Σε μια χώρα που προς το παρόν τουλάχιστον δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας.

Το κλίμα για την Ελλάδα στο εξωτερικό, ειδικά δε μεταξύ των εταίρων – δανειστών, έχει αλλάξει.
Οι λόγοι πολλοί. Βασικό όμως ρόλο έχει παίξει για την αλλαγή αυτή η διαπίστωση πως η σημερινή κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνει.
Βέβαια, οι εταίροι – δανειστές δεν αρκούνται στις διαπιστώσεις καλών προθέσεων και για τον λόγο αυτόν ελέγχουν και θα ελέγχουν την πορεία υλοποίησης των δεσμεύσεων αυτών.
Τέλος πάντων. Το κλίμα είναι, ή στη χειρότερη δείχνει, καλό έξω. Επιβεβαιώνεται και από τις συζητήσεις να δοθούν 44 δισ. ευρώ και όχι 31,5 δισ. ευρώ.
Ομως στο εσωτερικό τι γίνεται; Ακούμε τον Γερμανό υφυπουργό Φούχτελ να δηλώνει από τη Θεσσαλονίκη ότι 1.000 Γερμανοί κάνουν τη δουλειά 3.000 Ελλήνων στην Αυτοδιοίκηση για παράδειγμα.
Αρα περισσεύουν 2.000. Και άρα πρέπει να φύγουν και να βγουν στην αγορά. Ποια αγορά όμως; Σε αυτή που διαθέτει πάνω από 1,3 εκατομμύρια ανέργους;
Διότι όλοι μιλάμε και επικρίνουν τον μεγάλο δημόσιο τομέα της χώρας. Ολοι στηλιτεύουμε τον τρόπο με τον οποίο έγιναν οι διορισμοί και όλοι φυσικά ζητούμε τη μείωση των δημοσίων δαπανών και έχουμε πειστεί τελικά ότι δημόσιες δαπάνες είναι οι μισθοί και οι συντάξεις.
Δεν είναι όμως έτσι. Δεν είναι μόνο οι μισθοί και οι συντάξεις των υπαλλήλων οι δημόσιες δαπάνες. Και δεν είναι ο μεγάλο αριθμός δημοσίων υπαλλήλων το πρόβλημα του Ελληνικού Δημοσίου.
Είναι και πολλά άλλα. Είναι για παράδειγμα η διαχείριση των δημοσίων πόρων. Και δεν μιλάμε για τη σημερινή κυβέρνηση. Μιλάμε για τις κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών. Ειδικά γι’ αυτές που διαχειρίστηκαν πόρους για εξοπλιστικά προγράμματα, αμφιβόλου μάλιστα ποιότητας και αποδοτικότητας αλλά και τους προϋπολογισμούς των Ολυμπιακών Αγώνων.
Και για να επανέλθουμε. Εάν γίνουν απολύσεις και στον δημόσιο τομέα, και όχι αυτό το καθεστώς εφεδρείας που άρχισε να εφαρμόζεται, το αποτέλεσμα θα είναι ακόμη περισσότεροι άνεργοι.
Σε μια χώρα ανέργων. Σε μια χώρα που προς το παρόν τουλάχιστον δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας. Μόνο απώλεια θέσεων εργασίας. Και κατ’ επέκταση απώλεια αγοραστικής δύναμης με άμεση συνέπεια χάος στην πραγματική οικονομία.
Οπότε ας μην επιχαίρουν κάποιοι με τις απολύσεις στο Δημόσιο (και δεν αναφερόμαστε φυσικά στους επίορκους) διότι όλα μια αλυσίδα είναι. Ειδικά στην Ελλάδα, που έστησε μια οικονομία πάνω στο Δημόσιο και στον μόνιμο μισθό των υπαλλήλων.
Το καλό είναι πως ο Αντώνης Σαμαράς το ξέρει αυτό. Και αναζητεί εναγωνίως επενδύσεις με στόχο την ανάπτυξη.

