Zούμε τον διεθνή εξευτελισμό.

Zούμε τη μείωση των μέσων επιβίωσής μας, μείωση που ξεπερνάει το 60% των άλλοτε αμοιβών του μόχθου, της κατάρτισης, των όποιων ικανοτήτων μας. Zούμε έναν παρανοϊκό πολλαπλασιασμό των φόρων. Aνυποχώρητες τις τιμές των βασικών αγαθών, δηλαδή αμείωτη την αισχροκέρδεια. Tον πανικό της ανεργίας: την ψυχική διάλυση που σκοτεινιάζει το βλέμμα των παιδιών μας. Mας μεταγγίζει παραλυτική ανασφάλεια η παραλυσία του κράτους: οι ακέφαλες και ασπόνδυλες δημόσιες υπηρεσίες μετά την απερίσκεπτη και μαζική, πρόωρη συνταξιοδότηση των έμπειρων στελεχών τους – παραλυσία που επιτείνεται από την ευθυνοφοβία, αφού η εγωτική κατασφάλιση προέχει. Zούμε κατάφωρη, κάθε μέρα, την κατάλυση της έννομης τάξης, το αποχαλινωμένο έγκλημα. Tην κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας, αφού καταλήστεψαν τα ασφαλιστικά μας ταμεία – τον εφιάλτη της νοσοκομειακής και ιατροφαρμακευτικής ανεπάρκειας. Tον φρικώδη τρόμο που γεννάει η ανελπιστία, το μέλλον προκαταβολικά κατεστραμμένο από τον υπερδανεισμό, το χεροπόδαρο δέσιμο σε υπέρογκο χρέος.

Zούμε πνιγμό οργής και ανημπόριας βλέποντας τους αυτουργούς των εγκλημάτων που κατέστρεψαν τη ζωή μας όχι απλώς ατιμώρητους, αλλά και διαχειριστές σήμερα της «σωτηρίας» μας. Συνεχίζουν να έχουν «και το μαχαίρι και το πεπόνι»: το παιχνίδι της εξουσίας στημένο με τους ίδιους όρους, αυτούς που αποκλείουν να ξεμυτίσει το διαφορετικό, να εμφανιστεί η ποιότητα. Tο Σύνταγμα και οι «αναθεωρήσεις» του παίγνιο των συμφερόντων τους, ο εκλογικός νόμος και κάθε θεσμικό πλαίσιο απλή κρεμάστρα για να κρεμάνε το κάθε φορά ρούχο για το μασκάρεμα των ψευδολογημάτων τους. Eτσι ώστε να μονοπωλούν τη νομή της εξουσίας χωρίς κοινωνικό έλεγχο, χωρίς πολιτικό αντίπαλο, χωρίς θεσμική ηγεσία άλλη (δικαστική, στρατιωτική, ακαδημαϊκή) ικανή να αναχαιτίσει την αυθαιρεσία τους.

Zούμε τον διεθνή εξευτελισμό, την ανεμπόδιστη διαπόμπευση του ελληνικού ονόματος, χαμένη την πολιτειακή ανεξαρτησία. Zούμε τον Eλληνισμό να επιτροπεύεται από τη δευτεράντζα της υπαλληλίας χρηματοπιστωτικών οργανισμών, τον πρωθυπουργό να πρωθυπουργεύει υποχρεωμένος να του καθορίζουν οι δανειστές τον υπουργό της Oικονομίας. Kαι οι αυτουργοί αυτής της ολοκληρωτικής εξουθένωσής μας να κυκλοφορούν ανάμεσά μας (και στα διεθνή βήματα) ανενόχλητοι, με εξασφαλισμένη την ατιμωρησία των εγκλημάτων τους.

Στην πολιτική εκείνο που μετράει είναι το αποτέλεσμα.

πό το ξεκίνημα ήταν γνωστές οι δυσκολίες που θα επεφύλασσε το εγχείρημα της τρικομματικής. Δεν ήταν μόνο η κουλτούρα των συμμαχικών κυβερνήσεων που μας έλειπε, ήταν και η ιδιαιτερότητα των προβλημάτων που έπρεπε να αντιμετωπιστούν. Αρα θα αιθεροβατούσε όποιος προσέβλεπε σε μια αγαστή και αδιατάρακτη συνεργασία.

Στην πολιτική εκείνο που μετράει είναι το αποτέλεσμα. Και δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι, παρά τα αρκετά και σοβαρά σε κάποιες περιπτώσεις προβλήματα που συνάντησε, η κυβέρνηση έχει καταφέρει και φέρνει έως τώρα σε πέρας την αποστολή που ανέλαβε. Οι εταίροι και δανειστές μας δείχνουν ικανοποιημένοι, το κλίμα για τη χώρα μας έχει βελτιωθεί αισθητά, οι προβλέψεις είναι θετικές για το αμέσως επόμενο διάστημα και, πολύ περισσότερο, για το 2014.

