Βρισκόμαστε στο όριο ανάμεσα στην αποτυχία και την επιβίωση...

Εδώ και δύο χρόνια, απ’ όταν η χώρα παραδόθηκε στους Ευρωπαίους εταίρους και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, εμείς οι Ελληνες βρισκόμαστε σε καταστολή. Ο λαός, οι θεσμοί, η οικονομία, η πολιτική τάξη περιμένουν τα πάντα από τους ξένους – να μάθουμε τι μας δίνουν και τι απαιτούν σε αντάλλαγμα, για να δούμε πώς θα είμαστε και τι θα κάνουμε.

Βρισκόμαστε στο όριο ανάμεσα στην αποτυχία και την επιβίωση. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε, όμως, ότι όσο δύσκολες και αν είναι αυτές οι μέρες, όσο σκοτάδι βλέπουμε μπροστά μας, η Ελλάδα έχει περάσει από πολύ μεγαλύτερες δυσκολίες – σε εποχές που δεν διέθετε ούτε τους θεσμούς που έχει σήμερα ούτε τις δυνατότητες που προσφέρει η τεχνολογία ούτε ο λαός είχε τόσο υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης. Ούτε, βέβαια, είχαμε τέτοια στήριξη από άλλες χώρες. Οσο κυνικοί και αν είμαστε, πιστεύοντας πως ό,τι κάνουν οι εταίροι μας το κάνουν για να σώσουν το ευρώ και τις δικές τους τράπεζες και οικονομίες, πόσοι Ελληνες μπορούν να ισχυριστούν ότι η οικονομία μας θα άντεχε χωρίς τη βοήθεια των δανειστών μας; Το ότι η ασκούμενη οικονομική πολιτική έχει οδηγήσει σε βαθιά ύφεση είχε ως σημαντικότατη επιπλοκή το γεγονός ότι εμείς οι Ελληνες είμαστε αναγκασμένοι να δείξουμε απόλυτη εμπιστοσύνη σε μια θεραπεία της οποίας η έκβαση είναι απρόβλεπτη.

Σημαντικός λόγος το παγώματος της κοινωνίας και της οικονομίας, λοιπόν, είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στους πολιτικούς μας και στις επιταγές των δανειστών. Δεύτερος λόγος είναι το γεγονός ότι είναι τόσο σοβαρός ο κίνδυνος της άτακτης χρεοκοπίας, που όλα (από την καθημερινότητα έως την εξωτερική πολιτική) περιστρέφονται γύρω από το Μνημόνιο, καθορίζοντας έτσι και το πεδίο της πολιτικής. Οι περισσότεροι πολίτες δεν μπορούν να συστρατευθούν εύκολα ούτε με αυτούς που βλέπουν ότι η Ελλάδα δεν μπορεί παρά να εξαρτάται από τα χρήματα των δανειστών της, άρα αναγκάζεται να υπακούει στις απαιτήσεις τους, ούτε με αυτούς που ισχυρίζονται ότι οι «σωτήρες» είναι απλοί απατεώνες που θέλουν να εμπορευθούν τα κάλλη της ωραίας κοιμωμένης Ελλάδας.

Τα πράγματα που πρέπει να γίνουν είναι απίθανα και δύσκολα...