Δεν είναι εύκολα αυτά που μας περιμένουν.

Μέχρι τώρα δεν το έχουμε κάνει. Ή μάλλον κάναμε τα εύκολα κι αποφύγαμε τα δύσκολα. Λεηλατήσαμε συντάξεις και χαμηλόμισθα και μεσαία νοικοκυριά, αλλά δεν αγγίξαμε τη φοροδιαφυγή, δειλιάσαμε μπροστά σε μεταρρυθμίσεις που θα έθιγαν βολεμένους. Κι όσο δεν κάναμε τα δεύτερα, αναγκαζόμασταν να μεγαλώνουμε τη δοσολογία στα πρώτα.

Πόσο καλή ή κακή ήταν η συνταγή που μας έδωσαν. Είναι ένα ερώτημα που η απάντησή του δεν είναι καθόλου εύκολη. Σίγουρα δεν μας εξασφάλισε τη θεραπεία που μας υποσχόταν. Αλλά κι εμείς δεν εφαρμόσαμε τη συνταγή με την ακρίβεια και τη συνέπεια που οφείλαμε. Τι βάρυνε, άραγε, περισσότερο στην αποτυχία αυτή; Η ανικανότητα του «γιατρού» ή η ασυνέπεια του «ασθενούς»;

Σ' ανάλογη κατάσταση βρισκόμαστε και τώρα. Ή ενδεχομένως και δυσκολότερη από τις προηγούμενες. Οι οιωνοί δείχνουν καλοί. Ιδιαίτερα τα τελευταία εικοσιτετράωρα εταίροι, δανειστές και θεσμικοί παράγοντες μοιάζουν ν' ανταγωνίζονται σε αισιοδοξία για το πακέτο που μας περιμένει και τις προοπτικές που μας διανοίγονται. Αλλά την τελευταία και καθοριστική λέξη θα την πούμε εμείς. Με όσα θα κάνουμε ή δεν θα κάνουμε.

Δεν είναι εύκολα αυτά που μας περιμένουν. Για την ακρίβεια, είναι τα δυσκολότερα απ' όσα αποδεχθήκαμε έως τώρα να κάνουμε. Κι αυτήν τη φορά είμαστε υποχρεωμένοι να τα κάνουμε. Ούτε υστερήσεις δικαιολογούνται, ούτε καθυστερήσεις επιτρέπονται. Ή θα κάνουμε το άλμα που θα μας οδηγήσει απέναντι ή θα βρεθούμε παγιδευμένοι σ' έναν αδιέξοδο λαβύρινθο.

Αποκλειστικά δική μας επιλογή θα είναι το όποιο αποτέλεσμα. Ξέρουμε τι μας περιμένει και ξέρουμε και τι διακυβεύεται. Ξέρουμε καλά και τις παγίδες και τις δυσκολίες. Αλλά ουσιαστικά παίζουμε την τελευταία μας παρτίδα, τα χαρτιά που κρατάμε είναι καλά, στον δρόμο μπορεί να γίνουν και καλύτερα, αλλά όλα θα εξαρτηθούν από αυτούς που παίζουν για λογαριασμό μας. Από την αποφασιστικότητά τους.

Δεν κρύβουν τη χαρά τους και πίνουν εις υγείαν κάθε δυσκολίας, κάθε εμποδίου, κάθε αντίδρασης που συναντά η σημερινή κυβέρνηση.

Τη μία ημέρα «διαχωρίζουν» τη θέση τους από όσα είπε ο Λαφαζάνης. Τη μεθεπόμενη, κάνουν το ίδιο με τα όσα εμετικά εξεστόμισε από το βήμα της Βουλής o έτερος Καππαδόκης, που αναρριχήθηκε σε θέσεις και αξιώματα, επειδή είχε ένα γενναίο αδελφό. Αλλά παράλληλα και ταυτόχρονα δεν κρύβουν τη χαρά τους και πίνουν εις υγείαν κάθε δυσκολίας, κάθε εμποδίου, κάθε αντίδρασης που συναντά η σημερινή κυβέρνηση, στην ίδια τη χώρα, αλλά, προ παντός στο εξωτερικό.

