Δεν μας έφθαναν δηλαδή οι «εργατοπατέρες», θέλουμε τώρα και… «στρατιωτικοπατέρες»!

Μπορούμε σίγουρα να χαρακτηρίσουμε υπερβολικές τις αμυντικές μας δαπάνες, που η συμβολή τους στην ελληνική κρίση προέχει!...
…Η δικαιολογία είναι ότι η χώρα μας περιβάλλεται από «ψυχρούς» και «θερμούς» εχθρούς - διεκδικητές (Τουρκία, Βουλγαρία, Αλβανία κ.λπ.)…
…Αλλά με τα σημερινά δεδομένα υπερβολή κι εδώ να χαρακτηρίζουμε τους όποιους γείτονές μας «εχθρούς»!...

Λαϊκισμός με χακί
Απίστευτες έως εξωφρενικές χαρακτηρίζονται όμως και οι θέσεις-προτάσεις του λαϊκίστικου ΣΥΡΙΖΑ!...
…Που ζητεί να περικοπούν εντελώς οι δαπάνες για την άμυνα της χώρας μας. (Δηλαδή χωρίς όπλα, χωρίς σφαίρες, χωρίς βλήματα, χωρίς άρματα μάχης και με ελαχιστότατους άνδρες στο Στράτευμα!!!
…Και με τις τουρκικές φρεγάτες να βολτάρουν ανενόχλητες στο Αιγαίο!...

Τι ζητάει ακόμα ο ΣΥΡΙΖΑ; Οι αποδοχές των αξιωματικών να μειωθούν στα επίπεδα μισθού εξειδικευμένου εργάτη!!!
…Αγνοώντας ότι με τις δραστικές περικοπές οι μισθοί τους έχουν πάει σε μερικούς κάτω από το μισθό των ανειδίκευτων εργατών!

Ακρως εξωφρενική όμως είναι η πρότασή τους να καθιερώσουν… συνδικαλισμό και τις Ενοπλες Δυνάμεις!!!
…Ζητούν, λοιπόν, συνδικαλιστικά δικαιώματα και τη συγκρότηση επιτροπής στρατιωτών (και ναυτών και σμηνιτών) που θα αποφασίζουν για όλα στο Στράτευμα!...
…Δεν μας έφθαναν δηλαδή οι «εργατοπατέρες», θέλουμε τώρα και… «στρατιωτικοπατέρες»!

Το μόνο που μας φάνηκε κάπως λογικό στις λαϊκιστικές προτάσεις των συριζαίων είναι η αποχώρησή μας από το ΝΑΤΟ… Καθότι η Ατλαντική Συμμαχία του σήμερα δεν έχει καμιά σχέση και καμιά χρησιμότητα με το ΝΑΤΟ των δεκαετιών ’60, ’70 κ.λπ   ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ...

Ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουν τα εσωτερικά τους.

 Ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουν τα εσωτερικά τους, ν' αποφασίσουν ποιοι είναι και τι θέλουν και μετά να προχωρήσουν στη χάραξη της όποιας πολιτικής κρίνουν ότι θα υπηρετήσει καλύτερα το παρόν και το μέλλον του ελληνικού λαού. Αλλά μέχρι να γίνει αυτό, τα όσα λένε και διακηρύσσουν θα έχουν προπαγανδιστική και μόνο αξία.

Δυστυχώς εκείνο που δεν θέλουν να καταλάβουν στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι υπάρχουν ορισμένες εκκρεμότητες με τις οποίες κάποια στιγμή θ' αναμετρηθούν, θέλοντας και μη. Τέτοιου είδους εκκρεμότητες τα σοβαρά κόμματα φροντίζουν και τις λύνουν πριν από τις εκλογικές αναμετρήσεις, γιατί πιστεύουν ότι το εκλογικό σώμα οφείλει να γνωρίζει τι θα πρέπει να περιμένει αν ψηφίσει το ένα κόμμα ή το άλλο.

Καλή και χρήσιμη είναι η περιγραφή των δύσκολων στιγμών που περνάμε, αλλά η δουλειά των πολιτικών και των κομμάτων είναι να σχεδιάζουν και να προτείνουν λύσεις. Και να τις εφαρμόζουν όταν τους ανατεθεί να το κάνουν.

Την τελευταία φορά που ακούσαμε το «λεφτά υπάρχουν», το θαύμα δεν έγινε, και το πληρώνουμε σκληρά τρία χρόνια τώρα...

