Εκεί θα κριθεί.

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πλευρές της υπόθεσης του... «Μεγάλου Συνασπισμού», την οποία κυβερνη­τικοί κύκλοι και εκδοτικά συγκροτήματα ρίχνουν στην πολιτική αγορά, είναι αυτή που αφορά τους δανειστές και τον σχεδιασμό τους για την Ελλάδα των - πολλών - επόμενων ετών.

Αυτήν την εποχή ήδη σχεδιάζονται και θα εμφανιστούν ένα νέο μεσοπρόθεσμο πρόγραμ­μα, ένα νέο δάνειο και μνημόνιο, αλλά και η εφαρμογή ενός «μπούσουλα» του ΟΟΣΑ στο πεδίο των «μεταρ­ρυθμίσεων» του κράτους, της αγοράς, των εργασια­κών σχέσεων κλπ.
 
Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε τις μεγάλες εκκρεμείς μπίζνες - δηλαδή το πού θα καταλήξουν τράπεζες, δά­νεια, υποδομές, ενέργεια, υγεία και άλλοι κρίσιμοι το­μείς της οικονομίας -, τότε έχουμε έναν πλήρη «οδικό χάρτη» για τα επόμενα χρόνια. Όμως αυτός ο «οδικός χάρτης», το απαραίτητο συμπλήρωμα των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων, δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να βρει αντιστάσεις.
 
Η μόνη αντίσταση που θα μπορούσε να βρει, θα ήταν μια πολιτική οικονομικής και κοινωνικής απελευθέρω­σης της Ελλάδας από τον βρόχο των χρεών και των συ­νεπειών τους. Όμως τέτοιο πολιτικό πρόγραμμα δεν είναι διαθέσιμο σήμερα - παρά μόνο σε επίπεδο ασα­φών διακηρύξεων.
 
♦   Το ΠΑΣΟΚ προτίμησε να παραδώσει χώρα και κυρι­αρχία άνευ διατυπώσεων, διαπραγματεύσεων και άλ­λων τέτοιων... περιττών διαδικασιών. Τώρα βολοδέρ­νει γύρω από το 5%.
 
♦     Η Ν.Δ., αφού πρώτα αμφισβήτησε τα μνημόνια, στη συνέχεια έγινε ο πιο συνεπής υπηρέτης τους αποκηρύσσοντας διά χειλέων Σαμαρά ως... «αμαρτία» την αμφισβήτησή τους. Τώρα αντιμετωπίζει τη δική της ήττα, ενώ από τα σπλάχνα της γεννήθηκε και ο ναζιστικός εφιάλτης που απειλεί και την ίδια.
 
Τώρα έρχεται η σειρά του ΣΥΡΙΖΑ. Πριν ο ίδιος καταφέ­ρει να βρει άκρη, ώστε να καταλάβουμε κι εμείς ποιο ακριβώς είναι το πρόγραμμα της διακυβέρνησής του, έρχονται τα σενάρια περί «Μεγάλου Συνασπισμού», ως τελευταία άμυνα μιας κυβέρνησης σε αποδρομή, να δημιουργήσουν την αίσθηση ότι θα ζήσουμε μια από τα ίδια. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απάντηση; Όπου απάντηση ίσον πρόγραμμα. Εκεί θα κριθεί.

Πρέπει να πει κάτι διαφορετικό στις επόμενες εκλογές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μετακινείται ταχύτατα προς το κέντρο και πολύ καλά κάνει. Και γι’ αυτόν και για τη χώρα. Είναι διαφορετικό π.χ. το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να αγγελοσκιάζεται με «επαχθή χρέη» και άλλες ανοησίες και διαφορετικό να έχει τη λογική και διαπραγματεύσιμη θέση περί μη βιωσιμότητας του χρέους.

