Ο Λαός για ακόμη μία φορά καλείται να ματώσει...

Το νέο πακέτο μέτρων που ετοιμάζει η κυβέρνηση των τριών ξεπερνά τα όρια αντοχής της κοινωνίας. Οι εταίροι στη συγκυβέρνηση ομολογούν πως ο λαός για ακόμη μία φορά καλείται να ματώσει, αλλά σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Στο σημείο που βρίσκεται η χώρα, ισχυρίζονται, δεν υπάρχει άλλη επιλογή από την εφαρμογή των δεσμεύσεων του δεύτερου μνημονίου και στο μέλλον βλέπουμε αν, πότε και υπό ποιες προϋποθέσεις θα ξεκινήσει η επαναδιαπράγματευση.

Ακόμη και τώρα, 25 μήνες από τότε που η τρόικα φόρεσε στην Ελλάδα τον ζουρλομανδύα του μνημονίου, η κατάσταση εξελίσσεται προς το χειρότερο αντί να βελτιώνεται. Η συνταγή, έπειτα από δυο ριζικές αναθεωρήσεις και δεκάδες τροποποιήσεις, στην ουσία παραμένει η ίδια: περικοπές μισθών και συντάξεων στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα, φόροι, έκτακτες εισφορές, ύφεση, ανεργία, φτώχεια, περιορισμός της ρευστότητας, ραγδαία υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου. Η λογική λέει πως κι αυτή τη φορά το πρόγραμμα θα έχει την ίδια τύχη με όλες τις προηγούμενες: θα αποτύχει.

Η δήλωση του πρώην εκπροσώπου της χώρας στο ΔΝΤ κ. Παναγιώτη Ρουμελιώτη πως «εμείς στο ΔΝΤ γνωρίζαμε ότι το πρόγραμμα για την Ελλάδα θα αποτύχει, γιατί όπου είχε δοκιμαστεί δεν έδωσε θετικά αποτελέσματα» προκαλεί σοκ. Η τρόικα γνώριζε την αλήθεια από τότε και φυσικά δεν άλλαξε τίποτα τώρα. Και είναι φυσικό να γνώριζαν γιατί αυτό που μπορεί εύκολα να αντιληφθεί ο μέσος πολίτης είναι αδιανόητο να μην το έχουν προβλέψει οι οικονομολόγοι της ευρωζώνης, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ. Κι όμως, επιμένουν στο ίδιο λάθος και μαζί τους οι ελληνικές κυβερνήσεις που, πιεσμένες, φοβισμένες και με την απειλή της χρεοκοπίας να κρέμεται πάνω από τη χώρα, υπογράφουν και εφαρμόζουν ό,τι τους ζητήσουν.

Το κλίμα δεν είναι καλό για την Ελλάδα.

Το κλίμα δεν είναι καλό για την Ελλάδα. Για πολλούς και διάφορους λόγους που έχουν αναλυθεί, το πρόγραμμα σταθεροποίησης της οικονομίας εκτροχιάστηκε, το βάρος της τήρησης των δεσμεύσεων θα πέσει και πάλι στους μεσοαστούς που προσπαθούσαν και προσπαθούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, αλλά κινδυνεύουν πλέον να εξαφανιστούν ως τάξη, ενώ πληθαίνουν στο εξωτερικό εκείνοι που ουσιαστικά επιθυμούν να φύγει η χώρα μας από την Ευρωζώνη γιατί καλώς ή κακώς τη θεωρούν «μαύρο πρόβατο». Μίντια, κερδοσκόποι, πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες διαφόρων κρατών, οικονομολόγοι, «γκουρού» των αγορών, ακόμη και μεγάλες μερίδες της κοινής γνώμης.
Στο εσωτερικό η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Αν και από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η κρίση και έγινε αντιληπτό ότι η χώρα ανεπίσημα χρεοκόπησε, ήταν φανερό ότι θα φτωχύνουμε και το επίπεδο διαβίωσης θα έπεφτε αισθητά, τώρα η απαισιοδοξία διαχέεται και στα στρώματα που έδειχναν διάθεση να αναλάβουν τις ευθύνες τους για να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη, εκτιμώντας σωστά ότι επιστροφή στη δραχμή σημαίνει ολική καταστροφή. Παράλληλα είναι σαφές ότι το «λόμπι« της δραχμής και τα κόμματα που συνειδητά ή ασυνείδητα το υπηρετούν μαζί με τα μίντια που συμπράττουν μαζί τους λαϊκίζοντας ασύστολα, εντείνουν τις προσπάθειές τους για να μην επιτρέψουν στην κυβέρνηση να τηρήσει τις δεσμεύσεις του κράτους και να κάνει αυτά που πρέπει να γίνουν για να κρατηθούμε στον αφρό.

