Γνωρίζουν πως ο κόσμος δεν αντέχει.

Στην Αθήνα ο πρωθυπουργός αλλά και οι δύο αρχηγοί που στηρίζουν την κυβέρνηση προσπαθούν να κλείσουν τα μέτρα των 11,5 δισ. ευρώ κρατώντας κάποιες κόκκινες γραμμές. Διότι γνωρίζουν πως ο κόσμος δεν αντέχει. Κατανοούν τη δύσκολη θέση των πολιτών. Αν κάποιος υποστηρίζει το αντίθετο μάλλον πέφτει έξω.
Είναι βέβαιο πως γνωρίζουν την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Δύσκολα μπορεί να σκεφτεί κάποιος πως το κάνουν γιατί δεν θέλουν να πάνε κόντρα στους εταίρους – δανειστές. Δύσκολο τουλάχιστον να το χωνέψει κάποιος. Είναι βέβαιο άλλωστε πως το πολιτικό κόστος που υφίστανται από αυτές τις αποφάσεις είναι δυσβάστακτο. Το συμπέρασμα που προκύπτει, φυσικά όχι για όλους, είναι ότι εδώ που έχουμε φτάσει δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Πώς άλλωστε να εξηγηθεί για παράδειγμα η στάση του κ. Φ. Κουβέλη. Κάλλιστα θα μπορούσε να πει δεν συζητώ. Και να επιχειρήσει την πολιτική εκμετάλλευση της θέσης αυτής. Το ίδιο και ο Β. Βενιζέλος.
Έστω και αν δυσκολεύεται λόγω της θητείας του στην κυβέρνηση ΓΑΠ και των αποφάσεων που έλαβε και ο ίδιος ως πρώην υπουργός Οικονομικών. Οπότε θα επανέλθουμε σε ένα ερώτημα που έχουμε ξαναθέσει. Έχουν τρελαθεί και θέλουν να βάλουν εναντίον τους πολίτες. Δεν θέλουν να συνεχίσουν την καριέρα τους στην πολιτική; Δεν γνωρίζουν πως αν αποτύχουν ή αν συμβεί κάτι απρόβλεπτο θα έχουν σοβαρό πρόβλημα; Το γνωρίζουν. Αυτό είναι βέβαιο. Το γνωρίζουν και μάλιστα καλά. Όμως τότε τι συμβαίνει; Είναι απλό, ξέρουν πως αν δεν υλοποιήσουν βήμα βήμα τη στρατηγική που έχουν χαράξει δεν μπορούν στη συνέχεια να διαπραγματευτούν.
Πλέον το βλέπουν μέσα από τις κινήσεις που εξελίσσονται στο εξωτερικό. Βλέπουν και τον… τσακωμό ΔΝΤ και Ε.Ε. Βλέπουν πως αν καθυστερήσουν κι άλλο το παιχνίδι θα χαθεί. Ήδη ξένοι οίκοι άρχισαν να ομιλούν και πάλι περί πτώχευσης της Ελλάδας. Την ώρα μάλιστα που είχαν αρχίσει να κινούνται όλα προς μια θετική κατεύθυνση. Ουσιαστικά τα παίζουν όλα για όλα. Επενδύουν στο μέλλον. Διαφορετικά δεν εξηγείται η στάση τους. Πολύ δε περισσότερο του πρωθυπουργού, ο οποίος έχει όπως έχουμε κατ’ επανάληψη τονίσει, την πλήρη εικόνα. Αυτά βέβαια δεν αναιρούν το δυσβάστακτο βάρος που καλείται να σηκώσει ο ελληνικός λαός. Δυσβάστακτο στην κυριολεξία. Χωρίς να μπορεί με κανένα τρόπο να ωραιοποιηθεί. Και αυτό πρέπει να το σεβαστούν όλοι. Και να σκύψουν τουλάχιστον πάνω από τις ευπαθείς ομάδες.                 

Μπορεί άραγε το παρόν πολιτικό προσωπικό να διασώσει τη χώρα;

Τα πράγματα στη χώρα από το 2009 και εντεύθεν κινούνται εντός ενός διαιωνιζόμενου φαύλου κύκλου.

Στην αρχή η οικονομική κρίση εκδηλώθηκε με την εκτίναξη των ελλειμμάτων, γρήγορα εξελίχθηκε σε κρίση χρέους και όταν επιχειρήθηκε η αντιμετώπισή της μετατράπηκε σε κρίση πολιτική.

Έκτοτε παρακολουθούμε την αυτή αλληλουχία γεγονότων.

