«Οι Υιοί των Ελλήνων» είναι όμηροι στα σχέδια και στα προγράμματα των χαρτογιακάδων της Νέας Τάξης.

Αυτοί που σταυρώνονται επί δύο χρόνια τώρα, από την ανεργία, την υποαπασχόληση, τις περικοπές των γλίσχρων αποδοχών τους, την ανασφάλεια, την αβεβαιότητα, την ακρίβεια, την έλλειψη προοπτικής και οράματος, τον οικονομικό τρόμο, τις απολύσεις, την εγκατάλειψή τους από την Πολιτεία και την παράδοσή τους, ως αθύρματα, στα χέρια της Εργοδοσίας;
Θα αναστηθούν και αυτοί, όχι σε τρεις μέρες ή μήνες, αλλά σε τρία ή τέσσερα ή πέντε χρόνια; Ή μήπως, στο λούκι που τους έσπρωξαν, τα «τέρμινα» μετριούνται σε δεκαετίες, αν όχι σε γενιές;
Δυστυχώς, «Οι Υιοί των Ελλήνων» είναι όμηροι στα σχέδια και στα προγράμματα των χαρτογιακάδων της Νέας Τάξης. Πρόκειται, πράγματι, για ένα οικονομικό πείραμα, όχι μόνο ηλίθιο, αλλά και μοχθηρό και απάνθρωπο και δολοφονικό, το οποίο σε καμιά χώρα δεν μπορεί να εφαρμοστεί και σε καμιά δεν εφαρμόστηκε ποτέ! Είναι δε τόσο εξωπραγματικό και παράλογο, ώστε καμιά διόρθωση ή βελτίωση δεν επιδέχεται και μόνο να καταργηθεί μπορεί.
Και αυτή -η κατάργηση δηλονότι, του Μνημονίου- θα είναι η Ανάσταση για τους «Υιούς των Ελλήνων»!
Και για την Ανάστασή τους, η στήλη φρονεί ότι δεν αρκεί η ψήφος της 6ης Μαΐου. Είναι ανάγκη «οι Υιοί των Ελλήνων» να αρπάξουν το φραγκέλιο και -όπως τότε ο «Υιός του Ανθρώπου» έδιωξε από τον Ιερό χώρο τους εμπόρους και τους μεταπράτες και τους σαράφηδες,- να διώξουν από τα ιερά και τα όσια της Ελλάδας τους χαρτογιακάδες των τραπεζιτών και τα εγχώρια τσιράκια τους.
Διαφορετικά, Ανάσταση δεν θα υπάρξει.
Και «Οι Υιοί των Ελλήνων» και «Οι Εγγονοί των Ελλήνων» και οι «Δισεγγονοί των Ελλήνων» θα γεννιούνται και θα πεθαίνουν δούλοι των γκεσεμιών της Νέας Τάξης και η χώρα του μέτρου και του λόγου θα εκπέσει σε ευτελή αποικία των αγρίων του βορρά.
Ας θυμηθούμε όλοι το γέρο-Ομηρο: «Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης…»!

Ηρθε, όµως, η στιγµή που θα πρέπει να λειτουργήσουµε διαφορετικά.

Είναι από κάθε άποψη κρίσιµες οι στιγµές που διέρχεται η χώρα. Και γι' αυτό ακριβώς κρίνονται ως καθοριστικές για το µέλλον του τόπου οι επερχόµενες εκλογές. Η ανεργία ξεπέρασε πια το 21% και ειδικά για τους νέους έφτασε στο 50%. Η ύφεση παραµένει ανυποχώρητη. Και η ανάγκη για άµεσες αναπτυξιακές πρωτοβουλίες είναι επιτακτική. Στις 6 Μαΐου θα κληθούµε ν' απαντήσουµε µε την ψήφο µας ποιοι κοµµατικοί σχηµατισµοί και ποιες πολιτικές θεωρούµε πως είναι σε θέση να µας προσφέρουν την ελπίδα ότι τελικά θα ξεπεράσουµε την κρίση.

