Η βίαιη άδικη πτώχευση τρελαίνει, αφαιρεί βίαια τον χρόνο, την προσδοκία, το ψηλάφισμα του μέλλοντος...

Η οικονομική χρεοκοπία ήταν μια μόνο έκφραση της πολιτικής πτώχευσης, η πιο αισθητή, η πιο οδυνηρή ασφαλώς. Η ηθική εξαχρείωση, η διανοητική αποσάθρωση, η παγωνιά των αισθημάτων ή η γενίκευση των αισθημάτων φθόνου και κανιβαλισμού, προέλαυναν επί χρόνια, κατελάμβαναν κάθε εκατοστό του δημόσιου χώρου, αφαιρούσαν το οξυγόνο, ξυπνούσαν δυσοίωνα προαισθήματα, γέμιζαν ανησυχία· αλλά το σοκ το ένιωσαν όλοι μόνο με την υλική πτώση, με την πτώχευση, μπρος στα ειδεχθή ταξικά βάραθρα. Μόνο τότε αντιληφθήκαμε οι Ελληνες, και όχι όλοι ακόμη, ότι ο συλλογικός βίος εκπίπτει και μαραίνεται, αλλάζει έτσι που μπορεί να μη μας περιλαμβάνει όλους ακέραιους, και μόνο τότε, και όχι όλοι, αντιληφθήκαμε ότι ο ατομικός βίος είναι αξεχώριστος από τον συλλογικό. Αυτή η σχέση ατομικού-συλλογικού είναι η πολιτική, και αυτή η σχέση είχε μαραζώσει πολύ καιρό πριν απ’ την πτώχευση.

Μα το πολιτικό εξακολουθεί να υπάρχει και χωρίς την έλλογη πολιτική· να υπάρχει υλικό και πρωταρχικό, θεμελιώδες και αρχέγονο, να υπάρχει απαιτώντας να εκφραστεί με κάθε τρόπο. Στο άγονο κενό που κατέλιπε η πεπτωκυία έλλογη πολιτική, βλασταίνουν τώρα άλογες φανερώσεις του πολιτικού: η απόγνωση, η μοχθηρία, η ξενηλασία, η μνησικακία, ο κερματισμός, η απάθεια, η βουβαμάρα, η καθολική δυσπιστία. Απάθεια μα και απόλυτη δυσπιστία απέναντι στον κυρίαρχο λόγο, σ’ έναν ποβερταλισμό αναβλύζοντα απευθείας από την κλεπτοκρατία και τον παρασιτισμό, μια πτωχολαγνεία που υποδύεται τη Μοναδική Εναλλακτική Λύση φορώντας ηθικολογική προβιά, αλλά που στην ουσία είναι μια κυνική και σεχταριστική ιδεολογία, μια κοσμική σαρία: οι αδύναμοι αξίζουν τη μοίρα τους, οι μεσαίοι αξίζουν την τιμωρία τους, και η μοίρα τους και η τιμωρία τους είναι φρικτές, δικαιολογημένες από την Αόρατο Χείρα της αγοράς.

Η σύγχυση, η αλλοφροσύνη, το μαλλιοτράβηγμα, το τρελό πινγκ-πονγκ του μίσους όλων εναντίον όλων απορρέουν από αυτήν την κατάρρευση του πολιτικού Λόγου, από την επικράτηση του ψευδοορθολογικού τζιχάντ και της απόγνωσης των γυμνών ψυχών στη σφαίρα του πολιτικού. Το πραγματικό είναι μια μόνο στιγμή στο γενικευμένο ψεύδος - η εγελιανή-ντεμπορική αντιστροφή είναι η αβάσταχτη αλήθεια μας.

Η πενία είναι υλική συνθήκη που δεν οδηγεί κατ’ ανάγκην στην ανελευθερία, στη γύμνωση της ύπαρξης· ένας βίος οικονομημένος και όχι άπληστος μπορεί να οδηγεί λυσιτελέστερα στην ελευθερία. Οχι όμως η τρέχουσα οικονομία της δυστυχίας. Η βίαιη άδικη πτώχευση τρελαίνει, αφαιρεί βίαια τον χρόνο, την προσδοκία, το ψηλάφισμα του μέλλοντος: κατ’ επέκτασιν, υποδουλώνει ή αποθηριώνει ή και τα δύο μαζί.