Η κυβέρνηση, η όποια κυβέρνηση, λαμβάνει μέτρα προκειμένου να ελέγξει τα ελλείμματα προκειμένου να διευκολύνει τον έλεγχο των χρεών. Τα μέτρα είτε είναι λειψά, είτε δεν εφαρμόζονται αποτελεσματικά, η κρίση χρέους δεν ελέγχεται και οι φορείς της πολιτικής κλονίζονται, οι κυβερνήσεις αποδυναμώνονται, υποχωρούν και πέφτουν.

Συμβαίνει δε κάθε φορά, όποτε βρισκόμαστε σε κρίσιμη καμπή, σε χρόνο μεγάλων επιλογών και κρίσιμων αποφάσεων η όποια προσπάθεια να προδίδεται από την πολιτική.

Το ίδιο πάει να συμβεί και τώρα. Στην πιο κρίσιμη στιγμή, την ώρα που η κυβέρνηση καλείται να κάνει το αποφασιστικό βήμα, πλήττεται εκ των έσω.

Το φθινόπωρο του 2011 ήταν οι εκδηλώσεις των πολιτών που οδήγησαν τον Παπανδρέου στο απονενοημένο διάβημα του δημοψηφίσματος.

Την άνοιξη του 2012 ήταν οι ανταγωνισμοί των κομμάτων που εμπόδισαν την ολοκλήρωση των προσπαθειών της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Και τώρα είναι τα σκάνδαλα που αναδεικνύονται και έρχονται παραμονές των μεγάλων αποφάσεων να θέσουν εμπόδια και πιθανώς να τις εμποδίσουν.

Είναι δυστυχώς πέραν των άλλων και η ενοχική στάση της πολιτικής, που εμποδίζει την αντιμετώπιση εδώ και τρία χρόνια της κρίσης.

Με αποτέλεσμα ευλόγως να τίθεται το ερώτημα: Μπορεί άραγε το παρόν πολιτικό προσωπικό να διασώσει τη χώρα;

Η απάντηση δεν είναι απλή, ούτε αυτονόητη. Ωστόσο τα γεγονότα μαρτυρούν αδυναμία. Αν όντως αυτή είναι αποτέλεσμα συναισθημάτων ενοχής τότε το αδιέξοδο είναι μπροστά και η λύση δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική, έστω κι αν απαιτήσει την αντικατάσταση των πάντων.

Ο κόσμος έχει απελπιστεί, έχει κουραστεί βράζει στο ζουμί του, προσπαθεί να βρει τρόπους για να ζεσταθεί το χειμώνα που έρχεται...

Το κοινωνικό κλίμα βράζει πλην όμως στην κυβέρνηση δεν φαίνεται να ανησυχούν ότι προς το παρόν αυτό θα πυροδοτήσει μεγάλες διαδηλώσεις.
Άλλωστε το μηντιακό σύστημα που περιβάλλει την κυβέρνηση έχει εργαστεί σκληρά τις τελευταίες εβδομάδες εξαπολύοντας στοχευμένα τις επιθέσεις του:
τόσο προς την αριστερά εν γένει, κάνοντας διαχείριση της ανόδου της Χρυσής Αυγής, με την περιβόητη «θεωρία των άκρων», τα οποία άκρα απειλούν το «άμωμο» προοδευτικό κέντρο, όσο και προς διάφορες κοινωνικές κι επαγγελματικές ομάδες που στοχοποιούνται ως φοροδιαφεύγοντες, απατεώνες, υπεράριθμοι, κ.λπ.
Την ίδια ώρα τα διάφορα όπλα που έχει ο κόσμος για να αντιδράσει, πότε ως εργαζόμενος που υπερασπίζεται εργασιακά του δικαιώματα, πότε ως πολίτης που υπερασπίζεται κοινωνικά δικαιώματα, αποτελούν μονίμως αντικείμενο συντονισμένης επικοινωνιακής επίθεσης:
Οι κλαδικές απεργίες έχουν επίσης κατασυκοφαντηθεί στο βαθμό που για το κυρίαρχο πολιτικό μπλοκ θεωρούνται σχεδόν εξορισμού παράνομες και παρεμπόδιση «του δικαιώματος στην εργασία» την οποία βεβαίως έχουν θεσμικά ευτελίσει σε βαθμό αδιανόητο μέχρι πριν δυο τρία χρόνια. Κάθε κινητοποίηση στοχοποιείται πλέον ως εξτρεμισμός που απειλεί υποτίθεται τη δημοκρατία, την τάξη και την ασφάλεια.
Μ’ αυτά και μ’αυτά ο κόσμος έχει απελπιστεί, έχει κουραστεί βράζει στο ζουμί του, προσπαθεί να βρει τρόπους για να ζεσταθεί το χειμώνα που έρχεται, ωστόσο δεν είναι σαφές αν είναι διατεθειμένος να ξαναβγει στους δρόμους.
Η αυριανή πρεμιέρα των εργατικών κινητοποιήσεων του ερχόμενου διαστήματος, ως εκ τούτου, μάλλον έρχεται να μετρήσει τις αγωνιστικές διαθέσεις του επόμενου διαστήματος παρά να αποτρέψει την ψήφιση των μέτρων.
Εξακολουθεί επομένως να παραμένει σε ισχύ το άκρως πιεστικό ερώτημα, πώς οι δυνάμεις, πολιτικές και κοινωνικές, που τάσσονται στο πλευρό της κοινωνικής πλειοψηφίας θα λειτουργήσουν ως καταλύτες ώστε η κοινωνική αντίδραση να εκφραστεί μαζικά και δη πολιτικά και όχι άναρχ

