουσιάζει η… πολιτική! Στη θέση της, κυρίαρχη παραμένει η παθολογικά ελκυστική υπόσχεση της εξουσίας. Τα δε ψεύδη που διατυπώνονται προς χάριν της είναι τερατώδη και απολύτως πιστευτά.
Όλα γίνονται για τον λαό και για το δημόσιο συμφέρον. Ωστόσο, παρότι τόσο ο λαός όσο και το… δημόσιο συμφέρον γνωρίζουν το μέγεθος του ψεύδους, εν τούτοις πείθονται στις εξαγγελίες! «Αυτοί τη φορά οι μνηστήρες της εξουσίας ίσως να είναι καλύτεροι», ελπίζουν – δίχως να το πιστεύουν. Με αυτόν τον ιδιότυπο παραλογισμό συρρέουν οι ψηφοφόροι στα εκλογικά κέντρα προκειμένου να ασκήσουν το ιερό τους δικαίωμα της ψήφου. Γνωρίζουν ότι οι πολιτικοί ψεύδονται κραυγαλέα, το ομολογούν και τελικά το αποδέχονται σαν αυτό να αποτελεί μιαν επιταγή της μοίρας τους. Την επομένη διαψεύδονται τα μεγάλα λόγια, μικραίνουν οι βεβαιότητες και οι απολυτότητες γίνονται «ναι μεν, αλλά…» και άλλα μισόλογα. Οι διαπρύσιες διακηρύξεις κονταίνουν απελπιστικά και όλοι μοιάζουν τόσο ομοιόμορφοι μέσα στο κοστούμι της εξουσίας, τόσο απρόσωποι, τόσο ανύπαρκτοι για τους άλλους. Σε λίγους μήνες θα κληθούμε ενώπιον της συνείδησής μας και των καλπών να αποφασίσουμε για τις τύχες μας. Αυτή τη φορά ωστόσο τα πράγματα θα έχουν άλλη βαρύτητα, καθότι η υπογραφή μας - ψήφος μας είναι απαλλαγμένη από παρεξηγήσεις και παρερμηνείες. Η κρίση, αν μη τι άλλο, μας τοποθέτησε προ των ευθυνών μας, πράγμα που σημαίνει ότι αυτή τη φορά τα δικαιώματά μας θα τα αναζητήσουμε αναλαμβάνοντας και τις ευθύνες που μας αναλογούν. Οι εκλογές στις δημοκρατίες είναι ευκαιρία – και υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες πρέπει να γίνουν μια κερδισμένη ευκαιρία, να δοθούν απαντήσεις, κατευθύνσεις υπό το καθεστώς της απαραίτητης ψυχραιμίας και όχι υπό το κράτος της εκδικητικότητας, του θυμού, της τυφλής τιμωρίας. Οι εκλογές αυτές, είτε αυτοδιοικητικές είτε ευρωπαϊκές είτε ενδεχομένως εθνικές, πρέπει να προσβλέπουν σε λύσεις και όχι σε πανηγυρισμούς.

Τότε ο λαός χάνει την εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

Σήμερα βλέπουμε μια διαμάχη όπου η διευρυνόμενη ανισότητα μεταξύ πλουσίων και φτωχών πολιτών (αλλά και κρατών) δοκιμάζει τις αντοχές του δημοκρατικού πολιτεύματος. «Λαϊκιστές», κατά τους αντιπάλους τους, είναι αυτοί που θέλουν να δουν το «σύστημα» που τους πρόδωσε να σαρώνεται. «Ολιγαρχικοί» είναι όσοι υποτίθεται ότι είναι ή κρύβονται πίσω από το σύστημα. Με την κρίση, η επιβολή της λιτότητας ωθεί πολλούς να ονειρεύονται εύκολες λύσεις, όπως η επιστροφή σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν. Τυχόν νίκη των λαϊκιστών, όμως, πιθανότατα να οδηγήσει σε ασύνετες πολιτικές, που θα καταλήξουν αργά ή γρήγορα σε περισσότερη λιτότητα, μεγαλύτερη ένταση και αστάθεια. Τότε ο λαός χάνει την εμπιστοσύνη στον εαυτό του και μπορεί να δεχθεί αυταρχικές λύσεις.

