Τετάρτη 17 Ιουλίου 2013

Κάθετες διαβεβαιώσεις ότι «δεν θα ληφθούν άλλα οριζόντια μέτρα»

Το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσουν ξανά την ίδια διλημματική μηχανή οι πράσινοι, να απαιτήσουν δηλαδή τη λαϊκή ψήφο «για να μη νικήσει η Δεξιά», είναι πια της δικαιοδοσίας των παραμυθάδων του παλιού καιρού. Αλλο δίλημμα θέτει τώρα το ΠΑΣΟΚ, από κοινού με τη Ν.Δ. Ενα δίλημμα που απευθύνεται ταυτόχρονα στους βουλευτές της συμπολίτευσης και στην κοινωνία, που πρέπει να αποδεχτεί τη συντριβή της: «Ή ψηφίζετε το Μνημόνιο (πρώτο, δεύτερο, τρίτο), το Μεσοπρόθεσμο ή το πολυνομοσχέδιο (πρώτο, δεύτερο, πέμπτο) ή χρεοκοπούμε», λένε στους βουλευτές. «Ή υποτάσσεστε στον μονόδρομο ή εξαιτίας σας θα καταστραφεί η χώρα», λένε σε εκπαιδευτικούς, λιμενεργάτες, δημοσιογράφους και τεχνικούς της ΕΡΤ, γιατρούς, υπαλλήλους της Αυτοδιοίκησης, εργαζόμενους στα ιδρύματα κοινωνικής ωφέλειας, σπουδαστές που μένουν δίχως σχολή, αφού υπάρχουν ωραία ιδιωτικά εκπαιδευτήρια. Σε όλους.
Παρότι υποτίθεται ότι μέχρι τώρα σωθήκαμε περί τις δέκα φορές (επί Παπανδρέου, επί Παπαδήμου και επί Σαμαρά), παρότι «περάσαμε πια τον κάβο» και «βλέπουμε φως στην άκρη του τούνελ», όποια κοινωνική ομάδα κινείται απαιτώντας την αξιοπρέπειά της, βρίσκεται αντιμέτωπη με το ίδιο δίλημμα: «Ή σωπαίνετε ή εξαιτίας σας θα πάνε χαμένες όλες οι θυσίες της τριετίας». Για τη μοίρα του τόπου δηλαδή δεν ευθύνονται όσοι αδυνατούν να κατασταλάξουν αν θα μαζεύουμε ή όχι αποδείξεις, αλλά όσοι δεν ανέχονται πια ν’ ακούνε κάθετες διαβεβαιώσεις ότι «δεν θα ληφθούν άλλα οριζόντια μέτρα», και επειδή διεκδικούν την επιβίωσή τους, κηρύσσονται καταστροφείς της πατρίδας. Λαμπρά.

Τρίτη 16 Ιουλίου 2013

Όταν δεν υπάρχει πρόγραμμα η εκτελεστική δύναμη είναι περιττή.