Αυτό είναι το πραγµατικό νόηµα της δροµολογηµένης πια εκλογικής αναµέτρησης. Και ανάλογες οφείλουν να είναι οι προτάσεις όποιων και όσων διεκδικήσουν την ψήφο µας. Αν θέλουµε να υπάρξει αύριο για τη χώρα µας και να ξαναβρούµε κάποια στιγµή τον δρόµο µας µέσα στην Ενωµένη Ευρώπη, θα πρέπει ν' αναθέσουµε τη διακυβέρνηση της χώρας σε κόµµατα και πολιτικούς που είναι ικανοί και αποφασισµένοι να φέρουν σε αίσιο πέρας µια τέτοια αποστολή.

Οτι ο δρόµος είναι µακρύς και δύσκολος το ξέρουµε καλά. Οπως, επίσης, ξέρουµε ότι οι θυσίες δεν έχουν τελειώσει. Αλλά χωρίς τη διαδροµή αυτή και όσα ακόµη µας επιφυλάσσει, δεν υπάρχει περίπτωση να βγούµε από το τούνελ της κρίσης. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή ισοδυναµεί µε οµολογία ήττας και αποδοχή κάποια στιγµή της αποβολής µας από την ευρωπαϊκή οικογένεια.

Επί 38 χρόνια, σ' όλη τη διάρκεια της µεταπολίτευσης, καθορίσαµε ως πολίτες τη στάση µας µε βάση τις υποσχέσεις και τα όνειρα που αφειδώς µας προσφέρθηκαν. Ηρθε, όµως, η στιγµή που θα πρέπει να λειτουργήσουµε διαφορετικά. Σ' αυτήν την προεκλογική περίοδο η κάθε υπόσχεση θα πρέπει να συνοδεύεται και από την απόδειξη πως είναι εφαρµόσιµη.

Πληθαίνουν καθηµερινά τα σηµάδια ότι κάτι αλλάζει στην Ευρώπη και ότι η λογική της σκληρής λιτότητας αργά ή γρήγορα θα ηττηθεί. Εκείνη τη στιγµή η Ελλάδα θα πρέπει να είναι όρθια και παρούσα. Αυτή είναι η προοπτική που θα κριθεί τελικά στις 6 Μαΐου.

Ποιος θα κριθεί στις 6 Μαΐου, ο Παπανδρέου ή ο Βενιζέλος;

Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε υποσχεθεί σε όσους τον χειροκροτούσαν ανακουφισμένοι, να μην τους ξεχάσει. Οτι ώς αυτή τη στιγμή δεν δείχνει να τους θυμάται, μάλλον ικανοποιεί την Ιπποκράτους. Καθόλου δεν τους ενθουσιάζει η ιδέα ότι θα πραγματοποιήσει την υπόσχεσή του και θα αρχίσει να δίνει συνεντεύξεις από εδώ και από εκεί για να τους βοηθήσει. Ωστόσο, το μεγάλο αγκάθι για το ΠΑΣΟΚ σε αυτές τις εκλογές δεν είναι η φυσική παρουσία του Γιώργου. Το θέμα είναι τι θα κάνουν με την πολιτική του. Και αυτό είναι περίπλοκο.
Από τη στιγμή που ο αφέτης έριξε την πιστολιά για την κούρσα προς τις εκλογές, το ΠΑΣΟΚ πρέπει να απαντήσει σε ένα ερώτημα: ποιος θα κριθεί στις 6 Μαΐου, ο Παπανδρέου ή ο Βενιζέλος; Ο Σαμαράς λέει ήδη ότι δεν υπάρχει διαφορά. Η αλήθεια όμως είναι ότι υπάρχει. Γιατί ανάμεσα στον Γιώργο και στον Βαγγέλη μεσολαβεί κάτι: η διαδοχή! Οτι ο Βενιζέλος δεν σπεύδει να το αναδείξει ήδη, δείχνει και τη δυσκολία του πράγματος.

