Καθότι η σύγκρουση, έτσι όπως το πάνε, είναι αναπότρεπτη.

Τα επικοινωνιακά πολιτικά παιχνίδια που χρησιμοποιήθηκαν με το σλόγκαν «σωτηρία ή πτώχευση», «πρώτα η σωτηρία της πατρίδας» ή το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» δεν λειτουργούν πλέον. Τώρα οι αρχηγοί των κομμάτων δηλώνουν πως δεν θα δεχτούν άλλη «εθνική ταπείνωση», καθότι βλέπουν πως οι εργαζόμενοι τους έχουν πάρει χαμπάρι. Εχουν συμφωνήσει και ταυτοχρόνως κάνουν αντιπολίτευση στους εαυτούς τους...

Ηδη οι τροϊκανοί έχουν απαιτήσει τα 30 δισ. ευρώ να πάνε κατευθείαν στις τράπεζες και μετά βλέπουμε λένε τι θα γίνει με το νέο δάνειο των 100 δισ.Θα το πάρετε με δόσεις, θα ανοίξετε δεσμευτικό ταμείο των τόκων που θα καταθέτετε, για να διασφαλίσουμε και εμείς οι καημένοι τα λεφτά μας. Και αν είστε «καλά παιδιά» και δεχτείτε όλους τους όρους, τότε θα σας στηρίξουμε.Το «δεν θέλουμε να βγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη, γιατί θα είναι καταστροφή και για μας» τώρα έγινε, «ε, δεν θα μας στοιχίσει και πολύ. Η Ελλάδα θα αποφασίσει αν θέλει να παραμείνει στο ευρώ,» αφήνοντας να αιωρείται η απειλή.

Από τη στιγμή που έχουμε υποστεί την πτώχευση κατά 80% και το 80% του πληθυσμού της χώρας δεινοπαθεί, τα διλήμματα τα επιστρέφουμε σ' αυτούς που τα βάζουν. Δεν είναι ποσοστά οι άνθρωποι και οι Ευρωπαίοι δεν είναι σκέτο ευρώ. Η χώρα μας δοκιμάζεται σκληρά. Χάνει την υπόστασή της, κουτσουρεύεται η εθνική της ανεξαρτησία και θεωρείται το κακό παράδειγμα για την Ευρώπη. Ας γίνει λοιπόν το «κακό» παράδειγμα, γιατί έρχεται η σειρά όχι μόνο των κρατών-λαών του Νότου αλλά και όλων των Ευρωπαίων. Αυτή η κατάσταση δεν αντιμετωπίζεται από μία χώρα, είναι κρίση δική τους γενικευμένη, του δικού τους καπιταλιστικού συστήματος και θα πάρει γενικευμένη απάντηση, καθότι η σύγκρουση, έτσι όπως το πάνε, είναι αναπότρεπτη.Οι εργαζόμενοι θα γίνουν οι κολασμένοι που δεν έχουν να χάσουν ούτε καν τις αλυσίδες τους...

Ας επιλέξουμε τη λύση της ευθανασίας από έναν βασανιστικά αργό θάνατο.

Με το ανόητο δίλλημα «ανήκομεν εις την Δύσιν»και το η «Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», να ακούγεται και πάλι στον πολιτικό διάλογο, δεν έχουμε καταφέρει να απαντήσουμε έπειτα από 30 σχεδόν χρόνια το αυτονόητο και συνομοσιολογούμε περί εθνικής κυριαρχίας και λοιπών «σκοτεινών δυνάμεων». Εθνική κυριαρχία εκχωρήσαμε εμείς οι ίδιοι. Ηθελημένα. Όταν γίναμε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όταν γίναμε μέλος της Νομισματικής Ένωσης. Ίσως θέλουμε να ξεχνάμε πως Ευρωπαϊκή Ένωση σημαίνει αυτό ακριβώς. Εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, ηθελημένα, με σκοπό την μελλοντική δημιουργία ενός υπερεθνικού «νομικού προσώπου διεθνούς Δικαίου», καθώς η λέξη «Ομοσπονδία» ακούγεται ακόμα δειλά.

