Στο ΠΑΣΟΚ έχουν ήδη εγκαταλείψει το σκάφος...

Η ιδεολογική και πολιτική αφυδάτωση σε συνδυασμό με τις κυβερνητικές, μνημονιακές πολιτικές οδήγησαν το ΠΑΣΟΚ στις σημερινές χειρότερες καταγραφές της εκλογικής του δύναμης. Το πολιτικό προσωπικό και οι φιλόδοξοι υποψήφιοι αρχηγοί αναμένουν τις εσωτερικές διαδικασίες του ΠΑΣΟΚ, οι οποίες όμως βρίσκονται σε πλήρη αναντιστοιχία με τις κοινωνικές διεργασίες.


Το ένα εκατομμύριο άνεργοι και οι πρωτοφανείς πολιτικές λιτότητας στον κόσμο της εργασίας και της σύνταξης έχουν δημιουργήσει αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και την παραδοσιακή του εκλογική βάση. Τριάμισι εκατομμύρια εργαζόμενοι ζουν μέσα στην ανασφάλεια και την αβεβαιότητα, γεμάτοι από οργή και χωρίς ελπίδα για το μέλλον.

Το πολιτικό προσωπικό του ΠΑΣΟΚ αμήχανα παρακολουθεί τις εξελίξεις. Περιμένει το «μάννα εξ ουρανού». Αυτή τη φορά όμως δεν θα 'ρθει. Τα μανιφέστα και τα συμβόλαια του ΠΑΣΟΚ με τoν λαό τελείωσαν. Βέβαια, οι περαστικοί, οι πολιτικοί τουρίστες στο ΠΑΣΟΚ έχουν ήδη εγκαταλείψει το σκάφος.

Το ΠΑΣΟΚ δεν ξαναζωντανεύει με μανιφέστα και ηθικές, πατριωτικές κορόνες. Πρέπει να ανοίξει μια νέα σελίδα για να ξανακτίσει μαζί με την παραδοσιακή του βάση και τα ανήσυχα πολιτικά και κοινωνικά κινήματα τη δημοκρατική παράταξη. Να ξανακτίσουμε με συγκεκριμένες πολιτικές και μέτρα τη μικρομεσαία τάξη στη χώρα μας. Τα εγκαταλειμμένα χωράφια και οι δημόσιες καλλιεργήσιμες εκτάσεις να χορηγηθούν σε ανέργους και ακτήμονες. Για τη νέα γενιά να παρθούν άμεσα μέτρα για την κοινωνική και οικονομική ένταξή τους. Να κτίσουμε και πάλι γέφυρες με τους κοινωνικούς φορείς. Τα συνδικάτα και τις επαγγελματικές ενώσεις. Να παλέψουμε και να αντιμετωπίσουμε ως υπ' αριθμόν ένα εθνικό στόχο την καταπολέμηση της ανεργίας. Να δώσουμε δουλειά στο 1 εκατομμύριο ανέργους.

Ας γίνει κατανοητό σε όλους: Δεν υπάρχουν σωτήρες - δωρητές. Υπάρχουν μόνον δανειστές ...

Η κατάσταση είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Το θετικό είναι ότι στη φαρέτρα του ο πρωθυπουργός έχει τη στήριξη των τριών αρχηγών. «Βρισκόμαστε σε απόλυτη σύγκλιση για τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων και τις θέσεις που θα υποστηρίξουμε. Η ενότητα των πολιτικών δυνάμεων και η δέσμευσή τους να στηρίξουν τις αναγκαίες αλλαγές αποτελούν ουσιαστικό παράγοντα αξιοπιστίας, ενισχύουν την αποτελεσματικότητα της οικονομικής πολιτικής και μας επιτρέπουν να διαπραγματευθούμε με καλύτερους όρους», υπογράμμισε ο κ. Λ. Παπαδήμος, στέλνοντας σαφέστατο μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση.

Παρά τις δεσμεύσεις, το ερώτημα όμως παραμένει. Οι αρχηγοί δεσμεύτηκαν, για ακόμη μια φορά. Πόσο όμως ικανό είναι το ελληνικό πολιτικό σύστημα στην πράξη να στηρίξει απερίφραστα την κυβέρνηση στη σκληρή μάχη που δίνει;..

Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να ειδωθεί και η γερμανική εισήγηση για τοποθέτηση «Επιτρόπου - τοποτηρητή». Πρόταση απαράδεκτη ασφαλώς. Εξίσου απαράδεκτο ωστόσο είναι το «εθνικό μας κρυφτούλι» με τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που δεσμευθήκαμε έναντι της τρόικας και ουδέποτε εφαρμόσαμε. Και είμαστε υπόλογοι όχι μόνο έναντι της Ευρωπαϊκής Ενωσης αλλά, πρωτίστως, έναντι του ίδιου του μέλλοντος της χώρας και της νέας γενιάς. Ενός μέλλοντος, που καταστρέφουμε στο όνομα μιας εφήμερης ευημερίας. Οσο δε αφορά το λεγόμενο Μνημόνιο, ας πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Από την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου έως την πρόσφατη ψηφοφορία για το πολυνομοσχέδιο, ισχυρές ομάδες των πολιτικών σχηματισμών που στηρίζουν την κυβέρνηση είτε υπονόμευαν τη συμφωνία κωλυσιεργώντας είτε ευθέως αμφισβητούσαν κρίσιμους όρους της.