Αν δεν σηκώσει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον ίδιο και στον Παπανδρέου, θα είναι υποχρεωμένος να απολογηθεί για λογαριασμό του στο εκλογικό σώμα και ουσιαστικά να προβληθεί ως συνέχειά του. Αυτό θα τον κάνει να μοιάζει με εθελοντή: κάποιος που πήγε στο μέτωπο την ώρα που άρχιζε η κατάρρευση, μετά ανέλαβε να υπογράψει τη συνθηκολόγηση και στη συνέχεια προσπαθεί να περιθάλψει τους τραυματίες.
Αν, πάλι, πάρει μεγάλες αποστάσεις από τον Γιώργο - και υπάρχουν πολλοί τρόποι να το κάνει - θα ανοίξει πριν από την ώρα του το εσωτερικό μέτωπο. Είναι προφανές ότι ο τρόπος με τον οποίο ο Βενιζέλος θα διαχειριστεί την περίοδο Παπανδρέου συνδέεται με το πώς θα αντιμετωπίσει τον ίδιο τον Παπανδρέου. Αλλά για ορισμένους ισχύει και το αντίστροφο: ο τρόπος με τον οποίο ο Βενιζέλος θα διαχειριστεί την περίοδο Παπανδρέου συνδέεται με το πώς θα αντιμετωπίσει ο Παπανδρέου τον ίδιο τον Βενιζέλο.

Γι' αυτό και τώρα ο ελληνικός λαός είναι οργισμένος και αμφισβητεί τους πάντες και τα πάντα.

Έπειτα από δυόμισι χρόνια διαρκούς πάλης με τη χρεοκοπία, η χώρα οδεύει στις κάλπες. Στο διάστημα που πέρασε, μεσολάβησαν απίστευτα γεγονότα.Τα λάθη ήταν πρωτοφανή και τα βάρη που επωμίσθηκε ο ελληνικός λαός μοναδικά. Το οικονομικό μοντέλο της μεταπολίτευσης κατέρρευσε, η θέση της χώρας στην ευρωζώνη αμφισβητήθηκε, το πολιτικό σύστημα κλονίσθηκε και το ελληνικό όνειρο ευημερίας και προκοπής μετατράπηκε σε εφιάλτη. Ο ελληνικός λαός χρειάσθηκε να αποδεχθεί μοναδικές θυσίες προκειμένου να αποφευχθεί τεχνικά η χρεοκοπία, χωρίς ωστόσο να έχει απαλλαγεί από τον κίνδυνο μιας ολοκληρωτικής κατάρρευσης και αποχώρησης από την ευρωζώνη. Παρά τις πολλές προσπάθειες και τις ακόμη περισσότερες θυσίες η διάσωση δεν είναι εξασφαλισμένη και θα χρειασθεί μακρά προσπάθεια για να ξανάβρει η χώρα σταθερό δρόμο να βαδίσει. Γι' αυτό και τώρα ο ελληνικός λαός είναι οργισμένος και αμφισβητεί τους πάντες και τα πάντα. Σ' αυτό το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον προκηρύσσονται σήμερα εθνικές εκλογές. Το κρισιμότερο στην παρούσα φάση είναι να διασφαλισθεί ειρηνικό και ήρεμο κλίμα στη σύντομη προεκλογική περίοδο. Οι πολίτες, τα κόμματα, όλοι οι εμπλεκόμενοι στις εκλογές οφείλουν κατευνασμό των παθών. Και οι άγιες μέρες του Πάσχα προσφέρουν ευκαιρία καταλλαγής. Ας την αξιοποιήσουν άπαντες και ας απομονώσουν όσους επιχειρήσουν να επιβάλλουν έκτροπα και σκηνικό πολέμου.

Ποιες πολιτικές οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή της κατάσταση...

