Η πολιτική είναι ο κατεξοχήν χώρος της λογικής...

Τι όμως θα μπορούσε να αναπτύξει επί του θέματος ένας οργισμένος Νεοέλληνας· γιατί δεν μπορεί παρά να είναι οργισμένος. Θυμός κι οργή διότι οι ταγοί μας δεν κατέβαλαν καμιά προσπάθεια να προστατεύσουν την αξιοπρέπεια του ελληνικού κράτους· του ελληνικού λαού, σε τελευταία ανάλυση. Γιατί; Και πώς;

Προσπάθεια μιας εξηγήσεως· μερικές σκέψεις: Η πολιτική είναι ο κατεξοχήν χώρος της λογικής, του ορθολογισμού. Τι θα υπεδείκνυε η λογική, αν είχαν κουκούτσι μυαλό οι σχεδιαστές της «στρατηγικής» των δύο μεγάλων κομμάτων (εξουσίας, όπως συνηθίζεται να χαρακτηρίζονται). Πρώτο και κύριο: Να μην έχουν (προσωρινώς) άμεση σχέση με τη διακυβέρνηση της χώρας. Το μεν ΠΑΣΟΚ να απεκδυθεί ευσχήμως του έργου και της ευθύνης της διακυβερνήσεως. Η δε Νέα Δημοκρατία να αποφύγει με κάθε τρόπο να το αναλάβει αυτή· να αποτάσσεται τις εκλογές όπως τον Σατανά.

Η συλλογιστική είναι απλούστατη. Οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες της χώρας είναι δραματικά δύσκολες. Επιβάλλεται εκ των πραγμάτων (έστω κι αν εκφράζεται από την κ. Μέρκελ, το ΔΝΤ και άλλες δαιμοοποιημένες δυνάμεις) η λήψη και εφαρμογή πολύ αυστηρών και, κατά συνέπειαν, άκρως αντιδημοτικών μέτρων (λιτότητα, απολύσεις κ.ο.κ.). Που σημαίνει βαρύτατο πολιτικό κόστος. Σημαίνει δραματική πολιτική φθορά και αποδυνάμωση (Ορα και ΠΑΣΟΚ 2009-2011).

Φυσική απορία: Τότε πώς θα κυβερνηθεί η χώρα; Δεν χρειάζεται, είμαι βέβαιος, πολλή σοφία για να σχεδιαστεί μία εναλλακτική πρόταση. Μια ισομερής π.χ. κατανομή του πολιτικού κόστους. Ενός σημαντικά ελαφρύτερου κόστους διότι το μεγαλύτερο βάρος θα το σηκώνει μια, υποστηριζόμενη από τη μεγάλη πλειοψηφία της Βουλής, κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης· πες την όπως θέλεις. Μία κυβέρνηση με βασικό της χαρακτηριστικό ότι θα κυβερνάει. Στιβαρά και με σοβαρότητα επί όσον χρόνο χρειάζεται για να μπει η χώρα σε τροχιά ομαλότητας. Ας ελπίσουμε πως η κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου θα αποκτήσει καθ’ οδόν αυτά τα χαρακτηριστικά. Σήμερα η πολυάριθμη σύνθεσή της και η υπερχειλίζουσα ασημαντότητα αρκετών μελών της απογοητεύουν· κατάλοιπα της κομματικής φαυλότητας.

Ξημερώνει αύριο μια μεγάλη γιορτή...

Ξημερώνει αύριο μια μεγάλη γιορτή. Εθνική γιορτή, παρ' ότι δεν την αναφέρουν με αυτό τον χαρακτηρισμό τα ημερολόγια. Είναι η 17η Νοέμβρη. Η επέτειος του μεγάλου ξεσηκωμού της νεολαίας το '73, στη «φωτιά» της δικτατορίας. Ομορφα που το λέει ο Λειβαδίτης, σε μουσική του Μίκη! «Τα νεαρά ζευγάρια σαν αστέρια/σ' ομορφαίνουν μαύρη πολιτεία/Για μια στιγμή κρατιούνται από τα χέρια/σκοτώνονται στην άλλη τη γωνία/Στο δρόμο περπατούνε αγκαλιασμένα/κρυφομιλούνε σε κάποιο καφενείο/κι όλοι οι νεκροί είναι πάλι αναστημένοι/σαν γονατίζουν στο Πολυτεχνείο/Παιδιά και τον αντέξανε τον δύσκολο καιρό/Δεν έχει ο έρωτας αρχή κι ο κόσμος τελειωμό».