Η διαμάχη στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ αφορά, πέραν του κ. Τσίπρα, και τους πολίτες, καθώς τάσεις, συνιστώσες κ.λπ., θέλοντας να προσδώσουν ιδεολογικοπολιτικό περιεχόμενο σε μια ταπεινότερων ελατηρίων διαμάχη (τους κατηγορούν ότι, πριν από τη νομή της εξουσίας, ξερογλείφονται για μεγαλύτερο μερτικό από την παχυλή κρατική επιχορήγηση), καταφεύγουν σε μεγαλοστομίες και εξαγγελίες που θα ήταν γραφικές, εάν δεν αποδείκνυαν την επιπολαιότητα πλαισιο και λιτικπολιτικποκαι του ς πολιτες μεσω της με την οποία αντιμετωπίζεται το μέλλον μιας χώρας που είναι (σχεδόν) διαλυμένη. Εγκλωβίζοντας έτσι ολόκληρο τον ΣΥΡΙΖΑ σε αυτόν τον διαγωνισμό υπερβολής και υποσχεσιολογίας.

Με έναν τρόπο που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και αφελής προβάλλεται το δίλημμα «Μνημόνιο ή ΣΥΡΙΖΑ», λες και το Μνημόνιο είναι εκούσια και μαζοχιστική επιλογή, ενώ απέναντί του υπάρχει η εύκολη εναλλακτική διέξοδος, αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία προφανώς θα καλύψει και τα ποσά που σήμερα δανείζεται η χώρα.

Και έτσι καταλήγουμε στο κρίσιμο ερώτημα. Πού θα βρεθούν τα λεφτά;

Ο κ. Τσίπρας θεωρεί ότι αυτή είναι μια εύκολη υπόθεση. Θα πει στους δανειστές ότι σταματάμε να πληρώνουμε τόκους για τέσσερα χρόνια για να κάνουμε κοινωνική πολιτική με τα έσοδα και θα ζητήσουμε διαγραφή του χρέους, όπως έγινε μεταπολεμικά στη Γερμανία, και θα πούμε στους δανειστές ότι θέλουμε καλυτέρους όρους. Είναι πράγματι λογικές αυτές οι επιθυμίες. Αλλά ρώτησε κανείς τους δανειστές;

Υπάρχουν βεβαίως και τα θαύματα, όπως στον γάμο στην Κανά που ο Ιησούς ευλόγησε τας υδρίας του νερού και τις γέμισε με ευωδιαστό κρασί.

Ας ελπίσουμε ότι κάποιο τέτοιο θαύμα έχει στο μυαλό του ο κ. Τσίπρας γιατί την τελευταία φορά που ακούσαμε το «λεφτά υπάρχουν», το θαύμα δεν έγινε, και το πληρώνουμε σκληρά τρία χρόνια τώρα...

Ο κύκλος είναι ο ίδιος και αφόρητα απαράλλακτος.

Ο κύκλος είναι ο ίδιος και αφόρητα απαράλλακτος: στο μεσοδιάστημα που συνδέει τις καθόδους της τρόικας στην Ελλάδα, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι διαλαλούν σε όλους τους τόνους ότι οι αντοχές της κοινωνίας εξαντλήθηκαν και ότι η επιβολή νέων μέτρων σε μια εξουθενωμένη χώρα συνιστά οικονομικό παραλογισμό. Αυτοί το λένε, οι άλλοι προφανώς το ακούνε, αλλά τα πράγματα παίρνουν πάντα τον δρόμο τους: οι δανειστές, με «εργαλείο» τη δόση, πιέζουν για νέα μέτρα, η εκάστοτε κυβέρνηση αμύνεται σθεναρά, αλλά, όπως αποδεικνύεται, το βαρέλι των πάσης φύσεως περικοπών δεν έχει πάτο.

Κάπως έτσι εξελίχθηκε και η υπόθεση της διαθεσιμότητας, η οποία από μέτρο στο πλαίσιο της «κινητικότητας» εξελίσσεται σε μέθοδο αποσυμφόρησης του Δημοσίου με συνοπτικές και -το χειρότερο- οριζόντιες διαδικασίες. Που πάει να πει ότι η Δημοτική Αστυνομία, οι σχολικοί φύλακες και οι καθηγητές επαγγελματικών λυκείων οδεύουν προς την έξοδο, όχι επειδή δεν βρήκε κανένα ονοματεπώνυμο στο υπουργείο του όπως μας αποκάλυψε ο κ. Μητσοτάκης, αλλά επειδή άπαντες οι συνάδελφοί του -και όχι μόνο ο δακτυλοδεικτούμενος Μανιτάκης- δεν δέχτηκαν να αξιολογηθεί κανένας σε όλο τον δημόσιο τομέα.

