Δεν βλέπουν την ώρα να αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας.

Ας αφήσουμε τον Λαφαζάνη και τα όσα αυτονόητα ομολόγησε κι ας πάμε στους άλλους. Σ' όλους εκείνους που με πρώτο τον Τσίπρα διατείνονται ότι είναι έτοιμοι και δεν βλέπουν την ώρα να αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας. Εχουν αναρωτηθεί κάτω από ποιες συνθήκες είναι δυνατό να γίνει αυτό που λένε ότι θέλουν κι επιδιώκουν;
Προφανώς δεν θα συμβεί αμέσως μετά την καταψήφιση των μέτρων την Τετάρτη το βράδυ. Θα χρειαστεί να παραιτηθεί η κυβέρνηση, να αποφασιστεί τι θα ακολουθήσει, να προκηρυχθούν πιθανότατα εκλογές, να μεσολαβήσει η προεκλογική περίοδος και να δούμε αν θα μπορέσει να σχηματιστεί κυβέρνηση ή θα χρειαστεί να ξαναψηφίσουμε. Και όσο θα συμβαίνουν αυτά, το κοινωνικό και το οικονομικό περιβάλλον θα βρίσκονται σε κατάσταση που όμοιά της μόνο όσοι κοντεύουν τα 100 θα έχουν γνωρίσει. Και θα δοθεί έτσι και η δυνατότητα στον Τσίπρα να πάρει επιτέλους μια ιδέα από Αργεντινή.
Αν τα πράγματα εξελιχθούν έτσι και οδηγηθούμε σε μια εκλογική αναμέτρηση ύστερα από ενάμιση μήνα κι αφού στο μεταξύ η χώρα έχει φτάσει ή και έχει υπερβεί τα όρια της όποιας οικονομικής και κοινωνικής αντοχής της, ποια θα είναι η επιχειρηματολογία με την οποία θα επιχειρήσουν ο Τσίπρας και η παρέα του να πείσουν τον ελληνικό λαό να τους εμπιστευτεί τις τύχες του. Οτι φταίει το Μνημόνιο και καλώς δεν ψηφίστηκαν από τη Βουλή τα μέτρα;
 Αν υπό τις συνθήκες που με βεβαιότητα θα προκύψουν θα είναι δυνατή η προβολή ενός τέτοιου ισχυρισμού. Φυσικά και δεν είναι ειδυλλιακές οι συνθήκες υπό τις οποίες ζούμε, αλλά ποιος είναι εκείνος που μπορεί να εγγυηθεί ότι αυτές που θα ακολουθήσουν δεν θα είναι κατά πολύ χειρότερες; Και, το κυριότερο, χωρίς την ελπίδα μιας καλύτερης μέρας.
 Φυσικά, να μη συμβεί, αλλά αν στη χειρότερη των περιπτώσεων κληθεί ο απλός πολίτης να αποδώσει ευθύνες για την κατάσταση την οποία θα βιώνει, δεν ξέρω αν η ψήφος του θα είναι περισσότερο καταδικαστική για εκείνους που τον οδήγησαν στη μνημονιακή πραγματικότητα ή για όσους τον εξωθήσουν στην κόλαση της χρεοκοπίας.

Λίγοι είναι αυτοί που προσπάθησαν να κρατήσουν ζωντανή τη χώρα.

Λίγοι είναι αυτοί που προσπάθησαν να  κρατήσουν ζωντανή τη χώρα. Οι περισσότεροι προσπάθησαν και προσπαθούν να κρατηθούν πεισματικά από τα ερείπια και το αποστεωμένο κέλυφος μιας άλλης εποχής που τους εξασφάλιζε προνόμια και πελατεία. Νομίζουν ότι με παλιά κόλπα θα αποφύγουν τη σύγκρουση με την πραγματικότητα και θα διασωθούν, έστω ως απολιθωμένα μνημεία. Φροντίζουν όπως πάντα για τον εαυτό τους και εγκαταλείπουν την κοινωνία στην τύχη της, η οποία, μετά το σοκ, την άρνηση και τον θυμό, γνωρίζει πλέον και αναγνωρίζει τα προβλήματα.

