Ο κ. Παπανδρέου παρέμεινε προσκολλημένος στο κατεστημένο του παλαιοπασοκισμού...

Η οικονομία έριξε τον Παπανδρέου. Επειδή, από την πρώτη του απόφαση οικονομικής πολιτικής μέχρις ότου λανσάρει την ιδέα του δημοψηφίσματος, δεν ιεράρχησε ορθολογικά τις οικονομικές προτεραιότητες, ο κ. Παπανδρέου ηττήθηκε στο πιο κρίσιμο μέτωπο για κάθε κυβέρνηση, παντού στον κόσμο. Ακόμη και όταν τα πράγματα μάς έφεραν στο Μνημόνιο, όταν προσπαθήσαμε να αποφύγουμε τις συνέπειες της ανοιχτής πτώχευσης, ο κ. Παπανδρέου παρέμεινε προσκολλημένος στο κατεστημένο του παλαιοπασοκισμού.

Ο πραγματικός κόσμος, κυρίως των μισθωτών και, δευτερευόντως των συνταξιούχων, που πληρώνουν τους φόρους και την ανεργία, δεν μπορούσαν να ανεχθούν άλλο την αναποτελεσματικότητα της κυβέρνησης. Ο κίνδυνος ήταν υπέρογκος. Αντιθέτως με όσα λένε οι φίλοι του, ο Γιώργος Παπανδρέου προστάτευσε τους τοποτηρητές και τις προσόδους του κομματικού και κλεπτοκρατικού συστήματος. Αυτό ακριβώς που, εκ των υστέρων, κατηγορεί ο κ. Παπανδρέου ότι «τον έφαγε μπαμπέσικα!». Οι θεωρίες συνωμοσίας είναι θελκτικές, αλλά ολίγος ρεαλισμός, δεν βλάπτει καθόλου.

Δεν πέτυχα τίποτε στη ζωή μου. Είμαι ασήμαντος.

‘Αργήσαμε πολύ να αντιληφθούμε ότι ο Παπανδρέου επιζητούσε να θάψει την αποτυχία του κάτω από τις στάχτες ολόκληρης της Ελλάδας…

Σ’ αυτό το κλίμα, καθίσταται αδύνατη η συναίνεση…

Είναι εδώ και καιρό εξόφθαλμο ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν μπορεί πια να κυβερνήσει. Στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι πολίτες δεν την εμπιστεύονται. Για την ακρίβεια, στρέφονται ολοένα και περισσότερο εναντίον της. Σ’ αυτό το κλίμα, καθίσταται αδύνατη η αποκατάσταση του κλίματος στοιχειώδους πολιτικής εμπιστοσύνης του λαού προς την πολιτική εξουσία. Χωρίς πολιτική εμπιστοσύνη, όμως, κανένα πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης και ανάταξης της οικονομίας δεν θα επιτύχει.

Τα πρωτοφανή επεισόδια στην εθνική επέτειο κατέδειξαν ότι η θερμοκρασία στην κοινωνία έχει ανεβεί επικίνδυνα. Η κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι κάτι έπρεπε να κάνει για να εκτονώσει το εκρηκτικό κλίμα. Τουλάχιστον από τον περασμένο Μάιο - Ιούνιο, ερωτοτροπούσε με την ιδέα να προκηρύξει ένα δημοψήφισμα που θα μπορούσε να κερδίσει. Η αρχική ιδέα ήταν να αφορά τη μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος. Ο Παπανδρέου θεωρούσε ότι από ένα λαϊκό «ναι», η κυβέρνησή του θα μπορούσε να αντλήσει πολιτική νομιμοποίηση.