Ετσι φτάσαμε στο «τώρα».

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο δημόσιος τομέας ήταν και είναι εξαιρετικά χαμηλού επιπέδου και δεν μπορεί να γίνει ούτε σκέψη περί ανάκαμψης της χώρας, αν δεν αναδιαρθρωθεί ριζικά και ποιοτικά, ασχέτως μεγέθους. Είναι επίσης αλήθεια ότι παραμένει ευνοημένος σε σύγκριση με τα δεινά που έχουν υποστεί και συνεχίζουν να υφίστανται οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα. Τέλος, ασφαλώς και η εκλογίκευση του ελληνικού κράτους δεν είναι εύκολη υπόθεση και απαιτεί σκληρές ενέργειες, όταν μάλιστα στηρίζεται σε ένα απίστευτο πλέγμα στρεβλώσεων, γραφειοκρατίας, μικρών ή μεγάλων συμφερόντων και αλλοτριωμένης νοοτροπίας.

Είναι γνωστό ότι από την πρώτη στιγμή η τρόικα ζητούσε την αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα, με περιστολή της σπατάλης, με απολύσεις, κινητικότητα και διαθεσιμότητα, μέσω αξιολόγησης των υπαλλήλων. Στην πραγματικότητα, η περιστολή της σπατάλης επιτεύχθηκε σε μεγάλο βαθμό, έστω και με οριζόντιες περικοπές, αλλά η κυβέρνηση και γενικά η πολιτική τάξη δεν μπόρεσε να προχωρήσει στην αξιολόγηση οργανισμών, υπηρεσιών και υπαλλήλων, ώστε να απαλλαγεί το Δημόσιο από τους άχρηστους και τους επίορκους. Λόγω των αντιδράσεων της δημοσιοϋπαλληλίας και των καθυστερήσεων της Δικαιοσύνης, αλλά και λόγω της δικής της ανικανότητας και έλλειψης βούλησης.

Ετσι φτάσαμε στο «τώρα», καθώς από την πλευρά της η τρόικα επιμένει, ίσως και με παρεξηγήσιμη εμμονή στην κινητικότητα και τις απολύσεις, η δε κυβέρνηση ξεχαρβαλώνει κατηγορίες υπαλλήλων με συνοπτικές διαδικασίες, γιατί προηγουμένως απέφευγε συστηματικά (όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις) να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις που είχε αναλάβει. Η τρόικα δηλαδή απαιτεί πλέον από την κυβέρνηση να είναι τέλεια 100% και δεν αρκείται σε πρόοδο κατά 90%, αδιαφορώντας για τις πολιτικές και κοινωνικές επιπτώσεις, και εκείνη παίρνει αποφάσεις υπό το κράτος πανικού, χωρίς προγραμματισμό και δίχως να σκέπτεται τις συνέπειες και τα επόμενα βήματα.

Αναμφισβήτητα, στο σύνολό τους, ούτε οι επιδόσεις της δημοτικής αστυνομίας ήταν σπουδαίες, ούτε οι φύλακες των σχολείων δικαιολογούσαν πλήρως τον μισθό τους, για να μην αναφερθούμε και στον τρόπο διορισμού τους. Πέρα όμως από την κοινωνική διάσταση του προβλήματος που δημιουργείται και τις «αλήτικες» αντιδράσεις, έχει σκεφθεί κανείς άραγε πώς θα εποπτεύουν οι δήμοι την περιοχή τους και πώς θα φυλάσσονται τα σχολεία από τους πανταχού παρόντες βανδάλους;

Ωστόσο δεν φτάνει να αισιοδοξούμε και να ελπίζουμε.

Απ' αυτά που θυμίζουν σε κάθε σοβαρό και υπεύθυνο πολίτη ότι η πορεία μιας χώρας δεν εξαρτάται μόνο από τα λάθη, τις παραλείψεις και τις αδυναμίες των πολιτικών και των κομμάτων αλλά και από τις συμπεριφορές και τα μυαλά που κουβαλάνε οι πολίτες της - ή έστω κάποιοι, και όχι λίγοι, από αυτούς.

Η χώρα έχει ξεκινήσει για φέτος το καλοκαίρι ένα τουριστικό άλμα. Ελπίζουμε πως θα είναι η πρώτη σημαντική αναπτυξιακή ανάσα από το 2009 και μετά. Και φυσικά θέλουμε να αισιοδοξούμε ότι η ίδια πορεία θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια. Ωστόσο δεν φτάνει να αισιοδοξούμε και να ελπίζουμε. Πρέπει και να προστατεύουμε την προοπτική αυτή.

