Και ήρθε η ώρα των δανειστών να αναλάβουν τις ευθύνες τους έναντι των Ελλήνων, που έδειξαν πως πλέον είναι αξιόπιστοι.

Ολοι, χωρίς εξαιρέσεις, αναζητούσαν ή αναζητούσαμε τα αίτια αυτής της συμπεριφοράς. Και τελικά αυτό που αποκαλύφθηκε είναι ότι δεν ήταν έτοιμοι οι δανειστές μας.
Ισως και να μην περίμεναν πως θα αποφασιστούν σκληρά μέτρα. Ισως και να μην πίστευαν πως η τρικομματική κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά θα τηρούσε τις δεσμεύσεις που είχαν αναληφθεί.
Ισως θεωρούσαν βέβαιο ότι για μια ακόμη φορά η ελληνική πλευρά θα απέφευγε να σχεδιάσει μια συγκεκριμένη στρατηγική αντιμετώπισης της κρίσης… ποντάροντας στην Ανάπτυξη.
Γι’ αυτό ενδεχομένως φάνηκαν αυτοί απροετοίμαστοι. Οι δανειστές μας. Οι οποίοι πρέπει να τηρήσουν τις δικές τους δεσμεύσεις αλλά εμφανίζονται να θέτουν θέματα προς συζήτηση πριν προχωρήσουν στην απόφαση της εκταμίευσης της δόσης.
Και το κάνουν ενώ γνωρίζουν ότι η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Ηταν σαφής ο πρωθυπουργός κατά την ομιλία του στη διαδικασία ψήφισης του Προϋπολογισμού του 2013.
«Τώρα ήρθε η ώρα των δανειστών» είπε και τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι, αφού οι πρωτοβουλίες από την ελληνική πλευρά έχουν αναληφθεί. Εχουν δε αποφασιστεί και υπερψηφιστεί οι δεσμεύσεις που αναλάβαμε με το Μεσοπρόθεσμο.
Και ήρθε η ώρα των δανειστών να αναλάβουν τις ευθύνες τους έναντι των Ελλήνων, που έδειξαν πως πλέον είναι αξιόπιστοι.
Ηρθε ή ώρα να υπάρξει μια θετική εξέλιξη για την ελληνική οικονομία. Για την πραγματική οικονομία. Ηρθε η ώρα να υπάρξει ρευστότητα, να κινηθεί η αγορά, να επαναλειτουργήσουν οι επιχειρήσεις αλλά και να επαναλειτουργήσουν οι ίδιες οι τράπεζες.
Διότι δεν είναι δυνατόν ξαφνικά, και αφού κόντεψε να διαλυθεί και το πολιτικό σύστημα της χώρας, κάποιοι να σφυρίζουν αδιάφοροι. Και να εμφανίζονται… χαλαροί να συζητούν περί ανέμων και υδάτων.
Εκτός και αν έχουν άλλο στόχο. Να τον ξέρουμε όμως. Αυτή η… βαλίτσα δεν μπορεί να πάει μακριά. Στο κάτω – κάτω η Ελλάδα δεν επαιτεί. Για δανεικά πρόκειται, για την επιστροφή των οποίων ένας ολόκληρος λαός προχωρεί σε σκληρές, πολύ σκληρές θυσίες.
Θυσίες που δοκιμάζουν τα όρια της κοινωνικής συνοχής, για την οποία κόπτεται η Ευρωπαϊκή Ενωση ως θεσμός. Αποτελεί θεμέλιο λίθο της ύπαρξής της και όσοι κάνουν πως δεν το γνωρίζουν να είναι σίγουροι πως όταν σπάει ένας κρίκος καμία αλυσίδα δεν είναι σταθερή και δυνατή.                 

Τα φαινόμενα κοινωνικής και πολιτικής αποσύνθεσης είναι έντονα και χαρακτηριστικά.

Εάν δεν γίνουν τουλάχιστον αυτά σε χρόνους σύντομους και σωρευτικά, ώστε να συγκροτούν ένα αξιόπιστο συνολικό σχέδιο εξόδου της χώρας από την κρίση, η Ελλάδα θα πέσει θύμα της ύφεσης και της κοινωνικοπολιτικής αποσταθεροποίησης, με ό,τι σημαίνει και για μας και για την Ευρώπη.

