Ακόμη δεν τον είδαμε, Γιάννη τον φωνάζουμε...

Εικόνα μαγική: Ελλάδα, χώρα με δύο πρωθυπουργούς. Ο ένας είναι ο Παναγιώτης Πικραμμένος. Ο άλλος ο Αλέξης Τσίπρας. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ πήρε κάτι λιγότερο από 17% στις τελευταίες εκλογές. Από την επομένη εμφανίζεται ως εκφραστής του «αντιμνημονιακού μετώπου». Ητοι και αυτών που ψήφισαν Καμμένο, Καρατζαφέρη και Χρυσή Αυγή, ΚΚΕ και ό,τι άλλο - αυτό είναι το «μέτωπο». Και από το ύφος της δημόσιας παρουσίας του προκύπτει η πεποίθησή του ότι αυτό τον καθιστά οιονεί πρωθυπουργό. Αυτοπροβάλλεται ως συνομιλητής του Ολάντ και της Μέρκελ εκ μέρους της Ελλάδας, χωρίς καμία επίσημη ιδιότητα. Ακόμη δεν τον είδαμε, Γιάννη τον φωνάζουμε...

 

Αλλά η Ελλάδα δεν έχει μόνο χρέος. Εχει και ελλείμματα. Στο τέλος του 2012 π.χ. θα λείπουν 4-5 δισ. ευρώ. Εφόσον «το Μνημόνιο το κατάργησε ήδη ο λαός», θα κληθούν να βάλουν τα λεφτά που θα λείπουν οι φορολογούμενοι. Αυτό λέγεται «άγρια λιτότητα» και «εξαθλίωση της κοινωνίας», αν ρίξει μια ματιά στα κείμενα του... ΣΥΡΙΖΑ.

Επιπροσθέτως, με το Μνημόνιο «καταργημένο από τον λαό» η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν θα χορηγεί ρευστότητα και οι ελληνικές τράπεζες θα καταρρεύσουν. Ξέρουν στην Κουμουνδούρου κανέναν τρόπο να λειτουργεί μια χώρα χωρίς τράπεζες και να παραμένει και στο ευρώ;

Κατά τους θεωρητικούς του ΣΥΡΙΖΑ, αυτά είναι κινδυνολογίες - η ευρωζώνη δεν αντέχει να μας αποκόψει. Αρα με κάποιον τρόπο θα εκβιάσουμε την παραμονή στο κλαμπ. Είναι έτσι; Μια χώρα στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα μάλλον δεν θα ήθελε να το δοκιμάσει.

Συμπέρασμα. Ωραία είναι να τα λες ωραία και ανέξοδα. Μόνο που με αυτή την προεκλογική ρητορική ο Τσίπρας θα καταλήξει, όπως έλεγε ο βρετανός πολιτικός Τζέιμς Μπάλφουρ: «Πίστευα ότι ήταν ένας πολλά υποσχόμενος νέος, αλλά τελικά ήταν ένας νέος που υποσχόταν πολλά.

Τους τυχοδιωκτισμούς του κ. Τσίπρα θα τους πληρώσουν οικονομικά οι αδύναμοι ...

Το άλλο που ξέρουν καλά οι πολιτικοί είναι ότι τα ωσαννά του λαού απέχουν από τη σταύρωση τρεις μόνον ημέρες. Αυτό που δεν μπορεί να καταλάβει ο κ. Τσίπρας είναι ότι αυτή η θάλασσα των «Αγανακτισμένων» που σήμερα τον υμνεί, αύριο θα ζητάει να τον κρεμάσει στο Σύνταγμα. Ο,τι και να αποφασίσει, όπως και να του προκύψουν τα επόμενα εκλογικά αποτελέσματα. Αν αποφασίσει να κυβερνήσει θα αναγκαστεί να πάρει τα μέτρα που σήμερα βδελύσσεται· και μάλιστα θα είναι πολύ πιο σκληρά, αφού όπως δηλώνει απορρίπτει τα δεκανίκια της τρόικας. Αν αποφασίσει να συνεχίσει τον ρόλο του κήνσορα των πάντων με τον δυναμικό τρόπο που γινόταν πριν από τις εκλογές, η χώρα θα οδηγηθεί σε ιστορική καταστροφή και η Αριστερά σε ιστορική ήττα. Η ιδεολογική της κυριαρχία όχι μόνο θα κατακρημνιστεί, αλλά ακόμη και το άκουσμα της έννοιας Αριστερά θα προκαλεί για πολλά χρόνια απέχθεια. Οπως ακριβώς έγινε με τη μετεμφυλιακή Δεξιά.
Το πρόβλημα είναι ότι μαζί με τα παλαβά θα καούν και τα λογικά και ότι μετά μια χρεοκοπία θα υπάρχει ελάχιστο κοινωνικό κράτος να διασώσει κανείς. Τους σημερινούς τυχοδιωκτισμούς του κ. Τσίπρα θα τους πληρώσουν οικονομικά οι αδύναμοι και θα τους πληρωθούν οι ατσίδες· πολιτικά θα τους πληρώσουν εκείνοι που πασχίζουν να βρουν τη δίκαιη κατανομή των βαρών της κρίσης και θα την πληρωθούν τα απέναντι της αριστεράς άκρα. Και αν δεν υπάρχουν ακόμη, θα δημιουργηθούν. Σε αυτή τη χώρα εξάλλου συνηθίσαμε να πηγαίνουμε σαν τρελό φορτηγό· με τις μπάντες.