Απέναντι στις εξωφρενικές απαιτήσεις των δανειστών μας αντιτάσσουμε στον πολιτικό «διάλογο του καφενείου» την εναλλακτική που θα μπορούσε να συνοψιστεί σε τρεις λέξεις. Στάχτη και μπούρμπερη. Ήτοι την έξοδό μας από το ευρώ. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, όταν αυτή η πρόταση δεν ακούγεται από χείλη πολιτικών ανδρών και γυναικών που επιθυμούν την κοινωνική σύγκρουση για καθαρά ιδεολογικούς λόγους, συνοδεύεται και από την φράση «πρέπει να εκβιάσουμε τους Ευρωπαίους με μία άτακτη χρεοκοπία, καθώς θα ακολουθήσει χιονοστιβάδα».

Ας δεχθούμε είτε ως υπόθεση εργασίας, είτε ως πιθανή εξέλιξη την περίπτωση της χιονοστιβάδας. Για να «εκβιάσουμε» όμως, εκτός του ότι από το διάσημο «περίστροφο στο τραπέζι» του ΓΑΠ, έως τη «μυστική» σύσκεψη στο Λουξεμβούργο για την ηθελημένη έξοδό μας από το ευρώ, οι εκβιασμοί μας γύρισαν μπούμερανγκ, απαιτούνται πολιτικοί με «κότσια» και κυρίως με ισχυρή εναλλακτική πρόταση.

Δεν τους έχουμε. Δεν τους είχαμε. Εμείς εκλέξαμε τους ανεπαρκείς. Εμείς τους διατηρήσαμε στην εξουσία. Με αυτό το δεδομένο η εναλλακτική μας δεν είναι η έξοδος από το ευρώ. Η κατάρρευση θα είναι ραγδαία. Ακόμα και αν –δικαίως- διαφωνεί κάποιος με τους παραλογισμούς της τρόικας, η λύση δεν είναι αυτή. Πέρα από τον ασύλληπτο πληθωρισμό που θα επιφέρει η εισαγωγή ενός νέου νομίσματος – διότι δεν θα πρόκειται περί «επιστροφής στη δραχμή της δεκαετίας του ‘90» αλλά για ένα ΝΕΟ νόμισμα, οι μηδενικές εξαγωγές μας, ο πάμφθηνος τότε τουρισμός μας και τα αντικίνητρα για επενδύσεις, δεν θα βοηθήσουν στο ελάχιστο τη χώρα.

Δεν υπάρχει μαγική και –δυστυχώς για την Ελλάδα- εύκολη λύση. Μόνο η δυσάρεστη και επίπονη διαδικασία της ενοποίησης της ευρωζώνης κατ’ αρχάς και κατ’ αρχήν. Μια ιδέα που –όχι μόνο δεν έρχεται από το μέλλον- αλλά προβάλει από το παρελθόν ζητώντας επιτακτική εφαρμογή στο παρόν. Η Ευρώπη μέσα από τις κρίσεις της έβγαινε πάντοτε πιο ισχυρή.

Το αν θα είμαστε μέλος της τους επόμενους μήνες εξαρτάται από τους πολιτικούς που ΕΜΕΙΣ θα εκλέξουμε και φυσικά από τη στοιχειώδη κατανόηση της πραγματικότητας από τους εταίρους μας. Αν και τα δύο δεν μας κάνουν, τότε ΝΑΙ, φτάνει πια ο εξευτελισμός μας. Ας επιλέξουμε τη λύση της ευθανασίας από έναν βασανιστικά αργό θάνατο.

Επιμένει ότι «έσωσε τη χώρα από τη χρεοκοπία και ας κατέστρεφε τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων!