Δυστυχώς, οι πρώτες αντιδράσεις των εταίρων - δανειστών μας δείχνουν να είναι «ανέτοιμοι» οικονομικά και πολιτικά για μια τόσο καθαρή πρωτοβουλία, που θα δημιουργούσε ένα θετικό «σοκ σωτηρίας» για την Ελλάδα. Οι ενδεχόμενες αμφισημίες και οι αναμενόμενες καθυστερήσεις θα απορυθμίσουν πλήρως τη χώρα. Αυτό πρέπει να γίνει απολύτως σαφές στους εταίρους - δανειστές.

Με τα «μέτρα και τον προϋπολογισμό στο χέρι» η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να διαπραγματευθεί σκληρά. Οχι να κάνει ό,τι έκανε με τα «μέτρα»...

Να δημιουργήσει συμμαχίες και να καταστήσει σαφές το κοινωνικοπολιτικό αδιέξοδο στο οποίο οδηγείται η χώρα και τις συνέπειες για την Ευρώπη. Ευτυχώς υπάρχουν πια πολλοί στην Ευρώπη που αντιλαμβάνονται την ανάγκη για μια ρεαλιστική λύση. Τα φαινόμενα κοινωνικής και πολιτικής αποσύνθεσης είναι έντονα και χαρακτηριστικά. Δεν αφορούν πλέον τις αδύναμες κοινωνικές ομάδες, αλλά κρίσιμες κοινωνικές κατηγορίες και του κρατικού μηχανισμού (δικαστές, Ενοπλες Δυνάμεις κ.λπ.) και της αγοράς (υγιείς επιχειρήσεις κ.ο.κ.).

Επιπλέον το «ξήλωμα» του ΠΑΣΟΚ, πέρα από την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης, θα ήταν λάθος να ερμηνευθεί ως ένα «χαρακτηριστικό» που αφορά μόνο το ΠΑΣΟΚ. Συνιστά ένα «πρώτο καμπανάκι» για το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. Μην αυταπατάται κανείς από την επιφανειακή «νηνεμία» στους κόλπους της ΝΔ.

Η υποτίμηση του «αναθεωρητικού μηνύματος» των πρόσφατων εκλογών και από την κυβέρνηση -παρά τις προγραμματικές δεσμεύσεις της- και από τους εταίρους - δανειστές μας ανοίγει δυστυχώς τον «ασκό του Αιόλου»...

Έχουμε σαλπάρει σε ένα δύσκολο ταξίδι χωρίς να γνωρίζουμε πού θα καταλήξουμε.

Κάποιες στιγμές τα τελευταία χρόνια, η εικόνα του πλοίου με τους αναξιοπαθούντες επιβάτες να ερίζουν μεταξύ τους, να μην έχουν ιδέα για το πού πάνε, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μεταφορά για το πώς τουλάχιστον κάποιοι εταίροι μας αντιμετωπίζουν την Ελλάδα: αναγκάζονται να μας βοηθήσουν, νομίζουν ότι το δικό μας πρόβλημα είναι μόνο δικό μας («η Ελλάδα είναι ιδιαίτερη περίπτωση», όπως έλεγαν), αλλά όσο το πρόβλημα της Ελλάδας δεν λύνεται με τρόπο που θα πείσει ότι η Ευρώπη προσέχει τους λαούς της, η ασθένεια θα μεταδίδεται, το πλοίο χωρίς προορισμό θα αντιπροσωπεύει την ίδια την Ευρώπη.
Είναι υπερβολικά αυτά, βέβαια, αλλά στην Ελλάδα σήμερα έχουμε σαλπάρει σε ένα δύσκολο ταξίδι χωρίς να γνωρίζουμε πού θα καταλήξουμε. Δεν αντιμετωπίζουμε ούτε πόλεμο, ούτε κατοχή, ούτε κάποια φυσική καταστροφή. Είμαστε αναγκασμένοι να αναμορφώσουμε το πολιτικό και οικονομικό μας σύστημα, σε αντάλλαγμα για δάνεια που θα συντηρήσουν κάπως την κοινωνία. Επειδή στη σημερινή εποχή υπάρχει αλληλεγγύη μεταξύ εθνών, οι εταίροι και δανειστές μας στην Ε.Ε. και το ΔΝΤ μας προσέφεραν βοήθεια πριν καταρρεύσουν τα τείχη μας. Το αντίτιμο, όμως, είναι να τα ρίξουμε μόνοι μας – με το επιχείρημα ότι με τα δικά τους χρήματα και τη δική τους βοήθεια θα τα χτίσουμε σε νέες, σταθερότερες βάσεις (ενώ θα αποπληρώνουμε τα χρέη).
Οι εταίροι μας βλέπουν τη βοήθεια που προσφέρουν και τη δυσκολία μας να την αξιοποιήσουμε γρήγορα και αποτελεσματικά· εμείς ζούμε το δράμα αυτών που πρέπει να αφοπλιστούν, να ταπεινωθούν και, την ώρα των μεγάλων στερήσεων, να χτίσουν την κοινωνία (τα τείχη τους) από την αρχή. Θέλει πολύ χρόνο και υπομονή για να συνέλθει η Ελλάδα, να αρχίσει να παράγει και να απεμπλέκεται από το χρέος.

