Το πράγμα, όμως, «ξεφεύγει» πλέον σε βαθμό επικίνδυνο για την πολιτική ηγεσία.

Το πράγμα, όμως, «ξεφεύγει» πλέον σε βαθμό επικίνδυνο για την πολιτική ηγεσία. Η ανεργία γιγαντώνει. Η αδικία πνίγει τα παγίως φορολογούμενα κοινωνικά στρώματα που επί δεκαετίες κίνησαν με τη δουλειά τους την πραγματική οικονομία, την ώρα που οι κατ’ επάγγελμα φοροφυγάδες είχαν την «κατανόηση» των κομμάτων εξουσίας, καθότι πολύ καλοί «πελάτες» και «χορηγοί» τους. Σήμερα, η τακτική της κυβέρνησης, που ντυμένη με στολή φοροεισπράκτορα του Σερίφη του Νότιγχαμ αποσπά με τη βία από την κοινωνία των μη ισχυρών και εκλεκτών πόρους απαραίτητους για μια στοιχειώδη διαβίωση καθίσταται πλέον αφόρητη. Η αρπαγή γίνεται από μια ηγεσία που απέσπασε το 2012 κοινοβουλευτική πλειοψηφία με την πολιτική υπόσχεση μιας επαναδιαπραγμάτευσης του προγράμματος της τρόικας. Είναι δε άκρως εντυπωσιακό ότι η αρπαγή φέρει την υπογραφή ενός πολιτικού αρχηγού, του κ. Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος την άνοιξη του 2010 αποδοκίμασε το τότε Μνημόνιο, αναλύοντάς το σωστά και προβλέποντας ότι αυτό δεν θα οδηγήσει παρά σ’ ένα φαύλο κύκλο ύφεσης και ανεργίας. Όλες οι προβλέψεις του κ. Σαμαρά επιβεβαιώθηκαν απολύτως. Έτσι, το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός υπηρετεί σήμερα μια υπόθεση στη λογική της οποίας καθόλου δεν πιστεύει επιδεινώνει σημαντικά τη θέση του απέναντι στην κοινωνία.

Κανέναν πλέον δεν πείθουν ότι αγωνίζονται για το καλό του τόπου.

Η εικόνα που παρουσιάζεται αγγίζει πλέον τα όρια του κωμικοτραγικού και κανέναν πλέον δεν πείθουν ότι αγωνίζονται για το καλό του τόπου.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές του περασμένου καλοκαιριού γνώριζε άριστα ότι είχε μπροστά της ένα πολύ δύσκολο έργο. Έπρεπε να «παντρέψει» τις συμβατικές της υποχρεώσεις προχωρώντας σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και παράλληλα να δώσει ώθηση στην οικονομία, ώστε να επιστρέψει τουλάχιστον το 2014 σε ανάπτυξη.

Η αλήθεια είναι ότι αυτό τουλάχιστον στην αρχή έκανε προσπάθεια να το επιτύχει, έχοντας να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα κυρίως μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων. Αυτά λύθηκαν, βρέθηκε ένας βηματισμός, ήρθε η συμφωνία του Νοεμβρίου και η άρχισε να επιστρέφει η αισιοδοξία στους Έλληνες πολίτες. Είπαμε, λοιπόν, πως τώρα η κυβέρνηση θα μπορέσει να αρχίσει να παράγει έργο με κατεύθυνση την ανάπτυξη, αλλά και τη διόρθωση πολλών που λειτουργούν στραβά. Μέγα λάθος! Η κυβέρνηση επαναπαύθηκε στην προαναφερθείσα συμφωνία και ύστερα από ένα δίμηνο απόλυτης ηρεμίας, άρχισε να συζητά την επόμενη επίσκεψη της τρόικας. Οι ελεγκτές των πιστωτών βρίσκονται στην Ελλάδα εδώ και περίπου 40 ημέρες και συζητούν με την κυβέρνηση 3 θέματα, τα οποία θα έπρεπε να είχαν επιλυθεί πολύ πριν έρθει η τρόικα. Σε μία κανονική χώρα, με κανονική και σοβαρή κυβέρνηση, η τωρινή παρουσία της τρόικας θα έπρεπε να ήταν τουριστικού χαρακτήρα. Να μείνουν μία δύο ημέρες, να δουν τα αξιοθέατα, να πάνε στα μπουζούκια και αν τους έμενε και χρόνος να πιουν ένα ούζο σε μία παραλία της Αττικής.