Οι Ελληνες έχουμε μάθει να αυτοσχεδιάζουμε και να αυθαιρετούμε, γνωρίζοντας ότι τίποτα δεν είναι σίγουρο, κανένα σημείο δεν είναι σταθερό, ότι η επιβίωσή μας εξαρτάται από τις δικές μας δυνάμεις, τις δικές μας κινήσεις και τις δικές μας συνεννοήσεις με άλλους, ότι όλα παίζονται. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που συχνά οι Ελληνες ευημερούν όταν βρίσκονται σε πολιτείες όπου μπορούν να σταθούν γερά στα πόδια τους και να αφοσιωθούν στην εργασία τους. Οταν υπάρχει σοβαρό πλαίσιο, ο ταλαντούχος στον αυτοσχεδιασμό μπορεί να σπρώξει τα όρια πιο πέρα, να ανοίξει νέους δρόμους, να ξεχωρίσει.
Ο Αρχιμήδης σημείωσε ότι αν σταθείς στο σωστό σημείο, με έναν μοχλό μπορείς να κουνήσεις ολόκληρη τη Γη. Οταν, όμως, κανένα σημείο δεν είναι σταθερό, βρίσκεσαι στην Ελλάδα του σήμερα, η οποία σείεται μόνη της. Από τα σημαντικότερα ζητήματα έως τα επουσιώδη, δεν ξέρουμε τι ισχύει, τι συμβαίνει. Από τις τελευταίες παλινωδίες γύρω από την ανάγκη ή μη να συλλέγουμε αποδείξεις για να πετύχουμε φοροελάφρυνση, έως τις προβλέψεις για οικονομική ανάκαμψη, από την αγωνία για την επόμενη δόση των δανείων έως την πολιτική αβεβαιότητα, μάθαμε να μην εμπιστευόμαστε κανέναν, να αποφασίζουμε μόνοι την πορεία μας. Σε άλλα θέματα, όπως η νομιμοποίηση παρανομιών (π.χ. η «τακτοποίηση» αυθαίρετων κτισμάτων), μάθαμε τα «οφέλη» της αυθαιρεσίας. Αυτά οδηγούν στη διαμόρφωση τακτικής για ατομική επιβίωση, αλλά αυτή η νοοτροπία συνέβαλε στη χρεοκοπία και υπονομεύει την προσπάθεια για εθνική ανοικοδόμηση.
Γνωρίζαμε ότι η χώρα δεν είχε σχέδιο να αποφύγει την οικονομική κατάρρευση, αλλά ούτε και την κυβερνητική και κρατική ραχοκοκαλιά για να εφαρμόσει κάποιο σοβαρό σχέδιο. Οταν η κατάρρευση έφερε την τρόικα με τα δικά της σχέδια, αντιμετωπίσαμε άλλη μια απογοήτευση: και αυτά τα σχέδια ήταν αναξιόπιστα, ενώ και η πολιτική τάξη και οι κρατικοί θεσμοί δεν κατάφεραν να τα εφαρμόσουν. (Θα μπορούσε να πει κανείς ότι όταν τα σχέδια είναι ακατάλληλα είναι ευτύχημα όταν δεν εφαρμόζονται, αλλά έτσι δεν θα μάθουμε τι θα γινόταν αν υπήρχε εκτελεστική δύναμη για να εφαρμοστεί το πρόγραμμα). Αυτό που μάθαμε, πάντως, πριν και μεσούσης της κρίσεως είναι ότι χωρίς εκτελεστική δύναμη δεν μπορεί να εφαρμοστεί κανένα πρόγραμμα, ενώ όταν δεν υπάρχει πρόγραμμα η εκτελεστική δύναμη είναι περιττή.

Δευτέρα 15 Ιουλίου 2013

Δεν μας έφθαναν δηλαδή οι «εργατοπατέρες», θέλουμε τώρα και… «στρατιωτικοπατέρες»!

Μπορούμε σίγουρα να χαρακτηρίσουμε υπερβολικές τις αμυντικές μας δαπάνες, που η συμβολή τους στην ελληνική κρίση προέχει!...
…Η δικαιολογία είναι ότι η χώρα μας περιβάλλεται από «ψυχρούς» και «θερμούς» εχθρούς - διεκδικητές (Τουρκία, Βουλγαρία, Αλβανία κ.λπ.)…
…Αλλά με τα σημερινά δεδομένα υπερβολή κι εδώ να χαρακτηρίζουμε τους όποιους γείτονές μας «εχθρούς»!...

Λαϊκισμός με χακί
Απίστευτες έως εξωφρενικές χαρακτηρίζονται όμως και οι θέσεις-προτάσεις του λαϊκίστικου ΣΥΡΙΖΑ!...
…Που ζητεί να περικοπούν εντελώς οι δαπάνες για την άμυνα της χώρας μας. (Δηλαδή χωρίς όπλα, χωρίς σφαίρες, χωρίς βλήματα, χωρίς άρματα μάχης και με ελαχιστότατους άνδρες στο Στράτευμα!!!
…Και με τις τουρκικές φρεγάτες να βολτάρουν ανενόχλητες στο Αιγαίο!...

