Η δημοκρατία σέβεται τους εχθρούς της

Οσοι θεωρούν ότι πρέπει να ξεμπερδέψει η πολιτεία μας με το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής άμεσα και πάση θυσία, εξανίστανται όταν διατυπώνεται η άποψη ότι προϋποτίθεται η απαρέγκλιτη τήρηση των εγγυήσεων του κράτους δικαίου, ιδίως ως προς το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη και την προστασία της προσωπικότητας των κατηγορουμένων. Τα δικαιώματα αυτά δεν είναι ορθό να σχετικοποιούνται ανάλογα με τη βαρύτητα και τη φύση των εγκλημάτων.

Η υπεράσπιση της δημοκρατίας από νεοναζιστικά μορφώματα με αποτρόπαιες ιδεολογικές βάσεις και εγκληματικές πρακτικές, συναρτάται όχι μόνο με τη μέριμνα να μη χαλαρώσουν οι δικαιοκρατικές εγγυήσεις, με απρόβλεπτες μακροπρόθεσμα επιπτώσεις, αλλά ιδίως με την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού, που είναι η εξάρθρωση των εγκληματικών στοιχείων, που αποδεικνύονται σύμφυτα με τον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο.

Η δημοκρατία όχι απλώς δεν φοβάται, αλλά αντλεί την ισχύ και την υπεροχή της από τον σεβασμό των δικαιωμάτων των εχθρών της. Αυτό συνεπάγεται ότι μέλη της κυβέρνησης δεν νομιμοποιούνται να σχολιάζουν το έργο της Δικαιοσύνης, προεξοφλώντας την προφυλάκιση ή την τιμωρία κατηγορουμένων, αφού σύμφωνα με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αυτό συνιστά παρέμβαση που υπονομεύει τη διεξαγωγή δίκαιης δίκης. Η Ελλάδα έχει καταδικαστεί στο παρελθόν για παρεμφερείς παραβιάσεις. Ομως το ειδικό βάρος μιας καταδίκης της χώρας μας στην υπόθεση της Χρυσής Αυγής θα ήταν πολιτικά δυσβάσταχτο.

Η δημοκρατία σέβεται τους εχθρούς της επειδή έτσι αποδυναμώνει το οπλοστάσιό τους.

Προστατεύει την προσωπικότητά τους από το παιχνίδι της τηλεθέασης, γιατί δεν τους φοβάται. Ο εξοβελισμός της Ακροδεξιάς δεν μπορεί να επιτευχθεί με ενέργειες συμβολικής βίας, αλλά με έγκαιρη και αποτελεσματική δράση των δικαστικών και διωκτικών αρχών. Αρα, και με πλήρη εκδημοκρατισμό των σωμάτων αυτών, εμπεδώνοντας τη λειτουργία τους σύμφωνα με το Σύνταγμα και τη νομοθεσία. Ας επιδείξουν, τέλος, τα κόμματα αυτοσυγκράτηση. Υπάρχουν ιστορικές στιγμές που επικοινωνιακά παιχνίδια και πολιτικός ανταγωνισμός δεν επιτρέπονται.

Θα πρέπει από τώρα να προετοιμαζόμαστε για τη Χρυσή Αυγή του μέλλοντός μας...

Δυστυχώς ο κήπος και για νέα «άνθη του κακού» είναι ακόμη γόνιμος. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο υπόστρωμα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, την περιθωριοποίηση μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας, παράγοντες που αρκούν για να «λιπαίνεται» το φασιστικό φαινόμενο. Για να θυμηθούμε τη γλώσσα των μαθηματικών, όλα αυτά λειτουργούν ως οι «αναγκαίες συνθήκες» για την ανάπτυξη των εκτροπών. Δεν είναι όμως πάντοτε και «ικανές»...