Ολοι το ήξεραν. Κι εμείς το ξέραμε. Αλλά δεν είχαμε άλλο πρόγραμμα να προτείνουμε.

Ισως να φταίει που το κυρίαρχο δόγμα του κόσμου, στα προηγούμενα τριάντα χρόνια, κλονίστηκε από τον σεισμό της κρίσης, αλλά δεν έπεσε. Η ιδέα πως η εκδήλωση αλληλεγγύης εντός ευρωζώνης εμπεριέχει «ηθικό κίνδυνο», η ιδέα πως η Ελλάδα έπρεπε να «τιμωρηθεί» προτού «σωθεί», η ιδέα πως η εφαρμογή προγραμμάτων αυστηρής λιτότητας, που συρρικνώνουν τις οικονομίες, τις καθιστούν πιο αξιόχρεες και θα κερδίσουν την εμπιστοσύνη των αγορών. Ή η ιδέα πως η Ελλάδα θα ισοσκελίσει το ισοζύγιο πληρωμών της και θα γίνει ανταγωνιστικότερη, επιβάλλοντας βίαιη συρρίκνωση εισοδημάτων και καταναλωτική ασφυξία - όλες είναι ιδέες τόσο σοφές όσο η ιατρική του Μεσαίωνα, με τις βδέλλες και τις αφαιμάξεις, αλλά είναι επίσης ιδέες με συγκεκριμένο θεωρητικό πρόσημο.

Ή ίσως να φταίει που ο κόσμος δεν βρήκε ακόμη πυξίδα για να βγει από τις αχαρτογράφητες φουρτουνιασμένες θάλασσες που τον βρέχουν.

Για την ευρωζώνη είναι ολοφάνερο. Τρία χρόνια τώρα σέρνει τα πόδια της, κάθε της βήμα έρχεται πολύ αργά και αποδεικνύεται μισό, κάθε της απόφαση αναγγέλλεται σωτήρια κι έπειτα αμφισβητείται από την (υστερόβουλη) γερμανική αμφιθυμία. Μα για εμάς, για την Ελλάδα, η έλλειψη πυξίδας είναι ακόμη πιο οδυνηρά φανερή.

«Το ΔΝΤ ήξερε από την αρχή ότι το ελληνικό πρόγραμμα δεν βγαίνει» - δήλωσε πρόσφατα ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης. Ολοι το ήξεραν. Κι εμείς το ξέραμε. Αλλά δεν είχαμε άλλο πρόγραμμα να προτείνουμε. Δεν ήταν μόνον η διαπραγματευτική δύναμη που μας έλειπε. Ηταν ένα σχέδιο, ένα συγκροτημένο και ρεαλιστικό εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης για να προτείνουμε. Ελειπε το καλοκαίρι του 2007. Κι ακόμη - παρ' όλα αυτά - εξακολουθεί να λείπει.

Τους εξωθούν στην «έξοδο» κινδύνου, δηλαδή να βγουν στον δρόμο και να ξεσηκωθούν.