Τι ζητάει ακόμα ο ΣΥΡΙΖΑ; Οι αποδοχές των αξιωματικών να μειωθούν στα επίπεδα μισθού εξειδικευμένου εργάτη!!!
…Αγνοώντας ότι με τις δραστικές περικοπές οι μισθοί τους έχουν πάει σε μερικούς κάτω από το μισθό των ανειδίκευτων εργατών!

Ακρως εξωφρενική όμως είναι η πρότασή τους να καθιερώσουν… συνδικαλισμό και τις Ενοπλες Δυνάμεις!!!
…Ζητούν, λοιπόν, συνδικαλιστικά δικαιώματα και τη συγκρότηση επιτροπής στρατιωτών (και ναυτών και σμηνιτών) που θα αποφασίζουν για όλα στο Στράτευμα!...
…Δεν μας έφθαναν δηλαδή οι «εργατοπατέρες», θέλουμε τώρα και… «στρατιωτικοπατέρες»!

Το μόνο που μας φάνηκε κάπως λογικό στις λαϊκιστικές προτάσεις των συριζαίων είναι η αποχώρησή μας από το ΝΑΤΟ… Καθότι η Ατλαντική Συμμαχία του σήμερα δεν έχει καμιά σχέση και καμιά χρησιμότητα με το ΝΑΤΟ των δεκαετιών ’60, ’70 κ.λπ   ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ...

Κυριακή 14 Ιουλίου 2013

Ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουν τα εσωτερικά τους.



 Ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουν τα εσωτερικά τους, ν' αποφασίσουν ποιοι είναι και τι θέλουν και μετά να προχωρήσουν στη χάραξη της όποιας πολιτικής κρίνουν ότι θα υπηρετήσει καλύτερα το παρόν και το μέλλον του ελληνικού λαού. Αλλά μέχρι να γίνει αυτό, τα όσα λένε και διακηρύσσουν θα έχουν προπαγανδιστική και μόνο αξία.

Δυστυχώς εκείνο που δεν θέλουν να καταλάβουν στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι υπάρχουν ορισμένες εκκρεμότητες με τις οποίες κάποια στιγμή θ' αναμετρηθούν, θέλοντας και μη. Τέτοιου είδους εκκρεμότητες τα σοβαρά κόμματα φροντίζουν και τις λύνουν πριν από τις εκλογικές αναμετρήσεις, γιατί πιστεύουν ότι το εκλογικό σώμα οφείλει να γνωρίζει τι θα πρέπει να περιμένει αν ψηφίσει το ένα κόμμα ή το άλλο.
Καλή και χρήσιμη είναι η περιγραφή των δύσκολων στιγμών που περνάμε, αλλά η δουλειά των πολιτικών και των κομμάτων είναι να σχεδιάζουν και να προτείνουν λύσεις. Και να τις εφαρμόζουν όταν τους ανατεθεί να το κάνουν.

Σάββατο 13 Ιουλίου 2013

Την τελευταία φορά που ακούσαμε το «λεφτά υπάρχουν», το θαύμα δεν έγινε, και το πληρώνουμε σκληρά τρία χρόνια τώρα...