Βεβαίως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πολύ δρόμο ακόμη, αλλά η μετακίνησή του προς τη λογική αναγκαστικά δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα στον εκλογικό σχεδιασμό των κομμάτων της συγκυβέρνησης, τα οποία επιμένουν σε παλαιολιθικές τακτικές αντιμετώπισής του. Δεν αναφερόμαστε μόνο στα περί αθεΐας του κ. Αλέξη Τσίπρα, ούτε στα περσινά ξινά σταφύλια περί συμπάθειας στελεχών του στην ανομία και την τρομοκρατία. Το πρόβλημα για τα κόμματα της συγκυβέρνησης είναι ότι στις επόμενες εκλογές δεν θα μπορέσουν να παίξουν το χαρτί του 2012, «ή εμείς ή η δραχμή». Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κάνει εργώδη προσπάθεια να φτιάξει φιλοευρωπαϊκό προφίλ και λίγοι θα σκιαχτούν από κραυγές του στυλ «ο ΣΥΡΙΖΑ θα μας βγάλει από το ευρώ».

Αυτό σημαίνει ότι η κουρασμένη και τραυματισμένη από τη διακυβέρνηση πλειοψηφία πρέπει να αποκτήσει διακριτή πολιτική πρόταση για να μη χαθεί στο κύμα του νέου, που εκ των πραγμάτων φαντάζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να πει κάτι διαφορετικό στις επόμενες εκλογές· και από αυτά που έλεγε στο παρελθόν και από αυτά που θα λέει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι άραγε πιθανός ένας τέτοιος ξεσηκωμός;

ΠΟΛΛΟΙ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ πολίτες πιστεύουν το ίδιο. Είναι απαισιόδοξοι. Τρέμουν με τη σκέψη ότι το Σύστημα είναι παντοδύναμο, ότι ελέγχει τα πάντα, ότι τελικά θα βγει κερδισμένο. Δείτε, λένε, πώς τα κατάφερε με τον αινιγματικό Χριστόδουλο Ξηρό, σε ώρες κρίσης με την τρόικα: Τον άφησε να εξέλθει από το... σαλέ του στον Κορυδαλλό, μετά τον επικήρυξε ως δραπέτη και ήδη τον επισείει ως φόβητρο για να κατατρομάξει την χειραγωγούμενη κοινή γνώμη. Τον υπνωτισμένο Ξηρό που αποκήρυξαν όλοι οι, εν όπλοις, σύντροφοί του, ακόμη και ο πατέρας του. 

Ο λαός μας θα συνέλθει απότομα και θεαματικά στους τέσσερις μήνες που απομένουν ώς τις διπλές (ή μήπως τριπλές) εκλογές του Μαΐου. Θα ξεκόψει από την επιτήρηση του Συστήματος και θα ψηφίσει εκδικητικά, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ! Τόσο που και το ίδιο θα τρίβει τα μάτια του με το αποτέλεσμα και θα μονολογεί: «Ορέ, σαν να το παράκανα»!..

ΟΣΟ ΓΙΑ τον «λαϊκό ξεσηκωμό», κάλλιο να μην τον ευχόμαστε γιατί αν κάποτε ξεσπάσει αυθόρμητα και ανοργάνωτα, ίσως μετά από κάποιο τυχαίο περιστατικό, δεν θα μείνει λίθος επί λίθου. Γιατί ούτε η Αστυνομία, ούτε ο Στρατός θα υπακούσουν, όπως ετούτες τις μέρες συμβαίνει στην Τουρκία και στην Ουκρανία. Είναι άραγε πιθανός ένας τέτοιος ξεσηκωμός; Δύσκολο, πολύ δύσκολο να απαντήσει κανείς. Πολλά από όσα συμβαίνουν στη δόλια πατρίδα αυτά τα έξι χρόνια της κρίσης ήσαν πρωτόγνωρα, ήσαν απρόβλεπτα…

ΩΣΤΟΣΟ οι πιο φρόνιμοι και... «νομοταγείς» πολίτες αναρωτιούνται: Θα μπορούσε τάχα η σημερινή κυβέρνηση (δηλαδή η Νέα Δημοκρατία, γιατί το ΠΑΣΟΚ σχεδόν ξόφλησε) να αναστρέψει το κλίμα και να βγει μπροστά από τον ΣΥΡΙΖΑ; Θα μπορούσε, αν ο πρωθυπουργός και οι σύμβουλοί του ίσιωναν τη ράχη τους, ύψωναν ανάστημα και έτριζαν τα δόντια τους στην ξένη κατοχή. 