Δεν αρέσει στον ελληνικό λαό, που πληρώνει τις δικές τους αποτυχημένες πολιτικές επιλογές, να βρίσκεται σε διαρκή δοκιμασία, σε μόνιμη εκκρεμότητα και να εμπαίζεται και να λοιδορείται από πάνω. Δεν ψήφισε τη συγκυβέρνηση για να εφαρμόσει τα προαποφασισμένα μέτρα των Μνημονίων, αλλά για να τα αναθεωρήσει και να αναδιαπραγματευτεί το χρέος. Αντ' αυτού βλέπει πως οι τροϊκανοί γίνονται όλο και πιο απαιτητικοί και προκλητικοί. Το παιχνίδι της εξόδου της χώρας μας από την Ευρωζώνη το κρατάνε ανοικτό και υποτίθεται η Citigroup, ενώ λίγο πριν έδινε πιθανότητες η Ελλάδα να επιστρέψει στη δραχμή από 60-75%, τώρα επανέρχεται με αυξημένη δόση τρομοκρατίας και αποφαίνεται κατά 90%, ανεβάζοντας τα ποσοστά εξόδου.
Ολοι οι ιθύνοντες της ΕΕ παίζουν το παιχνίδι του καλού και του κακού μπάτσου. Οι Ελληνες πολίτες, κατά δική τους παραδοχή, έχουν επωμιστεί βάρη περισσότερα από αυτά που μπορούν να αντέξουν και έρχονται κι άλλα. Τους εξωθούν στην «έξοδο» κινδύνου, δηλαδή να βγουν στον δρόμο και να ξεσηκωθούν. Το γνωρίζουν οι συγκυβερνώντες, γι' αυτό και πλειοδοτούν στο πώς θα καλύψουν τα πεπραγμένα τους και πώς θα παραπλανήσουν τον λαό. Καμία ανάπτυξη δεν βλέπει και καμία βελτίωση της ζωής του κι ούτε πιστεύει πως θα υπάρξει ανάκαμψη μέχρι το 2015.
Μετά την περίοδο της εθνικής κατάθλιψης όμως και του θυμού, αλλά και της καταστροφικής διάθεσης, όπου ο ένας τα βάζει με τον άλλον και η μια κατηγορία εργαζομένων με την άλλη, με τον κίνδυνο που απ' ό,τι φαίνεται δεν έχει εκλείψει ακόμα, της αλληλοσφαγής, έρχεται εκ των πραγμάτων η στιγμή της προσωπικής και της συλλογικής αφύπνισης, όπου ο κόσμος έχει την ανάγκη να αισθανθεί κάποια ψυχική ευφορία και ανάταση, μια κάποια αισιοδοξία, γιατί η τόση μαυρίλα δεν αντέχεται, γιατί δεν περιορίζεται μόνο στην οικονομική της διάσταση, αλλά επεκτείνεται διαβρωτικά στην κοινωνία και στη συνολική ύπαρξη του καθενός. Οι ιθύνοντες πολιτικοί, οι τεχνοκράτες - οικονομολόγοι μιλάνε με αριθμούς και ποσοστά, έχουν υποβιβάσει τον άνθρωπο σε ευρώ. Δεν είναι μόνοι τους οι Ελληνες, το 2,5% του ΑΕΠ της Ευρώπης καλύπτουν, ήδη ο Νότος έχει πάρει φωτιά και τον κίνδυνο να μπουρλοτιάσει όλη η Ενωμένη Ευρώπη και να καταρρεύσει το σύστημά τους τον γνωρίζουν, αλλά παρ' όλα αυτά συμπεριφέρονται κατ' επιταγήν του απάνθρωπου και βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματός τους, όχι απλώς κυνικά, αλλά και παρανοϊκά, για να επιβεβαιώσουν το σύνθημα του Μάη του '68, πως ο καπιταλιστής θα πουλήσει ακόμα και το σχοινί με το οποίο θα κρεμαστεί.