Οι Ελληνες πολίτες στις νέες εκλογές θα αποφασίσουν ουσιαστικά αν θέλουν η χώρα να παραμείνει στην Ευρωζώνη και αν θέλουν να κυβερνηθεί.

Οι Ελληνες πολίτες στις νέες εκλογές θα αποφασίσουν ουσιαστικά αν θέλουν η χώρα να παραμείνει στην Ευρωζώνη και αν θέλουν να κυβερνηθεί.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο ΣΥΡΙΖΑ ανήκει στις δυνάμεις που θέλουν τη χώρα εκτός Ευρωζώνης. Ο αρχηγός και τα στελέχη του κρύβουν επιμελώς ότι συνειδητός στόχος τους είναι η επιστροφή στη δραχμή. Η καταγγελία του Μνημονίου την οποία ευαγγελίζονται, το πρόγραμμά τους, ακόμη και η «νερωμένη» επιστολή που έστειλε ο Αλ. Τσίπρας στους Μπαρόζο, Βαν Ρομπέι και Ντράγκι, σε αυτό κατατείνουν, όπως σωστά τονίζει ο Αλ. Αλαβάνος. Ετσι όμως καταφέρνουν να προσελκύουν ετερόκλητες ομάδες, από σχετικά βολεμένους δημοσίους υπαλλήλους μέχρι νέους και ανέργους, που νομίζουν ότι η τύχη τους θα αλλάξει αν καταργηθεί το Μνημόνιο. Ή ότι η σημερινή ευρωπαϊκή πολιτική θα αλλάξει επειδή το απαιτούν. Χωρίς να σκέπτονται ότι για να ωφεληθεί η Ελλάδα από μια τέτοια ενδεχόμενη αλλαγή, πρέπει να παραμείνει στην Ευρωζώνη...

Υπάρχει η άποψη ότι ο Αλ. Τσίπρας και οι δικοί του θα «προσαρμοστούν» αν φτάσουν στην εξουσία και δουν την πραγματικότητα. Αμφίβολο. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το ΠΑΣΟΚ του 1974, ή του 1981 και οι εποχές δεν είναι ίδιες. Πίσω από τον Αλ. Τσίπρα υπάρχουν οι περιβόητες «συνιστώσες» και άνθρωποι ταγμένοι σε διάφορες εκδοχές μαρξισμού. Είναι αποφασισμένοι να αψηφήσουν τους νόμους, να προπηλακίσουν και να εκφοβίσουν, όπως αποδείχθηκε τα δύο προηγούμενα χρόνια. Δεν θα κάνουν πίσω και δεν θα αφήσουν τον σημερινό αρχηγό τους να αλλάξει συμπεριφορά, ακόμη και αν το ήθελε. Αρα...

Μάστιξ δια τον ίππων, κημός δια τον όνων και ράβδος δια την ράχην των αφρόνων!!!