Ποιες πολιτικές οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή της κατάσταση...
Ποιοι τις άσκησαν αυτές τις πολιτικές...
Ποια νέα κόμματα δημιούργησε η κρίση.
Ποια από τα νέα κόμματα είναι τέκνα της ανάγκης ή της οργής και, άρα, πρόσκαιρα...
Ποια κόμματα προτείνουν σταθερές λύσεις και εφικτές λύσεις στα πιο καίρια προβλήματα.
Πώς βλέπουν την «επόμενη μέρα» – μετά τις εκλογές.
Υπάρχουν περιθώρια άλλων πολιτικών;
Και ποια κόμματα υπόσχονται αξιοπιστότερα αυτές τις άλλες πολιτικές...
Ας πάρει, λοιπόν, ο κάθε πολίτης ένα τετράδιο και ας καταγράψει κάθε μέρα όσα δηλώνουν οι πολιτικοί αρχηγοί, διότι η καταιγιστική καθημερινότητα μπουκώνει τις μνήμες και ξεχνάμε εύκολα ακόμη και τα σημαντικά. Και ο καθένας έχει μυαλό να κρίνει ποιες από τις δηλώσεις και υποσχέσεις είναι εφικτές και ποιες όχι.
Ετσι, όταν θα προσέλθει στις κάλπες θα έχει μπροστά του κομματικά προγράμματα (αν υπάρχουν), κομματικές δεσμεύσεις (αν διατυπωθούν), άλλες πολιτικές (αν εξαγγελθούν), ελαφρύνσεις υπέρ των ασθενεστέρων (αν τολμηθούν), αποκατάσταση της αξιοπρέπειας των Ελλήνων (αν ενοχλεί κάποια κόμματα η ταπείνωσή τους), εκδημοκρατισμός και διαφάνεια της πολιτικής ζωής (αν λένε αλήθεια όσοι τα επικαλούνται) κ.λπ. κ.λπ...
Προτού ο πολίτης ξεκινήσει για τις κάλπες θα τα σταθμίσει όλα αυτά. Θα αφήσει κατά μέρος ιδεοληψίες, προκαταλήψεις και φοβικά σύνδρομα (λείψανα ενός περιπετειώδους παρελθόντος) και θα αναβαθμίσει την ψήφο του σε πολιτική πράξη και σε πολιτική παρέμβαση.
Και ας μη φοβάται την πιπίλα της «ακυβερνησίας». Οπως η φύση απεχθάνεται το κενό, έτσι και οι κοινωνίες απεχθάνονται την ακυβερνησία. Και κυβέρνηση, σίγουρα, θα υπάρξει. Και οπωσδήποτε δεν θα είναι χειρότερη από την κυβέρνηση Παπανδρέου ή από την κυβέρνηση Παπαδήμου!

Και το ερώτημα είναι: Γιατί δεν αντιδρά ο Λαός;

Και το ερώτημα είναι: Γιατί δεν αντιδρά ο Λαός;

Η αλήθεια είναι ότι αντιδρά ο Λαός με έναν παράξενο τρόπο. Δεν ψηφίζουμε με μυαλό. Ψηφίζουμε με θυμό, με οργή, συχνά με πείσμα, αλλά χωρίς στόχο. Γι’ αυτό στις εκλογές εμφανίζονται κάθε τόσο μικρά κόμματα, που μοιάζει να εκφράζουν την οργή του πολίτη, ο οποίος όμως προσκαίρως μόνον μετακομίζει στην αυλή του γείτονα. Ψήφισαν, λ.χ., έναν θορυβώδη ένοικο της πολυκατοικίας τους, αλλά ο γάμος δεν στέριωσε.

Τώρα ετοιμάζονται νέες παντρειές. Οργισμένοι ψηφοφόροι κινούνται στα όρια της πολιτικής αυτοκτονίας.

Ο κίνδυνος διαλύσεως του δημόσιου βίου ελλοχεύει, στον βαθμό που οι προσεχείς εκλογές θα φέρουν ακυβερνησία. Οσοι εκλάβουν τις θέσεις αυτές ως προσκλητήριο του δικομματισμού θα πρέπει να ξανασκεφθούν την αξία της ψήφου τους.
Μια λανθασμένη ψήφος μας βγάζει από την Ευρώπη που θέλουμε οι περισσότεροι.

Και συνεπώς; Θα αφήσουμε ατιμώρητους όλους αυτούς που διέλυσαν (στο εσωτερικό) και διέσυραν (στο εξωτερικό) το ΠαΣοΚ; – για να μιλήσουμε μόνο για της Κεντροαριστεράς τα εσωτερικά.