Η πολυδιάσπαση είναι σκέτος δυναμίτης στην προοπτική οποιασδήποτε πραγματικής αλλαγής.
Και ο μεν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ τη δουλειά του κάνει. Επιμένει ότι «έσωσε τη χώρα από τη χρεοκοπία και ας κατέστρεφε τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων! Επιμένει, δηλαδή, να πλαστογραφεί την ιστορία και να αντιστρατεύεται τον μεγαλύτερο ιστορικό του κόσμου –τον Θουκυδίδη – ο οποίος σημείωνε σοφά και αμετάκλητα: «Ανδρες γαρ πόλις, ου τείχη, ουδέ νήες ανδρών κεναί»!
Λες και δύναται να υπάρξει υγιής οικονομία και κοινωνία σε μια χώρα της οποίας οι πολίτες έχασαν τα αγαθά μιας Συντεταγμένης Πολιτείας και περιφέρονται τήδε κακείσε, έρμαια των περιστάσεων, του χάους και των αετονύχηδων, – χωρίς εργασία, χωρίς εγγυήσεις, χωρίς κοινωνικές καλύψεις, χωρίς ασφάλιση, χωρίς καμιά προοπτική και χωρίς να γνωρίζουν τι τέξεται η επιούσα, – δηλαδή σε πόσα τέρμινα θα μηδενιστεί ο μισθός τους, η σύνταξή τους, ο εργασιακός βίος τους.
Οσο δε για τα παιδιά τους, το σκότος το εξώτερον!
Αυτά, βεβαίως, τα απλά, τα αυτονόητα και τα αυταπόδεικτα αποτελούν γρίφους για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και για την παρέα του και επιμένουν να φωτίζουν, ως σωσίβια λέμβο, την ανδραγαθία τους («τη σωτηρία της πατρίδας, διά της καταστροφής των πολιτών της»!), διότι δεν έχουν, πια, να πουν τίποτε καλύτερο...
Συγχρόνως δε βυσσοδομούν: Να μην ερωτηθεί ο Λαός! Να απομακρύνονται συνεχώς οι εκλογές! Να εξαντληθεί η θητεία της παρούσας Βουλής! Να κουμαντάρει τη χώρα μια φατρία η οποία έταξε σοσιαλισμό προκειμένου να αποφευχθεί η βαρβαρότητα! Και η οποία έδωσε στους Ελληνες όση βαρβαρότητα δεν γνώρισαν ποτέ στους 35 αιώνες της ιστορικής διαδρομής τους...
Και η κατάσταση αυτή δεν είναι ένα απλό επεισόδιο. Θα συρθεί επί δεκαετίες. Και θα τελειώσει μόνο αν ο ελληνικός Λαός αντλήσει δύναμη από την απελπισία του, ξεσηκωθεί, συλλάβει τη φατρία και γίνει –επιτέλους – νοικοκύρης στο σπίτι του. Ενα σπίτι δικό του και όχι υποθηκευμένο στις Τράπεζες και στα γκεσέμια της Ευρώπης...

Εξευτελιστική συμπεριφορά από αστυνομικούς στην Ορεστιάδα καταγγέλλει ότι υπέστη καθηγήτρια ...

Εξευτελιστική συμπεριφορά από αστυνομικούς στην Ορεστιάδα καταγγέλλει ότι υπέστη καθηγήτρια στο γυμνάσιο της πόλης, η οποία συμμετείχε την περασμένη Δευτέρα στην ομάδα που διαδήλωσε στη Νέα Βύσσα εναντίον της κατασκευής του φράχτη στη συνοριακή γραμμή.

Οπως καταγγέλλει, κάτω από το σπίτι της την περίμεναν τέσσερις αστυνομικοί με πολιτικά, οι οποίοι την επιβίβασαν με τη βία σε περιπολικό και τη μετέφεραν στο αστυνομικό τμήμα.