 Οποιος πρόσεξε τον Αλέξη Τσίπρα να θριαμβολογεί από το βήμα της Βουλής το βράδυ της περασμένης Κυριακής, όταν είχαν αρχίσει ήδη να διαφαίνονται οι δυσχέρειες και οι αναβολές που αντιμετώπιζε την άλλη ημέρα στις Βρυξέλλες ο κ. Στουρνάρας, θα πρέπει να τρόμαξαν. Οχι μόνο για το θράσος, αλλά πιο πολύ για την ανευθυνότητα του ανθρώπου. Για το στυλ της εξουσίας που θέλει να ασκήσει-αλλά θέλει και να κληρονομήσει- με μία φράση, για τον θανάσιμο κίνδυνο που θα αντιμετωπίσει η πατρίδα μας, αν έχει την ατυχία να του εκχωρήσει, έστω και ψαλιδισμένη την εξουσία.

Από την άποψη αυτή, αλλά και γενικότερα, ως κυβερνητική στρατηγική πλέον, αποκτά ιδιαίτερη αξία(αλλά και σημασία) ότι το τριήμερο της συζήτησης στη Βουλή για τον Προϋπολογισμό, αυτή η κυβέρνηση και κυρίως ο αρχηγός της, συνεπικουρούμενος εντυπωσιακά μάλιστα από τον κ. Βενιζέλο, αποφάσισαν να αποδεχθούν την πρόσκληση του κ. Τσίπρα. Και όχι απλώς να απαντούν στις εκάστοτε θρασείες ανοησίες που εξεστόμισε ο άνθρωπος-νομίζοντας ότι βρίσκεται ακόμη στο δεκαπενταμελές μαθητικό συμβούλιο της ύστερης νιότης του.Αλλά και να τον προκαλούν, να τον ελέγχουν, να τον καταδικάζουν, να τον βάζουν με μία λέξη στη θέση του, για όλα όσα ανεπίτρεπτα, ακατανόητα και απαράδεκτα επέμενε και επιμένει να λέει.

Από την άλλη πλευρά όμως είναι από εξοργιστικό μέχρι αποκαρδιωτικό, και παράλληλα ουσιαστικά αηδιαστικό, ότι τόσοι πολλοί πολιτικοί και «πολιτικοί» διαγραφέντες και μη, δήθεν μαρξιστές και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς, αλλά και από το δικό μας σινάφι, γυροφέρνουν αυτόν τον άνθρωπο, προσδοκώντας την εύνοιά του.

Και ήρθε η ώρα των δανειστών να αναλάβουν τις ευθύνες τους έναντι των Ελλήνων, που έδειξαν πως πλέον είναι αξιόπιστοι.

