Κι αν δεν προκύψει από όλους εμάς η λύση, από πού να την περιμένουμε;

Στο μυαλό των «αντιπάλων» μας είμαστε όλοι απατεώνες, κλέφτες, διεφθαρμένοι, τεμπέληδες και άχρηστοι, που όλα τα προηγούμενα χρόνια ζούσαμε τον μύθο του τζίτζικα ή του τσιμπουριού που τρέφονταν με το αίμα (τα λεφτά) των μυρμηγκιών της Ευρώπης! Δεν κάνουν διακρίσεις. Τους είναι αδιανόητο πως σε οιαδήποτε κοινωνία υπάρχουν κάποιοι λίγοι απατεώνες και διεφθαρμένοι, αλλά η πλατιά μάζα -από τον εργάτη, τον αγρότη έως τον δάσκαλο και τον επιστήμονα- δουλεύει για τον επιούσιο, πληρώνει τους φόρους και τις υποχρεώσεις της και στερείται για να αποταμιεύσει πέντε δεκάρες για τη δύσκολη στιγμή ή για να βοηθήσει τα παιδιά της. Εκεί που φταίξαμε συλλογικά και πρέπει να μας καταλογιστεί είναι οι επιλογές μας στους πολιτικούς που μας κυβερνούν τα τελευταία 30-40 χρόνια. Λες και πάσχουμε από μια συλλογική εμμονή στους ίδιους και τους ίδιους, παρότι όλοι έχουμε καταλάβει πλέον ότι αυτοί είναι οι βασικοί υπεύθυνοι της κατάντιας μας. Και είναι μάλιστα προκλητικοί ακόμα και τώρα. Ο ένας διδάσκει στο Χάρβαρντ (αλήθεια, οι φοιτητές του βρίσκουν κανένα ενδιαφέρον γι’ αυτά που τους λέει; Σε τι θα τους φανούν χρήσιμα;), ο άλλος γράφει τις σοφίες του για τον «Τιτανικό» σε βιβλίο, ψάχνοντας παράλληλα κάποιον διεθνή οργανισμό που θα τον ανταμείψει για τις υπηρεσίες του, ο τρίτος στο απυρόβλητο της Ραφήνας καλλιεργεί το έδαφος για την επάνοδό του ως σωτήρα, τους περισσότερους βουλευτές τούς ξέρασε η αλλαγή συσχετισμού δυνάμεων στις παχυλές συντάξεις ή στις δημόσιες θέσεις που είχαν αγκαζαρισμένες από πριν, ενώ τη θέση τους παίρνουν νέα φιντάνια της Αριστεράς και της Ακροδεξιάς που θέλουν και αυτά με τη σειρά τους να μας σώσουν. Από τι άραγε;

Και όλοι εμείς καθόμαστε, τους κοιτάμε και τους ακούμε με μια ανησυχητική απάθεια και μάλιστα συνεχίζουμε να παίρνουμε το μέρος πότε του ενός πότε του άλλου, καθοδηγούμενοι από ένα συλλογικό ακαταλόγιστο. Κι αν δεν προκύψει από όλους εμάς η λύση, από πού να την περιμένουμε; Από τους εξωγήινους εκδικητές τιμωρούς;

Τα επώδυνα νέα μέτρα πλήττουν δικαίους και αδίκους ...

Τα επώδυνα νέα μέτρα πλήττουν δικαίους και αδίκους αλλά αν είναι με αυτά να σωθεί ο τόπος, οι πολίτες μοιάζει να δίνουν μια ευκαιρία για να συμβεί. Ο χρόνος έχει τελειώσει προ πολλού και η πίεση έχει ξεπεράσει τα όρια ασφαλείας, γι΄ αυτό ό,τι είναι να γίνει πρέπει να γίνει τώρα για να μη δοκιμασθεί άλλο η υπομονή κανενός. Τις επόμενες ημέρες οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα αλλά και οι αναμενόμενες επαφές του πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, με τους ισχυρούς της Ευρώπης πρέπει να οδηγήσουν σε ένα συνολικό αποτέλεσμα που θα αντιμετωπίζει οριστικώς το ελληνικό πρόβλημα. Αν πάλι χαθούμε σε ταλαντεύσεις και μακρόσυρτες διαδικασίες με νέες αβεβαιότητες και θολό τοπίο, κινδυνεύουμε με χάος.
Στον βαθμό που η χώρα κάνει το καθήκον της οφείλουν και οι εταίροι να ανταποκριθούν στις δικές τους ευθύνες καθώς ανέλαβαν τον ρόλο του... παιδονόμου και επιτηρητή. Αν δεν υπάρξει ελπίδα στην κοινωνία για αντιστροφή της πορείας κατα­στροφής με χειροπιαστές αποδείξεις τότε κανείς δεν ξέρει πού θα φθάσουμε. Η πολιτική ηγεσία τουλάχιστον των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση δείχνει να αντιλαμβάνεται το οριακό του πράγματος και να αποδέχεται τον? σταυρό του μαρτυρίου στο μέτρο που την αφορά, αλλά δυστυχώς αυτό δεν αρκεί.
Οι ξένοι που τώρα πια γνωρίζουν τα πάντα για την Ελλάδα είναι καιρός να αντιληφθούν ότι το καζάνι που βράζει δεν αντέχει άλλο και πρέπει να ενεργήσουν τάχιστα όχι από συμπάθεια προς τη χώρα μας αλλά και από ένστικτο αυτοσυντήρησης. Αν υπάρξει έκρηξη θα σκορπίσει τη συμφορά προς πάσα κατεύθυνση εντός και εκτός συνόρων . Η Ευρώπη ξόδεψε χρόνο και πολύ χρήμα για να φθάσουμε έως εδώ και θα ήταν πολι­τι­κό λάθος να χαθεί η ευκαιρία τώρα.