Η κουλτούρα του μίσους, που τα τελευταία χρόνια καθορίζει τον πολιτικό διάλογο μεταξύ των κομμάτων του «δημοκρατικού τόξου», αποτελεί «αναγκαία και ικανή συνθήκη», το καλύτερο «λίπασμα» για την καλλιέργεια του φασιστικού φαινομένου. Θέλετε ένα πρόσφατο παράδειγμα; Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος προχθές διαστρέβλωσε μια τοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ για τις προφυλακίσεις βουλευτών της Χρυσής Αυγής. Γιατί το έκανε αυτό; Γιατί η αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ για πολλά κυβερνητικά στελέχη έχει ξεφύγει από τα όρια της πολιτικής αντιπαλότητας και έχει πάρει χαρακτηριστικά ψύχωσης. Η κουλτούρα του μίσους που λέγαμε...

Από την άλλη πλευρά, η απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ στη διαστρέβλωση μοιάζει να είναι βγαλμένη από τα πιο φανατικά εγχειρίδια του Ψυχρού Πολέμου. Δεν έχει στόχο να διαφωτίσει κανέναν, ούτε να κερδίσει τις εντυπώσεις. Μοιάζει να έχει στόχο την ισοπέδωση του αντιπάλου, τον πολιτικό αποκεφαλισμό του. Η ίδια κουλτούρα του μίσους...

Η νομιμοποίηση της κουλτούρας του μίσους, το Σύνταγμα των «αγανακτισμένων», οι «κρεμάλες για τους πολιτικούς», η απαξίωση της Βουλής και του πολιτικού κόσμου συλλήβδην αποτέλεσαν το «θερμοκήπιο» της Χρυσής Αυγής. Η κουλτούρα της δημοκρατίας, με απαραίτητα συστατικά τον σεβασμό στον άλλον, την ανοχή στη διαφορετικότητα, την πίστη στην ανοικτή κοινωνία, είναι η άρνηση της γλώσσας του μίσους. Ο πολιτικός ανταγωνισμός μπορεί να είναι σκληρός, ακόμη και συγκρουσιακός, αλλά δεν χρειάζεται να θυμίζει «πόλεμο χαρακωμάτων». Χωρίς αυτές τις αυτονόητες συνειδητοποιήσεις θα πρέπει από τώρα να προετοιμαζόμαστε για τη Χρυσή Αυγή του μέλλοντός μας...

Τους ξεζουμίσαμε όσο δεν πάει άλλο...

Ακόμα κι αυτοί που μέχρι πριν από μερικά χρόνια ήταν υπόδειγμα συνέπειας στις υποχρεώσεις τους, καθώς ως καλοί νοικοκύρηδες πρώτα έβαζαν στην άκρη χρήματα για τους λογαριασμούς και τους φόρους και με ό,τι απέμενε ζούσαν και ξόδευαν. Οταν προστίθενται κι αυτοί στον μακρύ κατάλογο αυτών που λένε «ως εδώ, δεν έχω, δεν πληρώνω», θα περίμενε κανείς το κράτος (αυτό τέλος πάντων που κατ’ ευφημισμόν λέγεται ακόμα έτσι) να αλλάξει ρότα και η κυβέρνηση να διαμηνύσει στους δανειστές ότι ως εδώ και μη παρέκει! Τους ξεζουμίσαμε όσο δεν πάει άλλο, αδυνατούμε να συνεχίσουμε, κάντε ό,τι καταλαβαίνετε. Ομως όχι. Κάποιοι νοσηροί και ανάλγητοι εγκέφαλοι σπεύδουν να νομοθετήσουν τρόπο συμψηφισμού των χρεών προς την Εφορία με δωρεές ακινήτων προς το κράτος!