Ολοι, χωρίς εξαιρέσεις, αναζητούσαν ή αναζητούσαμε τα αίτια αυτής της συμπεριφοράς. Και τελικά αυτό που αποκαλύφθηκε είναι ότι δεν ήταν έτοιμοι οι δανειστές μας.
Ισως και να μην περίμεναν πως θα αποφασιστούν σκληρά μέτρα. Ισως και να μην πίστευαν πως η τρικομματική κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά θα τηρούσε τις δεσμεύσεις που είχαν αναληφθεί.
Ισως θεωρούσαν βέβαιο ότι για μια ακόμη φορά η ελληνική πλευρά θα απέφευγε να σχεδιάσει μια συγκεκριμένη στρατηγική αντιμετώπισης της κρίσης… ποντάροντας στην Ανάπτυξη.
Γι’ αυτό ενδεχομένως φάνηκαν αυτοί απροετοίμαστοι. Οι δανειστές μας. Οι οποίοι πρέπει να τηρήσουν τις δικές τους δεσμεύσεις αλλά εμφανίζονται να θέτουν θέματα προς συζήτηση πριν προχωρήσουν στην απόφαση της εκταμίευσης της δόσης.
Και το κάνουν ενώ γνωρίζουν ότι η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Ηταν σαφής ο πρωθυπουργός κατά την ομιλία του στη διαδικασία ψήφισης του Προϋπολογισμού του 2013.
«Τώρα ήρθε η ώρα των δανειστών» είπε και τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι, αφού οι πρωτοβουλίες από την ελληνική πλευρά έχουν αναληφθεί. Εχουν δε αποφασιστεί και υπερψηφιστεί οι δεσμεύσεις που αναλάβαμε με το Μεσοπρόθεσμο.
Και ήρθε η ώρα των δανειστών να αναλάβουν τις ευθύνες τους έναντι των Ελλήνων, που έδειξαν πως πλέον είναι αξιόπιστοι.
Ηρθε ή ώρα να υπάρξει μια θετική εξέλιξη για την ελληνική οικονομία. Για την πραγματική οικονομία. Ηρθε η ώρα να υπάρξει ρευστότητα, να κινηθεί η αγορά, να επαναλειτουργήσουν οι επιχειρήσεις αλλά και να επαναλειτουργήσουν οι ίδιες οι τράπεζες.
Διότι δεν είναι δυνατόν ξαφνικά, και αφού κόντεψε να διαλυθεί και το πολιτικό σύστημα της χώρας, κάποιοι να σφυρίζουν αδιάφοροι. Και να εμφανίζονται… χαλαροί να συζητούν περί ανέμων και υδάτων.
Εκτός και αν έχουν άλλο στόχο. Να τον ξέρουμε όμως. Αυτή η… βαλίτσα δεν μπορεί να πάει μακριά. Στο κάτω – κάτω η Ελλάδα δεν επαιτεί. Για δανεικά πρόκειται, για την επιστροφή των οποίων ένας ολόκληρος λαός προχωρεί σε σκληρές, πολύ σκληρές θυσίες.
Θυσίες που δοκιμάζουν τα όρια της κοινωνικής συνοχής, για την οποία κόπτεται η Ευρωπαϊκή Ενωση ως θεσμός. Αποτελεί θεμέλιο λίθο της ύπαρξής της και όσοι κάνουν πως δεν το γνωρίζουν να είναι σίγουροι πως όταν σπάει ένας κρίκος καμία αλυσίδα δεν είναι σταθερή και δυνατή.                 

Τα φαινόμενα κοινωνικής και πολιτικής αποσύνθεσης είναι έντονα και χαρακτηριστικά.

Εάν δεν γίνουν τουλάχιστον αυτά σε χρόνους σύντομους και σωρευτικά, ώστε να συγκροτούν ένα αξιόπιστο συνολικό σχέδιο εξόδου της χώρας από την κρίση, η Ελλάδα θα πέσει θύμα της ύφεσης και της κοινωνικοπολιτικής αποσταθεροποίησης, με ό,τι σημαίνει και για μας και για την Ευρώπη.

Δυστυχώς, οι πρώτες αντιδράσεις των εταίρων - δανειστών μας δείχνουν να είναι «ανέτοιμοι» οικονομικά και πολιτικά για μια τόσο καθαρή πρωτοβουλία, που θα δημιουργούσε ένα θετικό «σοκ σωτηρίας» για την Ελλάδα. Οι ενδεχόμενες αμφισημίες και οι αναμενόμενες καθυστερήσεις θα απορυθμίσουν πλήρως τη χώρα. Αυτό πρέπει να γίνει απολύτως σαφές στους εταίρους - δανειστές.

Με τα «μέτρα και τον προϋπολογισμό στο χέρι» η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να διαπραγματευθεί σκληρά. Οχι να κάνει ό,τι έκανε με τα «μέτρα»...

