Πόσο πιθανό είναι η Ελλάδα με το παραμικρό παραπάτημα να οδηγηθεί σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία ...

Πόσο εύκολο είναι να υπάρξει εμπλοκή και να μην ολοκληρωθεί ποτέ η Συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου του Συμβουλίου Κορυφής.... Πόσο πιθανό είναι η Ελλάδα με το παραμικρό παραπάτημα να οδηγηθεί σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και να υποχρεωθεί να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη.... Πόσο κουράστηκε η Ευρωζώνη (και η Ευρωπαϊκή Ένωση) με το ελληνικό ζήτημα, προς χάρη του οποίου έχει εγκαταλείψει άλλα ζωτικά προβλήματα των «17».... Πόσο προβληματική βλέπει τη βιωσιμότητα του ελληνικού δημοσίου χρέους το ΔΝΤ, το οποίο και επιμένει ότι το «κούρεμα» δεν πρέπει να περιορισθεί στο 50%, αλλά να ξεπεράσει και το 75%.. Πόσο ο κ. Γιώργος Παπανδρέου (σύμφωνα με το αυστριακό περιοδικό «Profil») αποτελεί το σύμβολο της χρονιάς που πέρασε – ως... «σύμβολο της κρίσης» και όχι ως λύση του προβλήματος – της κρίσης που ξεκίνησε από την Ελλάδα και εξαπλώνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Και,. Πώς οι οικείοι του τέως πρωθυπουργού λειτούργησαν σαν... «φαμίλια», σε βαθμό που ο αδελφός του Νίκος Παπανδρέου, με επιστολή του, να προαναγγέλλει τη μη παραίτηση του αδελφού του από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, να κατηγορεί υπουργούς του Κινήματος για ραγιάδες και να προκαλεί σύμπασα τη χειμαζόμενη ελληνική κοινωνία.
Η στήλη το ξανατονίζει όσο πιο ηχηρά μπορεί:
Μετά τη διάλυση του κράτους, μετά τη διάλυση της οικονομίας, μετά την κατατρομοκράτηση και φτωχοποίηση της κοινωνίας, μετά τις κατεδαφίσεις όλων των εργασιακών και κοινωνικών εγγυήσεων και μετά την υπαγωγή της χώρας μας σε καθεστώς Κατοχής, – τώρα κινδυνεύει και η δημοκρατία.
Από τους ξένους και από τους εδώ συνεργάτες τους, Παπανδρέου.
Και είναι ευθύνη του κάθε πολίτη ν’ αντισταθεί με όλα τα μέσα εναντίον όλων των συμμοριών, προκειμένου να επιβιώσει...

Ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο;

Η ελληνική δημοκρατία, όπως αποδέχονται πια και οι κυβερνήτες της που την οδήγησαν στο κατάντημά της, είναι μειωμένη, τραυματισμένη, λειψή: ένα κομμάτι της εθνικής μας κυριαρχίας έχει χαθεί, έχει εκχωρηθεί στους «φίλους και εταίρους», στους τροϊκανούς. Αυτοί, και όχι οι Ελληνες που τυπικά κυβερνούν και έχουν στα χέρια τους τη στρογγύλη σφραγίδα του κράτους, ορίζουν αυθεντικά, δηλαδή αυθαίρετα, ποιες είναι οι υποχρεώσεις της χώρας και οι προτεραιότητές της, ποιες οι ανάγκες της και μέχρι ποιου σημείου είναι ανεκτά τα δικαιώματα των κατοίκων της, οι οποίοι αναπαριστάνονται σαν γκρινιάρικα παράσιτα. Στην ουσία δηλαδή έχουμε μια εκτρωματική συγκυβέρνηση των τροϊκανών και του κ. Καρατζαφέρη. Αυτόν άλλωστε κυνηγούν μανιωδώς οι κάμερες, που τον έχουν βοηθήσει όλως ιδιαιτέρως στην καριέρα του και γι’ αυτό, ανταποδίδοντας, τις ταΐζει ανελλιπώς με λεκτικά πυροτεχνήματα όλο και μικρότερου βεληνεκούς. Αυτός εμφανίζεται να εκβιάζει και τώρα, παίζοντας με την τύχη της κυβέρνησης, όπως ακριβώς εκβίαζε και πριν από τον σχηματισμό της, όταν αντιμετώπιζε το Προεδρικό Μέγαρο σαν γραφείο του, μπαινοβγαίνοντας κατά τη βούλησή του. Αυτός δίνει τον τόνο κινδυνολογώντας αγρίως, όπως όταν απειλεί ότι όπου να ’ναι φτάνουν οι μπολσεβίκοι, οι εαμοβούλγαροι, που θα κρατούν το 50% στο ένα τους χέρι και το κονσερβοκούτι στο άλλο. Κι αν τέτοια είναι τα φανερά παίγνιά του, εύκολα φανταζόμαστε τα μυστικά.