Μετά ταύτα, πόσο άραγε μπορεί να κρατήσει η «χαρά» από τη «νίκη» της δημοκρατίας έναντι των νεοναζιστών; Πόσο μπορεί να κρατήσει η πίστη και η εμπιστοσύνη στους θεσμούς και τους νόμους; Πολλώ δε μάλλον όταν πρόκειται για νόμους και διατάξεις που έχουν ψηφιστεί καθ’ υπαγόρευσιν της τρόικας και με το πιστόλι στον κρόταφο των εθνικών μας αντιπροσώπων και την απειλή για τα χειρότερα αν δεν το πράξουν;

Οσο λοιπόν δεν αλλάζει αυτή η κατάσταση, ακόμα κι αν φυλακιστούν και οι 450.000 ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, και πάλι η δημοκρατία μας δεν θα μπορεί να αισθάνεται ασφαλής! Γιατί απλούστατα η φύση απεχθάνεται τα κενά.

Ποιος όμως διερωτήθηκε σοβαρά γιατί φτάσαμε ως εδώ;

Οι τελευταίες ημέρες και οι καταιγιστικές εξελίξεις στο πολιτικό πεδίο με «πρωταγωνιστές» τη Δικαιοσύνη, την Αστυνομία, την κυβέρνηση και τη Χρυσή Αυγή, έδωσαν τροφή ένθεν και ένθεν για σωρεία υπερβολικών αντιδράσεων.

Εκείνο που  δεν είδαμε όμως είναι μια σοβαρή φωνή να προειδοποιεί για όσα διαδραματίζονται μπροστά μας κι εμείς αντί για το δάσος κοιτάμε το δέντρο.

Σύμφωνοι: τα ηγετικά στελέχη της Χρυσής Αυγής  κρίθηκαν προφυλακιστέα. Η κυβέρνηση  διατείνεται σε όλους τους τόνους πως θα πατάξει οποιοδήποτε εξτρεμιστικό στοιχείο και η αντιπολίτευση προφανώς επικροτεί και ζητά και περισσότερη δράση.

Ποιος όμως διερωτήθηκε  σοβαρά γιατί φτάσαμε ως εδώ; Κι επιπρόσθετα  ποιος άραγε έχει αναλύσει τις  επιπτώσεις μιας τέτοιας πολιτικής  αντιμετώπισης εξτρεμιστικών στοιχείων  και φαινομένων σε βάθος χρόνου; Πολύ περισσότερο όταν αυτές οι κινήσεις συνδυάζονται με συνέχιση της οικονομικής πολιτικής που πλήττει μέρα με τη μέρα ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας…

Την Παρασκευή  αρχηγός και υπαρχηγός της  Χ.Α κοιμήθηκαν στον Κορυδαλλό. Το ερώτημα είναι που «κοιμούνται» όλα τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα, τα στελέχη των οποίων είτε αναλώθηκαν σε στείρες αντιπαραθέσεις στα τηλεοπτικά πάνελ, ή είχαν ήδη φύγει για τριήμερο, σίγουροι πως η… Δημοκρατία είχε και πάλι νικήσει.

«H Eλλάδα θυμίζει επικίνδυνα τη Βαϊμάρη» και με δυο λόγια ισχυρίζεται πως η ανεργία, η φτώχεια, οι κοινωνικές αναταραχές, η άνοδος της εγκληματικότητας και το αίσθημα εθνικής ταπείνωσης θέτουν σε κίνδυνο τη δημοκρατία.

Η κοινωνία άρχισε να βυθίζεται χωρίς να έχει να πιαστεί από πουθενά.

Και δυστυχώς στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες το επιβεβαιώσαμε πλήρως. Η κοινωνία χαμένη μέσα στην πλασματική ευμάρεια των δανείων, των πιστωτικών καρτών, των ακριβών αυτοκινήτων και του εύκολου χρήματος αδιαφορούσε για οτιδήποτε συνέβαινε πέραν του κλειστού κύκλου της.

Αρνιόταν να κοιτάξει γύρω της, τα έβλεπε όλα αφ’ υψηλού ζώντας το παρόν, μη έχοντας κανένα σχέδιο για το μέλλον. Ως και όλα θα κυλούσαν διά μαγείας πάντα έτσι. Οι εξαιρέσεις ελάχιστες.