Με αυτόν τον τρόπο θα κυβερνήσουν, αν ποτέ έρθει αυτή η ώρα;

Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, συνοδευόμενοι μάλιστα από κάποια μέλη κάποιας Επιτροπής του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, έκαναν λέει έλεγχο σε… αστυνομικούς.
Φορούσαν πολιτικά εκτελώντας υπηρεσία στο Κέντρο της Αθήνας και η ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έκανε… έλεγχο. Ολως τυχαίως υπήρχε και μια κάμερα και το βίντεο από τη σκηνή κυκλοφόρησε σε ιστοσελίδες. Υπήρξαν και φωτογραφίες των αστυνομικών με πολιτικά.
Κυκλοφόρησαν και αυτές. Και από αστυνομικοί με πολιτικά έγιναν… διάσημοι. Σίγουρα οι συγκεκριμένοι θα δυσκολευτούν να επιτελέσουν το έργο τους ξανά με πολιτικά. Σίγουρα δεν θα μπορέσουν να λάβουν μέρος σε κάποια μυστική αποστολή για την πάταξη του κοινού ή του οργανωμένου εγκλήματος.
Ομως το θέμα δεν είναι μόνο αυτό, αν και είναι σοβαρό να βγαίνουν τέτοια στοιχεία ειδικά από ένα κόμμα που κόπτεται περί των προσωπικών δεδομένων. Είναι ακόμη βαθύτερο. Διότι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, εκμεταλλευόμενοι πιθανότατα την ιδιότητά τους, έπραξαν ακριβώς αυτό που στηλίτευαν.
Επραξαν, με έναν άλλο τρόπο αυτό που έπραξαν και οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Επιχείρησαν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους, ξεχνώντας κάτι βασικό. Οτι δεν είναι πλέον το κόμμα του 3 με 4%. Είναι το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.
Είναι το κόμμα που από την Κυριακή ζητά εκλογές για να έρθει στην εξουσία και να κυβερνήσει τη χώρα. Είναι το κόμμα που θέλει να σώσει τη χώρα από τη σημερινή… κακή κυβέρνηση.
Η Αξιωματική Αντιπολίτευση δεν κάνει…. χάπενινγκ για να παίζει στις τηλεοράσεις ή στο Διαδίκτυο. Δεν λειτουργεί ως κρατικό όργανο.
Με πράξεις όπως αυτή επιβεβαιώνει όσους λένε ότι οι όψιμοι αντεξουσιαστές γίνονται οι χειρότεροι εξουσιαστές. Διότι ο έλεγχος των αστυνομικών έρχεται να προστεθεί στα όσα οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ λένε για ειδικά δικαστήρια που θα στηθούν για τους σημερινούς υπουργούς λόγω των αποφάσεων που λαμβάνουν.
Είναι έτοιμοι να φορέσουν τη δικαστική τήβεννο όπως φαίνεται αλλά και τη στολή του αστυνομικού. Με αυτόν τον τρόπο θα κυβερνήσουν, αν ποτέ έρθει αυτή η ώρα;
Αντικαθιστώντας τις Αρχές; Το κράτος και τον τρόπο λειτουργίας του; Δηλαδή τι θα κάνουν αν οι πολίτες επιλέξουν να αναθέσουν κάποια στιγμή σε αυτούς την εξουσία; Θα κατεβαίνουν και θα ελέγχουν τα στοιχεία των αστυνομικών; Μήπως και των στρατιωτικών; Των πολιτών που κυκλοφορούν ίσως;
Πάντως είναι εκπληκτικό και το γεγονός πως ήξεραν ότι είναι αστυνομικοί. Πώς άραγε έγινε αυτό; Πώς έτυχε και δεν ήταν απλοί πολίτες;