Η χώρα καταστρέφεται όλο και ταχύτερα.

Το πρόβλημα για την Ελλάδα όμως δεν είναι πλέον μόνο η στάση των εταίρων. Η χώρα καταστρέφεται όλο και ταχύτερα. Το Κράτος αποδομείται, η οικονομία υφίσταται ζημίες που αντιστοιχούν σε πολεμική σύρραξη, η κοινωνία πληγώνεται ανεπανόρθωτα και η πολιτική τάξη που διαχειρίζεται τα πράγματα απονομιμοποιείται κάθε μέρα και περισσότερο.

Η κυβερνητική τακτική στηρίζεται στο σκεπτικό ότι με βάση τις ισορροπίες στην Ευρωζώνη, οι επιλογές είναι εξαιρετικά περιορισμένες και δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να υπακούσουμε στις απαιτήσεις των δανειστών για να “ευεργετηθούμε” με περαιτέρω στήριξη. Επιμένουν στην τακτική αυτή, παρόλο που αποτυγχάνει συνεχώς τα τελευταία χρόνια καθώς το μόνο αποτέλεσμα είναι να βυθίζεται η χώρα βαθύτερα στο πρόβλημα.

Κάθε φορά αποδεικνύεται ότι η Ευρώπη δεν έχει σχέδιο και ότι η σπασμωδική εφαρμογή αποτυχημένων συνταγών απλώς επιδεινώνει το πρόβλημα και αυξάνει το κόστος της λύσης (αν υποθέσουμε ότι δεν έχουμε ακόμη περάσει το σημείο όπου το πρόβλημα γίνεται άλυτο).

Στο ίδιο αδιέξοδο έχει μπει πλέον και η Ισπανία, όπου η κυβέρνηση παρουσίασε ένα πρόγραμμα μεγάλων περικοπών, την ώρα που οι πολίτες είναι στους δρόμους και η περιφέρεια της Καταλονίας απειλεί να αποσχιστεί.

Στην Ελλάδα, το μόνο βέβαιο με τα νέα μέτρα που συμφώνησαν οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί είναι ότι η οικονομία θα παραμείνει σε βαθιά ύφεση και το επόμενο έτος .

Η αφαίρεση εισοδημάτων από τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα θα πλήξει περαιτέρω την κατανάλωση και θα παρατείνει το καθεστώς ασφυξίας της οικονομίας. Στην ίδια κατεύθυνση θα λειτουργήσει και η φορολογική επιδρομή, χωρίς να αντιμετωπίζει το πρόβλημα των εσόδων, αφού παρατηρείται ήδη ότι με τις νέες φορολογίες αυξάνονται οι ανείσπρακτες οφειλές προς το Δημόσιο.

Οι παρεμβάσεις εκτός από το ότι είναι ατελέσφορες, ενισχύουν το αίσθημα της αδικίας. Ακόμα και οι αλλαγές στη φορολογία που κυοφορούνται σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν διαρρεύσει, θα κάνουν ακόμα πιο άδικο το σύστημα, καθώς θα αφαιρέσουν φόρο από τα υψηλά εισοδήματα για να τον μεταφέρουν στα χαμηλότερα!

Η πορεία βαθύτερα στο αδιέξοδο είναι δεδομένη, ακόμα και εάν δοθεί η περίφημη επιμήκυνση για την εφαρμογή των μέτρων, όπως λέει το “καλό σενάριο”.