Οι πολιτικοί μας βρίσκονται σε νευρική κρίση. Είναι κατανοητό γιατί έχουν έλθει τα πάνω-κάτω στη χώρα και έχει αλλάξει η «περιγραφή θέσης» βάσει της οποίας επέλεξαν να γίνουν πολιτικοί. Το μεγάλο πρόβλημα, όμως, είναι ότι αν και την τελευταία στιγμή δείχνουν υπευθυνότητα και προσπαθούν να σώσουν την παρτίδα, εν τέλει δεν αλλάζουν συνήθειες και συμπεριφορές.
Τι θα περίμενε ένας λογικός άνθρωπος εν όψει των κρίσιμων εκλογών και των απίστευτων δυσκολιών που περιμένουν την επόμενη κυβέρνηση; Οτι οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων θα είχαν επιλέξει τους κορυφαίους κάθε κλάδου, θα τους είχαν κλειδώσει σε ένα δωμάτιο και θα τους είχαν αναθέσει ένα επιχειρησιακό σχέδιο 150 ημερών. Ακόμη καλύτερο θα ήταν να είχαν επιλέξει αυτούς τους ανθρώπους από κοινού, να είχαν συμφωνήσει σε ένα κοινώς αποδεκτό κυβερνητικό πρόγραμμα και να άρχιζε η εφαρμογή από αύριο το πρωί, πριν από τις εκλογές. Σκεφθείτε τι εικόνα αξιοπιστίας και σοβαρότητας θα έδινε μια τέτοια πράξη, και προς τα μέσα και προς τα έξω. Η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού θα καταλάβαινε ότι υπάρχουν και Ελληνες που έχουν πρόγραμμα και στόχους για τη χώρα μας.
Αυτή, δυστυχώς, είναι η παράδοση στα κόμματα και τους ηγέτες, με σπάνιες εξαιρέσεις. Μην ξεχνάτε ότι η δομή του υπουργικού συμβουλίου του κ. Παπανδρέου μετά τις εκλογές του 2009 δόθηκε στους αρμοδίους για επεξεργασία σε μια χαρτοπετσέτα.
Και όμως. Η χώρα έχει μπροστά της μερικούς κρίσιμους μήνες, που θα κρίνουν αν θα παραμείνει στο ευρώ. Τα πράγματα που πρέπει να γίνουν είναι απίθανα και δύσκολα.
Θα ήθελα πολύ να πιστέψω ότι οι κ. Σαμαράς και Βενιζέλος συνωμοτούν κάποια βράδια μακριά από όλους εμάς. Αφελές ίσως, αλλά θα ήθελα να ξέρω ότι διαπραγματεύονται ένα κοινό σχέδιο δράσης, με ονόματα, προθεσμίες, στόχους, το οποίο θα ακολουθηθεί μετά τις εκλογές εφ’ όσον διαθέτουν από κοινού κυβερνητική πλειοψηφία. Είναι πάρα πολλοί οι σοβαροί άνθρωποι που θα ήθελαν να τους βοηθήσουν και να στηρίξουν μαζί τον τόπο τους, σε μια ώρα ανάγκης. Ελληνες της διασποράς θέλουν να δώσουν τη μάχη για να σταθεί η πατρίδα στα πόδια της. Ηγεσία, όραμα και αίσθηση ευθύνης και εθνικής συνεννόησης περιμένει ο κόσμος με αγωνία. Αν δεν καταφέρουν να δώσουν σήμερα αυτό το σήμα τα δύο μεγάλα κόμματα, δεν θα πρέπει να εκπλαγούν αν η Αριστερά και τα άκρα σχηματίσουν πλειοψηφία. Οταν κάποιος σου ζητάει να πονέσεις με την υπόσχεση ότι θα έλθουν καλύτερες ημέρες, ζητάς αποδείξεις και απτά δείγματα των προθέσεων και ικανοτήτων του. Αν δεν τα έχεις, προφανώς δεν πιστεύεις πια σε τίποτα και το ρίχνεις στην τρέλα, τη διαμαρτυρία και σε ό,τι άλλο βοηθάει να εκτονωθεί μια δικαιολογημένη και συσσωρευμένη οργή.

Έτσι κι αλλιώς τα σώβρακα ήδη τους τα έχουν πάρει...

Μέσα στη σκόνη που σηκώνουν οι πανηγυρίζοντες και τα φερέφωνά τους περί «σωτηρίας» της χώρας οι «σωτήρες» ολοκληρώνουν στα γρήγορα τη δουλειά κόβοντας μισθούς, συντάξεις, δαπάνες για την υγεία, την παιδεία, με απολύσεις στο Δημόσιο, ξεπούλημα και παράδοση των κλειδιών της χώρας στους επιτρόπους που συντόμως θα εγκατασταθούν στα υπουργεία, δίπλα (για να μην πούμε μέσα) στα υπουργικά γραφεία.
Μέσα σε αυτό το χάος οι συγκυβερνώντες δεξιοσοσιαλίζοντες προσπαθούν να σώσουν το (πολιτικό) τομάρι τους, να λύσουν εσωκομματικούς λογαριασμούς, να αποφύγουν το ενδεχόμενο του καπελώματος από τυχόν «αρίστους» τύπου Παπαδήμου και πάει λέγοντας.
Στο πλαίσιο αυτό και μέσα στον Μάρτιο το ΠΑΣΟΚ σκοπεύει να ξεμπερδεύει με τον ΓΑΠ (καλά ξεμπερδέματα!). Ο Σαμαράς επιχειρεί να ανοίξει την αγκαλιά του για να χωρέσει μέσα όχι μόνο τον Βορίδη και τον Άδωνι, αλλά και την Ντορούλα (και, γιατί όχι, ακόμη και τον Καρατζαφέρη), προκειμένου να δημιουργηθεί η «μεγάλη παράταξη» που θα διεκδικήσει την επόμενη (δια)κυβέρνηση του τόπου.
Όμως, όσο κι αν είναι μεγάλη η αγκαλιά του προέδρου, δύσκολα θα μαντρώσει τους δεξιούς ψηφοφόρους, οι οποίοι αδυνατούν να κατανοήσουν πώς είναι δυνατόν να σώζονται καταστρεφόμενοι...
Κάπως έτσι, λοιπόν, στα γρήγορα και πριν ο κόσμος πάρει χαμπάρι ότι αυτήν ακριβώς την περίοδο θεσμοθετείται η καταστροφή και δένεται η χώρα χειροπόδαρα για τις επόμενες δεκαετίες, το εγχώριο πολιτικό κατεστημένο, λειτουργώντας ως δεσμοφύλακας, προετοιμάζεται για εκλογές ελπίζοντας ότι θα εξέλθει αναβαπτισμένο και τροπαιούχο από την εκλογική διαδικασία.
Βέβαια, αν οι μετρήσεις δείξουν ότι τα κουκιά δεν βγαίνουν, τότε υπάρχει και η δοκιμασμένη τακτική της παράτασης του πρωθυπουργικού βίου του... Παπαδήμου. Μέχρι να σαπίσουν όλοι μαζί. Μετά... βλέπουνε. Έτσι κι αλλιώς τα σώβρακα ήδη τους τα έχουν πάρει...

