Δυστυχώς, έχει χαθεί το μέτρο. Και από τις δύο πλευρές.

Δυστυχώς, έχει χαθεί το μέτρο. Και από τις δύο πλευρές. Αλλά από την πλευρά της ΝΔ αδικαιολόγητα. Οταν η κυβέρνηση έχει δρομολογήσει επιτυχώς την εξάρθρωση της νεοναζιστικής συμμορίας και έχει ξεκινήσει αποφασιστικά την εκκαθάριση της ΕΛ.ΑΣ. από τους ακροδεξιούς θυλάκους, δεν έχει κανέναν λόγο να επιδιώκει κομματικά οφέλη από υπερβολές που εξομοιώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ με τη Χρυσή Αυγή. Το γεγονός ότι ο Τσίπρας και οι περί αυτόν αποφεύγουν να εκστομίσουν ότι καταδικάζουν κάθε μορφή βίας απ' όπου κι αν προέρχεται τους την κάνει τη ζημιά. Ούτως ή άλλως.

Ούτε και μπορούν να την εκστομίσουν πια, γιατί θα δώσουν την εντύπωση ότι ενδίδουν στις πιέσεις των κυβερνητικών εταίρων. Και κρίνοντας και από τα όσα περί συνωμοσίας και προβοκάτσιας διατείνονται τις τελευταίες μέρες, έχουν δώσει την ευκαιρία σε πολλούς να διατείνονται πως «κάτι φοβούνται και σπεύδουν να προκαταλάβουν τις εξελίξεις». Αν είναι έτσι ή όχι, ο χρόνος και τα γεγονότα θα το δείξουν.

Αλλά στο μεταξύ θα πρέπει και οι δύο να σοβαρευτούν και ν' αποδεχτούν ότι εκείνο που προέχει δεν είναι το πολιτικό μέλλον του Τσίπρα ή η παραμονή του Σαμαρά στην εξουσία, αλλά η έξοδος από την κρίση και το μέλλον του τόπου. Αρα εκείνο που οφείλουν να κάνουν είναι ν' ανταποκριθούν στις αυτονόητες υποχρεώσεις τους. Η κυβέρνηση να δείξει συνέπεια σε όσα δεσμευτεί να κάνει και η αξιωματική αντιπολίτευση ν' αποκτήσει επιτέλους ένα πειστικό και εφαρμόσιμο πρόγραμμα.

Κι αν δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους ακόμη και για τον τρόπο αντιμετώπισης των χρυσαυγιτών, τουλάχιστον ας μην προσθέτουν προβλήματα με τις κοκορομαχίες τους.

Δυστυχώς, οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους.

Μα ακριβώς τέτοιες διαρθρωτικές αλλαγές ταπείνωσαν το πραγματικό εισόδημα των Ελλήνων, όσων έχουν ακόμη δουλειά, έως και 50%.