Δυστυχώς οι Ελληνες πολιτικοί δεν διάβασαν το μνημόνιο.

Δυστυχώς οι Ελληνες πολιτικοί δεν διάβασαν το μνημόνιο. Δεν το αξιολόγησαν και δεν το εφάρμοσαν. Αυτό που έκαναν ήταν να επιλέξουν μια άλλη πολιτική, αυτή που πάντα επέλεγαν. Αύξησαν το 2010 τις δαπάνες κατά 4,6 δισ. ευρώ! Αλλαξαν τρεις κυβερνήσεις μέσα σε έναν χρόνο. Εκαναν δύο φορές εκλογές. Επέβαλαν χαράτσια σε όλους, αύξησαν τους φόρους ασφυκτικά, διέλυσαν τον ιδιωτικό τομέα και διέκοψαν τη λειτουργία της οικονομίας.

Στοχοποίησαν όλους τους πολίτες με γενικεύσεις και οδήγησαν στην εκροή των καταθέσεων. Δεν πήραν ούτε ένα εξυγιαντικό διαρθρωτικό μέτρο. Δεν εφάρμοσαν καμία από τις εξυγιαντικές πολιτικές που πρότεινε η τρόικα και έτσι έφεραν την κατάσταση στο ναδίρ. Και φυσικά, αφού έφτασε εκεί το πράγμα, αναγκάζονται τώρα να κόψουν μισθούς και συντάξεις, κάτι που θα βυθίσει την οικονομία σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση.

Αυτά όμως είναι επιλογές των Ελλήνων πολιτικών. Αυτοί επέλεξαν αυτόν τον δρόμο, θέλοντας να κρατήσουν το «μαγαζί» τους, δηλαδή τη νομή του δημόσιου χρήματος και της εξουσίας.

Κανένας από αυτούς δεν λέει αλήθεια. Ούτε οι μνημονιακοί ούτε οι αντιμνημονιακοί. Οι πρώτοι κλαίνε και μαλλιοτραβιούνται σαν τις παρθένες επειδή είναι αναγκασμένοι να εφαρμόσουν μια πολιτική που δεν την πιστεύουν. Οι δεύτεροι υπόσχονται την ουτοπία.

Δεν βλέπουν την ώρα να αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας.