Ακούω τον κ.Τσίπρα να υπόσχεται στους Ελληνες ότι θα στείλει όλο το παλιό πολιτικό σύστημα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και αναρωτιέμαι αν αναστήθηκε ο Ανδρέας και δεν το έχω καταλάβει... Ακούω και τον έτερο της αντιμνημονιακής συμμαχίας, τον μαέστρο της ψευδολογίας κ. Καμμένο να βροντοφωνάζει ότι η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες και αναρωτιέμαι μήπως με μια μαγική μηχανή του χρόνου γυρίσαμε πίσω στο 1974 και εγώ δεν το έχω πάρει χαμπάρι... Λες εκεί που φωνάζαμε και αγανακτούσαμε όλοι σχεδόν για τις ανεπάρκειες των πολιτικών και του πολιτικού μας συστήματος, να αποκτήσαμε ξαφνικά μια... ντριμ τίμ από τη στόφα του Ανδρέα που θα πάει και θα κολλήσει στον τοίχο τους ευρωπαίους δανειστές μας και δεν το είχαμε συνειδητοποιήσει;

Στην πολιτική ή όποιαδήποτε αποτυχία ξεπερνιέται. Η γελοιοποίηση όμως σκοτώνει.

Στην   πολιτική   ή  όποιαδήποτε    αποτυχία   ξεπερνιέται.   Η  γελοιοποίηση   όμως   σκοτώνει.

Ανίκανος να δεχτείς μη μπορώντας ούτε για μια στιγμή να σηκώσεις στους ώμους σου το βάρος της ευθύνης...

Είπε ο Ηρόστρατος. Δεν πέτυχα τίποτε στη ζωή μου. Είμαι ασήμαντος. Αν όμως προκαλέσω μια μεγάλη καταστροφή, θα μείνω στην ιστορία…Το είπε λοιπόν και το’κανε… Κατέστρεψε ένα από τα εφτά θαύματα του κόσμου και ,,,έμεινε αθάνατος! Κανείς ποτέ δε λησμονεί τους μεγάλους καταστροφείς.

Οι ψευδαισθήσεις για την κρίση μάς οδηγούν στην καταστροφή.

Τώρα η χώρα βρίσκεται σε τροχιά εξόδου από την Οικονομική και Νομισματική Ενωση. Δύο χρόνια λιτότητας (για να επιτύχουμε το ένα από τα δύο κριτήρια εισόδου μας: έλλειμμα 3% και δημόσιο χρέος 60% του ΑΕΠ) οδήγησαν σε πρωτόγνωρη πολιτική αστάθεια που επιταχύνει τις εξελίξεις. Πετάμε στον νεροχύτη ένα από τα μεγαλύτερα κεκτημένα της μεταπολίτευσης μαζί με τα βρωμόνερά της. Οι περισσότεροι σπρώχνουν τις εξελίξεις προς τα εκεί. Δεν είναι μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ· είναι ένα πλέγμα μικρότερων και μεγαλύτερων συμφερόντων που θίγονται από τη δημοσιονομική εξυγίανση (δεν είναι τυχαίο ότι η «Αυριανή», που «γκρέμισε τον καραμανλισμό» και αγκάλιασε τον «νεοκαραμανλισμό», υμνεί τώρα τον κ. Τσίπρα) · είναι οι συντεχνίες που πολεμούν μέχρι θανάτου της οικονομίας κάθε προσπάθεια εξορθολογισμού· είναι οι απελπισμένοι που έχουν πολύ κράτος αλλά όχι και πρόνοια· είναι, τέλος, η τεράστια σύγχυση που δημιουργούν τα δελτία των οκτώ που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το έλλειμμα από το χρέος και την παραγωγή από την κατανάλωση (θεωρούν την τελευταία εχέγγυο... ανάπτυξης). Δυστυχώς στην πολιτική, όπως και στη ζωή, το ένα φέρνει τ’ άλλο. Τα γρανάζια της ιστορίας κινούνται αργά, τόσο που να δημιουργούν καταστροφικές ψευδαισθήσεις. Πώς το είπε ο κ. Στρατούλης; «Θα μας παρακαλάνε να μάς δώσουν τις δόσεις»; Η δυναμική της εξόδου της Ελλάδος από τη Ζώνη του Ευρώ είναι η συνιστώσα διάφορων δυνάμεων και ψευδαισθήσεων που κυριαρχούν στο πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό. Μπορεί, για παράδειγμα, ο κ. Τσίπρας να εννοεί ότι δεν θέλει έξοδο από το ευρώ, προτάσσοντας όμως όλα τ’ άλλα την προωθεί· έστω αθέλητα και ανοήτως. Το χειρότερο δε είναι ότι το κακό δεν θα περιοριστεί εκεί. Η χώρα αυτήν τη στιγμή είναι σαν φορτηγό με σπασμένα φρένα στον κατήφορο. Οι ψευδαισθήσεις για ισχυρή και θωρακισμένη οικονομία μάς οδήγησαν στην κρίση. Οι ψευδαισθήσεις για την κρίση μάς οδηγούν στην καταστροφή.