Δυστυχώς, οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Πώς να πιστέψουμε το ΔΝΤ και τις εκτιμήσεις του, όταν έχουν πέσει έξω τόσο πολλές φορές, κι όταν μάλιστα εκ των υστέρων αποκαλύπτουν ότι γνώριζαν τις αδυναμίες του εφαρμοζόμενου προγράμματος και ότι υιοθετούσαν εσκεμμένως λανθασμένες παραδοχές. Αφενός. Αφετέρου, η πικρή πείρα των παρελθόντων ετών υποδεικνύει ότι μόνο περικοπές εφαρμόζονται, τυφλές, οριζόντιες, καταστροφικές για τον πληθυσμό και τον παραγωγικό ιστό. Ο υπουργός Οικονομικών κ. Στουρνάρας είχε υποσχεθεί να καταθέσει το καλοκαίρι εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης. Τίποτε. Ο επενδυτικός νόμος σέρνεται ακόμη ατελής στα συρτάρια του κ. Χατζηδάκη, όπως τον παρέλαβε από τον προηγούμενο υπουργό. Οι ποικίλοι πόροι για χρηματοδότηση μικρομεσαίων επιχειρήσεων λιμνάζουν αδιάθετοι, ενώ οι επιχειρήσεις κλείνουν. Και ιδού μία διαρθρωτική αλλαγή, εξόχως αναπτυξιακή και ανακουφιστική ανέργων και αναξιοπαθούντων: το κράτος φορολογεί αγροτεμάχια, κτίσματα χωρίς ηλεκτροδότηση, ερείπια, βοσκοτόπια, περιουσιακά στοιχεία που δεν αποφέρουν καμία απολύτως πρόσοδο στους ιδιοκτήτες. Δεν περικόπτονται ευθέως μισθοί και συντάξεις, απλώς τσακίζονται όσοι διαθέτουν οποιοδήποτε ακίνητο, δηλαδή όλοι οι Ελληνες. Αλίμονο σε όποιον χρεώθηκε να φτιάξει ένα σπίτι, και τρισαλίμονο σε όποιον κληρονόμησε πατρογονικά ερείπια στο χωριό, γέρικες ελιές, χέρσους αγρούς, κόπους παππούδων και προπάππων. Οι διαρθρωτικές αλλαγές θα τον αποτελειώσουν. Χωρίς περικοπές μισθών και συντάξεων.

Έχουν δημιουργήσει στην κοινωνία τα συντριπτικά προβλήματα της πολυετούς κρίσης.

Οι καβγάδες που υποκαθιστούν συχνά τη δημόσια συζήτηση στα τηλεοπτικά πάνελ, τις συζητήσεις σε επιτροπές της Βουλής, μεταξύ επωνύμων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για θέματα της επικαιρότητας, τη Χρυσή Αυγή, τα νέα μέτρα που ζητάει η τρόικα, τη διαθεσιμότητα των διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ κ.ο.κ., συνήθως μοιάζουν διόλου να μην απορρέουν από την εγρήγορση εμπρός στην κρισιμότητα των ημερών. Αλλά, τις περισσότερες φορές, από την ακαταδάμαστη διάθεση για αντιπαράθεση και «κατατρόπωση» του αντιπάλου, που πνίγει τον διάλογο σαν φουσκωμένο ποτάμι. Βλέπουμε δημόσια πρόσωπα να διακόπτουν συνεχώς τον συνομιλητή τους (από το αντίπαλο πολιτικό κόμμα), για να ανατρέψουν αυτό που υπέθεταν ότι ήθελε να πει, ακούμε διασκεπτόμενους να παρεμβαίνουν διαρκώς με κοροϊδευτικά, υποτιμητικά σχόλια τη στιγμή που κάποιος άλλος παραθέτει τα επιχειρήματά του. Το να ειρωνευτεί κανείς και να σαρκάσει αποτελεί συχνά μια παροδική ανακούφιση στην εκρηκτική αγανάκτησή μας. Η ειρωνεία και ο σαρκασμός ήταν πάντα για τον Ελληνα μια κάποια διέξοδος από τα παράδοξα και τα αντιφατικά που μας κατατρέχουν.

Ομως, σε μια δημόσια συζήτηση, η παραβίαση των όρων συνομιλίας δεν αποτελεί δείγμα ένταξης στην αριθμητική των κοινωνικών αγωνιών, μια διέξοδο από την απόγνωση, αλλά συνήθως μια έκφραση εγωκεντρισμού – παρά την περιρρέουσα ατμόσφαιρα μουδιάσματος που έχουν δημιουργήσει στην κοινωνία τα συντριπτικά προβλήματα της πολυετούς κρίσης.