Θα... κάτσουν κάποια στιγμή στο ίδιο τραπέζι!

Η γενική απογοήτευση από το κοινοβουλευτικό τριήμερο δεν προήλθε φυσικά από την -προαναγγελθείσα- απόρριψη της πρότασης μομφής, που κατέθεσε μια συστημική πια αξιωματική αντιπολίτευση, στο πλαίσιο των δικομματικών της καθηκόντων. Προήλθε από την εικόνα που αντικρίσαμε στον τηλεοπτικό μας καθρέφτη. Ποιος νεοδημοκράτης χάρηκε ακούγοντας τον πρωθυπουργό του να λέει ότι δεν κοιτάει τον αρχηγό της αντιπολίτευσης για να μη... γελάσει;

Ποιος συριζαίος ενθουσιάστηκε από την πληροφορία ότι ο αρχηγός του πήγε στο Τέξας για να εκπαιδευτεί στις... μονομαχίες στο Ελ Πάσο; Ποιος ΠΑΣΟΚος ανακουφίστηκε ακούγοντας τον πρόεδρό του να εναποθέτει την αισιοδοξία του στην... Ανάσταση; Ποιος ΔΗΜΑΡίτης δεν μελαγχόλησε, βλέποντας την Αριστερά που πρωτοστάτησε στις πολιτικές εξελίξεις για τη σωτηρία της χώρας να δηλώνει τώρα αμήχανα... παρούσα σ' αυτές; Ποιος Ελληνας ένιωσε περήφανος για την εθνική του αντιπροσωπεία!

Η πραγματικότητα όμως είναι αμείλικτη! Ξημερώματα Δευτέρας, τα φώτα της Βουλής έσβησαν, οι τηλεοπτικοί δέκτες έκλεισαν, οι... εξυπνάδες σταμάτησαν. Ξαναγυρίσαμε ακριβώς εκεί που είχαμε μείνει την Παρασκευή. Από τη μια η τρόικα, που μάλλον δεν πήρε και πολύ στα σοβαρά τις... απειλές των αρχηγών, να επιμένει στη συνέχιση της πολιτικής της πιο σκληρής λιτότητας, της ύφεσης και της ανεργίας. Κι από την άλλη εμείς -και οι εκπρόσωποί μας φυσικά- να μην επεξεργαζόμαστε ένα δικό μας μεταρρυθμιστικό σχέδιο για την έξοδο από την κρίση και με βάση αυτό να διαπραγματευόμαστε.

Να βλέπουμε τις συνθήκες της ζωής μας να υποβαθμίζονται συνεχώς και να εξακολουθούμε να αρνούμαστε πεισματικά να προωθήσουμε την παραμικρή ουσιαστική μεταρρύθμιση. Να πιστεύουμε ότι η κρίση μπορεί να περάσει χωρίς να αλλάξουμε απολύτως τίποτα, ούτε καν στη νοοτροπία μας!

Και να ελπίζουμε άλλοι ότι ο Σαμαράς δεν θα δεχθεί νέα μέτρα, άλλοι ότι ο Τσίπρας θα σκίσει τα μνημόνια και άλλοι ότι ο Βενιζέλος με τον Κουβέλη θα... κάτσουν κάποια στιγμή στο ίδιο τραπέζι!

Εγκλωβισμένος σε απραγματοποίητες υποσχέσεις ο ΣΥΡΙΖΑ .

Σε πολιτικό επίπεδο, η συζήτηση στη Βουλή ανέδειξε την αντικειμενική κατά βάση αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να προτείνει μια εναλλακτική γενική πολιτική για τη χώρα, που θα είναι ουσιωδώς διαφορετική από την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική, χωρίς να οδηγεί σε περισσότερα και μεγαλύτερα δεινά.