Οπως διδάσκει η Ιστορία, όμως, λαός που έχει δοκιμάσει τη δημοκρατία δεν μπορεί να ανεχθεί επί μακρόν άλλη μορφή διακυβέρνησης. Σε αυτήν την κρίση, η Ελλάδα ήταν και παραμένει προπομπός στην αναζήτηση του δρόμου που θα οδηγήσει στη στήριξη κάθε χειμαζόμενου λαού και στην ενίσχυση της Ευρώπης. Εδώ, με τη βοήθεια της Ευρώπης, πρέπει να βρεθεί η έξοδος από το δάσος της λιτότητας, του λαϊκισμού και του αυταρχισμού. Η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη και αυτονόητη. Χωρίς δημοκρατία δεν θα υπάρχει Ευρώπη.

Η Ελλάδα χρειάζεται σήμερα περισσότερο από ποτέ μια μεγάλη δημοκρατική προοδευτική παράταξη!

Οσο περνάει ο καιρός, επιβεβαιώνεται, ολοένα και περισσότερο, στο πολιτικό σκηνικό το χειρότερο δικομματικό σενάριο. Η Νέα Δημοκρατία, από τη μία, στρέφεται αποκλειστικά σχεδόν προς τα ακροδεξιά της, προσπαθώντας να γίνεται όσο το δυνατόν πιο ελκυστική -με τις αποφάσεις και τα έργα της- στην εκλογική πελατεία αυτού του χώρου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, επιδιώκει με κάθε τρόπο την κατάληψη της εξουσίας ποντάροντας στον απολίτικο διαχωρισμό μνημόνιο - αντιμνημόνιο. Η πρόσφατη απόφαση μάλιστα της ΚΕ του για τη στήριξη πακέτου περιφερειαρχών στις επόμενες εκλογές, επισημοποιεί ουσιαστικά την εμμονή του στην αντιμνημονιακή συμμαχία που εκφράζεται με τη στήριξη ακόμα και... ψεκασμένων υποψηφίων.

Οι διεργασίες που ξεκίνησαν πριν από λίγο καιρό, με τη γνωστή πρωτοβουλία των «58», έχουν δημιουργήσει μια νέα κατάσταση στον παροπλισμένο και αμήχανο τα τελευταία χρόνια μεσαίο χώρο.

Η δυνατότητα συγκρότησης μιας προοδευτικής δημοκρατικής παράταξης, ικανής, με το πολιτικό της μέγεθος και τον προγραμματικό της λόγο, να βάλει φρένο στο ακραίο δικομματικό σκηνικό που προδιαγράφεται και να εμποδίσει το δίλημμα Σαμαράς ή Τσίπρας να φτάσει στην κάλπη, έχει δημιουργήσει μια νέα δυναμική. Πολιτικές δυνάμεις και πολίτες που κινούνται ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και στον ΣΥΡΙΖΑ ενισχύουν και συμμετέχουν σ' αυτή την προοπτική, προσβλέποντας με μεγαλύτερη αισιοδοξία στο μέλλον.

Δε λείπουν βέβαια και τα προβλήματα από αυτή τη διαδικασία. Η άρνηση της ηγεσίας της ΔΗΜΑΡ να ανταποκριθεί στο κάλεσμα και οι όποιες ιδεολογικο-πολιτικές αντιπαραθέσεις στην Κεντροαριστερά, δεν μπορούν και δεν πρέπει να σταθούν εμπόδιο στις προσπάθειες ανασυγκρότησης και συσπείρωσης του προοδευτικού - μεταρρυθμιστικού τρίτου πόλου στην πολιτική ζωή του τόπου.