Διότι οι σταδιακές μεταβολές στο κοινωνικό σώμα είναι μεγάλες. Ανθρωποι που έχουν καιρό να επισκεφθούν την Ελλάδα καταλήγουν όλο και πιο συχνά σε μία κοινή διαπίστωση: Οι Ελληνες πια δεν φωνασκούν, δεν χειρονομούν, δεν αρπάζονται εν δήμω, αλλά είναι πιο αυτοπειθαρχημένοι, πιο προσεκτικοί απέναντι στον συνομιλητή, σχεδόν χωρίς ίχνος από εκείνον τον παλιό ατομισμό, που τροφοδοτούσε την αρπακτικότητα σε όλα τα πεδία.

Η χώρα θα εξακολουθήσει να κάνει ότι της λένε...

Το πρωτογενές πλεόνασμα που υπερδιαφημίζει η κυβέρνηση ως μέγα επίτευγμα φαίνεται ότι δεν είναι ακόμα απολύτως διασφαλισμένο: δεν είναι παράδοξο, καθώς στηρίζεται κυρίως στο συνδυασμό παύσης πληρωμών (που την ελέγχει), φορολογικών εσόδων (που δεν τα ελέγχει) και αλχημειών λογιστικού τύπου (που τα ελέγχει όσο η τρόικα κάνει, για δικούς της λόγους, το βλάκα). Αλλά, βασικά, το κύριο βάρος για την επίτευξή του έρχεται και πάλι από την υπερφορολόγηση και το φαύλο κύκλο της: όσο δεν αποδίδει αρκετά γιατί ουδείς έχει λεφτά να πληρώσει, τόσο την αυξάνουν.

 Δεν πρέπει να σκάνε όμως στην κυβέρνηση: η λύση είναι μία: επίθεση! Να πάρουν κι άλλα μέτρα. Όλα μαζί, όλα τώρα. Απελευθέρωση των πλειστηριασμών, τώρα. Νέα οριζόντια μέτρα, τώρα. Σπίτια αντί φόρων στο κράτος τώρα. Νέες «διαθεσιμότητες», τώρα. Να γίνουν, να τελειώνουμε το γρηγορότερο δυνατό. Αφού η απόφαση είναι δεδομένη: η χώρα θα εξακολουθήσει να κάνει ότι της λένε, χωρίς να αμφισβητεί, χωρίς να διεκδικεί βελτιώσεις καμιάς μορφής, χωρίς καν να θέτει τα ζητήματα που είναι προφανή και αυτονόητα, όπως το Κατοχικό Δάνειο που κυριολεκτικώς το κάνει… «γαργάρα», ή χωρίς να αξιοποιεί την πανθομολογούμενη πλέον «λάθος» συνταγή, που, όπως πια αποδείχθηκε, ήταν και εκ του πονηρού.

 Να λέμε επιτέλους τα πράγματα με το όνομά τους: είναι προφανές ότι η κυβέρνηση έχει βρει εσχάτως την «κότα που κάνει τα χρυσά αυγά»: η υπόθεση της Χρυσής Αυγής ορθώς προχώρησε και πρέπει να φτάσει μέχρι τέλους. Όμως, από την ώρα που ήδη αναδύεται πλέον η αίσθηση ότι η κυβέρνηση τη χρησιμοποιεί και (αν όχι κυρίως) προς την κατεύθυνση του να αλλάξει τη συζήτηση και να ρίξει προπέτασμα καπνού, θα πρέπει να αντιληφθεί ότι μπορεί να φέρει τελικά τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα: δυστυχώς, όλο και περισσότεροι άνθρωποι είναι εκείνοι που πείθονται πλέον ότι όλο αυτό το σήριαλ δεν έχει αυτή τη διάσταση.

Η δημοκρατία σέβεται τους εχθρούς της

Οσοι θεωρούν ότι πρέπει να ξεμπερδέψει η πολιτεία μας με το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής άμεσα και πάση θυσία, εξανίστανται όταν διατυπώνεται η άποψη ότι προϋποτίθεται η απαρέγκλιτη τήρηση των εγγυήσεων του κράτους δικαίου, ιδίως ως προς το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη και την προστασία της προσωπικότητας των κατηγορουμένων. Τα δικαιώματα αυτά δεν είναι ορθό να σχετικοποιούνται ανάλογα με τη βαρύτητα και τη φύση των εγκλημάτων.