Η διαμάχη στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ αφορά, πέραν του κ. Τσίπρα, και τους πολίτες, καθώς τάσεις, συνιστώσες κ.λπ., θέλοντας να προσδώσουν ιδεολογικοπολιτικό περιεχόμενο σε μια ταπεινότερων ελατηρίων διαμάχη (τους κατηγορούν ότι, πριν από τη νομή της εξουσίας, ξερογλείφονται για μεγαλύτερο μερτικό από την παχυλή κρατική επιχορήγηση), καταφεύγουν σε μεγαλοστομίες και εξαγγελίες που θα ήταν γραφικές, εάν δεν αποδείκνυαν την επιπολαιότητα πλαισιο και λιτικπολιτικποκαι του ς πολιτες μεσω της με την οποία αντιμετωπίζεται το μέλλον μιας χώρας που είναι (σχεδόν) διαλυμένη. Εγκλωβίζοντας έτσι ολόκληρο τον ΣΥΡΙΖΑ σε αυτόν τον διαγωνισμό υπερβολής και υποσχεσιολογίας.
Με έναν τρόπο που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και αφελής προβάλλεται το δίλημμα «Μνημόνιο ή ΣΥΡΙΖΑ», λες και το Μνημόνιο είναι εκούσια και μαζοχιστική επιλογή, ενώ απέναντί του υπάρχει η εύκολη εναλλακτική διέξοδος, αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία προφανώς θα καλύψει και τα ποσά που σήμερα δανείζεται η χώρα.
Και έτσι καταλήγουμε στο κρίσιμο ερώτημα. Πού θα βρεθούν τα λεφτά;
Ο κ. Τσίπρας θεωρεί ότι αυτή είναι μια εύκολη υπόθεση. Θα πει στους δανειστές ότι σταματάμε να πληρώνουμε τόκους για τέσσερα χρόνια για να κάνουμε κοινωνική πολιτική με τα έσοδα και θα ζητήσουμε διαγραφή του χρέους, όπως έγινε μεταπολεμικά στη Γερμανία, και θα πούμε στους δανειστές ότι θέλουμε καλυτέρους όρους. Είναι πράγματι λογικές αυτές οι επιθυμίες. Αλλά ρώτησε κανείς τους δανειστές;
Υπάρχουν βεβαίως και τα θαύματα, όπως στον γάμο στην Κανά που ο Ιησούς ευλόγησε τας υδρίας του νερού και τις γέμισε με ευωδιαστό κρασί.
Ας ελπίσουμε ότι κάποιο τέτοιο θαύμα έχει στο μυαλό του ο κ. Τσίπρας γιατί την τελευταία φορά που ακούσαμε το «λεφτά υπάρχουν», το θαύμα δεν έγινε, και το πληρώνουμε σκληρά τρία χρόνια τώρα...

Παρασκευή 12 Ιουλίου 2013

Ο κύκλος είναι ο ίδιος και αφόρητα απαράλλακτος.

Ο κύκλος είναι ο ίδιος και αφόρητα απαράλλακτος: στο μεσοδιάστημα που συνδέει τις καθόδους της τρόικας στην Ελλάδα, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι διαλαλούν σε όλους τους τόνους ότι οι αντοχές της κοινωνίας εξαντλήθηκαν και ότι η επιβολή νέων μέτρων σε μια εξουθενωμένη χώρα συνιστά οικονομικό παραλογισμό. Αυτοί το λένε, οι άλλοι προφανώς το ακούνε, αλλά τα πράγματα παίρνουν πάντα τον δρόμο τους: οι δανειστές, με «εργαλείο» τη δόση, πιέζουν για νέα μέτρα, η εκάστοτε κυβέρνηση αμύνεται σθεναρά, αλλά, όπως αποδεικνύεται, το βαρέλι των πάσης φύσεως περικοπών δεν έχει πάτο.
Κάπως έτσι εξελίχθηκε και η υπόθεση της διαθεσιμότητας, η οποία από μέτρο στο πλαίσιο της «κινητικότητας» εξελίσσεται σε μέθοδο αποσυμφόρησης του Δημοσίου με συνοπτικές και -το χειρότερο- οριζόντιες διαδικασίες. Που πάει να πει ότι η Δημοτική Αστυνομία, οι σχολικοί φύλακες και οι καθηγητές επαγγελματικών λυκείων οδεύουν προς την έξοδο, όχι επειδή δεν βρήκε κανένα ονοματεπώνυμο στο υπουργείο του όπως μας αποκάλυψε ο κ. Μητσοτάκης, αλλά επειδή άπαντες οι συνάδελφοί του -και όχι μόνο ο δακτυλοδεικτούμενος Μανιτάκης- δεν δέχτηκαν να αξιολογηθεί κανένας σε όλο τον δημόσιο τομέα.

