Ανίκανος να δεχτείς μη μπορώντας ούτε για μια στιγμή να σηκώσεις στους ώμους σου το βάρος της ευθύνης...

Είπε ο Ηρόστρατος. Δεν πέτυχα τίποτε στη ζωή μου. Είμαι ασήμαντος. Αν όμως προκαλέσω μια μεγάλη καταστροφή, θα μείνω στην ιστορία…Το είπε λοιπόν και το’κανε… Κατέστρεψε ένα από τα εφτά θαύματα του κόσμου και ,,,έμεινε αθάνατος! Κανείς ποτέ δε λησμονεί τους μεγάλους καταστροφείς.

Οι ψευδαισθήσεις για την κρίση μάς οδηγούν στην καταστροφή.

Τώρα η χώρα βρίσκεται σε τροχιά εξόδου από την Οικονομική και Νομισματική Ενωση. Δύο χρόνια λιτότητας (για να επιτύχουμε το ένα από τα δύο κριτήρια εισόδου μας: έλλειμμα 3% και δημόσιο χρέος 60% του ΑΕΠ) οδήγησαν σε πρωτόγνωρη πολιτική αστάθεια που επιταχύνει τις εξελίξεις. Πετάμε στον νεροχύτη ένα από τα μεγαλύτερα κεκτημένα της μεταπολίτευσης μαζί με τα βρωμόνερά της. Οι περισσότεροι σπρώχνουν τις εξελίξεις προς τα εκεί. Δεν είναι μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ· είναι ένα πλέγμα μικρότερων και μεγαλύτερων συμφερόντων που θίγονται από τη δημοσιονομική εξυγίανση (δεν είναι τυχαίο ότι η «Αυριανή», που «γκρέμισε τον καραμανλισμό» και αγκάλιασε τον «νεοκαραμανλισμό», υμνεί τώρα τον κ. Τσίπρα) · είναι οι συντεχνίες που πολεμούν μέχρι θανάτου της οικονομίας κάθε προσπάθεια εξορθολογισμού· είναι οι απελπισμένοι που έχουν πολύ κράτος αλλά όχι και πρόνοια· είναι, τέλος, η τεράστια σύγχυση που δημιουργούν τα δελτία των οκτώ που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το έλλειμμα από το χρέος και την παραγωγή από την κατανάλωση (θεωρούν την τελευταία εχέγγυο... ανάπτυξης). Δυστυχώς στην πολιτική, όπως και στη ζωή, το ένα φέρνει τ’ άλλο. Τα γρανάζια της ιστορίας κινούνται αργά, τόσο που να δημιουργούν καταστροφικές ψευδαισθήσεις. Πώς το είπε ο κ. Στρατούλης; «Θα μας παρακαλάνε να μάς δώσουν τις δόσεις»; Η δυναμική της εξόδου της Ελλάδος από τη Ζώνη του Ευρώ είναι η συνιστώσα διάφορων δυνάμεων και ψευδαισθήσεων που κυριαρχούν στο πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό. Μπορεί, για παράδειγμα, ο κ. Τσίπρας να εννοεί ότι δεν θέλει έξοδο από το ευρώ, προτάσσοντας όμως όλα τ’ άλλα την προωθεί· έστω αθέλητα και ανοήτως. Το χειρότερο δε είναι ότι το κακό δεν θα περιοριστεί εκεί. Η χώρα αυτήν τη στιγμή είναι σαν φορτηγό με σπασμένα φρένα στον κατήφορο. Οι ψευδαισθήσεις για ισχυρή και θωρακισμένη οικονομία μάς οδήγησαν στην κρίση. Οι ψευδαισθήσεις για την κρίση μάς οδηγούν στην καταστροφή.

Δυστυχώς, ο κ. Τσίπρας παίζει το παιχνιδάκι που ξεκίνησε προεκλογικώς ...

Τελικά τι την ήθελε την εντολή ο κ. Τσίπρας; Να την περιφέρει σε διάφορες οργανώσεις της Αριστεράς και να δείξει τον θρίαμβό του ή για να σχηματίσει κυβέρνηση, όπως προβλέπει το Σύνταγμα; Διότι αν ήθελε πραγματικά να σχηματίσει κυβέρνηση θα προσπαθούσε να βρει ένα κοινό τόπο με τα άλλα κόμματα, ώστε να κυβερνηθεί η χώρα. Εκτός αν δεν ξέρει τους βασικούς κανόνες της πολιτεύματος. Η δημοκρατία -θέλουμε δεν θέλουμε, μάς αρέσει δεν μάς αρέσει- ενέχει συμβιβασμούς. Το 17% (άσχετα αν δημιουργήθηκε με υπερτριπλασιασμό των ψήφων) δεν κυβερνά αυτοτελώς. Ο λαός, τον οποίο ρητορικώς σέβονται όλοι, αύξησε τη δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά έδωσε κι εντολή συνεργασίας.