Αυτή η αποσβολωμένη και πολυτραυματισμένη κοινωνία στήριξε με στωικότητα και εγκαρτέρηση μια πλειοψηφία για να τη σώσει από τον γκρεμό και να την οδηγήσει σε ένα πιο ασφαλές και δημιουργικό μέλλον. Αλλά δεν υπάρχει σχέδιο να παρουσιαστεί στην κοινωνία ώστε αυτή να πεισθεί και να κινητοποιηθεί, να βγει στο προσκήνιο και να σωθεί. Την κρατούν στο σκοτάδι και την αγνοούν. Φροντίζουν ακόμη τις συντεχνίες και τους πελάτες τους. Η αντιπολίτευση είναι ανηλεώς ιδιοτελής ή ανίδεη, αλλά και η κυβερνητική πλειοψηφία, με ευθύνη κυρίως των μικρών εταίρων, χάθηκε στους βυζαντινισμούς της αναδιαπραγμάτευσης, της απαγκίστρωσης, των ανόητων κόκκινων γραμμών που χαράσσονταν με συμπαθητική μελάνη μόνο και μόνο για να διασώσει διαφανή και φτηνά προσχήματα. Αντί να ασχοληθεί με τη δική της στρατηγική για την ανάταξη της χώρας εξασφαλίζοντας γρήγορα τη χρηματοδότηση, βουλιάζει από τα τερτίπια, τις αγκυλώσεις και την ανευθυνότητα μικρών πολιτικών.

Ο χρόνος της κλεψύδρας όμως τελειώνει και πρέπει να αποφασίσουμε πιο δρόμο θα διαλέξουμε.

Τρία χρόνια μετά την ανώμαλη προσγείωση στη πραγματικότητα, η ελληνική κοινωνία δεν έχει όραμα και προσανατολισμό. Ο χρόνος της κλεψύδρας όμως τελειώνει και πρέπει να αποφασίσουμε πιο δρόμο θα διαλέξουμε. Οι επιλογές είναι ελάχιστες, είτε βαδίζουμε στο ευρώ, μέσα σε ένα ασφυκτικό δημοσιονομικό περιβάλλον, αναδιαρθρώνοντας εκ βάθρων το κράτος και εκμεταλλευόμενοι κάθε ευκαιρία που θα μας δοθεί για βελτίωση της θέσης μας από τις διεθνείς συγκυρίες, είτε επιστρέφουμε στη δραχμή σε ένα λιγότερο ασφυκτικό δημοσιονομικό περιβάλλον εν μέσω διεθνούς απομόνωσης αναλαμβάνοντας ταυτοχρόνως και τους κινδύνους και τις συνέπειες αυτής της πράξης.
Όσοι υπόσχονται άλλες επιλογές με διαδρομές λιγότερο δύσβατες συμπλέουν με τη μνημειώδη ατάκα «λεφτά υπάρχουν» αλλά τα έχουν οι δανειστές μας όπως αποδείχθηκε. Εφόσον επιλέξουμε την διαδρομή εντός του ευρώ θα πρέπει τάχιστα να προχωρήσουμε σε αναδόμηση της κοινωνίας κόβοντας, κομματικούς δεσμούς εξουσίας – δημόσιας διοίκησης, επαναπροσδιορίζοντας τις προτεραιότητες της κοινωνίας, και έννοιες όπως δημόσιο αγαθό, δικαιοσύνη, αξιοκρατία, πρόνοια που στο παρελθόν τόσο βάναυσα κακοποιήθηκαν και διαστρεβλώθηκαν. Δυστυχώς η εντύπωση που δίνεται είναι ότι η κοινωνία μας δεν μπορεί ακόμη να αντιμετωπίσει τα αδιέξοδά της αποτελεσματικά και οι συνέπειες είναι περισσότερο από εμφανείς, από τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, από τον τρόπο δημοκρατικής της έκφρασης, από την νοοτροπία που έχει αναπτύξει και την αντίδρασή της σε κάθε προσπάθεια ένταξης σε ένα οργανωμένο κοινωνικό σύνολο.