Μας κλαίνε ζωντανούς, «μας κλαίνε οι ρέγκες». Πρέπει να παραδεχτούμε πως είμαστε για κλάματα...

Από τον Ιούλιο έως τον Οκτώβριο και από τον Οκτώβριο έως τον Φεβρουάριο, με τη μέθοδο της κατατρομοκράτησης, ενώ γνωρίζανε πως δεν υπήρχε περίπτωση να βγούμε από το ευρώ, γιατί τότε η διάλυση της Ευρωζώνης θα ήταν δεδομένη και καταστροφική γι' αυτούς, «έπαιξαν και κέρδισαν» για τα επόμενα χρόνια να δώσουν παράταση και ανάσα στη χώρα μας.

Δηλαδή να μάθουμε να ψωμολυσάμε, για να αποπληρώνουμε τις δόσεις κι όχι το δάνειο, για να αυξάνεται το χρέος και να μην έχουν τέλος τα ελλείμματα.

Μας βάζουν σε έναν φαύλο κύκλο, που για να βγούμε από εκεί, θα πρέπει να σπάσουμε τον κρίκο και επειδή είμαστε ο αδύναμος, είμαστε ο πιο επικίνδυνος στην αλυσίδα τους, γιατί θα γίνουμε και θα δώσουμε το παράδειγμα στους άλλους, που ήδη δοκιμάζονται, δηλαδή στις χώρες που έρχεται η σειρά τους.Με τη λιτότητα που επιβάλλουν περιφρονούν την όποια παραγωγική ανάπτυξη κι αυτό φάνηκε τα δύο τελευταία χρόνια, που μας βασανίζουν με τα μέτρα της σταγόνας και με τα νέα μέτρα του νέου Μνημονίου, που γι' αυτούς παράγει χρήμα και κέρδη και για τους εργαζόμενους ανεργία και θάνατο.

Μας κλαίνε ζωντανούς, «μας κλαίνε οι ρέγκες». Πρέπει να παραδεχτούμε πως είμαστε για κλάματα. Δεν γίνεται όμως τα κροκοδείλια δάκρυα να κρύψουν τα ψέματα και τις απάτες. Είναι ολοφάνερο πως κάνουν δοκιμή της πολιτικής τους που υπαγορεύουν η Γερμανία και το ΔΝΤ πάνω στην πλάτη των Ελλήνων εργαζομένων, συνταξιούχων, ανέργων, των γέρων και των νέων κι αν πετύχουν το κοστούμι που θα βγάλουν από το εργαστήριό τους θα εφαρμοστεί σε όλους τους λαούς της Ευρώπης.

Κι αυτό αρχίζουν να το καταλαβαίνουν και να το συνειδητοποιούν κι όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και σε όλο τον κόσμο, καθότι η χάρη μας έχει φτάσει παντού.

Οι επικουρικές συντάξεις κόβονται, δεν κόβονται; Κόβονται! Οι κύριες συντάξεις κόβονται, δεν κόβονται; Κόβονται και αυτές!