Δυστυχώς, ακόμα και το καλό σενάριο είναι ένας εφιάλτης.

Γνωρίζουν πως ο κόσμος δεν αντέχει.

Στην Αθήνα ο πρωθυπουργός αλλά και οι δύο αρχηγοί που στηρίζουν την κυβέρνηση προσπαθούν να κλείσουν τα μέτρα των 11,5 δισ. ευρώ κρατώντας κάποιες κόκκινες γραμμές. Διότι γνωρίζουν πως ο κόσμος δεν αντέχει. Κατανοούν τη δύσκολη θέση των πολιτών. Αν κάποιος υποστηρίζει το αντίθετο μάλλον πέφτει έξω.
Είναι βέβαιο πως γνωρίζουν την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Δύσκολα μπορεί να σκεφτεί κάποιος πως το κάνουν γιατί δεν θέλουν να πάνε κόντρα στους εταίρους – δανειστές. Δύσκολο τουλάχιστον να το χωνέψει κάποιος. Είναι βέβαιο άλλωστε πως το πολιτικό κόστος που υφίστανται από αυτές τις αποφάσεις είναι δυσβάστακτο. Το συμπέρασμα που προκύπτει, φυσικά όχι για όλους, είναι ότι εδώ που έχουμε φτάσει δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Πώς άλλωστε να εξηγηθεί για παράδειγμα η στάση του κ. Φ. Κουβέλη. Κάλλιστα θα μπορούσε να πει δεν συζητώ. Και να επιχειρήσει την πολιτική εκμετάλλευση της θέσης αυτής. Το ίδιο και ο Β. Βενιζέλος.
Έστω και αν δυσκολεύεται λόγω της θητείας του στην κυβέρνηση ΓΑΠ και των αποφάσεων που έλαβε και ο ίδιος ως πρώην υπουργός Οικονομικών. Οπότε θα επανέλθουμε σε ένα ερώτημα που έχουμε ξαναθέσει. Έχουν τρελαθεί και θέλουν να βάλουν εναντίον τους πολίτες. Δεν θέλουν να συνεχίσουν την καριέρα τους στην πολιτική; Δεν γνωρίζουν πως αν αποτύχουν ή αν συμβεί κάτι απρόβλεπτο θα έχουν σοβαρό πρόβλημα; Το γνωρίζουν. Αυτό είναι βέβαιο. Το γνωρίζουν και μάλιστα καλά. Όμως τότε τι συμβαίνει; Είναι απλό, ξέρουν πως αν δεν υλοποιήσουν βήμα βήμα τη στρατηγική που έχουν χαράξει δεν μπορούν στη συνέχεια να διαπραγματευτούν.
Πλέον το βλέπουν μέσα από τις κινήσεις που εξελίσσονται στο εξωτερικό. Βλέπουν και τον… τσακωμό ΔΝΤ και Ε.Ε. Βλέπουν πως αν καθυστερήσουν κι άλλο το παιχνίδι θα χαθεί. Ήδη ξένοι οίκοι άρχισαν να ομιλούν και πάλι περί πτώχευσης της Ελλάδας. Την ώρα μάλιστα που είχαν αρχίσει να κινούνται όλα προς μια θετική κατεύθυνση. Ουσιαστικά τα παίζουν όλα για όλα. Επενδύουν στο μέλλον. Διαφορετικά δεν εξηγείται η στάση τους. Πολύ δε περισσότερο του πρωθυπουργού, ο οποίος έχει όπως έχουμε κατ’ επανάληψη τονίσει, την πλήρη εικόνα. Αυτά βέβαια δεν αναιρούν το δυσβάστακτο βάρος που καλείται να σηκώσει ο ελληνικός λαός. Δυσβάστακτο στην κυριολεξία. Χωρίς να μπορεί με κανένα τρόπο να ωραιοποιηθεί. Και αυτό πρέπει να το σεβαστούν όλοι. Και να σκύψουν τουλάχιστον πάνω από τις ευπαθείς ομάδες.                 

Μπορεί άραγε το παρόν πολιτικό προσωπικό να διασώσει τη χώρα;

Τα πράγματα στη χώρα από το 2009 και εντεύθεν κινούνται εντός ενός διαιωνιζόμενου φαύλου κύκλου.

Στην αρχή η οικονομική κρίση εκδηλώθηκε με την εκτίναξη των ελλειμμάτων, γρήγορα εξελίχθηκε σε κρίση χρέους και όταν επιχειρήθηκε η αντιμετώπισή της μετατράπηκε σε κρίση πολιτική.