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

 Oι ιδεολογίες έχουν ξοφλήσει και οι πολίτες ψηφίζουν καθαρά με βάση τα συμφέροντα της κοινωνικης και επαγγελματικής τους τάξης.
 H πραγματική πόλωση είναι μεταξύ Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα καθως ο ιδιωτικος τομεας συστηματικα πληρωνει τις αμαρτιες του Δημοσιου , ο οποιος με μαγικους τροπους συντηρειται ατρωτος.
 Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Υπάρχουν πολίτες, επαγγέλματα, τομείς, επιχειρήσεις που πληρώνουν φόρους, έχουν κοινωνική συνείδηση, δραστηριοποιούνται με παραγωγικό και δημιουργικό τρόπο και έχουν όραμα και άποψη για το μέλλον.
Υπάρχουν αντίστοιχα πολίτες, τομείς, επιχειρήσεις, που φοροδιαφεύγουν συστηματικά και εν γνώσει όλων μας, που δεν παράγουν τίποτα παρά κερδοσκοπούν και παρασιτούν μέσω δαιδαλωδων νομικών πλαισίων, καταβροχθίζοντας συστηματικά το δημόσιο χρήμα και καταδικάζοντας όλους μας σε εξαθλιωμένες υπηρεσίες υγείας, μισθούς και συντάξεις πείνας και απηρχαιωμένους μηχανισμούς εκπαίδευσης.
 Οι επικείμενες εκλογές είναι ένα τελειο και απελπιστικό αδιέξοδο. Είτε θα επικρατήσουν οι ένοχοι για τη σημερινή κατάντια της χώρας του ευρω, είτε θα αναδειχθούν οι εν δυνάμει ένοχοι για την επακόλουθη Ελλάδα της δραχμής.

Ας μην λησμονούμε ότι στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν καταφύγει τα πιο παρασιτικά και αναχρονιστικά στρωματα της Ελληνικής Κοινωνίας, που δικαιολογημένα νοσταλγούν το βολικό παρελθόν τους.

Ημέρα με την ημέρα η Ελλάδα χάνει και χάνεται.

Ημέρα με την ημέρα η Ελλάδα χάνει και χάνεται. Το όνομά της τείνει να γίνει διεθνώς συνώνυμο της αποτυχίας και η εξάρτησή της από τους εταίρους και δανειστές πολλαπλασιάζεται. Οι απαιτήσεις τους αυξάνονται διαρκώς, εξουθενώνοντας τόσο τις κυβερνήσεις, όσο και τα κόμματα που τις στηρίζουν.

Ήδη από το 2009 και εντεύθεν έχουν ξοδευτεί δύο κυβερνήσεις και η τρίτη, η σημερινή, δοκιμάζεται πολλαπλώς. Ακόμη και αν καταφέρει να ψηφίσει τα μέτρα θα πρέπει να βρει τρόπο να ανανεωθεί στο μέγιστο βαθμό, ώστε ενισχυμένη να καταφέρει να επιτελέσει, έστω υποτυπωδώς, το επίπονο έργο της εφαρμογής αυτών. Κακά τα ψέματα μετά την τελευταία ψηφοφορία για τις αποκρατικοποιήσεις και την επερχόμενη για τα μέτρα του νέου μνημονίου το ελληνικό πολιτικό σύστημα θα βγει ακόμη περισσότερο τραυματισμένο.

Η ενότητα του ΠαΣοΚ έχει διαρραγεί,σε λίγο τμήματά του θα αποτελούν συνιστώσες άλλων κομμάτων, η ΔΗΜΑΡ με τις επιλογές της κινδυνεύει να έχει την τύχη του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού και η Νέα Δημοκρατία παρά τη φαινομενική αταραξία της κατατρώγεται από διαβρωτικές αμφισβητήσεις και από το πολλά λοξοκοιτάσματα των βουλευτών της. Τώρα ζούμε το δράμα του Βαγγέλη και σε λίγο πιθανώς να ζήσουμε εκείνο του Φώτη. 

Αλλά και ο χώρος της αντιπολίτευσης, μείζονος και ελάσσονος, δεν περνά τις καλύτερες των ημερών της. Στον ΣΥΡΙΖΑ, οι πιο γνωστικοί, τρέμουν με την ιδέα ανάληψης της εξουσίας στην παρούσα φάση. Σε καμία περίπτωση δεν θέλουν να είναι αυτοί οι διαχειριστές της κρίσης. 