Από τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ ανέβηκε στην εξουσία, η ηγετική ομάδα του -αντί να αντιμετωπίσει με σύνεση και νηφαλιότητα τα δημοσιονομικά προβλήματα της χώρας- διοργάνωσε, ανά την Ελλάδα ένα -συνεχιζόμενο μέχρι σήμερα- φεστιβάλ ανασφάλειας, τρόμου και ψεύδους.
Χωρίς κανένα σχέδιο για έξοδο από την κρίση και πιστό στη διαχρονική πρακτική του Κινήματος «βλέποντας και κάνοντας», πρώτα συκοφάντησε τη χώρα ως διεφθαρμένη (λες και το ΠΑΣΟΚ προήλθε από παρθενογένεση!), ύστερα με τους «Τιτανικούς» και τα «περίστροφα στο τραπέζι» έριξε -ανεπαισθήτως- την Ελλάδα στις αγκάλες του ΔΝΤ και στο τέλος την έθεσε υπό τριπλή κατοχήΚαι η τακτική αυτή συνεχίζεται.
Οι επικουρικές συντάξεις κόβονται, δεν κόβονται; Κόβονται! Οι κύριες συντάξεις κόβονται, δεν κόβονται; Κόβονται και αυτές! Η κατάργηση του κατώτατου μισθού περνάει, δεν περνάει. Πέρασε πλησίστια! Θα αυξηθεί, δεν θα αυξηθεί η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος; Θα αυξηθεί λίαν συντόμως! Θα προστατευθούν οι αποταμιευτές που επένδυσαν σε ομόλογα; Θα προστατευθούν, «κουρεύοντάς» τους!
Η Μεσαία Τάξη, την οποία είχε καπελώσει και προσεταιρισθεί το ΠΑΣΟΚ θα καταρρεύσει ή θα επιζήσει; Θα καταρρεύσει! Μαζί της, όμως, καταρρέει και το ΠΑΣΟΚ, διότι το εγκαταλείπουν και τα λαϊκά στρώματα.
Και του έμεινε -προς όνειδος της ιστορίας- μόνο η Ολιγαρχία. Την οποία, βεβαίως, κανείς δε δικαιούνται να υποεκτιμήσει. Διότι διαθέτει το χρήμα, τα μίντια, το δέλεαρ των θέσεων εργασίας και τις επιρροές!
Κι αυτά δεν καταρρέουν!

Το κομματικό κράτος είναι εφήμερο και καταρρέει συνήθως υπο τις κατάρες του λαού...

Συγκεκριμένα, ο βουλευτής επεσήμανε πως «είμαστε ανεξάρτητοι. Είμαστε Έλληνες». Ακόμα τόνισε μιλώντας στο τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 πως η ιδρυτική διακήρυξη προέκυψε από τους 200.000 πολίτες που συμμετείχαν στη διαμόρφωση των αρχών αυτού του Κινήματος.

Υποστήριξε επιπλέον, πως «οι πολίτες θα ξεκινήσουν αυτήν την παράταξη. Δεν υπόσχομαι ότι με αυτήν την πρωτοβουλία των πολιτών μπορούμε να φέρουμε άσπρη εικόνα, θα φέρουμε όμως χαμόγελα», ενώ εξέφρασε και την πρόθεση του η επιλογή των υποψηφίων για τις εκλογές να γίνει μέσω του διαδικτύου.

Το λογότυπο συνδυάζει χρωματικά γαλάζιο, μπλε και κόκκινο και απεικονίζει αφηρημένα ένα γλάρο. Στη μέση βρίσκεται το όνομα του νέου κόμματος «Ανεξάρτητοι ΕΛΛΗΝΕΣ» με πεζοκεφαλαία.

Είμαστε όλοι Έλληνες;

ΕΣΕΙΣ ΟΜΩΣ, οι αρχηγοί που ζητάτε εκλογές τι κάνετε; Πώς ξυπνάτε έναν λαό βυθισμένο στην απόγνωση; Πώς τα βγάζετε πέρα με τους πολίτες που απαιτούν κρεμάλα στους Νενέκους, αλλά και με άλλους που φωνάζουν «πού είσαι, Παπαδόπουλε!»; Τι μπορείτε να πείτε σε αυτόν τον μαρτυρικό λαό, άλλο από το να κάνει υπομονή, ώσπου να ξεθυμάνει η οργή του στην κάλπη;... Στον λαό που κατεβαίνει και πάλι σήμερα στο Σύνταγμα και που ενθαρρύνεται επιτέλους από ένα αυθόρμητο παγκόσμιο κίνημα με το σύνθημα Είμαστε όλοι Έλληνες;