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πείθει. Πέραν όσων έπεισε στις εκλογές και ίσως όχι όλων, δεν μπορεί να τραβήξει ψηφοφόρους.

Οι σκληρές αποφάσεις περιλαμβάνουν μέτρα που ακουμπούν για μια ακόμη φορά, μισθωτούς και συνταξιούχους.
Και ο κόσμος αγανακτεί. Αγανακτεί και αντιδρά. Φωνάζει. Από την άλλη όμως δείχνει και να κατανοεί πως δεν γίνεται διαφορετικά. Εδώ που φτάσαμε και με το πιστόλι στον κρόταφο (ίσως είναι αυτό που είχε ο ΓΑΠ τότε στο τραπέζι και του το πήραν οι δανειστές) τα περιθώρια ελιγμών είναι συγκεκριμένα.
Αυτό δεν είναι αυθαίρετο. Αν δει κανείς τις δημοσκοπήσεις που είδαν το σαββατοκύριακο το φως της δημοσιότητας θα το καταλάβει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πείθει. Πέραν όσων έπεισε στις εκλογές και ίσως όχι όλων, δεν μπορεί να τραβήξει ψηφοφόρους. Και είναι ενδεικτικό πως οι δημοσκοπήσεις βγήκαν μετά την παρουσία του στη ΔΕΘ. Όπου, υποτίθεται, έδωσε το στίγμα του σχετικά με το τι πρεσβεύει.
Οι πολίτες δεν πείσθηκαν ότι έχει εναλλακτική πρόταση. Ότι δηλαδή αυτά που λέει είναι εφαρμόσιμα ή ότι μπορεί να οδηγήσουν τη χώρα σε μια νέα πορεία.
Έχουν άλλωστε τρομάξει από αυτά που τους είχε τάξει ο ΓΑΠ, τον οποίο δείχνει να αντιγράφει ως προς την τακτική που είχε ακολουθήσει πριν γίνει πρωθυπουργός. Όπως και από το γεγονός πως πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ μεταπήδησαν στον ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα φέρονται να καθορίζουν και την τακτική του.
Για το λόγο αυτό δεν καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις κάποια θεαματική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ. Ασχετα αν στην Κουμουνδούρου υποστηρίζουν πως αυτό οφείλεται στο γεγονός πως τα μέτρα δεν έχουν ανακοινωθεί και δεν έχουν εφαρμοστεί. Δηλαδή στο γεγονός ότι δεν έχει… πονέσει ακόμη ο πολίτης από αυτά.
Και μόνο από αυτά που ακούγονται θα έπρεπε το ανάθεμα να έχει μετατραπεί σε έκφραση, έστω και μέσω των δημοσκοπήσεων αυτών. Αντιθέτως οι πολίτες δείχνουν να τηρούν μια στάση αναμονής για να δουν πού θα πάει το θέμα. Αν θα υπάρξει κάποια βελτίωση ή αν θα υπάρξουν δείγματα έστω ανάκαμψης.
Όχι βέβαια για πολύ. Ούτε φυσικά αυτό σημαίνει πως δεν θα αντιδράσουν και δεν θα εκφράσουν την αντίθεσή τους για όσα συμβαίνουν. Αυτό θα γίνει αλλά δεν θα αφήσουν κάποιους να το καπηλευθούν για μικροκομματικούς λόγους.

Η πολιτική είναι τέχνη, δεν είναι επιστήμη.