Ωστόσο, το έργο της κυβέρνησης θα είναι από δω και πέρα δυσκολότερο. Οσο μάλιστα οι πιέσεις της τρόικας θα χαλαρώνουν τόσο τα περιθώρια κυβερνητικών πρωτοβουλιών θα διευρύνονται και άρα οι πιθανότητες διαφωνιών και αντιθέσεων και σε πολιτικό αλλά και σε υπουργικό επίπεδο θα πληθαίνουν. Είναι χαρακτηριστικά τα όσα έχουν σημειωθεί τα τελευταία εικοσιτετράωρα.

Γι' αυτό είναι και πάλι η ώρα των τριών αρχηγών. Του πρωθυπουργού πρωτίστως, αλλά και των δύο άλλων, μια και η ευθύνη την οποία έχουν αναλάβει μόνο με κοινή προσπάθεια και συνεργασία είναι δυνατό να οδηγηθεί στο τέρμα που όλοι ευχόμαστε και ελπίζουμε.

Είναι πολύτιμη η πείρα της δεκάμηνης έως τώρα κυβερνητικής συνεργασίας τους. Είναι ίσως το σημαντικότερο όπλο που διαθέτουν για την παραπέρα πορεία τους. Γι' αυτό και οφείλουν να το αξιοποιήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Επαναπροσδιορίζοντας τους στόχους τους και διαμορφώνοντας το πλαίσιο της συνεργασίας τους. Κι αφήνοντας κατά μέρος μικροκομματικούς πειρασμούς και πολιτικές ιδιοτέλειες.ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.

Η υποχρέωσή του τώρα είναι δεδομένη. Πρέπει να βγάλει τη χώρα από την κρίση.

Η υποχρέωσή του τώρα είναι δεδομένη. Πρέπει να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Αυτονόητο μεν, αλλά καθόλου απλό. Γιατί για να το καταφέρει, δεν αρκούν οι δικές του προσπάθειες. Η κάλπη δεν του έδωσε αυτοδυναμία και ούτε υπάρχει πιθανότητα να του δώσει σε μια επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Αρα η κυβερνητική συνεργασία είναι γι' αυτόν μονόδρομος αν θέλει να παραμείνει στην καρέκλα του πρωθυπουργού.

Εδώ όμως μπαίνει ένα ερώτημα: ποιο είναι το επίτευγμα με το οποίο φιλοδοξεί να συνδεθεί η πρωθυπουργία του; Οι επιλογές είναι δύο: ή η ευόδωση της προσπάθειας για την έξοδο από την κρίση ή η απόπειρα επανασυγκρότησης ενός κομματικού κράτους. Και τα δύο δεν γίνεται. Κι όσο είναι νωρίς, ο Σαμαράς θα πρέπει να διαλέξει τι από τα δύο θέλει.

Αν εκείνο που επιλέγει είναι,  λογικό, η αναγέννηση του τόπου, τότε θα πρέπει να καταλάβει ότι δεν υπηρετείται ένας τέτοιος στόχος με ρουσφέτια τύπου επαναλειτουργίας στρατιωτικών στρατοπέδων και ανάθεσης καίριων κυβερνητικών θέσεων σε κομματικούς ή προσωπικούς φίλους. Τέτοιες ενέργειες αλλού οδηγούν και άλλες εποχές θυμίζουν.

Για να βγει κάποια στιγμή η χώρα από τα αδιέξοδα, εκείνο που πρωτίστως χρειάζεται είναι κυβερνητική σταθερότητα και αποτελεσματικότητα. Ούτε το ένα ούτε το άλλο υπηρετείται από καθαρά μονοκομματικές πρακτικές ή παιδαριώδεις επικοινωνιακές προσπάθειες ιδιοποίησης όλων των θετικών από τον πρωθυπουργό και το κόμμα του. Κι αυτό γιατί, εκτός των άλλων, είναι και γελοία μια τέτοια προσπάθεια όταν οι πάντες γνωρίζουν ότι η σημερινή κυβέρνηση απλώς εφαρμόζει προειλημμένες αποφάσεις.

Αργά ή γρήγορα ο πρωθυπουργός και το περιβάλλον του θα πρέπει να αποφασίσουν τι θέλουν. Και να αποδείξουν ότι το εννοούν.

Μέχρι και πρόσφατα οι εξελίξεις ευνοούσαν τον μονόδρομο του ΣΥΡΙΖΑ.