Αυτό ήταν! αυτό το 2011, που να φύγει και να μη σώσει να γυρίσει ποτέ πίσω...

Αυτό ήταν! αυτό το 2011, που να φύγει και να μη σώσει να γυρίσει ποτέ πίσω, Θεέ μου. Αυτός δεν ήταν χρόνος, αυτός ήταν εκατό χρόνια δυστυχίας μαζί. Κάθε μέρα και χειρότερη από την προηγούμενη, κάθε εβδομάδα ακόμη πιο σκληρή και πιο δύσκολη και κάθε μήνας - αχ, κάθε μήνας - μια δεκαετία πίκρας και μιζέριας μαζί. Απολύσεις, περικοπές, ανασφάλεια, κι όλα τριγύρω σκοτεινά, να μην υπάρχει φως από πουθενά.

Άς τους βοηθήσει η καινούργια Χρονιά…

Οσα συμβαίνουν εσχάτως στο ΠΑΣΟΚ ενδεχομένως να μην ενδιέφεραν κανέναν εάν δεν επρόκειτο να επηρεάζουν αποφασιστικά την πορεία της χώρας. Ως εκ τούτου, ασφαλώς και έχει τεράστια σημασία το πώς εξελίσσεται η πορεία του κυβερνητικού κόμματος που διαχειρίζεται με τα στελέχη του τα πιο κρίσιμα υπουργικά χαρτοφυλάκια.

Φθάσαμε όμως να παρακολου­θούμε μια απίστευτη κωμωδία για την επόμενη μέρα στο ΠΑΣΟΚ, την ώρα που ο τόπος κινείται μεταξύ επιβίωσης και καταστροφής. Η μαρα­θώ­νια συνεδρίαση (την περασμένη Τρίτη) ενός ακατανόητου οργάνου που συγκροτήθηκε για να περιπλέξει αντί για να ξεκαθαρίσει το τοπίο απέ­δειξε πως το κόμμα κινείται εκτός της πραγματικότητας που βιώνουν οι πολί­τες. Δεν είναι δυνατόν οι υπουρ­γοί του ΠΑΣΟΚ να ωρύονται για τους κινδύνους που μας απειλούν και συγ­χρόνως να παίζουν κρυφτό με την ηγεσία για το πώς και πότε θα αλλάξει.

Μια λέξη μου ’ρχεται στον νου Ανατροπή!

Τι φταίει; Ποιοι φταίνε περισσότερο; Ποιοι λιγότερο; Δεν είναι η στιγμή να το αναλύσουμε.

Ποιο μήνυμα, ποια πρόταση, τι μπορείς να πεις που να μη μοιάζει ευχή από συνήθεια ή λόγια που τα ’χουμε πει και τα έχουμε χιλιοακούσει;

Δύσκολο να βρεις...

Μια λέξη μου ’ρχεται στον νου και δεν θα ’ναι τυχαίο, ίσως αυτό να ’χουμε ανάγκη: Ανατροπή!

- Να προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε κακές συνήθειες, πρακτικές που επιτείνουν τα αδιέξοδα.

- Να ανατρέψουμε λογικές χρόνων, που μας θέλουν κλεισμένους στα «θέλω» μας, και να ανακαλύψουμε την αλληλεγγύη.

- Να ανατρέψουμε ένα πολιτικό σκηνικό που δεν αξίζει και δεν απέτρεψε, ως όφειλε, τη σημερινή κατάσταση.