Για τον Σαμαρά τα δυσκολότερα τώρα αρχίζουν.

Δίκιο είχε ο Σαμαράς που έκρινε ότι η διαπραγμάτευση κάποια στιγμή έπρεπε να τελειώσει. Δεν γίνεται, όμως, να τελειώνει χωρίς να έχει προηγηθεί μια συνεννόηση με τους εταίρους του στην κυβέρνηση ή έστω μια ενημέρωσή τους. Αρα δίκιο έχουν και ο Βενιζέλος με τον Κουβέλη να διαμαρτύρονται. Στις σωστές συνεργασίες δεν επιτρέπονται αιφνιδιασμοί και μονομερείς πρωτοβουλίες.
Είναι προφανές ότι ο Σαμαράς επιχείρησε να κάνει την κίνηση που δεν έκανε ο Γ. Παπανδρέου με το πρώτο Μνημόνιο. Προκαλεί όποιους και όσους το τολμάνε να επωμισθούν την ευθύνη της απόρριψής του, με ό,τι θα συνεπάγεται αυτό. Αλλά με μία πολύ σημαντική διαφορά ανάμεσα στο τότε και στο τώρα.
Τότε η πρόκληση θα στρεφόταν προς ένα κόμμα που είχε κρατήσει αρνητική στάση σε σχέση με την προωθούμενη συμφωνία, ενώ τώρα στρέφεται εναντίον κομμάτων τα οποία συμμετέχουν στην κυβέρνηση και εναντίον πολιτικών αρχηγών που μέχρι πριν από μερικά 24ωρα συσκέπτονταν με τον πρωθυπουργό για την πορεία της διαπραγμάτευσης.
Αυτά είναι τα συν και τα πλην της χθεσινής πρωτοβουλίας του Σαμαρά. Αρα το κεφάλαιο αυτό έκλεισε και μένει να δούμε πώς θα εξελιχθεί η τελευταία πράξη, όταν η συμφωνία έρθει για κύρωση στη Βουλή. Αλλά το παιχνίδι για την κυβέρνηση παραμένει ανοιχτό. Κι εκείνα που θα πρέπει να επιδιωχθεί να κερδηθούν δεν έχουν καμία σχέση με την τρόικα. Είναι όλα εκείνα που μόνο αν διασφαλιστούν κι ανοίξουν τον δρόμο για την ανάπτυξη, θα δικαιολογήσουν και τις νέες αλλά και τις προηγούμενες θυσίες. Για τον Σαμαρά τα δυσκολότερα τώρα αρχίζουν.

Τι να πεις και τι να 'μολογήσεις έπειτα από τόσους μήνες διαβουλεύσεων.

Τι να πεις και τι να 'μολογήσεις έπειτα από τόσους μήνες διαβουλεύσεων. Κοντεύει να βγει ο Οκτώβριος και συμφωνία δεν έχουμε. Μπαίνουμε οσονούπω στο Νοέμβριο και το θρίλερ διατηρείται ενεργό.

Μόνο που προκαλεί διαφορετικά συναισθήματα. Όσοι έχουν απλωμένο τραχανά, ''τρέχουν'' επιχειρήσεις, απασχολούν εργαζόμενους και φροντίζουν παραγωγικές μονάδες καίγονται στην κυριολεξία και όσο περνά ο καιρός κατακυριεύονται από αισθήματα απώλειας και απόγνωσης. Το ίδιο συμβαίνει και με τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι  βλέπουν τις επιχειρήσεις όπου εργάζονται να πνίγονται από τα φέσια και την έλλειψη πιστώσεων.

Οι υπόλοιποι, όσοι κινούνται στη ζώνη του κράτους, κυριαρχούνται από αισθήματα βαρεμάρας, απάθειας και μοιρολατρίας. Δεν έχουν τίποτε να περιμένουν και απλώς παρακολουθούν τον υπουργό Οικονομικών, τη ΔΗΜΑΡ και την τρόικα να καταπίνουν την κάμηλο και να διυλίζουν τον κώνωπα.