Η πολιτική είναι τέχνη, δεν είναι επιστήμη. Εστω και αν ο πολιτικός χρειάζεται τεχνοκράτες γύρω του. Η πολιτική είναι επίσης μη γραμμική. Η φθορά αρχίζει από το πρώτο λεπτό, αλλά είναι υπόκωφη και εκδηλώνεται απότομα. Οι μεγάλοι μαέστροι της δημόσιας ζωής είναι αυτοί που έχουν καριέρες κυκλικές. Χάνουν και ξανακερδίζουν. Φεύγουν και επανέρχονται. Πέφτουν και ξανανεβαίνουν. Είναι κάτι που ίσχυσε στην Ελλάδα για έναν Κωνσταντίνο Καραμανλή ή έναν Ανδρέα Παπανδρέου.

Αν όλες αυτές οι παρατηρήσεις έχουν κάποια επικαιρότητα είναι γιατί το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι σαν την πιρόγα που τρέχει στο ποτάμι και αρχίζει να πλησιάζει τον καταρράκτη. Το πακέτο των 11,8 δισ. είναι το κρισιμότερο τεστ αντοχής για την ελληνική πολιτική. Κρισιμότερο από το Μνημόνιο του 2010, το Μεσοπρόθεσμο του 2011 και τη νέα δανεική σύμβαση που πέρασε μαζί με το PSI του 2012. Γιατί; Διότι σε αυτές τις περιπτώσεις η κομματική σύνθεση της Βουλής δεν αντανακλούσε τις πολιτικές ροπές της κοινωνίας. Γι' αυτό η Βουλή παραλίγο να καταληφθεί ως Βαστίλλη τον Μάιο του 2010. Γι' αυτό το Μεσοπρόθεσμο συζητήθηκε με τους Αγανακτισμένους στην Πλατεία Συντάγματος το καλοκαίρι του 2011. Και γι' αυτό τα μάρμαρα έβρεχαν πάνω σε κνίτες και οικοδόμους του ΚΚΕ, που ανέλαβαν ατύπως να προφυλάξουν τη Βουλή τον Φεβρουάριο του 2012. Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το Κοινοβούλιο έχει επτά κόμματα και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αξιωματική αντιπολίτευση. Θα εκτονώσει αυτό την ένταση έξω; Θα έχουμε δηλαδή κλασική πολιτική αντιπαράθεση αντί για ανορθόδοξο πολιτικό πόλεμο πεζοδρομίου; Η απάντηση παίζει τεράστια σημασία για το αν η ανήσυχη ηρεμία θα αρχίσει να γίνεται σταθερότητα. Θα μετρήσει δηλαδή για το μέλλον της χώρας.

Οι νέες γενιές Ελλήνων θα περάσουν πολύ δύσκολα χρόνια λόγω της κακής διακυβέρνησης της χώρας...

Οι νέες γενιές Ελλήνων θα περάσουν πολύ δύσκολα χρόνια λόγω της κακής διακυβέρνησης της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες, που είχε ως αποτέλεσμα τη χρεοκοπία της οικονομίας και εν συνεχεία το κούρεμα της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων λόγω PSI.

Το να συνεχίζει η πολιτική ηγεσία της χώρας να φορτώνει στις νέες αυτές γενιές πρόσθετα βάρη όπως είναι η συνταξιοδότηση στα 67 - ιδιαίτερα μάλιστα όταν η ανεργία των νέων φτάνει το 30% και άρα αν δεν βρίσκεις δουλειά το όριο συνταξιοδότησής σου ανεβαίνει έτσι κι αλλιώς - είναι απαράδεκτο πολιτικά και ανήθικο κοινωνικά.

Το χειρότερο είναι ότι η κυβέρνηση φαίνεται να επιλέγει την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης ενώ έχει στη διάθεσή της άλλες επιλογές που είναι επώδυνες πολιτικά αλλά πολύ πιο δίκαιες. Μία από αυτές είναι η απόλυση κάποιου αριθμού δημοσίων υπαλλήλων.

Δεν είναι δυνατόν σε μία περίοδο που περίπου 900 εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα χάνουν κάθε μέρα τη δουλειά τους (περισσότεροι από 300.000 το 2012!), οι υπάλληλοι του Δημοσίου, το οποίο είναι υπεύθυνο για τα τεράστια ελλείμματα και τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό της χώρας, να προστατεύονται ως κόρη οφθαλμού. Οταν, μάλιστα, κάποιοι από τους δημοσίους υπαλλήλους έχουν μπει στο Δημόσιο από το παράθυρο - χωρίς ΑΣΕΠ - επειδή ήταν αφισοκολλητές ή ημέτεροι του ενός ή του άλλου κόμματος.

Κι όμως, από όλα τα μέτρα που ζητεί η τρόικα να ληφθούν, αυτό είναι στο οποίο η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ (και φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ που δεν θέλει να αγγίξει κανείς τον δημόσιο τομέα) συμφωνούν απολύτως, αποδεχόμενα περικοπές ακόμη και σε συντάξεις 1.000 ευρώ!

