Οι δυσκολίες της κοινωνίας μεγεθύνονται μέρα με τη μέρα και τα παχιά λόγια.

Οι δυσκολίες της κοινωνίας μεγεθύνονται μέρα με τη μέρα και τα παχιά λόγια και οι παραινέσεις δεν αρκούν. Καλές οι προτεραιότητες για εμβάθυνση της Ευρωπαϊκής προοπτικής και οι άλλοι στόχοι της Ελληνικής προεδρίας πλην όμως ο ελληνικός λαός τουλάχιστον σε αυτή τη συγκυρία δεν μπορεί να τις συμμεριστεί γιατί  έχει άλλη προτεραιότητα. Την επιβίωση από τη λαίλαπα που έχει προκύψει από την σκληρή προσαρμογή που σχεδίασαν οι δανειστές. Κι είναι οξύμωρο και στα όρια της προσβολής, αυτοί που κατάντησαν  έτσι όπως κατάντησαν ένα μεγάλο μέρος του λαού να έρχονται  και να ... μας συγχαίρουν για την υπομονή και την ωριμότητα μας! 

Η χώρα μας δεν είναι πια αυτή που ξέραμε ...

Ο ελληνικός λαός μέσα   από τις απαιτήσεις των μνημονίων τάχασε σχεδόν όλα. Τόσα τα υλικά όσο και τα άυλα αγαθά με τα οποία πορευόταν τις τελευταίες δεκαετίες. Η χώρα μας δεν είναι πια αυτή που ξέραμε κι ούτε πρόκειται να ξαναγίνει στο ορατό μέλλον. Το μόνο που θα μπορούσε  να μας παρηγορήσει λίγο, είναι ότι το κακό σταματάει εδώ κι όλοι μαζί αρχίζουμε να ξανακτίζουμε  λίγο-λίγο με τα συντρίμμια. Ούτε αυτό όμως  μας επιτρέπουν ακόμα. Συνεχίζουν το μαρτύριο της σταγόνας τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι όποτε και οι ευρωεκλογές, αδιαφορώντας πως μέχρι τότε μπορεί να συμβεί το ατύχημα  στη χώρα που δάνεισαν 300 δισ. καθώς όλα κρέμονται από μια κλωστή και οι αστάθμητοι παράγοντες πολλοί.
 
Αν λοιπόν κακή τη τύχη   συμβεί το απρόβλεπτο, τότε μαζί μας στο βάραθρο θα πάρουμε κι άλλους  κι αυτό κάνουν πως δεν το βλέπουν και το παίζουν ψύχραιμοι. Τότε  όμως  μόνο, τα φερέφωνά τους,  θα καταλάβουν στ' αλήθεια τι σημαίνει Αφγανιστάν και πως γίνεται  η διαπραγμάτευση με τους  τοπικούς “οπλαρχηγούς”.

Πέρα όμως από τους ξένους, είναι καιρός να καταλάβουν και κάποιοι μέσα στην κυβέρνηση πως  το έργο παρατράβηξε. Ωρα να κόψουν τις ανοησίες και να αρχίσουν να βλέπουν τα ουσιαστικά προβλήματα του πληθυσμού και όχι μόνο τους αριθμούς στόχους που τους έχουν βάλει οι δανειστές. Και να θυμηθούν πως  αυτός ο λαός τους εξέλεξε στη θέση  στην οποία βρίσκονται όχι μόνο για να σώσουν τη χώρα από την χρεοκοπία αλλά και να προφυλάξουν την κοινωνία από τα δεινά μιας χρεοκοπίας. Και για την ώρα ναι μεν επίσημα δεν έχει χρεοκοπήσει η χώρα , οι πολίτες όμως έχουν υποστεί  τα πάνδεινα και ίσως χειρότερα   από  τα επακόλουθα μια  κανονικής χρεοκοπίας. Άρα η αποστολή τους απέτυχε και τα περιθώρια για να διορθώσουν  πορεία, λιγοστεύουν συνεχώς αφού η κλεψύδρα μετράει αντίστροφα.