Η υπεράσπιση της δημοκρατίας από νεοναζιστικά μορφώματα με αποτρόπαιες ιδεολογικές βάσεις και εγκληματικές πρακτικές, συναρτάται όχι μόνο με τη μέριμνα να μη χαλαρώσουν οι δικαιοκρατικές εγγυήσεις, με απρόβλεπτες μακροπρόθεσμα επιπτώσεις, αλλά ιδίως με την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού, που είναι η εξάρθρωση των εγκληματικών στοιχείων, που αποδεικνύονται σύμφυτα με τον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο.

Η δημοκρατία όχι απλώς δεν φοβάται, αλλά αντλεί την ισχύ και την υπεροχή της από τον σεβασμό των δικαιωμάτων των εχθρών της. Αυτό συνεπάγεται ότι μέλη της κυβέρνησης δεν νομιμοποιούνται να σχολιάζουν το έργο της Δικαιοσύνης, προεξοφλώντας την προφυλάκιση ή την τιμωρία κατηγορουμένων, αφού σύμφωνα με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αυτό συνιστά παρέμβαση που υπονομεύει τη διεξαγωγή δίκαιης δίκης. Η Ελλάδα έχει καταδικαστεί στο παρελθόν για παρεμφερείς παραβιάσεις. Ομως το ειδικό βάρος μιας καταδίκης της χώρας μας στην υπόθεση της Χρυσής Αυγής θα ήταν πολιτικά δυσβάσταχτο.

Η δημοκρατία σέβεται τους εχθρούς της επειδή έτσι αποδυναμώνει το οπλοστάσιό τους.

Προστατεύει την προσωπικότητά τους από το παιχνίδι της τηλεθέασης, γιατί δεν τους φοβάται. Ο εξοβελισμός της Ακροδεξιάς δεν μπορεί να επιτευχθεί με ενέργειες συμβολικής βίας, αλλά με έγκαιρη και αποτελεσματική δράση των δικαστικών και διωκτικών αρχών. Αρα, και με πλήρη εκδημοκρατισμό των σωμάτων αυτών, εμπεδώνοντας τη λειτουργία τους σύμφωνα με το Σύνταγμα και τη νομοθεσία. Ας επιδείξουν, τέλος, τα κόμματα αυτοσυγκράτηση. Υπάρχουν ιστορικές στιγμές που επικοινωνιακά παιχνίδια και πολιτικός ανταγωνισμός δεν επιτρέπονται.

Θα πρέπει από τώρα να προετοιμαζόμαστε για τη Χρυσή Αυγή του μέλλοντός μας...

Δυστυχώς ο κήπος και για νέα «άνθη του κακού» είναι ακόμη γόνιμος. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο υπόστρωμα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, την περιθωριοποίηση μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας, παράγοντες που αρκούν για να «λιπαίνεται» το φασιστικό φαινόμενο. Για να θυμηθούμε τη γλώσσα των μαθηματικών, όλα αυτά λειτουργούν ως οι «αναγκαίες συνθήκες» για την ανάπτυξη των εκτροπών. Δεν είναι όμως πάντοτε και «ικανές»...

Η κουλτούρα του μίσους, που τα τελευταία χρόνια καθορίζει τον πολιτικό διάλογο μεταξύ των κομμάτων του «δημοκρατικού τόξου», αποτελεί «αναγκαία και ικανή συνθήκη», το καλύτερο «λίπασμα» για την καλλιέργεια του φασιστικού φαινομένου. Θέλετε ένα πρόσφατο παράδειγμα; Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος προχθές διαστρέβλωσε μια τοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ για τις προφυλακίσεις βουλευτών της Χρυσής Αυγής. Γιατί το έκανε αυτό; Γιατί η αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ για πολλά κυβερνητικά στελέχη έχει ξεφύγει από τα όρια της πολιτικής αντιπαλότητας και έχει πάρει χαρακτηριστικά ψύχωσης. Η κουλτούρα του μίσους που λέγαμε...