Να δημιουργήσει συμμαχίες και να καταστήσει σαφές το κοινωνικοπολιτικό αδιέξοδο στο οποίο οδηγείται η χώρα και τις συνέπειες για την Ευρώπη. Ευτυχώς υπάρχουν πια πολλοί στην Ευρώπη που αντιλαμβάνονται την ανάγκη για μια ρεαλιστική λύση. Τα φαινόμενα κοινωνικής και πολιτικής αποσύνθεσης είναι έντονα και χαρακτηριστικά. Δεν αφορούν πλέον τις αδύναμες κοινωνικές ομάδες, αλλά κρίσιμες κοινωνικές κατηγορίες και του κρατικού μηχανισμού (δικαστές, Ενοπλες Δυνάμεις κ.λπ.) και της αγοράς (υγιείς επιχειρήσεις κ.ο.κ.).

Επιπλέον το «ξήλωμα» του ΠΑΣΟΚ, πέρα από την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης, θα ήταν λάθος να ερμηνευθεί ως ένα «χαρακτηριστικό» που αφορά μόνο το ΠΑΣΟΚ. Συνιστά ένα «πρώτο καμπανάκι» για το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. Μην αυταπατάται κανείς από την επιφανειακή «νηνεμία» στους κόλπους της ΝΔ.

Η υποτίμηση του «αναθεωρητικού μηνύματος» των πρόσφατων εκλογών και από την κυβέρνηση -παρά τις προγραμματικές δεσμεύσεις της- και από τους εταίρους - δανειστές μας ανοίγει δυστυχώς τον «ασκό του Αιόλου»...

Έχουμε σαλπάρει σε ένα δύσκολο ταξίδι χωρίς να γνωρίζουμε πού θα καταλήξουμε.

Κάποιες στιγμές τα τελευταία χρόνια, η εικόνα του πλοίου με τους αναξιοπαθούντες επιβάτες να ερίζουν μεταξύ τους, να μην έχουν ιδέα για το πού πάνε, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μεταφορά για το πώς τουλάχιστον κάποιοι εταίροι μας αντιμετωπίζουν την Ελλάδα: αναγκάζονται να μας βοηθήσουν, νομίζουν ότι το δικό μας πρόβλημα είναι μόνο δικό μας («η Ελλάδα είναι ιδιαίτερη περίπτωση», όπως έλεγαν), αλλά όσο το πρόβλημα της Ελλάδας δεν λύνεται με τρόπο που θα πείσει ότι η Ευρώπη προσέχει τους λαούς της, η ασθένεια θα μεταδίδεται, το πλοίο χωρίς προορισμό θα αντιπροσωπεύει την ίδια την Ευρώπη.
Είναι υπερβολικά αυτά, βέβαια, αλλά στην Ελλάδα σήμερα έχουμε σαλπάρει σε ένα δύσκολο ταξίδι χωρίς να γνωρίζουμε πού θα καταλήξουμε. Δεν αντιμετωπίζουμε ούτε πόλεμο, ούτε κατοχή, ούτε κάποια φυσική καταστροφή. Είμαστε αναγκασμένοι να αναμορφώσουμε το πολιτικό και οικονομικό μας σύστημα, σε αντάλλαγμα για δάνεια που θα συντηρήσουν κάπως την κοινωνία. Επειδή στη σημερινή εποχή υπάρχει αλληλεγγύη μεταξύ εθνών, οι εταίροι και δανειστές μας στην Ε.Ε. και το ΔΝΤ μας προσέφεραν βοήθεια πριν καταρρεύσουν τα τείχη μας. Το αντίτιμο, όμως, είναι να τα ρίξουμε μόνοι μας – με το επιχείρημα ότι με τα δικά τους χρήματα και τη δική τους βοήθεια θα τα χτίσουμε σε νέες, σταθερότερες βάσεις (ενώ θα αποπληρώνουμε τα χρέη).
Οι εταίροι μας βλέπουν τη βοήθεια που προσφέρουν και τη δυσκολία μας να την αξιοποιήσουμε γρήγορα και αποτελεσματικά· εμείς ζούμε το δράμα αυτών που πρέπει να αφοπλιστούν, να ταπεινωθούν και, την ώρα των μεγάλων στερήσεων, να χτίσουν την κοινωνία (τα τείχη τους) από την αρχή. Θέλει πολύ χρόνο και υπομονή για να συνέλθει η Ελλάδα, να αρχίσει να παράγει και να απεμπλέκεται από το χρέος.