Ας αφήσουμε τον Λαφαζάνη και τα όσα αυτονόητα ομολόγησε κι ας πάμε στους άλλους. Σ' όλους εκείνους που με πρώτο τον Τσίπρα διατείνονται ότι είναι έτοιμοι και δεν βλέπουν την ώρα να αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας. Εχουν αναρωτηθεί κάτω από ποιες συνθήκες είναι δυνατό να γίνει αυτό που λένε ότι θέλουν κι επιδιώκουν;
Προφανώς δεν θα συμβεί αμέσως μετά την καταψήφιση των μέτρων την Τετάρτη το βράδυ. Θα χρειαστεί να παραιτηθεί η κυβέρνηση, να αποφασιστεί τι θα ακολουθήσει, να προκηρυχθούν πιθανότατα εκλογές, να μεσολαβήσει η προεκλογική περίοδος και να δούμε αν θα μπορέσει να σχηματιστεί κυβέρνηση ή θα χρειαστεί να ξαναψηφίσουμε. Και όσο θα συμβαίνουν αυτά, το κοινωνικό και το οικονομικό περιβάλλον θα βρίσκονται σε κατάσταση που όμοιά της μόνο όσοι κοντεύουν τα 100 θα έχουν γνωρίσει. Και θα δοθεί έτσι και η δυνατότητα στον Τσίπρα να πάρει επιτέλους μια ιδέα από Αργεντινή.
Αν τα πράγματα εξελιχθούν έτσι και οδηγηθούμε σε μια εκλογική αναμέτρηση ύστερα από ενάμιση μήνα κι αφού στο μεταξύ η χώρα έχει φτάσει ή και έχει υπερβεί τα όρια της όποιας οικονομικής και κοινωνικής αντοχής της, ποια θα είναι η επιχειρηματολογία με την οποία θα επιχειρήσουν ο Τσίπρας και η παρέα του να πείσουν τον ελληνικό λαό να τους εμπιστευτεί τις τύχες του. Οτι φταίει το Μνημόνιο και καλώς δεν ψηφίστηκαν από τη Βουλή τα μέτρα;
 Αν υπό τις συνθήκες που με βεβαιότητα θα προκύψουν θα είναι δυνατή η προβολή ενός τέτοιου ισχυρισμού. Φυσικά και δεν είναι ειδυλλιακές οι συνθήκες υπό τις οποίες ζούμε, αλλά ποιος είναι εκείνος που μπορεί να εγγυηθεί ότι αυτές που θα ακολουθήσουν δεν θα είναι κατά πολύ χειρότερες; Και, το κυριότερο, χωρίς την ελπίδα μιας καλύτερης μέρας.
 Φυσικά, να μη συμβεί, αλλά αν στη χειρότερη των περιπτώσεων κληθεί ο απλός πολίτης να αποδώσει ευθύνες για την κατάσταση την οποία θα βιώνει, δεν ξέρω αν η ψήφος του θα είναι περισσότερο καταδικαστική για εκείνους που τον οδήγησαν στη μνημονιακή πραγματικότητα ή για όσους τον εξωθήσουν στην κόλαση της χρεοκοπίας.

Λίγοι είναι αυτοί που προσπάθησαν να κρατήσουν ζωντανή τη χώρα.

Λίγοι είναι αυτοί που προσπάθησαν να  κρατήσουν ζωντανή τη χώρα. Οι περισσότεροι προσπάθησαν και προσπαθούν να κρατηθούν πεισματικά από τα ερείπια και το αποστεωμένο κέλυφος μιας άλλης εποχής που τους εξασφάλιζε προνόμια και πελατεία. Νομίζουν ότι με παλιά κόλπα θα αποφύγουν τη σύγκρουση με την πραγματικότητα και θα διασωθούν, έστω ως απολιθωμένα μνημεία. Φροντίζουν όπως πάντα για τον εαυτό τους και εγκαταλείπουν την κοινωνία στην τύχη της, η οποία, μετά το σοκ, την άρνηση και τον θυμό, γνωρίζει πλέον και αναγνωρίζει τα προβλήματα.

Αυτή η αποσβολωμένη και πολυτραυματισμένη κοινωνία στήριξε με στωικότητα και εγκαρτέρηση μια πλειοψηφία για να τη σώσει από τον γκρεμό και να την οδηγήσει σε ένα πιο ασφαλές και δημιουργικό μέλλον. Αλλά δεν υπάρχει σχέδιο να παρουσιαστεί στην κοινωνία ώστε αυτή να πεισθεί και να κινητοποιηθεί, να βγει στο προσκήνιο και να σωθεί. Την κρατούν στο σκοτάδι και την αγνοούν. Φροντίζουν ακόμη τις συντεχνίες και τους πελάτες τους. Η αντιπολίτευση είναι ανηλεώς ιδιοτελής ή ανίδεη, αλλά και η κυβερνητική πλειοψηφία, με ευθύνη κυρίως των μικρών εταίρων, χάθηκε στους βυζαντινισμούς της αναδιαπραγμάτευσης, της απαγκίστρωσης, των ανόητων κόκκινων γραμμών που χαράσσονταν με συμπαθητική μελάνη μόνο και μόνο για να διασώσει διαφανή και φτηνά προσχήματα. Αντί να ασχοληθεί με τη δική της στρατηγική για την ανάταξη της χώρας εξασφαλίζοντας γρήγορα τη χρηματοδότηση, βουλιάζει από τα τερτίπια, τις αγκυλώσεις και την ανευθυνότητα μικρών πολιτικών.