Και εν πάση περιπτώσει η κυβέρνηση πρέπει, πριν προχωρήσει σε τέτοιου είδους αλλαγές που επηρεάζουν ανεπανόρθωτα τη ζωή εκατομμυρίων νέων ανθρώπων, να τολμήσει ανατροπές σε πεδία που μοιράζονται εξίσου σε όλη την κοινωνία, όπως π.χ. πώληση με συνοπτικές διαδικασίες δημόσιας περιουσίας.

Είναι πολύ προτιμότερο να πουληθεί το Ελληνικό 5 δισ. ευρώ αντί 6 δισ., παρά να επιβαρυνθούν ακόμη περισσότερο οι ασφυκτιούσες σημερινές νέες γενιές Ελλήνων

Μέρα με τη μέρα αυξάνονται οι πιθανότητες να σημειωθεί η “κοινωνική έκρηξη”.

Όμως η διάχυτη υποψία είναι ότι το θρίλερ δεν είναι απολύτως πραγματικό, και ότι σε κάποιο βαθμό παίζεται ένα παιχνίδι επικοινωνίας (τουτέστιν προπαγάνδας). Λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, λίγο οι φανφάρες στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής, τα μέτρα θα περάσουν.

Οι υποψίες βασίζονται άλλωστε και στην ιστορία του μνημονίου, όπου φάνηκε ότι όλα όσα ζητούσε η τρόικα αργά ή γρήγορα εφαρμόστηκαν.

Αυτή τη φορά, όμως, είναι αμφίβολο ότι η πίεση στην κοινωνία μπορεί να εκτονωθεί με προπαγανδιστικά τεχνάσματα, ενώ μέρα με τη μέρα αυξάνονται οι πιθανότητες να σημειωθεί η “κοινωνική έκρηξη”.

Πέρα από τις άμεσες συνέπειες που θα έχουν τα νέα μέτρα, όπως είναι η αφαίρεση εισοδήματος και η υποβάθμιση κρίσιμων δημοσίων υπηρεσιών (Υγεία, Παιδεία), υπάρχουν δύο ακόμη λόγοι για τους οποίους οι παρεμβάσεις γίνονται αφόρητες.

Ο πρώτος είναι ότι για πολλοστή φορά τα μέτρα θα εντείνουν την ύφεση, χωρίς να γίνεται το παραμικρό σε αναπτυξιακή κατεύθυνση. Μόνο κάποιες δογματικές διακηρύξεις που βασίζονται στη νεοφιλελεύθερη θεολογία ότι εάν γίνουν 1-2 επιτυχημένες αποκρατικοποιήσεις ξαφνικά… τα διεθνή κεφάλαια θα αλλάξουν γνώμη και θα επενδύσουν στην Ελλάδα.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι με κάθε νέα παρέμβαση η αδικία μεγαλώνει.

Υπάρχουν αρκετοί πολίτες στην Ελλάδα που αντιλαμβάνονται ότι η προηγούμενη κατάσταση ήταν λάθος. Αρκετοί ίσως συναισθάνονται και τις ευθύνες τους. Πολλοί είναι αυτοί που δέχθηκαν όσα έπεσαν στο κεφάλι τους, ίσως όχι αδιαμαρτύρητα, αλλά πάντως με μεγάλη ανοχή. Και τούτο διότι είχαν την ελπίδα ότι η πτώση σε ένα χαμηλότερο επίπεδο διαβίωσης θα ήταν ομαλή και δεν θα τους έφερνε στα όρια της φτώχειας ή κάτω από αυτά, όπως συμβαίνει σήμερα με ένα όλο και μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας. Είχαν επίσης την προσδοκία ότι μαζί με τη λαίλαπα θα έρχονταν και αλλαγές που θα βελτίωναν τα πράγματα σε κάποιους κρίσιμους τομείς.

Η ελληνική κοινωνία θα μπορούσε να αντέξει τον πόνο, εάν είχε μια αίσθηση δικαιοσύνης και προοπτικής.
Στην πράξη, όμως, για άλλη μια φορά θριαμβεύει η αδικία στον επιμερισμό των θυσιών αλλά και η ματαιότητα, καθώς δεν φαίνεται προοπτική.

Και υπό τις συνθήκες αυτές, διαμορφώνεται ένα εύφλεκτο κοινωνικό περιβάλλον, στο οποίο η έκρηξη μπορεί να προκύψει ακόμα και από μια ασήμαντη αφορμή.