Δυστυχώς, ο κ. Τσίπρας παίζει το παιχνιδάκι που ξεκίνησε προεκλογικώς με στόχο να στριμώξει το ΚΚΕ και τις «άλλες δημοκρατικές δυνάμεις», όπως έλεγαν παλιά. Το τρικ της «κυβερνώσας Αριστεράς» μεταλλάχθηκε σε «μη κυβερνώσα Αριστερά», αλλά μέσα στη θολούρα θα τρυγήσει ψήφους όμορων χώρων. Το υπονόησε, εξάλλου, βγαίνοντας από το προεδρικό μέγαρο: «θα είχε περισσότερες πιθανότητες να καταλήξει θετικά η διερευνητική εντολή για τον σχηματισμό κυβέρνησης, αν είχαμε έναν διαφορετικό εκλογικό νόμο ή αν παίρναμε περισσότερες ψήφους».

Το σίγουρο είναι ότι όποια λύση κι αν βρεθεί, ο κ. Τσίπρας θα την καταγγείλει. Θα εξαπολύσει μύδρους για τα συμφέροντα, Θεούς, δαιμόνους και τριβόλους που δεν επιτρέπουν στο 17% να καταργήσει(;), να επανεξετάσει(;), να επαναδιαπραγματευτεί(;) το Μνημόνιο. Ετσι, μεσούσης της μεγαλύτερης κρίσης, θα οδηγήσει τον τόπο σε νέες εκλογές ελπίζοντας ότι θα τις κερδίσει, χρησιμοποιώντας το σύστημα που μέχρι τώρα ονομάζει καλπονοθευτικό. Δύσκολα, βέβαια, θα μπορούσε να συγκεντρώσει το 35% που απαιτείται για αυτοδυναμία (αυτό σημαίνει διπλασιασμό των ψήφων της περασμένης Κυριακής), αλλά με το «καλπονοθευτικό μπόνους» των πενήντα εδρών θα είναι σε θέση να στριμώξει έτι περαιτέρω το ΚΚΕ και τις «άλλες δημοκρατικές δυνάμεις». Και να σκεφθεί κανείς ότι η μικροπολιτική είναι ένα από τα στοιχεία του δικομματισμού που καταδίκασαν οι πολίτες στην κάλπη.

Άντε πάρε το μούτσο –ναύτη πάνω στην τρικυμία και δωστου το καράβι να το κυβερνήσει και να το οδηγήσει σε ασφαλές λιμάνι!

Λέτε να ξέρει ο Ελληνικός λαός τι ψήφισε; Μάλλον το μόνο που ξέρει, είναι τι δεν ψήφισε! Γιατί μάλλον ουδείς περίμενε ότι θα βρεθεί ο Τσιπρας με τόσους ψήφους, ούτε ο ίδιος πιστεύω, και να μην ξέρει κυριολεκτικά τι πρέπει να κάνει με τη χώρα και το μέλλον της! Άντε πάρε το μούτσο –ναύτη πάνω στην τρικυμία και δωστου το καράβι να το κυβερνήσει και να το οδηγήσει σε ασφαλές λιμάνι!

Σέβομαι την ...άποψη σου συμπολίτη μου ,αλλά κάθε μέρα διαλέγεις και χειρότερα! Και δεν είναι μόνο ο Συριζα και ο Τσιπρας! Εδώ φαίνεται να μην ντρεπόμαστε και να μην θυμόμαστε τους νεκρούς προγόνους και συγγενείς μας! Όταν η Χρυση Αυγη παίρνει ποσοστά 5,6 και 6 % στα Καλάβρυτα και στο Δίστομο τι να υποθέσω; Ότι δεν τους άρεσαν οι δυνάμεις του δικομματισμού και νομίζουν ότι θα τους σώσουν οι δυνάμεις του Ναζισμού;

Είναι πιο τίμιο να πας να αυτοκτονήσεις, παρά να φτύνεις τα κόκαλα των παππούδων σου! Βέβαια θα είδατε και την αλαζονεία των Ναζιστών που θέλανε να σηκωθούν όλοι οι δημοσιογράφοι όρθιοι για να τιμήσουν τον αρχηγό τους!