Αντ' αυτού συζητάνε και ξανασυζητάνε για τις απολύσεις στο Δημόσιο. Τα τρία κόμματα της κυβέρνησης κάνουν απέλπιδες προσπάθειες να περιφρουρήσουν την «ιερή αγελάδα». Το δεύτερο θέμα είναι πώς θα πληρώνεται το χαράτσι στο Δημόσιο και ποιος θα το εισπράττει, λες ενδιαφέρει τον ιδιοκτήτη ακινήτου που θα το πληρώνει. Και πώς να πεισθούν άραγε οι «κακοί» τροϊκανοί να πουν το ναι στην αλλαγή του «εισπράκτορα», όταν ο ένας το εισπράττει και αποδίδει έσοδα στο Δημόσιο ο άλλος -εφορίες- αδυνατεί να εισπράξει βεβαιωμένα χρέη ακόμη και από αυτούς που αποδεδειγμένα έχουν τη φοροδοτική ικανότητα.

«Υπάρχει ένα άγχος, μία πρεμούρα να πούμε με ποιους θα κυβερνήσουμε.

«Καυτά» σημεία στην όλη συζήτηση παραμένουν η στάση του κόμματος για το ευρώ, ενώ η αριστερή πτέρυγα επιμένει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να προεξοφλεί καμία συμμαχία με δυνάμεις πέραν της αριστεράς, σε περίπτωση που κληθεί μετά τις εκλογές να συγκροτήσει κυβέρνηση. «Υπάρχει ένα άγχος, μία πρεμούρα να πούμε με ποιους θα κυβερνήσουμε. Πέρα από το ότι είναι ακραία μία συμπόρευση με τον κ. Καμμένο για παράδειγμα, ας θυμηθούμε ότι έως την τελευταία στιγμή προ των τελευταίων εκλογών ο κ. Σαμαράς απέρριπτε τη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ» σημείωνε με νόημα στέλεχος του αριστερού ρεύματος, επικρίνοντας την τακτική της ηγεσίας, γύρω από το χειρισμό των σχετικών θεμάτων.

Ως προς την ευρωζώνη η ηγεσία εξακολουθεί να δέχεται πιέσεις για μία πιο αριστερή στροφή, ως προς την εναλλακτική διέξοδο που πρέπει να έχει η χώρα στην περίπτωση, που οι δανειστές απαιτήσουν την εφαρμογή μνημονιακών πολιτικών. Η επίσημη γραμμή μιλά για επιμονή στη θέση περί παραμονής στο ευρώ, χωρίς αυτό να αποτελεί «πάση θυσία» επιλογή, ενώ εξακολουθεί να χρησιμοποιεί φράσεις περί «εθνικής αναδίπλωσης», ή για «κίνδυνο» όταν αναφέρεται σε τυχόν επιστροφή στη δραχμή. Η αριστερή εσωκομματική αντιπολίτευση εκτιμά ότι αυτή η φρασεολογία και προσέγγιση ανακυκλώνουν την τρομοκρατία της κοινής γνώμης και ζητά να γίνει πιο σαφές το «σχέδιο Β».

Στο φόντο αυτό πάντως εκφράστηκαν και αρκετές γκρίνιες τόσο για την εμφάνιση του κ. Τσίπρα το βράδυ της Τρίτης στην εκπομπή «φάκελοι» του ΣΚΑΙ, όσο και για τις συνεχείς επαφές, που έχει το τελευταίο διάστημα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ με μεγαλοεκδότες, για τους οποίους η αξιωματική αντιπολίτευση έχει μιλήσει με βαρείς χαρακτηρισμούς. Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ βλέπουν με έντονο σκεπτικισμό τις διεργασίες αυτές, εκτιμώντας ότι θολώνουν την εικόνα του ριζοσπαστικού και αποφασισμένου για ρήξεις, κόμματος.

Εκτίναξαν την ανεργία και διαιωνίζουν την ύφεση.