Η απορία είναι πώς και δεν έχει γίνει ακόμα κάποιας μορφής επανάσταση.

. Επιπλέον, από πουθενά δεν προκύπτει ότι θα εμφανιστούν επενδύσεις ή νέες θέσεις εργασίας. Οσο δε για τα αναμενόμενα μπιλιετάκια της Εφορίας για τον νέο χρόνο, αυτά, παρά τον «διαλυμένο» φορολογικό μηχανισμό, κυριολεκτικά θα αποτελειώσουν ακόμα και αυτούς που μέχρι τώρα προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να φανούν συνεπείς στις υποχρεώσεις τους. Μια κοινωνία που έξω από νούμερα και στατιστικές ή συγκρίσεις με άλλα όμορα κράτη έχει κυριολεκτικά τσακιστεί, στο όνομα της διάσωσης της χώρας από τη χρεοκοπία. Και να την είχαμε αποφύγει, πάει κι έρχεται. Οταν όμως μετά την πολύχρονη καταρράκωση όλων των αξιών και τη διάλυση του κοινωνικού ιστού το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας παραμένει ορθάνοιχτο και όλα κρέμονται από μια κλωστή, από ένα απρόβλεπτο ατύχημα ή μια πολιτική εξέλιξη, ε, τότε, δεν καταπίνεται. Οταν ύστερα από τέσσερα χρόνια πειραμάτων πάνω στις ζωές 11 εκατομμυρίων πολιτών και βρισκόμαστε σε χειρότερη θέση ως χώρα απ’ ό,τι όταν μπαίναμε σε αυτή την περιπέτεια, τότε η απορία είναι πώς και δεν έχει γίνει ακόμα κάποιας μορφής επανάσταση.

Δεν έχει πεισθεί ο μέσος Ελληνας ότι το 2013 ήταν η τελευταία δύσκολη χρονιά.

Φέτος το άγνωστο περισσότερο τρομάζει παρά προκαλεί. Δεν έχει πεισθεί ο μέσος Ελληνας ότι το 2013 ήταν η τελευταία δύσκολη χρονιά. Αντίθετα, φοβάται τα χειρότερα. Κοιμάται με την αγωνιά της έλευσης νέων φορολογικών και άλλων βαρών - κατάργηση αφορολόγητων ορίων και φοροαπαλλαγών, αυστηρό καθεστώς τεκμηρίων, αύξηση φόρων, νέα τέλη, νέα ψαλιδίσματα σε συντάξεις και εφάπαξ, αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση. Φρικιά με την ιδέα της νέας οικονομικής πίεσης από την εφαρμογή των ψηφισθέντων μέτρων, ακόμη περισσότερο ενός νέου Μνημονίου και νέων μέτρων λιτότητας, λυγίζει στο ενδεχόμενο της ολοκληρωτικής οικονομικής αποστράγγισης, μιας προεικασμένης, ζοφερής λύσης του προσωπικού του δράματος.

Το δυσθεώρητο δημόσιο χρέος, η αδυναμία της χώρας να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της χωρίς ξένη βοήθεια, η πιστωτική ασφυξία, η αναιμική αγορά, οι αργές μεταρρυθμίσεις, η αταλάντευτη πορεία του κομματικού συστήματος, η απουσία ενός στέρεου σχεδίου για «την ανάταξη της οικονομίας» και την αναδιάταξη του κράτους, ώστε να εισπράττει με δίκαια κριτήρια, συνθλίβουν τον εσωτερικό ζωοδότη χώρο της καθημερινής ανασυγκρότησης.

Η ψυχική συντριβή, η απαισιοδοξία των πολιτών είναι η μεγαλύτερη ήττα των πολιτικών. Μπορεί οι οικονομικοί δείκτες να σημειώσουν μια μικρή βελτίωση, αλλά τίποτα καλό στη χώρα αυτή δεν θα συμβεί και όλες οι θυσίες θα χαθούν ως κονιορτός στον άνεμο, αν δεν γίνουν αποφασιστικά βήματα πολιτικής και οικονομικής προόδου που θα έχουν ένα μετρήσιμο αποτέλεσμα στις ανθρώπινες ζωές. Ετσι θα νικηθεί η περιρρέουσα ολιγοψυχία και η ταύτιση του μέλλοντος με την ολοκλήρωση της ελληνικής πτώσης.