Δύσκολος ο καιρός και τώρα, σε περίοδο δημοκρατίας. Θα πρέπει να τον αντέξουμε και πάλι. Οι νέοι πρωτίστως, τα νεαρά ζευγάρια, που ψάχνουν για δουλειά και δεν βρίσκουν, που ψάχνουν για όνειρα και τα βλέπουν να χάνονται μακριά. Κανείς δεν περίμενε πως θα 'ρθουν έτσι τα πράγματα. Γύρισε ο ήλιος ανάποδα, όμως. Και οι ξένοι που μας δανείζουνε όλο και σφίγγουν τη θηλιά γύρο από τον λαιμό μας, όλο και περισσότερα μάς ζητάνε, για να θησαυρίζουν εκείνοι

Και όμως, το κόμμα που διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή, δείχνει αδύναμο...

Καμία, λογική, εξήγηση δεν μπορεί να βρεθεί στο ενδεχόμενο παραμονής του Γιώργου Παπανδρέου στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή, τι προτίθεται να κάνει το συγκεκριμένο κόμμα στις προσεχείς εκλογές; Να προτείνει στους ψηφοφόρους να εμπιστευθούν εκ νέου τον κ. Παπανδρέου σε μια νέα πρωθυπουργική θητεία; Το ενδεχόμενο φαντάζει εξωπραγματικό. Η ίδια η πρόταση είναι απλώς απερίγραπτα επικίνδυνη. Και όμως, το κόμμα που διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή, δείχνει αδύναμο να προσαρμοστεί στις εξελίξεις.

Η Ιστορία, όταν μάλιστα οι εξελίξεις επιταχύνονται, δρα ως οδοστρωτήρας σε κάθε πολιτικό σχέδιο, ιδιαίτερα όταν αυτό στηρίζεται, σχεδόν αποκλειστικά, σε προσωπικές τακτικές. Το σχέδιο Παπανδρέου κατάρρευσε όταν έκανε το μοιραίο, ευτυχώς τελευταίο, λάθος. Ηταν ο τελευταίος του εκβιασμός. Απέτυχε, και τώρα βρέθηκε να εκβιάζεται ο ίδιος από τις εξελίξεις. Αφού όμως αποτελεί παραληρηματική υπόθεση η παραμονή Παπανδρέου στην προεδρία ΠΑΣΟΚ, κάποιος πρέπει να αναλάβει την καθοδήγηση του συγκεκριμένου πολιτικού σχηματισμού προς τις εκλογές.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ΠΑΣΟΚ είναι θύμα της καμπάνιας που υποδαύλισε εναντίον της κυβέρνησης Καραμανλή. Η τακτική της ομάδας Παπανδρέου ήταν ανεγκέφαλη, ανιστόρητη και δεν συγκρατήθηκε από κάποιον ελάχιστο ηθικό περιορισμό. Ποια είναι, τώρα, η «χειρότερη μεταπολεμική κυβέρνηση», όπως με επιμονή ρωτούσε ο κ. Παπανδρέου πριν αναλάβει;

ΑΧ ΠΩΣ αλλάζουν οι καιροί!