Αλλά ύστερα ήρθε η κρίση. Και πολλοί λίγοι ήταν προετοιμασμένοι όχι μόνο σε ατομικό αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο. Δίχτυ προστασίας δεν υπήρχε. Η κοινωνία άρχισε να βυθίζεται χωρίς να έχει να πιαστεί από πουθενά. Η αδιαφορία που είχε δείξει γύριζε μπούμεραγκ. Το κράτος ουσιαστικά διαλυμένο, οι πολιτικοί χαμένοι στις αντιθέσεις τους. Η κατάσταση τους ξεπερνούσε καθημερινά. Οι κινήσεις τους σπασμωδικές και ως τέτοιες έφερναν τις περισσότερες φορές το αντίθετο αποτέλεσμα.

Η Λερναία Ύδρα του φασισμού άρχισε να απλώνει τα πλοκάμια της και να βρίσκει γόνιμο χώμα για τις ιδέες της. Πάντα έφταιγαν οι άλλοι. Οι μετανάστες, οι πολιτικοί, όποιος τέλος πάντων δεν ήταν μαζί μας. Αλλά και όσοι δεν συμφωνούσαν δεν έκαναν τίποτα, ή καλύτερα έκαναν ελάχιστα για να αντιμετωπίσουν τη λαίλαπα, όσο μάλιστα αυτή δεν χτύπαγε την πόρτα τους.

Και ύστερα ήρθαν οι «μέλισσες». Ξυπνήσαμε έκπληκτοι ένα πρωινό με τις συνοικίες της πρωτεύουσας, και όχι μόνο, να έχουν καταληφθεί από τους ναζιστές και τους φασίστες. Η αδιαφορία που είχαμε δείξει έκανε πρότυπο τον Κασιδιάρη και τους ομοίους του.

θέλει πολύ προσπάθεια πλέον για να αλλάξουν τα πράγματα. Πολύ πιο εύκολα καταστρέφεις κάτι από το να το χτίσεις. Δύσκολο να πειστεί η κοινωνία, όσα αδιάψευστα τεκμήρια και αν της παρουσιάσεις. Γιατί την μάθαμε να ζει μέσα στην αδιαφορία.

Τώρα η Πολιτεία, οι πολιτικοί, αλλά και κάθε ένας συνειδητός πολίτης πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Να αποτινάξει πρωτίστως την αδιαφορία. Γιατί σήμερα δεν δικαιούται κανένας να υποστηρίζει ότι δεν γνώριζε.

Και οι δικαστικοί θα κριθούν από την Ιστορία.

Οσο κρίσιμες και αν είναι οι δικαστικές εξελίξεις για την πολιτική, όμως, τόσο πιο κρίσιμο είναι να μείνουν μακριά από την υπόθεση οι πολιτικοί – του κυβερνητικού συνασπισμού και της αντιπολίτευσης. Αν, επιτέλους, αφήσουν τους θεσμούς να λειτουργήσουν απερίσπαστα, χωρίς να κρίνουν τους λειτουργούς τους σε κάθε βήμα, θα δείξουν ότι και αυτοί μπορούν να υπερβούν τους εαυτούς τους, ότι αναγνωρίζουν την ευθύνη των κομμάτων στη χρόνια υπονόμευση των θεσμών και ότι θέτουν τέλος σε τέτοιες συμπεριφορές. Σχολιαστές και μέσα μαζικής ενημέρωσης, επίσης, οφείλουν να κατανοήσουν ότι δεν μπορούν να κρίνουν δικαστικούς λειτουργούς κάθε μέρα, κάθε ώρα, σύμφωνα με ό,τι αυτοί επιθυμούν. Η απόφαση των ανακριτών να αφήσουν ελεύθερους με περιοριστικούς όρους τρεις κατηγορούμενους βουλευτές της Χρυσής Αυγής, καθώς και η προφυλάκιση του αρχηγού της οργάνωσης, έδειξε ότι το πολιτικό μας σύστημα και τα μέσα ενημέρωσης δεν μπορούν να αντισταθούν στον πειρασμό να εμπλέκονται την ώρα που θα έπρεπε απλώς να παρατηρούν. Για τους κατηγορούμενους είναι κατανοητό ότι θα χαιρετίζουν όσες αποφάσεις τους συμφέρουν και θα κατακρίνουν όσες τους επιβαρύνουν. Για τους υπόλοιπους, όμως, είναι ανεπίτρεπτο να αποδοκιμάζουμε μια απόφαση και να επιδοκιμάζουμε άλλη. Ακόμα και αν γνωρίζαμε όλοι το περιεχόμενο κάθε δικογραφίας, και να ήμασταν όλοι παρόντες στις απολογίες των κατηγορουμένων, το μόνο που μας επιτρέπεται είναι να συμβάλλουμε στη δημιουργία ενός κλίματος όπου οι δικαστικές και αστυνομικές αρχές μπορούν να αφοσιωθούν στο έργο τους. Πώς αλλιώς θα έχουμε εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη αν μια μέρα βρεθούμε εμείς κατηγορούμενοι;