Εξευτελίσατε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ...

Ενάμισι εκατομμύριο συμπολίτες μας βολοδέρνουν άπραγοι και άνεργοι ικετεύοντας για κάποιο μεροκάματο κι ας είναι επιπέδου Μπαγκλαντές. Εξευτελίσατε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια βουτώντας από τραπεζικούς λογαριασμούς και τις τελευταίες αποταμιεύσεις προκειμένου να επιτευχθεί το φοροεισπρακτικό σας σχέδιο. Εξαφανίσατε το χαμόγελο από τα χείλη του Ελληνα και δεν του παρέχετε καν αντικαταθλιπτικά σε... καλή τιμή.

Κάνατε τα περήφανα γηρατειά καταραμένα γηρατειά και τα παιδιά τους άστοργα γιατί απλά δεν μπορούν να φροντίσουν ούτε τις δικές τους οικογένειες. Μετατρέψατε σε σύγχρονους δούλους κι αυτούς που θεωρητικά είναι τυχεροί γιατί έχουν δουλειά, καθώς τα αφεντικά, με κάθε νέα απαίτηση για υπερεργασία και περικοπή αποδοχών, υπενθυμίζουν απειλητικά την κατάσταση του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων. Εξαφανίσατε το όποιο κοινωνικό κράτος υπήρχε και τρέμουμε όλοι μην τυχόν και αρρωστήσουμε.

Και μετά από όλα αυτά κομπορρημονείτε γιατί οι θυσίες μας έπιασαν τόπο και η χώρα γλίτωσε τα χειρότερα από μια χρεοκοπία. Επαίρεστε για το πρωτογενές πλεόνασμα που πετύχατε και αδιαφορείτε για το έλλειμμα στοιχειώδους ευαισθησίας που δείχνετε στην αντιμετώπιση ενός ολόκληρου λαού.

Ε, λοιπόν, αρκετά με τη διάσωσή μας. Δεν αντέχουμε άλλο. Και κυρίως δεν αντέχουμε άλλο τα ψέματα και τα παραμύθια . Αδιαφορούμε δε για το success story και τους κίβδηλους επαίνους των δανειστών για τις δήθεν επιτυχίες μας. Ούτε κρύο ούτε ζέστη αν θα μας κάνουν τη χάρη να επιμηκύνουν την αποπληρωμή του χρέους κι αν θα μειώσουν τα επιτόκια.

Κρύο όμως λόγω των φόρων στα καύσιμα και πιο πολύ κρύο στις καρδιές μας γιατί ουδείς, μηδέ της αξιωματικής αντιπολίτευσης εξαιρουμένης, μιλάει πια για ελάφρυνση των φορολογικών βαρών. Ακόμα κι αυτοί τώρα το άλλαξαν το τροπάρι και μιλούν για την αναγκαιότητα πρωτογενούς πλεονάσματος. Κι όπως μάθαμε πλέον πολύ καλά, το πρωτογενές πλεόνασμα προκύπτει μόνο με την αύξηση  των οικογενειακών ελλειμμάτων και την αύξηση του ελλείμματος κοινωνικών παροχών, μισθών, συντάξεων και υπόλοιπου αποταμίευσης.

Αυτό όμως δεν σημαίνει όχι σε όλα.