Αν οριστικοποιηθεί η νέα θέση του ΣΥΡΙΖΑ για παραμονή στην Ευρωζώνη ως προτιμότερη λύση, και με δεδομένες τις αυξημένες υποχρεώσεις δημοσιονομικής πειθαρχίας που προβλέπει το νέο δημοσιονομικό σύμφωνο για τα υπερχρεωμένα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, η μόνη δυνατή προγραμματική διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ από την παρούσα κυβέρνηση -την οποία πάντως δεν έχει ακόμη καταφέρει να επεξεργαστεί- θα μπορούσε να είναι η υπόσχεση απλώς μιας πιο δίκαιης λιτότητας, κάτι όμως που θα απογοήτευε σφόδρα τους εκλογείς του και μια σημαντική μερίδα των στελεχών του.

Από την άλλη πλευρά, αν ο ΣΥΡΙΖΑ επανερχόταν σε μαξιμαλιστικές θέσεις και του δινόταν η δυνατότητα να τις εφαρμόσει στην πράξη, η έξοδος από την Ευρωζώνη -με τον έναν ή τον άλλο τρόπο- και η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα θα ήταν αναπόφευκτη, κάτι που θα οδηγούσε όμως σε ακόμη μεγαλύτερη λιτότητα προκειμένου να επιβιώσει το ελληνικό κράτος και να μην περιπέσει οριστικά στην κατηγορία των «αποτυχημένων κρατών». 

Εγκλωβισμένος σε απραγματοποίητες υποσχέσεις ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε επιλέξει τη χειρότερη λύση - για τη χώρα αλλά και για τον ίδιο.

Η εικόνα της Βουλής με επιχειρήματα καφενείου .

Η εικόνα της Βουλής με επιχειρήματα καφενείου και περιγραφές χωρίς δια ταύτα εκ μέρους εκείνων που θέλουν να μας σώσουν και προκάλεσαν την τριήμερη συζήτηση, υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να έχουν προκαλέσει γενικευμένη κατακραυγή. Δυστυχώς στην παγίδα της κατάπτωσης των κοινοβουλευτικών ηθών και παραδόσεων διολίσθησαν πέραν της έξαλλης και λαϊκιστικής αντιπολίτευσης πολλοί και από τις κοινοβουλευτικές ομάδες που στηρίζουν την κυβέρνηση σε μια επίδειξη αχρείαστου τσαμπουκά.

Το δράμα όμως για τους πολίτες που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους και τις τύχες του τόπου στους συγκεκριμένους πολιτικούς είναι ότι αυτοί που επαγγέλλονται το νέο εκπέμπουν αναχρονισμό και ξεχειλίζουν από επιτηδευμένη ευαισθησία. Δυστυχώς πίσω από το θέατρο ξεχειλίζουν η άγνοια και η αμετροέπεια, που αποτελούν επικίνδυνα συστατικά για την ορθολογική διαχείριση των σοβαρών προβλημάτων του τόπου.

Θα περίμενε κανείς να ακούσει σχέδια, προτάσεις και χρονοδιαγράμματα για το πώς αντιλαμβάνονται οι φερέλπιδες διασώστες το παρόν και το μέλλον του τόπου. Αντ' αυτού αναλώθηκαν σε χυδαιότητες και περιγραφές δίκην σχολιαστών και το μόνο ζητούμενο φάνηκε πως ήταν το ποιος κατέχει την εξουσία. Οσοι πίστεψαν πως η Βουλή είναι τηλεοπτική εκπομπή και η πλατεία Συντάγματος Βερσαλλίες οφείλουν να το ξανασκεφθούν για να μην κατασπαταλούν το πολιτικό τους κεφάλαιο άνευ λόγου επιτείνοντας τη σύγχυση.