Από την άλλη πλευρά, η απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ στη διαστρέβλωση μοιάζει να είναι βγαλμένη από τα πιο φανατικά εγχειρίδια του Ψυχρού Πολέμου. Δεν έχει στόχο να διαφωτίσει κανέναν, ούτε να κερδίσει τις εντυπώσεις. Μοιάζει να έχει στόχο την ισοπέδωση του αντιπάλου, τον πολιτικό αποκεφαλισμό του. Η ίδια κουλτούρα του μίσους...

Η νομιμοποίηση της κουλτούρας του μίσους, το Σύνταγμα των «αγανακτισμένων», οι «κρεμάλες για τους πολιτικούς», η απαξίωση της Βουλής και του πολιτικού κόσμου συλλήβδην αποτέλεσαν το «θερμοκήπιο» της Χρυσής Αυγής. Η κουλτούρα της δημοκρατίας, με απαραίτητα συστατικά τον σεβασμό στον άλλον, την ανοχή στη διαφορετικότητα, την πίστη στην ανοικτή κοινωνία, είναι η άρνηση της γλώσσας του μίσους. Ο πολιτικός ανταγωνισμός μπορεί να είναι σκληρός, ακόμη και συγκρουσιακός, αλλά δεν χρειάζεται να θυμίζει «πόλεμο χαρακωμάτων». Χωρίς αυτές τις αυτονόητες συνειδητοποιήσεις θα πρέπει από τώρα να προετοιμαζόμαστε για τη Χρυσή Αυγή του μέλλοντός μας...

Τους ξεζουμίσαμε όσο δεν πάει άλλο...

Ακόμα κι αυτοί που μέχρι πριν από μερικά χρόνια ήταν υπόδειγμα συνέπειας στις υποχρεώσεις τους, καθώς ως καλοί νοικοκύρηδες πρώτα έβαζαν στην άκρη χρήματα για τους λογαριασμούς και τους φόρους και με ό,τι απέμενε ζούσαν και ξόδευαν. Οταν προστίθενται κι αυτοί στον μακρύ κατάλογο αυτών που λένε «ως εδώ, δεν έχω, δεν πληρώνω», θα περίμενε κανείς το κράτος (αυτό τέλος πάντων που κατ’ ευφημισμόν λέγεται ακόμα έτσι) να αλλάξει ρότα και η κυβέρνηση να διαμηνύσει στους δανειστές ότι ως εδώ και μη παρέκει! Τους ξεζουμίσαμε όσο δεν πάει άλλο, αδυνατούμε να συνεχίσουμε, κάντε ό,τι καταλαβαίνετε. Ομως όχι. Κάποιοι νοσηροί και ανάλγητοι εγκέφαλοι σπεύδουν να νομοθετήσουν τρόπο συμψηφισμού των χρεών προς την Εφορία με δωρεές ακινήτων προς το κράτος!

Μετά ταύτα, πόσο άραγε μπορεί να κρατήσει η «χαρά» από τη «νίκη» της δημοκρατίας έναντι των νεοναζιστών; Πόσο μπορεί να κρατήσει η πίστη και η εμπιστοσύνη στους θεσμούς και τους νόμους; Πολλώ δε μάλλον όταν πρόκειται για νόμους και διατάξεις που έχουν ψηφιστεί καθ’ υπαγόρευσιν της τρόικας και με το πιστόλι στον κρόταφο των εθνικών μας αντιπροσώπων και την απειλή για τα χειρότερα αν δεν το πράξουν;

Οσο λοιπόν δεν αλλάζει αυτή η κατάσταση, ακόμα κι αν φυλακιστούν και οι 450.000 ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, και πάλι η δημοκρατία μας δεν θα μπορεί να αισθάνεται ασφαλής! Γιατί απλούστατα η φύση απεχθάνεται τα κενά.