Μέχρι και πρόσφατα οι εξελίξεις ευνοούσαν τον μονόδρομο του ΣΥΡΙΖΑ. Τουλάχιστον ως προς την επιβολή μέτρων. Ηδη, όμως, οι ισορροπίες μεταβάλλονται. Μέχρι στιγμής, όλα δείχνουν ότι ο Ιούνιος δεν θα μας επιφυλάξει δυσάρεστες εκπλήξεις. Αντίθετα μέχρι και σε σχετικά ευχάριστες μπορούμε να προσβλέπουμε. Οχι, βέβαια, τίποτα θεαματικό, αλλά πιθανότατα θα υπάρξει για πρώτη φορά κάποια φορολογική ελάφρυνση, έστω κι αν πρόκειται μόνο για τον ΦΠΑ στην εστίαση.

Ωστόσο, ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει ότι έρχονται νέα μέτρα και ότι η κυβέρνηση δεν θα αντέξει. Αλλά κοντός ψαλμός αλληλούια. Ενας μήνας και κάτι μας χωρίζει από τον Ιούνιο και τη δικαίωση ή τη διάψευση των διακηρύξεων του Τσίπρα και των συνεργατών του. Κι αν, όπως όλα δείχνουν, οι προβλέψεις τους διαψευστούν, τότε η συνέχεια προβλέπεται δύσκολη γι' αυτούς. Το μνημόνιο είναι αξιοποιήσιμο αντιπολιτευτικά μόνο όταν συνοδεύεται από περικοπές μισθών και συντάξεων και από επιβολές χαρατσιών και φορολογικών επιβαρύνσεων. Αν η διαπραγμάτευση του Ιουνίου δεν επιφυλάξει τέτοιες εκπλήξεις, τότε το αντιπολιτευτικό οπλοστάσιο του ΣΥΡΙΖΑ χάνει ένα σοβαρό μέρος από τη δύναμη πυρός του.

Και το ερώτημα που μοιραία θα προκύψει σε μια τέτοια περίπτωση είναι πάνω σε ποιες βάσεις θα στηρίξουν ο Τσίπρας και οι επιτελείς του την αντιπολιτευτική πολιτική τους. Αν το Μνημόνιο φτάσει να αφορά μόνο σε μεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις, αν η κυβέρνηση καταφέρει να προχωρήσει και σε άλλες φορολογικές ελαφρύνσεις και με δεδομένο ότι κάποιες θετικές εξελίξεις προβλέπονται (έργα ξεκινάνε, η τουριστική κίνηση θα είναι αυξημένη, κάποιες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες προαναγγέλλονται), μπορεί να μη σημειωθούν άλματα προς την έξοδο από την κρίση, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να ψάξει για αντιπολιτευτική γραμμή. Η σημερινή θα του έχει τελειώσει.

Το πρόβλημα της Ελληνικής οικονομίας δεν πρόκειται να αντιμετωπιστεί.

Επιπλέον, όταν τρία χρόνια τώρα η ελληνική επιχειρηματική τάξη είναι σχεδόν πλήρως αποκλεισμένη από την πίστωση, καθώς το ελληνικό τραπεζικό σύστημα έχει πάψει προ πολλού να λειτουργεί, ενώ την ίδια ώρα όσοι συναλλάσσονται με το εξωτερικό πρέπει να διαθέτουν ρευστό για να συνάψουν συμφωνίες, αντιλαμβάνεται κανείς ότι εκεί θα έπρεπε να δοθεί βάρος αν υπήρχε ουσιαστικό ενδιαφέρον για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας.

Δεν αναρωτιέται, για παράδειγμα, κανείς τους γιατί, ενώ το τελευταίο διάστημα τόσοι πολλοί επιχειρηματίες –που αρκετοί εξ αυτών στο παρελθόν, είναι αλήθεια, ότι μπορεί να είχαν ασυλία- οδηγούνται στα ανακριτικά γραφεία ή και στις φυλακές, τα έσοδα του δημοσίου δεν αυξάνονται. Είναι, άραγε, τόσο δύσκολο να αντιληφθούν ότι οι δρακόντειες ποινές, ακόμη και όταν είναι επιβεβλημένες για να λειτουργούν εκφοβιστικά, δεν φέρνουν τα επιθυμητά αποτελέσματα;

Όσο, λοιπόν, οι εκπρόσωποι των εταίρων και δανειστών μας επιμένουν, με τις απειλές για μη καταβολή των επόμενων δόσεων, να μην επιτρέπουν να προχωρήσει ο συμψηφισμός, έστω, των υποχρεώσεων του δημόσιου προς τους ιδιώτες, αλλά, κυρίως, να εμποδίζουν μια λειτουργική ρύθμιση των συσσωρευμένων χρεών νοικοκυριών και επιχειρήσεων, που αντικειμενικά δεν μπορεί να εξοφληθούν εφάπαξ, το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν πρόκειται να αντιμετωπιστεί.