Την ίδια στιγμή η κυβερνητική πλειοψηφία που παρά τα λάθη και τις αντιφάσεις της ακολουθεί ένα κάποιο σχέδιο οφείλει εφεξής να επικεντρωθεί σε αυτό και να μην εκτραπεί σε απεχθείς και αδιέξοδες ασκήσεις άγονου ανταγωνισμού. Φαινόμενα αμοραλισμού και υστερόβουλες επιλογές από βουλευτές που... ανακάλυψαν εσχάτως την αλήθεια τώρα που η χώρα οδεύει προς την απαγκίστρωση από τον βρόχο των μνημονίων είναι αθεράπευτα και δεν αξίζουν σχολιασμού.

Έχει ζήσει πολλές άσχημες στιγμές το ελληνικό Κοινοβούλιο στο πρόσφατο όπως και στο απώτερο παρελθόν.

Έχει ζήσει πολλές άσχημες στιγμές το ελληνικό Κοινοβούλιο στο πρόσφατο όπως και στο απώτερο παρελθόν.  Το τελευταίο τριήμερο ήταν μια από τις ασχημότερες, εξαιτίας, κυρίως, του επιπέδου της αντιπαράθεσης που περισσότερο από κάθε άλλη φορά υποτάχθηκε σε έναν εκατέρωθεν ανούσιο επικοινωνιακό τακτικισμό, ο οποίος δείχνει τόσο, μα τόσο, μακρινός από την πραγματικότητα που όλοι βιώνουμε. 

Όντας από εκείνους που παρακολούθησαν το μεγαλύτερο μέρος αυτής της τριήμερης διαδικασίας για λόγους επαγγελματικού καθήκοντος, το οποίο από κάποια στιγμή μπορεί να μετατρέπεται και σε… διαστροφή, όσα εκτυλίχθηκαν τούτες τις μέρες στο Κοινοβούλιο είχαν κάποια αντιστοίχιση με την Ελλάδα της κρίσης, την Ελλάδα που είναι παγιδευμένη στο μνημόνιο, όπως κατήγγελλαν οι μεν, την Ελλάδα που πασχίζει να βγει από το μνημόνιο, όπως αντέτειναν οι δε.

Ήταν, άλλωστε, τόσο προβλέψιμη η επιχειρηματολογία που ένθεν κακείθεν επιστρατεύθηκε και τόσο υποβαθμισμένη η ποιότητα του λόγου, με τις φθηνές και, εν πολλοίς, προκάτ ατάκες,  που επέλεξε η συντριπτική πλειονότητα των ομιλητών, ώστε να δίνεται δικαιολογημένα το έναυσμα για να γίνει, τουλάχιστον τις δύο πρώτες ημέρες, κυρίαρχη δημοσιογραφική «είδηση» το κλισέ για τα «άδεια έδρανα» ενώπιον των οποίων εναλλάσσονταν στο βήμα οι ρήτορες. 

Ανε­ξαρ­τήτως ποιος θα ωφεληθεί ή θα ζημιωθεί από την τρέχουσα πρωτοβουλία.

Στις δέκα παρόμοιες μεταπολιτευτικές περιπτώσεις οι προτάσεις μομφής μόνο στην άμεση πτώση κυβερνήσεων δεν αποσκοπούσαν. Αποδεί­χτη­­­­­­­­­καν, όμως, αποκαλυπτικές πολιτικών και προθέσεων. Ανε­ξαρ­τήτως ποιος θα ωφεληθεί ή θα ζημιωθεί από την τρέχουσα πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ, η χρήση του «έσχατου κοινοβουλευτικού όπλου» αποδεικνύεται πολλαπλώς χρήσιμη.

Τη συζήτηση στα πρωτεύοντα και ουσιαστικά Αυτό έχει σημασία, κι όχι τι και ποιος θα κερδίσει στις οριακές στιγμές που βιώνει η πλειονότητα των πολιτών.

 Πέραν της πολιτικής οξύτητας και του συνηθισμένου πολεμικού χαρακτήρα που αναπόφευκτα προσλαμβάνει κάθε παρόμοια συζήτηση, δίνει τη δυνατότητα «ταυτοποίησης» των κομματικών θέσεων και ξεχωριστά του πολιτικού προσωπικού. Το θολό τοπίο και το... τζάμπα αντάρτικο, σε ατομικό ή ομαδικό επίπεδο, διαλύονται.