Δεν είναι αυτή η στιγμή να κρίνουμε το παρελθόν, να αποφανθούμε για τα θετικά και αρνητικά των προηγούμενων διακυβερνήσεων, να εστιάσουμε σ' αυτά που μας χωρίζουν.

Γιατί αυτά που μας ενώνουν, αυτά που επείγουν είναι πολύ πιο σπουδαία και πιο μεγάλα. Πρόκειται για το μέλλον της χώρας μας, για την ανάγκη να επιβιώσει και να μπει στον δρόμο της ανάπτυξης. Σ' αυτή την προσπάθεια δεν περισσεύει κανείς, ούτε καν όσοι σήμερα κρατούν επιφυλακτική στάση ή και αρνούνται τη συμπόρευσή τους, και για τους οποίους οι πόρτες θα είναι πάντα ανοιχτές.

Από την κρίση δεν θα βγούμε με απόφαση Σαμαρά. Το χρέος δεν θα εξαφανιστεί με απόφαση Τσίπρα. Η Ελλάδα χρειάζεται σήμερα περισσότερο από ποτέ μια μεγάλη δημοκρατική προοδευτική παράταξη! ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Είναι αναφαίρετο το δικαίωμα.

Είναι αναφαίρετο το δικαίωμα σε μια δημοκρατία, κάθε κατηγορούμενου να μπορεί να υπερασπίζεται τις ιδέες του και να προσπαθεί να δικαιολογεί τις πράξεις του. Το απίστευτο μίσος όμως που εκπέμπουν οι δηλώσεις των νέων παιδιών που εμπλέκονται με τους «Πυρήνες της Φωτιάς» κατά της κοινωνίας, των δικαστών και του συστήματος γενικώς, θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους.

Πώς γίνεται δηλαδή νέοι άνθρωποι που έχουν μεγαλώσει κατά κανόνα σε συνθήκες σχετικής οικονομικής άνεσης, που δεν έχουν εμπειρίες εργασιακής ή κοινωνικής καταπίεσης, σε μια χώρα όπου μπορούν ελεύθερα να συναναστρέφονται φίλους και ομοϊδεάτες τους, που δεν έχουν βιώσει συνθήκες δικτατορίας ή εμφυλίου, όπως παλιότερες γενιές, να ασπάζονται τις πιο ακραίες μορφές βίας και να οδηγούνται σε αυτοκαταστροφικές επιλογές.

Όσο κατανοητή κι αν είναι η νεανική επαναστατικότητα, όσο θεμιτή κι αν είναι η αντίδραση σε κατεστημένες ιδέες, άλλο τόσο ακατανόητη είναι αυτή η λατρεία της βίας, αυτό το συνολικό μίσος απέναντι στην κοινωνία, σε θεσμούς και πρόσωπα. 

Οι τοπικές κοινωνίες δεν χρειάζονται ηγεσίες που μόνο σκοπό έχουν να προωθούν τα κομματικά τους συμφέροντα.

Αρκετά έχει πληρώσει όλα αυτά τα χρόνια η τοπική αυτοδιοίκηση την κομματοκρατία, τους κάθε λογής δημάρχους που μόνο προσόν τους ήταν η προσήλωση τους στον εκάστοτε αρχηγό ή στην κομματική νομεκλατούρα. Οι τοπικές κοινωνίες δεν χρειάζονται ηγεσίες που μόνο σκοπό έχουν να προωθούν τα κομματικά τους συμφέροντα, αλλά πρόσωπα ικανά και άξια να διαχειριστούν τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα της περιοχής τους και να βρουν λύσεις σε καταστάσεις που ταλανίζουν τους πολίτες τους.

Η κρίση που αντιμετωπίζουμε σήμερα ως χώρα, δεν οφείλεται μόνο στην ανικανότητα και τη διαφθορά της κεντρικής εξουσίας. Μεγάλο μέρος ευθύνης για τη διασπάθιση δημόσιου χρήματος, για ρουσφετολογικές προσλήψεις, για φαινόμενα κακοδιαχείρισης και διαφθοράς έχουν και οι δήμοι.