Τι μπορεί να γίνει τώρα;

Δεν εκπλήσσει η κατάσταση στην οποία βρίσκεται το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας. Με δεδομένη την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα των τριών τελευταίων χρόνων, δεν θα ανέμενε κανείς να είναι αισιόδοξη η εικόνα την οποία εμφανίζουν τα ασφαλιστικά ταμεία και ευοίωνες οι προοπτικές τους.

Αν μάλιστα συνεκτιμηθεί και το γεγονός ότι ήταν προβληματική η κατάστασή τους και πριν ακόμη ξεσπάσει η κρίση και επακολουθήσουν τα όσα δεινά επιφύλαξε η συνεχιζόμενη ύφεση, δεν θα μπορούσε να προσδοκά κανείς τίποτα διαφορετικό στους απολογισμούς των Ταμείων από ελλείμματα, από οφειλές και από καθυστερημένες εισφορές.

Κι όλα αυτά παρά το γεγονός ότι τα δημοσιονομικά αδιέξοδα οδήγησαν στις αλλεπάλληλες περικοπές των συντάξεων και των παροχών προς τους ασφαλισμένους και παράλληλα οι παρεμβάσεις που έγιναν περιόρισαν σημαντικά τη φαρμακευτική και άλλη σπατάλη και εξοικονόμησαν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο από τη διακοπή των συντάξεων-μαϊμού, που αποτελούσαν καθαρή κλοπή εις βάρος των Ταμείων.

Τι μπορεί να γίνει τώρα; Δυστυχώς δεν είναι πολλά αυτά στα οποία μπορούμε άμεσα να προσβλέπουμε. Ελπίζει η κυβέρνηση ότι η ρύθμιση για την καταβολή των καθυστερημένων εισφορών θα προσφέρει μια κάποια ανακούφιση στα Ταμεία, που όμως δεν θα είναι αρκετή για να βελτιώσει αισθητά την κατάστασή τους.

Τέτοια προοπτική μόνο με έναν τρόπο μπορεί να προκύψει. Και φυσικά όχι άμεσα αλλά σταδιακά. Είναι ο ίδιος τρόπος με τον οποίο θα καταστεί, ελπίζουμε, δυνατή η γενική βελτίωση της κοινωνικοοικονομικής κατάστασης της χώρας, που μόνο μέσα από την ανάκαμψη της οικονομίας και την ανάπτυξη θα προέλθει.

Γιατί χωρίς ανάκαμψη και ανάπτυξη όχι μόνο ασφαλιστικό σύστημα, αλλά η ελληνική κοινωνία στο σύνολό της δεν πρόκειται να έχει μέλλον.

Η υποκρισία περισσεύει.

Η υποκρισία περισσεύει. Και η υποκρισία είναι το προκάλυμμα της αυθαιρεσίας. Η ελληνική κοινωνία, σε πείσμα όσων επικαλούνται την «κοινωνία των πολιτών», είναι ένα μωσαϊκό από τοπικά και επαγγελματικά συμφέροντα, οικογενειακούς και φιλικούς δεσμούς που αντιμετωπίζουν ό,τι βρίσκεται εκτός του μικρόκοσμού τους με καχυποψία και έχθρα. Μια άναρχη δόμηση που γεννήθηκε με εμβρυουλκό και φόρεσε τους δημοκρατικούς θεσμούς για να καλύψει τις αρχαϊκές αναπηρίες της.

Ο μόνος κανόνας είναι η ομερτά που συγκαλύπτει όποιον δεν «δίνει δικαιώματα» στον γείτονά του, τον θείο του, τον συνάδελφό του. Η διαφορά από τη σικελική μαφία είναι ότι δεν έχει κεντρική οργάνωση, άρα δεν έχει και γενικώς αποδεκτούς κανόνες. Οπότε, κάθε φορά που εκδηλώνεται, διεκδικεί το δικαίωμα της εξαίρεσης. Οι εργαζόμενοι στα ορυχεία στις Σκουριές της Χαλκιδικής, που δεν τολμούν να πάνε σπίτια τους και αναγκάστηκαν να πάρουν τα παιδιά τους από το σχολείο για να μην τα απειλούν οι συμμαθητές τους, τα υφίστανται όλα αυτά γιατί έσπασαν την ομερτά και έδωσαν δικαιώματα. Ας φρόντιζαν.