Ο,τι υπαινίσσεται την ύπαρξη, η πιο ανεπαίσθητη πνοή ζωής θα έπρεπε να διασφαλίζει χειροπιαστή συνέχεια και όχι να ακινητοποιείται στο κουβάρι της αποδιοργάνωσης, της γραφειοκρατίας και μέσα σ’ αυτό να χάνεται.

Ενας πολίτης απαισιόδοξος χωρίς οίστρο, ένας τρωγλοδύτης που τρέμει από φόβο, ένας καρτερικός ασθενής, ακίνητος μέσα στον κόσμο και εξαγριωμένος εναντίον του, κολοβώνει κάθε συλλογική δυνατότητα.

Η ροπή προς την καταστροφή, που το αξεδιάλυτο πλέγμα της ελληνικής παθογένειας δημιουργεί, μπορεί να ενταθεί ή να αναιρεθεί ανάλογα με το φορτίο της αποθάρρυνσης ή με τη δύναμη της ανυστερόβουλης πολιτικής, μιας πολιτικής με πρόσωπο, με ψυχή, με κατεύθυνση. Μόνο η λαχτάρα για συνέχεια επιτρέπει στην Ιστορία να ανανεώνεται λαχανιάζοντας ανάμεσα στον όλεθρο και το όνειρο. Πάνω σ’ αυτήν την ταπεινή αλήθεια θα μπορούσε να θεμελιωθεί μια νέα αρχή, να βρεθεί η πολιτική υγεία και μαζί με αυτήν λίγη ευμάρεια.

Υποσχέθηκε στον πληθυσμό πως το 2014 η Ελλάδα θα γίνει μια «φυσιολογική χώρα».

Το ωραιότερο ακούστηκε από το στόμα του πρωθυπουργού στο πρωτοχρονιάτικο διάγγελμά του, όπου και υποσχέθηκε στον πληθυσμό πως το 2014 η Ελλάδα θα γίνει μια «φυσιολογική χώρα». Φυσιολογική είπατε; Ναι, πώς λέμε κανονική, όπου ο άνθρωπος βαδίζει με τα πόδια και κρατάει τα χέρια του για άλλες εργασίες; Κι αφού, λέει, ξεπεράσουμε όλα τα άλλα προβλήματα που δεν μας επιτρέπουν να είμαστε «φυσιολογικοί», θα προχωρήσουμε και στη μεγάλη συνταγματική αλλαγή που θα ανοίξει τη λεωφόρο της δημιουργικότητας. Ποιο ακριβώς άρθρο του παρόντος Συντάγματος εμποδίζει τη δημιουργικότητα; Ποιος τη χάρη των συνταγματολόγων, που ήδη τους βλέπω να τσακώνονται στην τηλεόραση για να μας αποκαλύψουν το «φως στο τούνελ», κάτι σαν την εκπομπή της κυρίας Νικολούλη, με πολλές απαγωγές, άφθονη παραγωγή νεκρών και βροχή από μαρτυρίες και μάρτυρες αυτόπτες, αυτήκοους και ό,τι προαιρείσθε.

 Δεν είναι η χώρα που ο πρωθυπουργός της παραδέχεται πως δεν είναι φυσιολογική, και σαν να είναι παρατηρητής της αναπηρίας της θριαμβολογεί στα διαγγέλματά του γιατί θα πετύχει ο ίδιος να την κάνει φυσιολογική. Διότι ένας από τους λόγους, ίσως ο πιο σοβαρός, που η χώρα δεν είναι φυσιολογική είναι το γεγονός ότι η ζωή της, η καθημερινότητά της, ακόμη και η πιο ασήμαντη, έχει εκχωρηθεί στους πολιτικούς και τη βούλησή τους. Ή μάλλον σε έναν πολιτικό βολονταρισμό που με κοντά τριάντα τοις εκατό ανεργία μιλάει για ανάπτυξη και οι ώρες που θα χάσεις περιμένοντας ουρά στην εφορία εξαρτώνται από την ώρα που θα αποφασίσει ο υπουργός να δώσει παράταση στο πεσμένο σύστημα. 