Ο

ΣΥΡΙΖΑ ασκεί τη δική του κριτική για τα Μνημόνια, ενώ είναι πασίδηλο ότι έχει μια διαφορετική πρόταση για την έξοδο από την κρίση και την αποπληρωμή του χρέους. Αυτό όμως δεν σημαίνει όχι σε όλα. Είναι σημαντικό για τη χώρα η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία συνήθως γίνεται η επόμενη κυβέρνηση, να πολιτεύεται ουσιαστικά, χωρίς υπερβολές και επικίνδυνες εντάσεις. Χωρίς ανακριβή επιχειρήματα και κυρίως δίχως να καλλιεργεί ψευδαισθήσεις στους πολίτες. Οι ασυνάρτητες υποσχέσεις, η κακοήθης αοριστολογία δηλητηριάζουν τις σχέσεις με τους εκλογείς και κυρίως εμπλέκουν το κόμμα που καταλαμβάνει την εξουσία σε ένα φαύλο κύκλο. Εάν δεν υλοποιήσει τις υποσχέσεις κινδυνεύει να παρασύρει τη χώρα στη δίνη κοινωνικών αναταραχών και αστάθειας και να απολέσει την εξουσία. Εάν επιχειρήσει να τις υλοποιήσει, μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτη καταστροφή. Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά. Ας θυμηθούμε τον Γ. Α. Παπανδρέου. Δέσμιος μιας άφρονης αντιπολιτευτικής τακτικής κατέλαβε θριαμβευτικά την εξουσία και έταζε αυξήσεις στους δημοσίους υπαλλήλους μέχρι τον Δεκέμβριο του 2009. Ενα μήνα μετά αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι η χώρα βουλιάζει.

Εχει δικαίωμα και υποχρέωση ο ΣΥΡΙΖΑ να επιχειρηματολογεί για την ανάγκη μιας άλλης διακυβέρνησης. Το ότι όμως σιγά σιγά λέει στους οπαδούς του ότι και ο δικός του δρόμος είναι δύσκολος είναι μέγα κέρδος για τη χώρα και τη δημοκρατία. Εάν του στερήσει κάποιους ψηφοφόρους θα είναι αυτοί που δεν τους έχει ανάγκη.

Η ανεργία και η πείνα είναι επικίνδυνες.

Η ανεργία όμως και η πείνα είναι επικίνδυνες. Ο αντιευρωπαϊσμός θα εκδηλωθεί δυναμικά γιατί δεν αρκεί για να αναγεννηθεί το όραμα των λαών και των εργαζομένων, γι' αυτό και θα αναδειχθούν νέα κινήματα και δυνάμεις πολιτικές που δεν θα περιορίζονται σε δήθεν εκσυγχρονισμούς, μεταρρυθμίσεις και μπαλώματα. Οι ομάδες, οι κινήσεις, οι πρωτοβουλίες που δημιουργούνται με παλιά και ξεπερασμένα υλικά και στο επίπεδο της φιλοευρωπαϊκής ευρωζωνικής πολιτικής και σε πρόσωπα που φέρουν την ευθύνη που οδηγήθηκε η χώρα μας (που θέλανε να τη σώσουν) στο χείλος της καταστροφής, προετοιμάζονται να κατέβουν στον στίβο των ευρωεκλογών.

Η κρίση όμως δεν είναι οικονομική. Είναι κρίση πολιτισμική και υπαρξιακή. Επιδρά σε όλη την ανθρώπινη συγκρότηση. Είναι κρίση αξιών που μας βάζει να σκεφτούμε και να αναστοχαστούμε την ίδια τη ζωή, μια και το σύστημά τους στηρίζεται στον φόβο της καθημερινής ανάγκης και της θλιβερής επιβίωσης. Πέρα από τη μοναξιά, υπάρχει και ο ιμπεριαλισμός, όχι στο πλαίσιο ενός συνθήματος, αλλά στην ίδια τη σκληρή πραγματικότητα. Το 1% του πληθυσμού της Γης έχει συγκεντρώσει πάνω από το 50% του πλούτου που δεν τους ανήκει και τον έχουν ιδιοποιηθεί εκμεταλλευόμενοι με τη βία δισεκατομμύρια κολασμένους της Γης. Το καπιταλιστικό σύστημά τους έγινε αντιπαραγωγικό, δεν δημιουργεί απασχόληση, ανακυκλώνεται συσσωρεύοντας κέρδη χρηματιστηριακά, τη στιγμή που χρειάζεται το ψωμί, η παιδεία και η ελευθερία και ένας κόσμος που θα χωράει πολλούς κόσμους και ελεύθερους σκεπτόμενους ανθρώπους.