Ας γνωρίζουν οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι δικαστικοί, οι αστυνομικοί, όπως και οι κατηγορούμενοι, ότι στο τέλος θα κριθούν όλοι, ότι τώρα βρισκόμαστε στην αρχή μιας μακράς και πολύπλοκης διαδικασίας. Τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορούνται μέλη της Χρυσής Αυγής παρέχουν στην Πολιτεία μοναδική ευκαιρία να ανακτήσει τη σοβαρότητα και την αξιοπιστία που της είχαν στερήσει οι ατελείωτοι και ακατανόητοι αυτοσχεδιασμοί του παρελθόντος. Η ολιγωρία και προχειρότητα των χειρισμών του πολιτικού συστήματος και των δημοκρατικών θεσμών οδήγησε σε οικονομικό αδιέξοδο και σε κοινωνική κρίση. Οσοι υπονομεύσουν τη διαδικασία για να ελεγχθεί η Χρυσή Αυγή, όσοι συμβάλλουν στο να στερηθούν τα μέλη της δίκαιες διαδικασίες, θα είναι συνυπεύθυνοι για τη συνέχιση της εγκληματικής ανευθυνότητας που οδήγησε τη χώρα στη σημερινή κρίση. Και οι δικαστικοί θα κριθούν από την Ιστορία.

Στην πραγματικότητα τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Στην πραγματικότητα τίποτα δεν έχει αλλάξει. Η δικαστική έρευνα συνεχίζεται κανονικά και σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος δηλώνει την εμπιστοσύνη του στη Δικαιοσύνη και τη βεβαιότητά του ότι θα επιτελέσει το καθήκον της. Εστω κι αν η χθεσινή απόφαση αφήνει μια πικρή γεύση σε κάθε δημοκρατικό πολίτη και προκαλεί και κάποιες απορίες. Εκείνο που μένει ν΄ αποδειχθεί είναι πώς και τα κόμματα θα επιτελέσουν το δικό τους, αποφεύγοντας τις μικροκομματικές ιδιοτέλειες και τις ανόητες αντιπαραθέσεις.

Χρέος της κυβέρνησης -σωστότερα, της Νέας Δημοκρατίας- είναι να έρθει στη Βουλή το ταχύτερο δυνατό το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Κι όσο για το περιεχόμενό του, ούτε δικαιολογούνται ούτε επιτρέπονται εκπτώσεις απ΄ όσα προβλέπουν οι σχετικές νομοθεσίες των άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να είναι επιεικέστερο. Αντίθετα επιβάλλεται να είναι αυστηρότερο.

Και υποχρέωση των κομμάτων της αντιπολίτευσης είναι να υπερψηφίσουν το νομοσχέδιο, έτσι ώστε το μήνυμα προς την κοινωνία να μην αφήνει την παραμικρή αμφιβολία ότι ο πολιτικός κόσμος συστρατεύεται στον αγώνα εναντίον της νεοναζιστικής συμμορίας.