Ας πάνε να πνιγούν όλοι αυτοί εκεί απάνω.

Τη νεολαία να φεύγει όπως-όπως για τα ξένα. Με έναν στους τρεις πολίτες κάτω από τα όρια της φτώχειας και με δύο αυτοκτονίες την ημέρα. Με λαθρομετανάστες να σκοτώνουν γερόντια για 50 ευρώ. Και με μια Ελλάδα σε προχωρημένη κατάθλιψη να περνά τις χειρότερες γιορτές της μεταπολεμικής ιστορίας της. Ε, τι άλλο θέλει ο λαός μας για να ξεφωνήσει το «ώς εδώ και μη παρέκει»;

ΚΑΙ ΟΜΩΣ: Παρά την κατάθλιψη, παρά τη φτώχεια, παρά την αηδία απέναντι στο χρεωκοπημένο Σύστημα, δεν λείπει από τους Ελληνες πολίτες το χιούμορ,  δεν τους λείπει η ανθρωπιά ,δεν τους λείπει το εφευρετικό πνεύμα (το δείχνουν οι πανέξυπνες επιχειρήσεις που ξεφυτρώνουν από το πουθενά). Είναι τα θαυματουργά γονίδια που, από τις μέρες του Οδυσσέα, δίνουν ζωή στο μυαλό και στην ψυχή του Ελληνα, ακόμη και του πιο φτωχού και του πιο αγράμματου…

ΙΔΕΤΕ όμως και μια ακόμη βαρυσήμαντη αλλαγή: Οι απλοί και ανώνυμοι Ελληνες πολίτες δεν τρώγονται πια μεταξύ τους, όπως παλιά στα καφενεία και στις πλατείες, για τα κόμματα και τους αρχηγούς. Δεν περιμένουν ρουσφέτια από τους προεκλογικούς αγύρτες. Είναι σιωπηλά αδελφωμένοι στη δυστυχία τους. «Και ας πάνε να πνιγούν όλοι αυτοί εκεί απάνω», λένε για πρώτη φορά. Μόνο που «αυτοί εκεί επάνω» δεν το βλέπουν και δεν εννοούν να συνεργαστούν για να σώσουν την πατρίδα. Δεν έχουν καταλάβει ότι το 2014 μπορεί να γίνει έτος αναστάσιμο για την πατρίδα, σίγουρα όμως πολιτικός τάφος για αυτούς. 

Καλή δύναμη και περισσότερη αισιοδοξία...

Το 2014 μπορεί να είναι η χρονιά που θα αρχίσει η ανάκαμψη της οικονομίας και η χώρα θα μπορέσει να γίνει «κανονική». Στο χέρι μας είναι. Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ο δικαιολογημένος θυμός της κοινωνίας είναι ανάγκη να μετατραπεί σε δύναμη δημιουργίας και ανανέωσης. Μεταρρυθμίσεις, θεσμικές και συνταγματικές αλλαγές, ισονομία για όλους είναι ο μόνος δρόμος για να πάμε μπροστά. Οι εξελίξεις του 2014 θα εξαρτηθούν όμως και από τη στάση των εταίρων και δανειστών, οι οποίοι οφείλουν να αντιληφθούν ότι η χώρα και η κοινωνία έχουν ξεπεράσει τα όρια των αντοχών τους. Τόλμη και εθνική συνεννόηση μέσα, στήριξη και τήρηση των υπεσχημένων από τους έξω είναι η μόνη συνταγή ώστε το 2014 να είναι η χρονιά που η Ελλάδα θα περάσει, επιτέλους, τον τελευταίο κάβο αυτής της μεγάλης κρίσης. Η ευχή μας για τη χρονιά που ανατέλλει είναι «Καλή δύναμη και περισσότερη αισιοδοξία». Η Ελλάδα θα τα καταφέρει.