Έκτοτε παρακολουθούμε την αυτή αλληλουχία γεγονότων.

Η κυβέρνηση, η όποια κυβέρνηση, λαμβάνει μέτρα προκειμένου να ελέγξει τα ελλείμματα προκειμένου να διευκολύνει τον έλεγχο των χρεών. Τα μέτρα είτε είναι λειψά, είτε δεν εφαρμόζονται αποτελεσματικά, η κρίση χρέους δεν ελέγχεται και οι φορείς της πολιτικής κλονίζονται, οι κυβερνήσεις αποδυναμώνονται, υποχωρούν και πέφτουν.

Συμβαίνει δε κάθε φορά, όποτε βρισκόμαστε σε κρίσιμη καμπή, σε χρόνο μεγάλων επιλογών και κρίσιμων αποφάσεων η όποια προσπάθεια να προδίδεται από την πολιτική.

Το ίδιο πάει να συμβεί και τώρα. Στην πιο κρίσιμη στιγμή, την ώρα που η κυβέρνηση καλείται να κάνει το αποφασιστικό βήμα, πλήττεται εκ των έσω.

Το φθινόπωρο του 2011 ήταν οι εκδηλώσεις των πολιτών που οδήγησαν τον Παπανδρέου στο απονενοημένο διάβημα του δημοψηφίσματος.

Την άνοιξη του 2012 ήταν οι ανταγωνισμοί των κομμάτων που εμπόδισαν την ολοκλήρωση των προσπαθειών της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Και τώρα είναι τα σκάνδαλα που αναδεικνύονται και έρχονται παραμονές των μεγάλων αποφάσεων να θέσουν εμπόδια και πιθανώς να τις εμποδίσουν.

Είναι δυστυχώς πέραν των άλλων και η ενοχική στάση της πολιτικής, που εμποδίζει την αντιμετώπιση εδώ και τρία χρόνια της κρίσης.

Με αποτέλεσμα ευλόγως να τίθεται το ερώτημα: Μπορεί άραγε το παρόν πολιτικό προσωπικό να διασώσει τη χώρα;

Η απάντηση δεν είναι απλή, ούτε αυτονόητη. Ωστόσο τα γεγονότα μαρτυρούν αδυναμία. Αν όντως αυτή είναι αποτέλεσμα συναισθημάτων ενοχής τότε το αδιέξοδο είναι μπροστά και η λύση δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική, έστω κι αν απαιτήσει την αντικατάσταση των πάντων.

Ο κόσμος έχει απελπιστεί, έχει κουραστεί βράζει στο ζουμί του, προσπαθεί να βρει τρόπους για να ζεσταθεί το χειμώνα που έρχεται...

Το κοινωνικό κλίμα βράζει πλην όμως στην κυβέρνηση δεν φαίνεται να ανησυχούν ότι προς το παρόν αυτό θα πυροδοτήσει μεγάλες διαδηλώσεις.
Άλλωστε το μηντιακό σύστημα που περιβάλλει την κυβέρνηση έχει εργαστεί σκληρά τις τελευταίες εβδομάδες εξαπολύοντας στοχευμένα τις επιθέσεις του:
τόσο προς την αριστερά εν γένει, κάνοντας διαχείριση της ανόδου της Χρυσής Αυγής, με την περιβόητη «θεωρία των άκρων», τα οποία άκρα απειλούν το «άμωμο» προοδευτικό κέντρο, όσο και προς διάφορες κοινωνικές κι επαγγελματικές ομάδες που στοχοποιούνται ως φοροδιαφεύγοντες, απατεώνες, υπεράριθμοι, κ.λπ.
Την ίδια ώρα τα διάφορα όπλα που έχει ο κόσμος για να αντιδράσει, πότε ως εργαζόμενος που υπερασπίζεται εργασιακά του δικαιώματα, πότε ως πολίτης που υπερασπίζεται κοινωνικά δικαιώματα, αποτελούν μονίμως αντικείμενο συντονισμένης επικοινωνιακής επίθεσης:
Οι κλαδικές απεργίες έχουν επίσης κατασυκοφαντηθεί στο βαθμό που για το κυρίαρχο πολιτικό μπλοκ θεωρούνται σχεδόν εξορισμού παράνομες και παρεμπόδιση «του δικαιώματος στην εργασία» την οποία βεβαίως έχουν θεσμικά ευτελίσει σε βαθμό αδιανόητο μέχρι πριν δυο τρία χρόνια. Κάθε κινητοποίηση στοχοποιείται πλέον ως εξτρεμισμός που απειλεί υποτίθεται τη δημοκρατία, την τάξη και την ασφάλεια.
Μ’ αυτά και μ’αυτά ο κόσμος έχει απελπιστεί, έχει κουραστεί βράζει στο ζουμί του, προσπαθεί να βρει τρόπους για να ζεσταθεί το χειμώνα που έρχεται, ωστόσο δεν είναι σαφές αν είναι διατεθειμένος να ξαναβγει στους δρόμους.
Η αυριανή πρεμιέρα των εργατικών κινητοποιήσεων του ερχόμενου διαστήματος, ως εκ τούτου, μάλλον έρχεται να μετρήσει τις αγωνιστικές διαθέσεις του επόμενου διαστήματος παρά να αποτρέψει την ψήφιση των μέτρων.
Εξακολουθεί επομένως να παραμένει σε ισχύ το άκρως πιεστικό ερώτημα, πώς οι δυνάμεις, πολιτικές και κοινωνικές, που τάσσονται στο πλευρό της κοινωνικής πλειοψηφίας θα λειτουργήσουν ως καταλύτες ώστε η κοινωνική αντίδραση να εκφραστεί μαζικά και δη πολιτικά και όχι άναρχ