«Με χτύπησαν, με έβριζαν και μου φώναζαν. Με ρωτούσαν “ποιος σε έστειλε εδώ;” και μου είπαν ότι μετά τη διαμαρτυρία στη Βύσσα θα με διώξουν από το σχολείο.
Η ίδια ισχυρίζεται ότι στο τμήμα την ξεγύμνωσαν για να της κάνουν σωματικό έλεγχο, ενώ έπειτα από δύο ώρες την άφησαν ελεύθερη χωρίς να σχηματιστεί καμία δικογραφία εις βάρος της. Για το περιστατικό έχει ενημερωθεί η τοπική ΕΛΜΕ, ενώ έως χθες δεν είχε υποβληθεί μήνυση εναντίον των αστυνομικών.

Σήμερα το αργότερο, είναι απαραίτητο να τελειώνει το μαρτύριο της σταγόνας...

Οι πολίτες δεν αντέχουν άλλο αυτό το βασανιστήριο της διαρκούς ταλάντευσης, που τη χώρα διαλύει και την εθνική αξιοπρέπεια καταρρακώνει.
Αυτή η διαδικασία πρέπει να λάβει τέλος το ταχύτερο.
Ο πρωθυπουργός οφείλει να τελειώσει αυτό το ατελείωτο παζάρι που υποτιμά τη χώρα και τους πολίτες.
Οι τροϊκανοί είναι απαραίτητο να ελεγχθούν, ώστε να πάψουν να παίζουν ρόλο επικυρίαρχου και οι πολιτικές ηγεσίες να σταματήσουν να παίζουν τις κουμπάρες με το ένα και το άλλο θέμα, με μόνο σκοπό τη διάσωσή τους.
Η χώρα δεν έχει περιθώρια μακράς αναμονή ς.
'Η θα βρει λύση αξιοπρεπή ή θα αναλάβει το κόστος που της αναλογεί. Κι ο καθένας να σηκώσει το μερίδιο της ευθύνης που του πρέπει.
Σήμερα το αργότερο, είναι απαραίτητο να τελειώνει το μαρτύριο της σταγόνας. Γιατί αλλιώς, ακόμη και αν υπάρχει μέλλον, θα πνιγεί στα λασπόνερα της αναξιοπιστίας ενός καταρρέοντος πολιτικού συστήματος που δεν έχει τις δυνάμεις να αντισταθεί στη φορά των πραγμάτων. Και το κρίμα στο λαιμό του...

Έλεος πλέον. Δεν υπάρχει κανένας Έλληνας να σηκώσει ανάστημα και να υποστηρίξει τους Έλληνες ;

Έλεος πλέον. Δεν υπάρχει κανένας Έλληνας να σηκώσει ανάστημα και να υποστηρίξει τους Έλληνες ; Καλά όταν καλοπερνούσαν. Τώρα που πληρώνουν στο πολλαπλάσιο τις αμαρτίες τους δεν υπάρχει κανένας να τους υποστηρίξει; Την απορία όλων, πως και δεν ξεσηκώνονται οι Έλληνες με τόσα που τραβάνε, δεν υπάρχει κανένας να την μετατρέψει σε έπαινο; Και σε τελευταία ανάλυση γιατί θα πρέπει να φταίνε οι Έλληνες, που εμπιστευότανε το κράτος τους, που τους έλεγε την μία φορά ότι θα πλουτίσουν με το χρηματιστήριο και την άλλη φορά ότι θα εξυπηρετήσουν τις ανάγκες τους δανειζόμενοι; Δεν αντιλαμβάνονται ότι το σύστημα προκειμένου να διασωθεί μεταφέρει τις δικές του ευθύνες στις πλάτες των Ελλήνων ; Ο Έλληνας προκειμένου να σωθεί η χώρα του είναι πρόθυμος για την μεγαλύτερη θυσία . Αυτό που δεν ανέχεται είναι η κοροιιδία και ο διασυρμός. Και αυτό είναι που θα ξεσηκώσει τους Έλληνες. Και όχι μόνο εναντίον αυτών που τους κοροϊδεύουν, αλλά και εναντίων αυτών που ανέχονται την κοροϊδία και τον χλευασμό.