Με αυτόν τον τρόπο θα κυβερνήσουν, αν ποτέ έρθει αυτή η ώρα;

Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, συνοδευόμενοι μάλιστα από κάποια μέλη κάποιας Επιτροπής του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, έκαναν λέει έλεγχο σε… αστυνομικούς.
Φορούσαν πολιτικά εκτελώντας υπηρεσία στο Κέντρο της Αθήνας και η ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έκανε… έλεγχο. Ολως τυχαίως υπήρχε και μια κάμερα και το βίντεο από τη σκηνή κυκλοφόρησε σε ιστοσελίδες. Υπήρξαν και φωτογραφίες των αστυνομικών με πολιτικά.
Κυκλοφόρησαν και αυτές. Και από αστυνομικοί με πολιτικά έγιναν… διάσημοι. Σίγουρα οι συγκεκριμένοι θα δυσκολευτούν να επιτελέσουν το έργο τους ξανά με πολιτικά. Σίγουρα δεν θα μπορέσουν να λάβουν μέρος σε κάποια μυστική αποστολή για την πάταξη του κοινού ή του οργανωμένου εγκλήματος.
Ομως το θέμα δεν είναι μόνο αυτό, αν και είναι σοβαρό να βγαίνουν τέτοια στοιχεία ειδικά από ένα κόμμα που κόπτεται περί των προσωπικών δεδομένων. Είναι ακόμη βαθύτερο. Διότι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, εκμεταλλευόμενοι πιθανότατα την ιδιότητά τους, έπραξαν ακριβώς αυτό που στηλίτευαν.
Επραξαν, με έναν άλλο τρόπο αυτό που έπραξαν και οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Επιχείρησαν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους, ξεχνώντας κάτι βασικό. Οτι δεν είναι πλέον το κόμμα του 3 με 4%. Είναι το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.
Είναι το κόμμα που από την Κυριακή ζητά εκλογές για να έρθει στην εξουσία και να κυβερνήσει τη χώρα. Είναι το κόμμα που θέλει να σώσει τη χώρα από τη σημερινή… κακή κυβέρνηση.
Η Αξιωματική Αντιπολίτευση δεν κάνει…. χάπενινγκ για να παίζει στις τηλεοράσεις ή στο Διαδίκτυο. Δεν λειτουργεί ως κρατικό όργανο.
Με πράξεις όπως αυτή επιβεβαιώνει όσους λένε ότι οι όψιμοι αντεξουσιαστές γίνονται οι χειρότεροι εξουσιαστές. Διότι ο έλεγχος των αστυνομικών έρχεται να προστεθεί στα όσα οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ λένε για ειδικά δικαστήρια που θα στηθούν για τους σημερινούς υπουργούς λόγω των αποφάσεων που λαμβάνουν.
Είναι έτοιμοι να φορέσουν τη δικαστική τήβεννο όπως φαίνεται αλλά και τη στολή του αστυνομικού. Με αυτόν τον τρόπο θα κυβερνήσουν, αν ποτέ έρθει αυτή η ώρα;
Αντικαθιστώντας τις Αρχές; Το κράτος και τον τρόπο λειτουργίας του; Δηλαδή τι θα κάνουν αν οι πολίτες επιλέξουν να αναθέσουν κάποια στιγμή σε αυτούς την εξουσία; Θα κατεβαίνουν και θα ελέγχουν τα στοιχεία των αστυνομικών; Μήπως και των στρατιωτικών; Των πολιτών που κυκλοφορούν ίσως;
Πάντως είναι εκπληκτικό και το γεγονός πως ήξεραν ότι είναι αστυνομικοί. Πώς άραγε έγινε αυτό; Πώς έτυχε και δεν ήταν απλοί πολίτες;