Το σκηνικό επαναλαμβάνεται τρία χρόνια τώρα. Η τρόικα στέλνει ανά τρίμηνο τους υπαλλήλους της να ελέγξουν εάν έχει προχωρήσει η υλοποίηση των μνημονιακών δεσμεύσεων. Αυτοί συναντώνται με τους αρμόδιους υπουργούς, που απολογούνται για τα μικρά βήματα που έχουν πραγματοποιηθεί. Ενα επικοινωνιακό παιχνίδι διαδραματίζεται σχετικά με το εάν οι «διαπραγματεύσεις» οδηγούν σε θετική ή αρνητική εισήγηση ως προς την εκταμίευση της επόμενης δανειακής δόσης.

Επαναλαμβανόμενα θέματα αιχμής αποτελούν η φορολογία ακινήτων, ο αριθμός των προς απόλυση δημοσίων υπαλλήλων, ο κατώτατος μισθός και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Η τρόικα έχει ομολογήσει ότι το πρόγραμμα απέτυχε, ότι οι πραγματικές μεταρρυθμίσεις είναι ελάχιστες, η δημοσιονομική προσαρμογή βασίστηκε σε οριζόντιες περικοπές και αύξηση της φορολογίας των μισθωτών, που εκτίναξαν την ανεργία και διαιωνίζουν την ύφεση.

Επίσης, έχει υπονοηθεί ότι το πρόγραμμα ούτως ή άλλως δεν μπορούσε να επιτύχει, οι στόχοι ήταν ανέφικτοι, το χρέος δεν είναι βιώσιμο, η επιστροφή στην ανάπτυξη αναβάλλεται από χρόνο σε χρόνο. Η εκταμίευση των δόσεων αποφασίζεται τελικά με πολιτικά κριτήρια από τους δανειστές, σταθμίζοντας τις διεθνείς επιπτώσεις που θα επέφερε η εγκατάλειψη της Ελλάδας στη χρεοκοπία και η έξοδός της από το ευρώ.

Ο φόβος κυριαρχεί παντού.

Η κρίση επηρεάζει τα πάντα - έως και τις αισθήσεις μας. Δεν γνωρίζουμε αν αυτό που πιστεύουμε ότι βλέπουμε είναι αυτό που πραγματικά βλέπουμε. Ο ασφαλέστερος τρόπος για να καταλάβουμε πού βρισκόμαστε είναι να δούμε ποιοι είναι αυτοί που πληρώνουν το τίμημα για όσα συμβαίνουν. Αυτοί είναι η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών που είτε εργάζονται, είτε είναι συνταξιούχοι, είτε βρέθηκαν άνεργοι, προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με όλο και λιγότερα χρήματα, με λιγότερες υπηρεσίες, σε σημείο που ο φόβος κυριαρχεί παντού. Ολοι οι προηγούμενοι διαχωρισμοί -τάξεων, εκπαίδευσης, ευημερίας- ισοπεδώνονται. Τώρα πλέον υπάρχει μόνο η διάκριση μεταξύ αυτών που φοβούνται και τους λίγους που πιστεύουν ότι εξασφάλισαν το μέλλον τους.

Είναι ακόμη δύσκολο να διακρίνουμε αν μεταξύ αυτών που φοβούνται είναι και άνθρωποι που ευθύνονται για τα σημερινά προβλήματα.Πρώτοι είναι οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, κρατικοί λειτουργοί, επιχειρηματίες, και άλλοι που πλούτισαν χωρίς να παράγουν, που, μέσα στα χρόνια της ευημερίας, δεν αντιμετώπιζαν κανέναν έλεγχο. 

Από το κακό στο χειρότερο. Αυτή είναι η καθημερινή εικόνα της Ελλάδας και των πολιτών της.