Δεν είναι τυχαίο ότι ελάχιστοι δήμοι έχουν καταφέρει ακόμα και σήμερα να ελέγξουν τις σπατάλες και την οικονομική αιμορραγία τους και να είναι σε θέση παράλληλα να προσφέρουν αξιόπιστες και ουσιαστικές υπηρεσίες στους πολίτες τους.

Μετά από 5 χρόνια κρίσης και απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, είναι επιτέλους ευκαιρία να αφήσουμε στην άκρη τις κομματικές παρωπίδες και να επιτρέψουμε να αναδειχθούν στις επερχόμενες εκλογές πρόσωπα με κύρος,γνώσεις και κυρίως διάθεση να αγωνιστούν για τα συμφέροντα του τόπου τους και των πολιτών τους.

Και τα δανεικά θέλουν να ξέρουν αν και πότε μπορεί να τα πάρουν πίσω.

 Αν δεν καλλιεργήσει η κυβέρνηση την εντύπωση ότι όλα πάνε καλά κι ότι το σχέδιό της εξελίσσεται σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της, ποιος θα το κάνει;

Σίγουρα όχι η αντιπολίτευση, και ιδιαίτερα η αξιωματική, που δική της δουλειά, όπως την αντιλαμβάνεται, είναι να τα «βλέπει» όλα σκοτεινά και δυσοίωνα και να τα περιγράφει ως «κατάμαυρα», αφού, για ανεξήγητους λόγους, θεωρεί ότι η εξέλιξη αυτή τη βολεύει και θα της επιτρέψει ν΄ ανέλθει στην εξουσία. Τι θα την κάνει την εξουσία σ΄ ένα χρεοκοπημένο κράτος, είναι κάτι που ανάγεται στην αρμοδιότητα ψυχιάτρων, αλλά αφού αυτή είναι η επιλογή της, τι να κάνουμε;

Αλλά στο παιχνίδι δεν μετέχουμε μόνο εμείς, μέσω της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης. Μετέχουν και οι δανειστές μας, που έχουν κάθε λόγο να ενδιαφέρονται για τις πολιτικές και άλλες εξελίξεις στη χώρα.

Και τα δανεικά θέλουν να ξέρουν αν και πότε μπορεί να τα πάρουν πίσω και για τις συνέπειες που μπορεί να έχουν για τη χώρα τους οι εξελίξεις στη δική μας θέλουν να είναι προετοιμασμένοι ώστε, αν χρειαστεί, να προσπαθήσουν ν΄ αποτρέψουν καθετί το δυσάρεστο.

Σε μια τέτοια περίπτωση, όμως, η όποια παρέμβαση από την πλευρά των δανειστών μας θα ενισχύσει μοιραία την κυβερνητική πλευρά. Αυτό λένε και τα τελευταία δημοσιεύματα από τη Γερμανία για τις προθέσεις του Σόιμπλε και, κατά συνέπεια, της γερμανικής πλευράς. Ετοιμάζουν σχέδιο χρηματοδότησης, κομμένο και ραμμένο όχι μόνο στις δημοσιονομικές ανάγκες μας, αλλά και στις πολιτικές αντοχές μας.

Και φυσικά ο λόγος που θα το κάνουν, θα είναι για να μη βρεθούν στην άσχημη θέση ν΄ αποδεχτούν ότι το πρόγραμμα στο οποίο συμμετείχαν και το οποίο επίμονα επέβαλαν όλα αυτά τα χρόνια δεν απέδωσε τελικά το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Ισως αυτό να είναι και το ισχυρότερο χαρτί που κρατάει στα χέρια της η δικομματική των Σαμαρά - Βενιζέλου.