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πείθει. Πέραν όσων έπεισε στις εκλογές και ίσως όχι όλων, δεν μπορεί να τραβήξει ψηφοφόρους.

Οι σκληρές αποφάσεις περιλαμβάνουν μέτρα που ακουμπούν για μια ακόμη φορά, μισθωτούς και συνταξιούχους.
Και ο κόσμος αγανακτεί. Αγανακτεί και αντιδρά. Φωνάζει. Από την άλλη όμως δείχνει και να κατανοεί πως δεν γίνεται διαφορετικά. Εδώ που φτάσαμε και με το πιστόλι στον κρόταφο (ίσως είναι αυτό που είχε ο ΓΑΠ τότε στο τραπέζι και του το πήραν οι δανειστές) τα περιθώρια ελιγμών είναι συγκεκριμένα.
Αυτό δεν είναι αυθαίρετο. Αν δει κανείς τις δημοσκοπήσεις που είδαν το σαββατοκύριακο το φως της δημοσιότητας θα το καταλάβει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πείθει. Πέραν όσων έπεισε στις εκλογές και ίσως όχι όλων, δεν μπορεί να τραβήξει ψηφοφόρους. Και είναι ενδεικτικό πως οι δημοσκοπήσεις βγήκαν μετά την παρουσία του στη ΔΕΘ. Όπου, υποτίθεται, έδωσε το στίγμα του σχετικά με το τι πρεσβεύει.
Οι πολίτες δεν πείσθηκαν ότι έχει εναλλακτική πρόταση. Ότι δηλαδή αυτά που λέει είναι εφαρμόσιμα ή ότι μπορεί να οδηγήσουν τη χώρα σε μια νέα πορεία.
Έχουν άλλωστε τρομάξει από αυτά που τους είχε τάξει ο ΓΑΠ, τον οποίο δείχνει να αντιγράφει ως προς την τακτική που είχε ακολουθήσει πριν γίνει πρωθυπουργός. Όπως και από το γεγονός πως πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ μεταπήδησαν στον ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα φέρονται να καθορίζουν και την τακτική του.
Για το λόγο αυτό δεν καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις κάποια θεαματική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ. Ασχετα αν στην Κουμουνδούρου υποστηρίζουν πως αυτό οφείλεται στο γεγονός πως τα μέτρα δεν έχουν ανακοινωθεί και δεν έχουν εφαρμοστεί. Δηλαδή στο γεγονός ότι δεν έχει… πονέσει ακόμη ο πολίτης από αυτά.
Και μόνο από αυτά που ακούγονται θα έπρεπε το ανάθεμα να έχει μετατραπεί σε έκφραση, έστω και μέσω των δημοσκοπήσεων αυτών. Αντιθέτως οι πολίτες δείχνουν να τηρούν μια στάση αναμονής για να δουν πού θα πάει το θέμα. Αν θα υπάρξει κάποια βελτίωση ή αν θα υπάρξουν δείγματα έστω ανάκαμψης.
Όχι βέβαια για πολύ. Ούτε φυσικά αυτό σημαίνει πως δεν θα αντιδράσουν και δεν θα εκφράσουν την αντίθεσή τους για όσα συμβαίνουν. Αυτό θα γίνει αλλά δεν θα αφήσουν κάποιους να το καπηλευθούν για μικροκομματικούς λόγους.