Καλά να πάθουν όλοι αυτοί οι κοντυλοφόροι! Έχουν άμα θέλουν τη δύναμη να κάνουν όλα αυτά τα ναζιστικά στοιχεία να μην φαίνονται πουθενά! Καμιά γραφή και καμιά εικόνα! Αλλά πού να υπάρξει αξιοπρέπεια, νταβαντούρι θέλουν να γίνεται μπας και διαφημίσουν κανένα κινητό τηλέφωνο!

Έχει διαλυθεί η βάση της χώρας μας, φαίνεται να διαλύεται και το πολιτικό κατεστημένο! Όμως όπως θα είδατε, αυτοί που μπορούν να κυβερνήσουν είναι λίγοι, και να πάρουν ευθύνες και βάρη επάνω τους. Η αριστερά το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να φωνάζει πολύ, να είναι ενάντια σε όλα και να αναπτύσσει θεωρίες και φιλοσοφίες, μαζί με τους πνευματικούς της ανθρώπους σε ταβέρνες και ουζερι, ανάμεσα σε μεζέδες κρασιά και τσιπουρα!

Όταν έρχεται όμως η ώρα των ευθυνών, πρέπει να βρούμε τρόπο να την κάνουμε με ελαφρά και ηρωικα πηδηματάκια! Από ότι φαίνεται μάλλον πάμε ξανά σε εκλογές! Μόνο που αυτοί που θα σπρώξουν ξανά τον κόσμο στις κάλπες, να ξέρουν δεν υπάρχει κανένας γάιδαρος δεμένος! Και τα ποσοστά σας δεν είναι καθόλου σίγουρα!

Αυτός είναι ο κρυφός στόχος του, έξοδος από το ΕΥΡΟ…

Ο λαός με την ψήφο του έδειξε ότι θέλει την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, όπως ακριβώς το εξέφραζε και στις δημοσκοπήσεις. Είναι λανθασμένη η επικρατούσα άποψη ότι ψήφισε οργισμένος για να τιμωρήσει τα πρώην μεγάλα κόμματα εξουσίας. Ο Eλληνας είναι πιο πονηρός. Ψήφισε για να επιβάλει μία φαντασιακή πραγματικότητα παραμονής στην Ευρωζώνη, χωρίς όμως όρους, δεσμεύσεις και με το χρήμα να ρέει άφθονο για να διατηρηθεί το μοντέλο της ανέμελης κατανάλωσης, δίχως υποχρεώσεις. Θέλει να είναι «Eυρωπαίος» για την ετικέτα και τα οφέλη, αλλά ταυτόχρονα να διατηρήσει την «ελληνική πραγματικότητα» του οθωμανο - αραβο - βαλκανικού περιβάλλοντος που έχει δημιουργήσει και διατηρεί από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους.

Τη συντήρηση της συλλογικής φαντασίωσης καλλιεργεί ο Αλ. Τσίπρας, απευθυνόμενος ως νέος Ανδρέας Παπανδρέου στους πραγματικούς ή δήθεν «μη προνομιούχους Eλληνες» της εποχής, παίζοντας το πολιτικό παιχνίδι με δικούς του κανόνες πλέον. Αποκλείεται να μη γνωρίζει ότι όσα λέει και πρεσβεύει οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην έξοδο από την Ευρωζώνη και πιθανότατα αυτός είναι ο κρυφός στόχος του. Η φανερή επιδίωξή του είναι να κυριαρχήσει στον χώρο της αριστεράς σε πρώτη φάση, βοηθώντας ταυτόχρονα στην επανασυσπείρωση της κεντροδεξιάς για να επικρατήσει ο διπολισμός στη θέση του δικομματισμού. Αλλωστε, ο Α. Σαμαράς άδραξε την ευκαιρία και επιδιώκει και ο ίδιος κάτι τέτοιο. Που σημαίνει ότι η ελληνική κοινωνία θα πολωθεί με άγνωστες συνέπειες.

Η χώρα δεν χρειάζεται απλώς κυβέρνηση, αλλά κυβέρνηση ικανή να πάρει και να επιβάλει αποφάσεις ...

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ηδονισμένος από τις δάφνες του τετραπλασιασμού της εκλογικής του δύναμης, προσπαθεί να κρύψει ότι δεν είναι σε θέση να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας και το κάνει όλο και πιο δύσκολο. Παρακάμπτει ότι το 17% είναι θριαμβευτικό ποσοστό για τον συγκεκριμένο χώρο, αλλά δεν καθιστά τον Αλέξη Τσίπρα εκπρόσωπο του συνόλου της αντιμνημονιακής - και αντιφατικής - ψήφου.