Δυστυχώς είναι κάτι που ποτέ δεν το κάναμε και δεν δείχνουμε διατεθειμένοι να το κάνουμε. Οταν ο τουρίστας αντιμετωπίζεται ως κορόιδο από τον ταξιτζή που τον μεταφέρει και τον εστιάτορα που τον ταΐζει, όταν οι υπηρεσίες που του προσφέρονται δεν είναι αυτές που περίμενε κι όταν υπάρχει και το ενδεχόμενο να βρεθούν ξαφνικά αντιμέτωποι με όγκους σκουπιδιών, μάλλον θα πρέπει να συνηθίζουμε στην ιδέα ότι η φετινή τουριστική «άνοιξη» μπορεί ν' αποδειχθεί δυστυχώς παροδική.

Για να πάει μπροστά μια χώρα πρέπει και οι πολίτες της να συμβάλουν στην προσπάθεια αυτή. Στην Ελλάδα την έχουμε δει περίεργα. Το τομάρι μας και το συμφέρον μας είναι εκείνο που προέχει. Και με αυτήν τη λογική είναι που σπρώχνουμε τον τόπο στον γκρεμό. Πώς να πάει μπροστά μια χώρα που σε περίοδο κρίσης, όπως η σημερινή, ο ένας στους πέντε πολίτες της δηλώνει ότι έχει «λαδώσει» δημόσιο υπάλληλο για να κάνει τη δουλειά του;

Το κακό είναι πως δεν είναι μόνο οι μεταρρυθμίσεις που δεν προχωράνε στον βαθμό και στην έκταση που θα έπρεπε. Είναι που κι εμείς δεν εννοούμε ν' αλλάξουμε μυαλά. Κι αυτή είναι η σοβαρότερη «μεταρρύθμιση» που δεν πραγματοποιούμε.

Η Ελλάδα θα βγει από την κρίση μόνο αν κυβερνηθεί σωστά

Κάποτε θα πρέπει ν' ασχοληθούν σοβαρά με το πρόβλημα αυτό. Ιδιαίτερα όταν είναι σχεδόν βέβαιο πως, όταν ξαναστηθούν κάλπες για βουλευτικές εκλογές, το μνημόνιο θ' αποτελεί πλέον παρελθόν και οι όποιες διακηρύξεις για ακύρωση, καταγγελία ή επαναδιαπραγμάτευσή του δεν θα έχουν καμία απολύτως αξία. Εκείνο που θα μετρήσει τότε θα είναι οι προτάσεις που θα έχει το κάθε κόμμα να καταθέσει για την ανάπτυξη μιας οικονομίας που θα έχει βγει πια από την ύφεση.

 Αν πραγματικά πιστεύουν πως τα όσα δημοσιοποιούν τον τελευταίο καιρό είναι δυνατό ν' αντέξουν στη δοκιμασία ενός προεκλογικού αγώνα και ν' αποτελέσουν τη βάση για μια αναβαθμισμένη πολιτική ζωή ή αν είναι πιθανότερο να δρομολογήσουν διαδικασίες αντικειμενικής αδυναμίας του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος να λειτουργήσει έστω και υποτυπωδώς εξαιτίας των λαϊκών παρεμβάσεων που έχουν σκαρφιστεί οι ασχολούμενοι με τις πολιτικές μεταρρυθμίσεις, τις οποίες θα προωθήσει ο ΣΥΡΙΖΑ αν και όταν του δοθεί η δυνατότητα.

Αν ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του φιλοδοξούν πραγματικά να κυβερνήσουν τη χώρα, θα πρέπει να θέσουν υπό την κρίση του ελληνικού λαού έναν στοιχειωδώς λειτουργικό πολιτικό και οικονομικό σχεδιασμό, που φυσικά δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με λαϊκές συνελεύσεις, τοπικά δημοψηφίσματα για ψύλλου πήδημα και άλλες παρόμοιες πρακτικές που είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα καταστήσουν αδύνατη τη λήψη ή την εφαρμογή της όποιας σοβαρής κυβερνητικής απόφασης.

Η Ελλάδα θα βγει από την κρίση μόνο αν κυβερνηθεί σωστά και αποτελεσματικά. Κι όποιος φιλοδοξεί να κυβερνήσει, οφείλει να καταθέσει ανάλογες προτάσεις. Προγράμματα διασφάλισης της ακυβερνησίας ποτέ και πουθενά δεν επιβραβεύτηκαν από τη λαϊκή ψήφο.