ΑΧ ΠΩΣ αλλάζουν οι καιροί! Πέρσι τέτοιο καιρό στον Μαραθώνιο των Αθηνών είχαμε στραβωθεί με τα «κολλητά» του Γιώργου Παπανδρέου και διάφοροι έψαχναν να βρουν με ποια σειρά τερμάτισαν ο Δρούτσας και η Τίνα Μπιρμπίλη. Ηταν και πιο καλός ο καιρός. Η ευρωπαϊκή μουντάδα και το παγερό ψιλόβροχο ταιριάζουν στο πρώτο Σαββατοκύριακο της κυβέρνησης Παπαδήμου. Ο νέος Πρωθυπουργός προσπαθεί να επαναφέρει τη χώρα στην προτεσταντική γραμμή που την είχε αφήσει ο Κώστας Σημίτης. Είναι γνωστό τι έγινε μετά: με τους γόνους, γαλάζιους ή πράσινους, στο τιμόνι, το σκάφος εξώκειλε και πάει για τα βράχια.

ΤΟ ΠΙΟ σημαντικό μέγεθος στη Βουλή είναι ο χρόνος. Και η δυσάρεστη διαπίστωση στην περίπτωση Παπαδήμου είναι ότι ήρθε αργά. Δεν φταίει αυτός. Φταίει ο δικομματισμός. Πριν ασχοληθούμε με το εσωτερικό, θα πρέπει να πούμε ότι δυστυχώς το ίδιο ισχύει και στο εξωτερικό.

Το πολιτικό σύστημα θα καταφέρει να τελειώσει αυτό που άρχισε την περασμένη Πέμπτη...

Με την ορκωμοσία της κυβέρνησης Παπαδήμου άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στην πολιτική μας ιστορία. Είναι η πρώτη φορά στα μεταπολιτευτικά χρονικά που προκύπτει μια κυβέρνηση συνεργασίας τριών μάλιστα κομμάτων που σπάει, έστω και χωρίς εκλογές, το ταμπού της αυτοδυναμίας που αποτελεί την κύρια και μάλλον μοναδική επιδίωξη των κομμάτων εξουσίας. Βέβαια, η μετάβαση σε ένα νέο πολιτικό σύστημα δεν θα είναι εύκολη. Ωστόσο η εξέγερση βουλευτών τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ αλλά και η πλατιά αποδοχή του νέου κυβερνητικού σχήματος από την κοινή γνώμη το τελευταίο διάστημα απέδειξαν την απαίτηση της κοινωνίας για τη δημιουργία νέων συλλογικών φορέων έκφρασης και νομιμοποίησης. Ισως το ερώτημα δεν είναι πλέον αν αντέχουν οι πολίτες τις κυβερνήσεις συνεργασίας αλλά αν το πολιτικό σύστημα θα καταφέρει να τελειώσει αυτό που άρχισε την περασμένη Πέμπτη.

Μωραίνει Κύριος,ούς βούλεται 'απολέσαι...

Κωμική ήταν η παρουσίαση της νέας ηγεσίας του υπουργείου Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας χάρη στην παρουσία του νέου υφυπουργού Άδωνη Γεωργιάδη. Ο βουλευτής του ΛΑΟΣ, στον οποίο ανατέθηκε το νευραλγικό χαρτοφυλάκιο της Ναυτιλίας, (αποδεικνύοντας ότι οι πολιτικοί αρχηγοί κάνουν πλάκα στους εφοπλιστές) παραλαμβάνοντας τα καθήκοντα του δήλωσε : «θέλω να πω ότι είμαι εξαιρετικά συγκινημένος που βρίσκομαι εδώ, θα δώσω τον καλύτερό μου εαυτό να ανταποκριθώ τόσο στην εμπιστοσύνη του κ. Πρωθυπουργού του κ. Παπαδήμου, όσο και του Προέδρου του Λαϊκού Ορθοδόξου Συναγερμού του Γιώργου Καρατζαφέρη, χωρίς τον οποίο δεν θα ήμουν εδώ». Πράκτορας μου, που παρευρέθηκε στην σεμνή τελετή, νόμιζε πως προς στιγμή μεταφέρθηκε σε reality με ταλέντα στη μαγειρική.

Η κωμωδία... τέλειωσε.

Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουν στη ζωή τους κάποιο…. Θαύμα!