Από το κακό στο χειρότερο. Αυτή είναι η καθημερινή εικόνα της Ελλάδας και των πολιτών της. Κάθε μέρα που περνάει είναι καλύτερη από αυτή που έρχεται για τη συντριπτική πλειονότητα των συμπολιτών μας. Η οργή και η αγανάκτηση που έχουν σωρευθεί στο συλλογικό θυμικό είναι πλέον θέμα χρόνου να ξεσπάσει επί δικαίους και αδίκους, καθώς η κοροϊδία τόσο από τους τροϊκανούς όσο και από τους κυβερνητικούς είναι πλέον πρόδηλη. Οι μεν τροϊκανοί, διαπιστώνοντας πως ούτε οι νέες τους συνταγές φέρνουν αποτελέσματα, φέρνουν για νέο πειραματισμό νεότερες, χωρίς να θέλουν φυσικά να παραδεχθούν τα λάθη τους και να δώσουν μια ανάσα στην οικονομία και στους πολίτες, με ένα χαλάρωμα στους φόρους, στα χαράτσια και τις συνεχείς περικοπές. Αρρωστημένα εμμονικοί με τη σκληρή μέχρι εκδικητικότητας λιτότητα, αρνούνται να δουν και να ακούσουν και μια διαφορετική άποψη. Αρνούνται να παραδεχθούν ότι δεν υπάρχει έστω μια χώρα από την οποία να πέρασε το ΔΝΤ και η συνταγή τους να έφερε αποτελέσματα. Κι όμως, συνεχίζουν να επιμένουν και εξολοθρεύουν καθημερινά έναν λαό. Και φυσικά οι τροϊκανοί εκτελούν εντολές. Οι πολιτικοί της ευρωζώνης, όμως, δεν βλέπουν ότι με την επιμονή σε ένα τέτοιο πρόγραμμα απλώς βουλιάζουν περισσότερο τη χώρα στην ύφεση και απομακρύνουν συνεχώς την προοπτική σταθεροποίησης και ανάπτυξης, άρα και την προοπτική να πάρουν πίσω κάποτε τα λεφτά τους;

Πώς είναι δυνατόν να γίνονται τέτοια λάθη .

Σε μια χώρα που η επίσημη ανεργία έχει φτάσει στο 27% είναι τεράστια τα ποσά που χάνονται από την κατακόρυφη πτώση των καταβαλλόμενων ασφαλιστικών εισφορών.

Δυστυχώς, όμως, ούτε και με όσα η κρίση έχει συσσωρεύσει εξαντλούνται τα προβλήματα με τα οποία βρίσκονται αντιμέτωποι οι ασφαλισμένοι και τα ταμεία τους. Υπάρχει και η ανικανότητα της κρατικής μηχανής, με την οποία, θέλοντας και μη, υποχρεώνονται κάποια στιγμή να αναμετρηθούν. Οπως τώρα εν προκειμένω, που ξαφνικά διαπιστώθηκε ότι το σύστημα υπολογισμού του εφάπαξ, το οποίο αποφασίστηκε μόλις πριν από μερικούς μήνες, είναι για το καλάθι των αχρήστων.

Μοιάζει απίθανο, αλλά για την ελληνική πραγματικότητα, ακόμη και τη σημερινή, τα πάντα πρέπει να θεωρούνται πιθανά. Μέχρι και να σχεδιαστεί ένας τρόπος υπολογισμού του εφάπαξ, αλλά πριν καλά καλά εφαρμοστεί να διαπιστωθεί ότι ο μαθηματικός τύπος στον οποίο βασίζεται είναι ανεφάρμοστος. Κι αυτό γιατί, πολύ απλά, αν εφαρμοζόταν, θα παρουσιαζόταν το εξωφρενικό φαινόμενο να υπάρξουν, ανάλογα με το έτος εξόδου, αποκλίσεις ύψους μέχρι και 50% στο καταβαλλόμενο βοήθημα σε εργαζομένους με τα ίδια χρόνια ασφάλισης και με τις ίδιες ασφαλιστικές εισφορές.

Πώς είναι δυνατόν να γίνονται τέτοια λάθη δεν είναι εύκολο να το αποδεχτεί κανείς. Αλλά γίνονται. Ισως επειδή αυτοί που επωμίστηκαν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα δεν είχαν τις γνώσεις που χρειάζονταν, ίσως επειδή δεν έδειξαν την απαιτούμενη επιμέλεια, ίσως και για τους δύο αυτούς λόγους, αλλά εκείνο που έχει σημασία είναι η επιβεβαίωση για ακόμη μία φορά της ανικανότητας και της ανευθυνότητας της κρατικής μηχανής.