Ας γίνει κατανοητό σε όλους: Δεν υπάρχουν σωτήρες - δωρητές. Υπάρχουν μόνον δανειστές που θέλουν να διασφαλίσουν τα κεφάλαιά τους...

Τέλος, είναι σωστή η συνταγή που επιβάλλουν για να μας οδηγήσει στη σωτηρία;

Το επιχείρημα αυτό πλασάρεται από κόμματα, «αντιμνημονιακούς» κύκλους, τυχοδιώκτες και κερδοσκόπους και δυστυχώς βρίσκει απήχηση στην κοινή γνώμη. Ο ένας λόγος είναι ότι μεγάλο μέρος του πληθυσμού δοκιμάζεται σήμερα και γι’ αυτό παρασύρεται από εκείνους που διαβεβαιώνουν ότι η ζωή μας θα αλλάξει αν κηρύξουμε πτώχευση, δεν πληρώσουμε τους δανειστές μας και φύγουμε από την Ευρωζώνη. Ο άλλος λόγος είναι πως ο Ελληνας νομίζει ότι το μοντέλο ζωής που η χώρα συντηρούσε με δανεικά και κατανάλωση είναι δυνατό να διασωθεί, φεύγοντας από την Ευρωζώνη. Ο τρίτος λόγος είναι ότι ο μύθος περί μιας ισχυρής Ελλάδας με άφθονα πλούτη, αν ξέφευγε από την κηδεμονία των ξένων, παραμένει ισχυρός και σήμερα.
Ε, λοιπόν, η ιστορία της Ελλάδας δεν επιβεβαιώνει τον μύθο, το μοντέλο άνετης σχετικά διαβίωσης με δανεικά στο οποίο είχαμε συνηθίσει δεν είναι διατηρήσιμο με κανένα τρόπο και η ζωή των πολιτών θα πέσει πολλά επίπεδα αν βγούμε από την Ευρωζώνη, ενώ αντίθετα το νέφος της εσωτερικής και εξωτερικής ανασφάλειας που θα σκεπάσει τη χώρα στο σύνολό της θα είναι εξαιρετικά βαρύ. Υπάρχει όμως ακόμη ένα βασικό επιχείρημα που συνηγορεί υπέρ της παραμονής της χώρας στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ενωση: η έξωθεν πίεση για βελτίωση της κρατικής μηχανής, για εκσυγχρονισμό των θεσμών, για προστασία του περιβάλλοντος και γενικά για τη σύγκλιση των δομών με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Ένας δεν θα βρεθεί να κτυπήσει το χέρι του πάνω στο τραπέζι! Ύστερα σου λένε πολιτικοί…

Μέσα στη φτώχια του ο λαός ξέρεται τι λέει;
Πράσινα άλογα , Εκτελεστικά γραφεία και ότι έπαθε η φοράδα στα αλώνια!!! Τα πράγματα είναι δύσκολα κύριοι της πολιτικής. Τίποτα δεν μπορείτε να αλλάξετε. Διότι το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι .Διότι τα εκφυλιστικά συμπτώματα είστε εσείς. Εσείς οι αποτυχημένοι και οι ανίκανη να κυβερνήσετε… Και αυτό πλέον δεν καλύπτεται με τίποτα. Θα μείνετε στην Ίστορία ως πιο αποτυχημένοι και ως πιο ανίκανη πολιτικοί που γνώρισε αυτή η χώρα. Και το ονομά σας θα έχει την τύχη που την έχει επιφυλάξει η πολιτική μας μοίρα. Θα γίνετε οριστικά συνώνυμο τους… << Παπατζήδες >>
Δεν πιάνει πλέον το εδώ παπάς, εκεί παπάς, που είναι ο παπάς…

Δεν γίνεται να μην ξυπνήσουμε από τον λήθαργο που μας είχαν ρίξει χρόνια τώρα...

Οι εκλογές, είτε νωρίς είτε αργά, αναλόγως το πώς θα τα πάει η κυβέρνηση Παπαδήμου στην επιβολή και εφαρμογή των μέτρων, θα γίνουν. Δεν αρκεί όμως η τιμωρία των κομμάτων που ευθύνονται για την κρίση. Χρειάζεται το ξεπέρασμά τους και η ριζική αλλαγή του πολιτειακού συστήματος. Χρειάζεται με άλλα λόγια να συνειδητοποιήσει και ο λαός τις δικές του ευθύνες. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως έχει τις ίδιες μ' αυτούς που τα φάγανε όλα και μας λένε πως ήμασταν συνδαιτυμόνες τους, δηλαδή σύντροφοί τους... Η τραγική κατάσταση ενός μέρους των βουλευτών και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ φάνηκε στη Βουλή, όπου η «αντίστασή» τους στο πολυνομοσχέδιο τους γελοιοποίησε. Ενώ συμφωνούν διαφωνώντας και οι ίδιοι, υπονομεύουν την τρικομματική κυβέρνηση με την οποία είναι χρεωμένοι. Είπαν «όχι» λειτουργώντας συντεχνιακά, οι ίδιοι όμως ψήφισαν το Μνημόνιο λουφάζοντας και σκύβοντας το κεφάλι τους και, το χειρότερο και το γελοιοδέστερο, φτάνουν στην κατάντια του κ. Χρυσοχοΐδη να δηλώνουν πως δεν ήξεραν, δεν διάβασαν το Μνημόνιο...