Σκληρά, σκληρότερα και … σκληρότατα μέτρα μπαίνουν κάθε φορά στο τραπέζι, μέτρα που δεν έχουν στόχο να αποδώσουν καρπούς

Διαβουλεύσεις επί διαβουλεύσεων, που η μία αναμένεται πιο κρίσιμη από την άλλη και με το πέρας της οι σημαντικές αποφάσεις παραπέμπονται στην επόμενη, κρισιμότερη σύσκεψη: το δούλεμα φαίνεται θα συνεχιστεί για κάμποσο διάστημα ακόμη. Σκληρά, σκληρότερα και … σκληρότατα μέτρα μπαίνουν κάθε φορά στο τραπέζι, μέτρα που δεν έχουν στόχο να αποδώσουν καρπούς αλλά να αποτελειώσουν ανθρώπους, ως εκ τούτου είναι δύσκολο να εφαρμοστούν. Εν τούτοις κατά τους τρεις πολιτικούς αρχηγούς αποτελούν προϋπόθεση για το καρότο της επιμήκυνσης. Το οποίο δεν είναι και ακριβώς καρότο, καθώς όπως συμβαίνει με τους διακανονισμούς στα τραπεζικά δάνεια, το να πάρεις μια ανάσα (υποτίθεται), όσον αφορά την εφαρμογή των μέτρων εν προκειμένω,  κοστίζει ακριβά σε τόκους που θα πρέπει να εξευρεθούν από μια οικονομία η οποία ύστερα από 5ετή ύφεση ένας Θεός ξέρει (που λέει ο λόγος) μετά από πόσα χρόνια (ή δεκαετίες) θα ξαναμπεί σε τροχιά ανάκαμψης.
Το να ξαναμπούμε κάποτε σε τροχιά ανάκαμψης είναι το αισιόδοξο σενάριο. Γιατί με την πολυδιάλυση της οικονομίας, του πολιτικού συστήματος, της κοινωνίας, του κράτους εν γένει, και την πολιτισμική αποδιάρθρωση Ιπρος το παρόν δε φαίνεται πιο ακριβώς είναι το "νέο" που αυτή θα παράξει) είναι ένα ερώτημα τι θα βρουν οι μελλοντικές γενιές για να αναστηλώσουν και να πουν ότι το βάζουν και σε τροχιά ανάκαμψης…

---

Όταν µια χώρα απειλείται ταυτοχρόνως από οικονομική, κοινωνική και εθνική καταστροφή, με έναν τρόπο μπορεί να αντισταθεί:

Όταν µια χώρα απειλείται ταυτοχρόνως από οικονομική, κοινωνική και εθνική καταστροφή, με έναν τρόπο μπορεί να αντισταθεί: Αν διαθέτει πνευματική και επιχειρηματική ελίτ, πολιτικό σύστημα και κοινωνία που μπορούν να αντέξουν, προς το κοινό τους συμφέρον, το βάρος μιας, έστω πρόσκαιρης, συμμαχίας για το μεγάλο «όχι». Αν αυτοί οι τρεις παράγοντες θεωρούν την ύπαρξή τους συνδεδεμένη με την επιβίωση της χώρας στο σύνολό της.
Στην Ελλάδα σήμερα τίποτε δεν προϊδεάζει για κάτι τέτοιο. Η επιχειρηματική και πνευματική ελίτ, σε όλες τις εκδοχές της, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, επί δεκαετίες μαθημένη να τρώει το έτοιμο χρήμα των φορολογουμένων, κερδίζοντας μυθώδη ποσά χωρίς ρίσκο, συμμαχεί με τους οικονομικούς εισβολείς και μέλη της γίνονται οι ίδιοι κουκουλοφόροι και ρουφι-άνοι της τρόικας.
Η διατήρηση πολυετών «προνομίων» και η συνέχιση της απομύζησης του λαϊκού μόχθου και της εθνικής περιουσίας, κατά τη λογική τους, δεν συμβαδίζει με τη διατήρηση των στοιχειωδών δικαιωμάτων της «πλέμπας».
Το παλαιό πολυπλόκαµο σύστημα πολιτικής εξουσίας, το οποίο κάποτε εισέπραττε (έναντι - ενίοτε ευτελών - ανταλλαγμάτων σε στρατιές πιστών παρασίτων) το 80% της ψήφου της «πλέμπας», χρησιμοποιώντας το κράτος σαν τσιφλίκι, μαθημένο να εξουσιάζει αλλά όχι να κυβερνά, προτιμά τη συμπόρευση με τους δυνάστες, φοβούμενο την πιθανή απόδοση λογαριασμού για τα πολυετή εγκλήματά του.
Η κοινωνία, σοκαρισμένη από την ωμή βία που υφίσταται, συχνά αλληλοσπαρασσό μενη στο πλαίσιο του «κοινωνικού αυτοματισμού», ενοχική επειδή άρπαζε με βουλιμία τα ψίχουλα που τεχνηέντως έπεφταν από το πλούσιο τραπέζι των λυμεώνων του δημοσίου χρήματος («Mαζί τα φάγαμε»), απλώς ελπίζει ότι δεν θα ζήσει αυτό που εκείνοι της περιγράφουν ως «το χειρότερο».

Διατρέχοντας κανείς τις σελίδες της Ιστορίας μας, διαπιστώνει ότι ο εκσυγχρονισμός αποτέλεσε σημείο αναφοράς των πιο επιτυχημένων κυβερνήσεων...

Διατρέχοντας κανείς τις σελίδες της Ιστορίας μας, διαπιστώνει ότι ο εκσυγχρονισμός αποτέλεσε σημείο αναφοράς των πιο επιτυχημένων κυβερνήσεων, με αποκορύφωμα φυσικά του Ελευθέριου Βενιζέλου. Αν ήταν λοιπόν «ξένο σώμα» στην ελληνική κοινωνία, όπως διατείνονται ορισμένοι, τότε γιατί οι εκπρόσωποί του διεκδικούσαν με αξιώσεις την πλειοψηφία των εκλογέων; Και εν πάση περιπτώσει, αφού επιμένουν κάποιοι να επικαλούνται την αυθεντική Ελλάδα, ποιος εκφράζει αλήθεια την πραγματική «ψυχή» του Ελληνισμού; Οι κοσμοπολίτες των προεπαναστατικών κοινοτήτων της Διασποράς, οι Ελληνες ναυτικοί που όργωσαν τις θάλασσες του κόσμου, οι ταξιδευτές που διέπρεψαν ως επιχειρηματίες και ακαδημαϊκοί στο εξωτερικό, οι καινοτόμοι φιλόσοφοι που διακρίθηκαν στη Δύση, οι μουσικοί που πάντρεψαν την ελληνική παράδοση με τους ευρωπαϊκούς ήχους; Ή μήπως μόνη αυθεντική είναι η φοβική «μικρή» Ελλάδα όσων υπερασπίζονται τη «θεσούλα στο Δημόσιο» και τα προνόμια της κάθε συντεχνίας και παρουσιάζουν κάθε προσπάθεια υιοθέτησης καλών πρακτικών από το εξωτερικό ως δήθεν μιμητισμό της Ευρώπης; Είναι μήπως πιο Ελληνας ο Φωτόπουλος από τον Μπουτάρη; Και ποιοι είναι οι πραγματικοί ευρωλιγούρηδες; Εκείνοι που θέλουν η Ελλάδα να σταθεί επιτέλους στα πόδια της, χωρίς δανεικά και ελλείμματα ή όσοι περιμένουν από την Ε.Ε να μας εγγυηθεί με επιδοτήσεις την οικονομική μας επιβίωση;