Πέμπτη 11 Ιουλίου 2013

Ετσι φτάσαμε στο «τώρα».

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο δημόσιος τομέας ήταν και είναι εξαιρετικά χαμηλού επιπέδου και δεν μπορεί να γίνει ούτε σκέψη περί ανάκαμψης της χώρας, αν δεν αναδιαρθρωθεί ριζικά και ποιοτικά, ασχέτως μεγέθους. Είναι επίσης αλήθεια ότι παραμένει ευνοημένος σε σύγκριση με τα δεινά που έχουν υποστεί και συνεχίζουν να υφίστανται οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα. Τέλος, ασφαλώς και η εκλογίκευση του ελληνικού κράτους δεν είναι εύκολη υπόθεση και απαιτεί σκληρές ενέργειες, όταν μάλιστα στηρίζεται σε ένα απίστευτο πλέγμα στρεβλώσεων, γραφειοκρατίας, μικρών ή μεγάλων συμφερόντων και αλλοτριωμένης νοοτροπίας.
Είναι γνωστό ότι από την πρώτη στιγμή η τρόικα ζητούσε την αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα, με περιστολή της σπατάλης, με απολύσεις, κινητικότητα και διαθεσιμότητα, μέσω αξιολόγησης των υπαλλήλων. Στην πραγματικότητα, η περιστολή της σπατάλης επιτεύχθηκε σε μεγάλο βαθμό, έστω και με οριζόντιες περικοπές, αλλά η κυβέρνηση και γενικά η πολιτική τάξη δεν μπόρεσε να προχωρήσει στην αξιολόγηση οργανισμών, υπηρεσιών και υπαλλήλων, ώστε να απαλλαγεί το Δημόσιο από τους άχρηστους και τους επίορκους. Λόγω των αντιδράσεων της δημοσιοϋπαλληλίας και των καθυστερήσεων της Δικαιοσύνης, αλλά και λόγω της δικής της ανικανότητας και έλλειψης βούλησης.
Ετσι φτάσαμε στο «τώρα», καθώς από την πλευρά της η τρόικα επιμένει, ίσως και με παρεξηγήσιμη εμμονή στην κινητικότητα και τις απολύσεις, η δε κυβέρνηση ξεχαρβαλώνει κατηγορίες υπαλλήλων με συνοπτικές διαδικασίες, γιατί προηγουμένως απέφευγε συστηματικά (όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις) να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις που είχε αναλάβει. Η τρόικα δηλαδή απαιτεί πλέον από την κυβέρνηση να είναι τέλεια 100% και δεν αρκείται σε πρόοδο κατά 90%, αδιαφορώντας για τις πολιτικές και κοινωνικές επιπτώσεις, και εκείνη παίρνει αποφάσεις υπό το κράτος πανικού, χωρίς προγραμματισμό και δίχως να σκέπτεται τις συνέπειες και τα επόμενα βήματα.
Αναμφισβήτητα, στο σύνολό τους, ούτε οι επιδόσεις της δημοτικής αστυνομίας ήταν σπουδαίες, ούτε οι φύλακες των σχολείων δικαιολογούσαν πλήρως τον μισθό τους, για να μην αναφερθούμε και στον τρόπο διορισμού τους. Πέρα όμως από την κοινωνική διάσταση του προβλήματος που δημιουργείται και τις «αλήτικες» αντιδράσεις, έχει σκεφθεί κανείς άραγε πώς θα εποπτεύουν οι δήμοι την περιοχή τους και πώς θα φυλάσσονται τα σχολεία από τους πανταχού παρόντες βανδάλους;