Εμείς δεν αλλάζουμε θέσεις. Ψηφίζουμε με τα μάτια μας ανοιχτά. Και εντοπίζουμε στα ψηφοδέλτια και μαυρίζουμε τους άχρηστους και τους πολιτικούς - τουρίστες.

Αυτοί που μας οδήγησαν ως εδώ θέλουν να μας σώσουν! Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα είχαν πάει σπίτια τους, μπορεί και στη φυλακή!

Σε μια εποχή όπου οι πολίτες μετρούν και το τελευταίο ευρώ, όταν χιλιάδες συμπολίτες μας ψάχνουν τα σκουπίδια, όταν οι συντάξεις περικόπτονται και οι άνεργοι έχουν ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο, τα κόμματα ψήφισαν για τον εαυτό τους ένα γενναίο προεκλογικό μπόνους της τάξης των 40 εκατ ευρώ. Για ποιον λόγο; Η μόνη δαπάνη που μπορεί να γίνει αποδεκτή είναι οι μισθοί των επαγγελματικά απασχολουμένων στα κομματικά γραφεία και οι λειτουργικές δαπάνες. Δεν χρειαζόμαστε ούτε συγκεντρώσεις, ούτε πλύση εγκεφάλου για να καταλάβουμε ότι απέτυχαν.

Επιχείρησαν με πομπώδεις μεν, αλλά ανούσιες έως προσβλητικές δηλώσεις να υποβαθμίσουν και να ακυρώσουν τη σημασία της αυτοκτονίας ενός συνταξιούχου μπροστά στη Βουλή. Προφανώς αισθάνονται πως το θέμα τούς αφορά άμεσα και το σημείωμα που άφησε πίσω του ο αυτόχειρας το υπογραμμίζει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο. Θέλουν όμως να ξεχάσουν ότι πρόκειται για συμβολική αυτοκτονία υψηλής πολιτικής σημασίας. Μόνο και μόνο η ανακοίνωση του ΔΝΤ αποκαθιστά τα πράγματα.

Για μια ακόμη φορά επιδίδονται στο γνωστό αίσχος της τροπολογίας. Ρουσφέτια της εκλογικής πελατείας, τοπικιστικές διευθετήσεις, συντεχνιακές ρυθμίσεις για να εξασφαλίσουν τη μίζερη επανεκλογή τους. Η φαυλότητα κάνει πάρτι στην αίθουσα του Κοινοβουλίου λίγο πριν στηθούν ξανά οι κάλπες.

Αυτοί που μας οδήγησαν ως εδώ θέλουν να μας σώσουν! Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα είχαν πάει σπίτια τους, μπορεί και στη φυλακή! Εδώ ζητούν την ψήφο μας χωρίς καν να παρουσιάσουν ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση. Οι μεν κρύβουν την πραγματικότητα που θα αντιμετωπίσουμε από τον Ιούνιο. Οι δε θέλουν ισχυρή παρουσία όχι για να κυβερνήσουν, αλλά για να κάνουν αντιπολίτευση. Σωστό, μόνο που η χώρα χρειάζεται σήμερα κυβέρνηση που «ξέρει και μπορεί» να διαχειριστεί την κρίση και μετά αντιπολίτευση.

Τα παραταξιακά προσκλητήρια των πολιτικών αρχηγών για «συστράτευση» μόνο γέλιο μπορούν να προκαλέσουν. Τα κόμματα αδυνατούν να πάνε μπροστά, δεν έχουν ερείσματα στην κοινωνία, δεν βρίσκουν στελέχη, δεν μπορούν να εμπνεύσουν και στρέφονται με απόγνωση στο παρελθόν. Οσα ρετάλια της πολιτικής έμειναν εκτός ετοιμάζονται να επιστρέψουν, καθώς νέοι εθελοντές δεν υπάρχουν. Φαίνεται πως οι μόνοι πολιτικοί που μπορούν να εκτιμήσουν την πραγματική κατάσταση είναι εκείνοι που δήλωσαν ότι αποχωρούν. Τουλάχιστον ξέρουν πότε πρέπει να φύγουν.