Το Μωχαμέτη μου μέσα, Ένας από τους 300σιους δεν έχουν μέσα στα παντελόνια τους απ’ αυτά που έχουν οι άντρες;

Αν δεν βάλουμε τα χέρια στα σκατά, σύντροφοι, δεν θα φύγουν ούτε ο Αυγείας ούτε η Κόπρος του. Αλλά για ένα τέτοιο θέμα χρειάζονται Ηρακλείς και όχι Επιμηθείς σπεκουλαδόροι με ξύλινη γλώσσα και κοντραπλακέ μυαλό. Απαιτούνται άφθαρτοι και αποφασισμένοι ηγέτες και όχι διαχειριστές της εξουσίας ή παιδιά του κομματικού σωλήνα και γνώστες της οικονομικο-μιντιακής διαπλοκής. Όπως, π.χ., ο κ. Βενιζέλος – που εκτελεί και αυτός ποινή σαν τον Πολύδωρα, αν ενθυμείστε – ή ο Χρυσοχοΐδης, ο βραβευμένος των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών κι ο άνθρωπος που ανακάλυψε τελευταίος στον τόπο πόσο ηλίθιος είναι ο Γιωργάκης. Τέτοιος γάτος! Τον Γιωργάκη τον οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, έχουν κατά καιρούς αποθεώσει κάποια εκατομμύρια συμπολιτών μας, αγνοώντας τα βάρβαρα, αφελή ελληνικά του, προϊόν μιας νηπιώδους πολιτικής σκέψης, γεμάτης από αφόρητες κοινοτοπίες.

Εκλογές λοιπόν τώρα, όπως θέλουν οι Σαμαράς - Καρατζαφέρης, ή εκλογές με τη λήξη θητείας της παρούσας Βουλής που υπερψήφισε τη λύση Παπαδήμου; Στηρίζουμε τον εκλεκτό του διεθνούς τραπεζικού συστήματος για να μας βγάλει από το δημοσιονομικό αδιέξοδο ή τον πολεμάμε σαν ταξικό εχθρό και τοποτηρητή ξένων συμφερόντων; Προσέξτε, η απάντηση δεν πρέπει να είναι ιδεολογική, αλλά πολιτική. Και αλίμονο σε όσους, ενώ υποκρίνονται τους πολιτικούς, δεν βλέπουν μακροπρόθεσμα ή, σ’ αυτήν την αμείλικτη, παγκόσμια συγκυρία ονειρεύονται εδώ και τώρα κομμούνες και λαϊκές εξεγέρσεις. Επειδή πρόκειται για τον τόπο μας που βουλιάζει, ηλίθιοι, και όχι για κάποια ακόμα επαναστατική άσκηση επί χάρτου. Και επειδή στην Ιστορία δεν υπάρχουν μόνο οι αντικειμενικοί στόχοι, αλλά τα δρώντα υποκείμενα. Με τις αδυναμίες, τις υστεροβουλίες και τις παθογένειές τους. Πού είναι σήμερα οι «αγανακτισμένοι» (προφανώς με τις παλαιότερες επιλογές τους) ή οι «δεν πληρώνω» (παρ’ ότι χρωστάω), παρ’ ότι χρωστάει το κράτος, τουτέστιν εμείς, μας αρέσει - δεν μας αρέσει, και αυτό το δίλημμα απαιτεί πολιτική και όχι ιδεολογική διαπραγμάτευση. Όταν ο καπιταλισμός βρίσκεται σε κρίση, καλή ώρα – ή μάλλον κακή ώρα –, επωφελούνται οι ισχυρότεροι και υποφέρουν οι ασθενέστεροι. Το είπε ο Μαρξ! Το υφίσταται σήμερα η Ελλάδα με το 20% ανέργους, με τους χιλιάδες αστέγους, με πολυάριθμα κοινωνικά στρώματα να περιθωριοποιούνται ραγδαία, με τη χειροπιαστή φτώχεια και την ανύπαρκτη κοινωνική πρόνοια.