Το αποτέλεσμα της σημερινής ψηφοφορίας, όπως εξαρχής ήταν γνωστό και παραβλέποντας τυχόν επιμέρους διαφοροποιήσεις, η κυβέρνηση προβάλλει για μία ακόμη φορά, τουλάχιστον, χωρίς στρατηγική. Ανή­μπορη να εκμεταλλευτεί τις όποιες υπαρκτές δυνατότητες διαπραγμάτευσης. Είχε και έχασε ευκαιρίες να απαλύνει την ομηρεία της. Οπως για παράδειγμα: Να αξιοποιήσει τη μομφή, την απειλή και τους κινδύνους «αποσταθεροποίησης» για τη μη λήψη πρόσθετων εξοντωτικών οικονομικών μέτρων. Αντί γι' αυτό επιχειρεί στα τυφλά να την παρουσιάσει ως «μαχαιριά», δήθεν, στο πάρε - δώσε με την τρόικα. Να εμφανίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία σύσσωμη να ορθώνεται για να μπει φραγμός στην καταστροφική πολιτική της λιτότητας. Να ζητά η ίδια από την κυβέρνηση «να βάλει την τρόικα στη θέση της». Υπερψηφίζοντας την ίδια στιγμή τη συγκυβέρνηση!

Το κίνημα άρχιζε να κάνει «κοιλιά»..

Το κίνημα άρχιζε να κάνει «κοιλιά», χρειαζόταν μια κίνηση τόνωσης. Που μαζί θα ενισχύσει και το ηγετικό προφίλ του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, με τη σιγουριά ότι δεν θα έχουμε και κανένα απρόοπτο. Κι από αυτή την άποψη η κίνηση Τσίπρα ήταν σωστή. Πέραν αυτού όμως;

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταγγείλει το πραγματικό αντιλαϊκό πρόσωπο του μνημονίου, την πρόθεση της συγκυβέρνησης να διατηρήσει τη λιτότητα, να φέρει νέα μέτρα, να ξεπουλήσει τη χώρα. Θα αποκαλύψει στους πολίτες ότι είναι? δύσκολο να ζεις με 600 ευρώ τον μήνα, να κρυώνεις τον χειμώνα, να ζεσταίνεσαι το καλοκαίρι, να πληρώνεις τέλη για την περιουσία σου, να βλέπεις σχολεία και νοσοκομεία να υπολειτουργούν. Σιγά την αποκάλυψη, θα πείτε?

Η καταγγελτική ρητορεία του κ. Τσίπρα και άλλων στελεχών του κόμματός του δεν είναι πια αρκετή για την... ανατροπή. Αυτό το τριήμερο οφείλει να ξεδιπλώσει την πρότασή του. Αυτή που θα προσφέρει το κίνητρο για την ανατροπή. Αλλά τι ακριβώς θα εξηγήσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Την πρόταση Τσίπρα, το δόγμα Λαφαζάνη; Και με ποια λεφτά; Αυτά που ακόμη ψάχνει ο Μ. Γλέζος; 'Η μήπως, εκτός από την επαναπρόσληψη όσων απολύθηκαν από την ΕΡΤ, θα υποσχεθεί και επιστροφή των φόρων που δώσαμε, των τελών που μας αρπάζει το κράτος;

Η κυβέρνηση έχει μια ελπίδα σε αυτή τη συζήτηση στη Βουλή να πείσει κάποιους από εκείνους που θα μπουν στον κόπο να ακούσουν ότι κάποια αχτίδα φαίνεται στο βάθος του τούνελ. Ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να κερδίσει, όχι περιγράφοντας τη σημερινή κακή κατάσταση, αλλά πείθοντας ότι έχει (ρεαλιστικό) τρόπο να τα αλλάξει όλα. Αλλιώς υποκριτικά θα μιλούν για ανατροπή «σφυροκοπώντας» την κυβέρνηση, διατηρώντας την απλώς στη θέση της. Γιατί ανατροπή δεν σημαίνει και άλμα στο κενό.