- Μα πάνω απ’ όλα αυτά, να ανατρέψουμε τις αντιστάσεις μέσα μας, για να τολμήσουμε, να απορρίψουμε, να διαλέξουμε και να απαιτήσουμε κάτι καλύτερο για τη ζωή μας.

Ευκαιρίες θα δοθούν. Ας μην τις αφήσουμε να περάσουν έτσι…

Μετά από μένα η καταστροφή...

Ο Τρίτος της Δυναστείας, πιστός (όπως τα μέλη όλων των Δυναστειών) στη λουδοβίκεια ρήση «μετά από μένα η καταστροφή», προτού εγκαταλείψει την πρωθυπουργία φρόντισε να έχει καταστρέψει την Ελλάδα:
Την έθεσε υπό στυγνή κατοχή, υποθήκευσε το μέλλον της και άπλωσε πάνω της έναν νέο Μεσαίωνα!
Μετά ταύτα, – δηλαδή, μετά την καταστροφή της Ελλάδας – αποφάσισε να καταστρέψει και το ΠΑΣΟΚ. Αρνούμενος να δρομολογήσει την «επόμενη μέρα» του Κινήματος, αρνούμενος να ακούσει τις κραυγές αγωνίας των στελεχών του, αρνούμενος να ξεμπλοκάρει τις πολιτικές εξελίξεις, αρνούμενος να αντιληφθεί τις κεντρόφυγες τάσεις που προβληματίζουν και κλονίζουν το Κίνημα.
Και, φυσικά, κανείς δεν πρόκειται να φορέσει μαύρα για την κατάντια του ΠΑΣΟΚ – ούτε καν οι φανατικότεροι οπαδοί του, οι οποίοι αισθάνονται προδομένοι. Αλλωστε, φούσκα ήταν και έσκασε. Απλώς τα σημειώνει όλα αυτά η στήλη, για να σκιαγραφήσει τον άνδρα και πώς εννοεί τον «πατριωτισμό».
Τι είπε ο κ. Γ. Παπανδρέου; Οτι «θα πράξει το καθήκον του»! Και τι πρότεινε; Πρώτα Συνέδριο και ύστερα εκλογή Αρχηγού από τη βάση! Γιατί πρότεινε μια τακτική η οποία θα διασπάσει το ΠΑΣΟΚ;

Το 2012 έρχεται και όλα προβλέπονται χειρότερα ...

Αν ίσχυαν όσα είχε ανακοινώσει την άνοιξη του 2010 η κυβέρνηση Παπανδρέου για το Μνημόνιο, το 2012 θα ήταν το τελευταίο έτος της ισχύος του. Με τη λήξη του τα δημοσιονομικά μεγέθη της ελληνικής οικονομίας θα είχαν αποκατασταθεί και η χώρα θα ήταν έτοιμη να βγει ξανά στις αγορές. Οσοι έχουν καλή μνήμη, ασφαλώς θυμούνται πόσες φορές δόθηκε αυτή η διαβεβαίωση. Σήμερα ξέρουμε ότι αυτοί που την έδιναν είτε δεν ήξεραν τι τους γίνεται είτε απλώς προσπαθούσαν να κερδίσουν χρόνο. Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι. Για την ακρίβεια, εξελίσσονται εντελώς διαφορετικά. Το 2012 έρχεται και όλα προβλέπονται χειρότερα από ό,τι ήταν την εποχή που προβαλλόταν ως σωτήριο έτος.

Χειρότερα για όλους. Ανάμεσά τους και οι δύο πολιτικοί που έστρωσαν τον δρόμο στην τρόικα. Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είναι ο πρώτος «τσάρος» αυτοδύναμης κυβέρνησης που δεν πρόλαβε να υπογράψει περισσότερους από δύο προϋπολογισμούς. Και ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ο πρώτος πρωθυπουργός που έχασε τη δουλειά του, ενώ το κόμμα που ο ίδιος οδήγησε σε μια μεγάλη εκλογική νίκη εξακολουθεί να έχει την πλειοψηφία στη Βουλή. Κοντολογίς τα πρώτα θύματα της υπαγωγής της χώρας σε διεθνή οικονομικό έλεγχο είναι αυτοί που είχαν την ιδέα να εμφανιστούν ως καλοί Σαμαρείτες για τη σωτηρία της ελληνικής οικονομίας.