Το ΠΑΣΟΚ δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στην ιδέα ότι πλέον δεν μπορεί να θέτει όρους. Προφανώς ή υπάρχει ακόμη εντός του απόθεμα αλαζονείας ή δεν υπάρχει αίσθηση της πραγματικότητας, αν κριθεί από τις δηλώσεις των εκπροσώπων του. Ο Φώτης Κουβέλης θέτει μεν ως υπέρτατη επιδίωξη την παραμονή στο ευρώ, αλλά με τη στάση του φέρνει ένα βήμα πιο κοντά την έξοδο. Για τον Καμμένο ας μη γίνεται λόγος - το χούι να βλέπεις παντού δωσίλογους δεν κόβεται.

Το γαϊτανάκι των ημερών σκεπάζει την αλήθεια: η χώρα δεν χρειάζεται απλώς κυβέρνηση, αλλά κυβέρνηση ικανή να πάρει και να επιβάλει αποφάσεις που θα κρατούν ζωντανή την ελπίδα της σωτηρίας και αυτό δεν κρίνεται μονομερώς. Συνεπώς η θεοποίηση του μηνύματος της λαϊκής ετυμηγορίας, και η ερμηνεία της εντολής κατά το δοκούν, συνιστά απλώς υποκρισία.

Κακά τα ψέματα: αυτή η εντολή δεν έδωσε σαφείς απαντήσεις και δεν οδηγεί πουθενά. Αλλά ακόμη και αν οδηγούσε σε κυβέρνηση θα επρόκειτο για ένα «τέρας», που θα έκανε τα πράγματα ακόμη χειρότερα. Γι' αυτό και προφανώς θα επιστραφεί στον εντολέα για επαναδιατύπωση.

Τώρα, λοιπόν, έρχεται η σειρά του κ. Τσίπρα.

Τώρα, λοιπόν, έρχεται η σειρά του κ. Τσίπρα. Θα ήταν καλό να πάρει την εντολή και να πάει να διαπραγματευθεί με τους δανειστές της χώρας. Οσοι γνωρίζουν την Ευρώπη καλά, πιστεύουν ότι αν προχωρήσει σε «επιλεκτική διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους», η χώρα θα βρεθεί σίγουρα εκτός Ευρωζώνης, ενδεχομένως και εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης. Δεν είναι κιτρινισμός ούτε κινδυνολογία αυτό το σενάριο. Σκεφθείτε την αντίδραση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων όταν θα τους ανακοινώσει η Αθήνα ότι διαγράφει το μεγαλύτερο μέρος των χρεών της προς αυτές. Και επειδή η χώρα δεν μπορεί να δανεισθεί, ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνησή του θα πρέπει από κάπου να βρουν πόρους για να χρηματοδοτήσουν το έλλειμμα της χώρας, να πληρώνουν δηλαδή μισθούς και συντάξεις. Ας αφήσουμε κατά μέρος το τι θα έχει συμβεί έως τότε στις καταθέσεις στις τράπεζες ή πώς θα πληρωθούν τα κρίσιμα εισαγόμενα είδη πρώτης ανάγκης.

Υπάρχει βεβαίως το σενάριο που θέλει τον κ. Τσίπρα σε ρόλο νέου Ανδρέα. Θα μπορούσε πράγματι, λοιπόν, να απειλήσει για όλα αυτά ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και στο τέλος να πετύχει μια καλύτερη συμφωνία με μεγαλύτερο χρόνο προσαρμογής κ.λπ. Να πετύχει αυτά που θεωρούνται αυτονόητα εκτός Ελλάδος ως «δώρα» σε όποια φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση συνεργασίας προκύψει, δηλαδή περαιτέρω κούρεμα του επισήμου χρέους και την επιμήκυνση της δημοσιονομικής προσαρμογής.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι δεν θα ηρεμήσουμε αν δεν δοκιμάσουμε τον δρόμο του κ. Τσίπρα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως η δοκιμή υποκρύπτει τεράστιους κινδύνους για τη χώρα, οι οποίοι μπορεί να μην είναι αναστρέψιμοι. Γι’ αυτό πρέπει να μιλάμε πλέον με όσο πιο ανοιχτά χαρτιά γίνεται, ώστε κανείς να μη μπορεί να ισχυρισθεί ότι «δεν ήξερα, δεν άκουσα».