Οι βουλευτές αυτοί γνωρίζουν στην πλειονότητά τους ότι δεν θα εκλεγούν και δεν θα ξαναδούν τα έδρανα της Βουλής, κι όμως την ντροπιάζουν, καθότι δεν βουλεύονται ελεύθερα και έχουν μαυρίσει τη συνείδησή τους. Το πολιτικό παραμύθι τελειώνει. Χρησιμοποιήθηκε χρόνια τώρα για να τους πιστέψουμε και να υποταχθούμε στα κελεύσματά τους, για να κοιμηθούμε κάνοντας όνειρα πως μας έσωσαν και δεν χρεοκοπήσαμε και δεν ξαναπέσαμε στην τρισκατάρατη δραχμή. Ερχεται η άνοιξη και δεν γίνεται να μην ξυπνήσουμε από τον λήθαργο που μας είχαν ρίξει χρόνια τώρα. Το λέει το σύνθημα. «Εχθές ήταν νωρίς, αύριο θα είναι αργά. Τώρα είναι η ώρα».

Ξέρουμε όλοι ότι οι μέρες που έρχονται είναι δύσκολες ...

Ξέρουμε όλοι ότι οι μέρες που έρχονται είναι δύσκολες και ότι με την αναδιάρθρωση του χρέους από τη μία και τη νέα δανειακή σύμβαση από την άλλη θα ξεκινήσει μια νέα προσπάθεια για να βγούμε από την κρίση. Αλλά το ζητούμενο δεν είναι μόνο αν εμείς οι Ελληνες θα κάνουμε αυτό που πρέπει, είναι αν θα το κάνουν και οι άλλοι. Και για την ακρίβεια, αν οι κανόνες του παιχνιδιού που διαμορφώνουν είναι τέτοιοι που μας αφήνουν περιθώρια να κερδίσουμε την παρτίδα.

Μοιάζουμε εδώ και δύο χρόνια με τον γυμνό που πασχίζει να σκεπαστεί μ' ένα σεντόνι που συνεχώς μικραίνει. Αλλά για να ξεπεραστεί το πρόβλημα, η μόνη λύση είναι να μεγαλώσει το σεντόνι. Και μέχρι τώρα, μόνο θεωρητικές είναι οι απαντήσεις που επιχειρείται να δοθούν στο πρόβλημα αυτό. Ακόμα και τα όσα ακούγονται ως απαιτήσεις των δανειστών μας για τη νέα δανειακή σύμβαση, είναι βέβαιο ότι θα μικρύνουν ακόμη περισσότερο το σεντόνι. Κι αυτό ούτε λύση είναι, ούτε έχει καμιά σχέση με όσα δημοσίως έχουν ομολογήσει πια όλοι τους.

Στην πολιτική η οποιαδήποτε αποτυχία ξεπερνιέται. ‘Η γελοιοποίηση όμως σκοτώνει…

Δεν μπορεί, μας δουλεύει ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ο οποί¬ος θεωρεί ότι μέσα από παραδοξότητες και αερολογίες, καταγγελίες του αέρα και παιδιαριώδη αυτοκριτική θα συ¬γκινήσει τους πολίτες να ασχοληθούν μαζί του. Προχτές θυμήθηκε ότι δεν είχε διαβάσει το μνημόνιο, γιατί αφε¬νός πίστευε τον Παπανδρέου και τώρα πήρε το μάθημά του, ότι δεν πρέπει τα κόμματα να είναι αρχηγοκεντρικά, αλλά συλλογικά, και αφετέρου γιατί είχε άλλες ασχολίες στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Και όλες αυτές οι αρλούμπες που μας έλεγε τόσο καιρό για να δικαιολογή¬σει τις προβλέψεις και τις δεσμεύσεις του μνημονίου τι ήταν; Σε ποιους νομίζουν ότι απευθύνονται αλήθεια και αντέχουν να λένε με τόση φυσικότητα τόσο εγκληματικά επιπόλαια πράγματα; Γιατί είναι άλλο ότι πιέστηκα για να ψηφίσω, είναι άλλο ότι εκ των υστέρων αναγνωρίζω ότι έκανα λάθος και πίστεψα στην αποτελεσματικότητα του μνημονίου και είναι άλλο δεν ήξερα τι υπερασπιζόμουν με τόσο πάθος επί δύο χρόνια. Τι τους ακούτε ρεεε..