Ο πολιτισμός δεν είναι τσόντα ή συμπλήρωμα της ζωής και της πολιτικής.

 Η διαφθορά δεν αφορά μόνο τους κυβερνώντες και τους διαπλεκόμενους με το κράτος και τη διαχείριση της οικονομίας και της πολιτικής, αγγίζει και εμποτίζει και τον καθένα μας ξεχωριστά κι όλη την κοινωνία. Δεν μπορεί, όμως, μέσω των γενικεύσεων και των ισοπεδώσεων να εξισώνονται «οι πάντες και τα πάντα» με το «όλοι μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου και με τη γενίκευση μίας αντίληψης που σκοπίμως καλλιεργείται πως «όλοι το ίδιο είναι και αν δεν είναι θα γίνουν». Αυτό βολεύει αυτούς που θέλουν να γαντζωθούν στην όποια εξουσία, γι' αυτό και σπέρνουν τον φόβο και μιλούν για κενό εξουσίας αν δεν αποκτήσουν πλειοψηφία οι συγκυβερνώντες...

Το πρόβλημα είναι, κι αυτό δεν το έχουν καταλάβει οι συγκυβερνώντες, συνδιαχειριστές των μνημονίων που επιβάλλουν οι τροϊκανοί, βαθύτατα υπαρξιακό και κοινωνικοπολιτιστικό και δεν θα λυθεί με τα αποτελέσματα που θα βγουν από τις κάλπες. Η κρίση, πέρα από τις αρνητικές παρακρούσεις που προκαλεί, διεγείρει και τις καταχωνιασμένες ανθρώπινες αξίες, μας αναγκάζει να αναστοχαστούμε τον τρόπο της ζωή μας, να ξεφορτωθούμε τις πλασματικές, πλαστές εν πολλοίς, ανάγκες που δημιουργεί ο καπιταλιστικός καταναλωτισμός. Συνεπώς το ζητούμενο μπορεί να γίνει πραγματικότητα και να βρούμε και να αναγνωρίσουμε τους εαυτούς μας. Το πνεύμα της αλληλεγγύης γίνεται πράξη, σε όλη τη χώρα υπάρχουν πάνω από 2.500 συλλογικότητες που δημιουργούν αντισώματα στον καρκίνο τον κομματικοπολιτικό και τα πρώτα κύτταρα της άμεσης δημοκρατίας γεννιούνται. Καθότι η δημοκρατία είναι λειψή και τη χρησιμοποιούν όπως τους βολεύει για να νομιμοποιούνται και να μας καθιστούν συνενόχους, γι' αυτό θα πρέπει να παραδεχτούμε και εμείς πως «φταίμε καμπόσο».

Η αντίσταση στις μεταλλάξεις, στις μεταμορφώσεις και τις μεταλλαγές που συντελούνται καθημερινά μπορεί να γίνει από τον πολιτισμό των καθημερινών σχέσεων, που πολεμάει τη βαρβαρότητα στην οποία μας σπρώχνει το σύστημα. Ο πολιτισμός και η πολιτική είναι ομόρριζες και αξεχώριστες έννοιες. Ο πολιτισμός δεν είναι τσόντα ή συμπλήρωμα της ζωής και της πολιτικής. Δεν είναι επιδόρπιο και δεν καταναλώνεται, ούτε εμπορευματοποιείται. Δεν είναι μέρος, είναι το όλον της ύπαρξής μας... Πόλη - πολίτες, πολιτική, πολιτεία πολιτεύομαι, πολιτισμός είναι αξεχώριστες έννοιες και οι σημασίες τους είναι συμπληρωματικές και αδιαίρετες, άμα εμφορούμασταν από αυτές, τότε δεν θα ζούσαμε σε κοινωνίες βαρβαρότητας, ούτε θα υπήρχαν άνθρωποι εκτελεστικά όργανα φρουροί της πατρίδας, που θα δημιουργούσαν το έγκλημα - πνιγμό στο Φαρμακονήσι...