Οι εμμονές, η μισαλλοδοξία, ο φανατισμός τους οδηγούν στην τυφλή σύγκρουση.

Οι ιδεοληψίες, οι εμμονές, η μισαλλοδοξία, ο φανατισμός τους οδηγούν στην τυφλή σύγκρουση, υποκαθιστώντας τον γόνιμο και ουσιαστικό διάλογο. Ευρισκόμενοι σε αναντιστοιχία με τις σημερινές ανάγκες, η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ επιδίδονται σε σκιαμαχίες που θυμίζουν άλλες, πλέον συντηρητικές και αντιδραστικές εποχές, δηλητηριάζοντας τη δημόσια ζωή.

Το χειρότερο απ' όλα είναι ότι στο επίκεντρο της ατζέντας τους και του διαλόγου δεν τίθενται τα καίρια προβλήματα: η απουσία αναπτυξιακού σχεδίου, η χαμηλή παραγωγικότητα, η διάλυση του κράτους, η δυσπραγία της αγοράς, η έλλειψη ρευστότητας, η επενδυτική άπνοια, η αποδιάρθρωση των υπηρεσιών κοινωνικής προστασίας, η φτωχοποίηση μεγάλης μερίδας πολιτών.

Η ΝΔ αυτοθαυμάζεται για τις δημοσιονομικές επιδόσεις της, ζώντας σε μια εικονική πραγματικότητα. Προκειμένου να κρύψει τα κυβερνητικά ελλείμματα, προσπαθεί να ενοχοποιήσει τον αντίπαλό της, εγκαλώντας τον για σχέσεις στελεχών του με την τρομοκρατία. Θέλοντας να συσπειρώσει τον σκληρό πυρήνα των συντηρητικών ψηφοφόρων, κυρίως αυτών που απέδρασαν από τις τάξεις της, χρησιμοποιεί ένα παρωχημένο ιδεολογικό οπλοστάσιο, που παραπέμπει στη θρησκόληπτη Δεξιά.

Από την άλλη, η δυστοκία του ΣΥΡΙΖΑ να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα τον οδηγεί σε πολιτικές ανορθολογισμού. Η αυτοπαγίδευσή του στην πόλωση του στερεί τη δυνατότητα να αρθρώσει ρεαλιστικό λόγο για την έξοδο από την κρίση. Η καταγγελτική και φορτισμένη ρητορική του τον περιχαρακώνει στις φίλιες δυνάμεις του, στερώντας του τη δυνατότητα να διευρύνει τα όριά του στις κοινωνικές ομάδες που βιώνουν τις συνέπειες της σημερινής οικονομικής και πολιτικής συγκυρίας. Επιρρεπής στον λαϊκισμό, δυσχεραίνει τη βίαιη ωρίμανσή του, την οποία όμως έχει ζωτική ανάγκη. Διολισθαίνοντας στις ακρότητες και στην τυφλή σύγκρουση, οι δυνάμεις του νέου δικομματισμού όχι μόνο αφήνουν τα καυτά προβλήματα της χώρας και της οικονομίας στον αυτόματο πιλότο, αλλά απομειώνουν και τις όποιες δυνατότητες έχουν να απεξαρτηθούν από τις ιδεολογικές αποσκευές που αναδίδουν ναφθαλίνη. Η επένδυση στην πόλωση είναι παρωχημένη συνταγή. Δεν απευθύνεται στους πολίτες αλλά στους κομματικούς πελάτες και υποδεικνύει πολιτική υποκουλτούρα.