Δε τον θέλουν στο χωριό, αυτός ρωτά που είναι του παπά το σπίτι…

Σε μια καλοστημένη θεατρική παράσταση που έκανε το εσωκομματικό ακροατήριο να αποθεώσει τον πρωταγωνιστή που μέχρι πριν από λίγες ώρες χλεύαζε και περιφρονούσε, ο Γ. Παπανδρέου, κλείνοντας την τριήμερη συζήτηση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, έριξε το πυροτέχνημα της σημερινής του συνάντησης με τον Κάρολο Παπούλια. «Θα συναντηθώ αύριο (σ.σ. σήμερα) με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, προκειμένου να γίνουν διαβουλεύσεις με όλα τα κόμματα για το σχηματισμό μιας κυβέρνησης ευρύτατης συνεργασίας και τον καθορισμό κοινών στόχων, χρονοδιαγράμματος, προσώπων, ακόμη και για τον επικεφαλής αυτής της κυβέρνησης», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Αν και χρησιμοποίησε τις φράσεις «δεν παίζω παιχνίδια», «σας μιλάω με ειλικρίνεια», «το τελευταίο που με νοιάζει είναι η καρέκλα» και «δεν με ενδιαφέρει εάν θα επανεκλεγώ», λίγο αργότερα αποκάλυψε τις πραγματικές του προθέσεις λέγοντας: «Έτσι θέλω να προχωρήσω τα επόμενα βήματα»…

Ο κ. Παπανδρέου αδυνατεί να κατανοήσει ότι υπάρχει ζωή εκτός εξουσίας...

Πράγματι, ίσως ο κ. Παπανδρέου να μην κατανοεί τίποτε απ’ όσα καταλαβαίνουν οι Ελληνες πολίτες: πώς καταλαβαίνουν τους υλικούς και ψυχικούς όρους της κρίσης, πώς αντιλαμβάνονται την ύπαρξή τους με όρους ιστορικής συνέχειας, πώς βιώνουν τον τόπο, τη γλώσσα, την παράδοση, τη συμβολική κληρονομιά, πώς αντιλαμβάνονται το ήθος και το έθος - αυτά μάλιστα με την αριστοτελική έννοια. Κατά τούτο είναι ερμηνεύσιμη η εμμονή του σε μια γλώσσα μεταμοντέρνου σχετικισμού, που πολλά λέγει και ουδέν σημαίνει, η εμμονή του σε φόρμες χωρίς περιεχόμενο, και, κυρίως, η εμμονική του προσήλωση σε μια διακυβέρνηση απευθυνόμενη στην οικουμένη και ποτέ στη χώρα του.

Αυτό που προξενεί, όμως, την πιο αλγεινή εντύπωση, στην παρούσα ιστορική στιγμή, την ιδιαιτέρως δραματική, είναι η νοσηρή εξουσιομανία και ο αμοραλισμός που εκπέμπει η πολιτική πράξη του πρωθυπουργού. Καμώνεται πως αγνοεί ό, τι ο ίδιος έχει προκαλέσει, μεταβιβάζει ανέμελα την ιστορική του ευθύνη στον λαό όταν και όπως το θυμάται, σαν να αγνοεί ή και να προσπερνά συνειδητά τον πυρήνα του δημοκρατικού βίου: την αυτοκριτική, τη σύνθεση, την εναλλαγή, την υποχώρηση, την αποχώρηση. Αυτό το τελευταίο κυρίως: ως προρφυρόγεννητος, ο κ. Παπανδρέου αδυνατεί να κατανοήσει ότι υπάρχει ζωή εκτός εξουσίας.

Ο κ. Παπανδρέου, και μαζί του το όλον ΠΑΣΟΚ, φθαρμένοι ανεπανόρθωτα από τη μακρά παραμονή στην εξουσία, θεωρούν ότι Ελλάδα είναι οι ίδιοι. Εχασαν όχι μόνο το αριστοτελικό ήθος και το έθος, αλλά και κάθε επαφή με τη δεινή πραγματικότητα. Η πραγματικότητα θα τους επισκεφθεί τιμωρητική σύντομα, αλλά δυστυχώς αυτή η τιμωρία ελάχιστα θα ανακουφίσει τις οδύνες των πολιτών.

Η διέλευσή του από την πολιτική σκηνή της Ελλάδος θα είναι μοιραία...

Τα πολιτικά κόμματα επισημαίνουν ότι διέξοδος είναι η προκήρυξη εκλογών, αναγνωρίζοντας στον «ελληνικό λαό» ωριμότητα να εκλέξει νέα κυβέρνηση, αλλά όχι να αποφανθεί διά δημοψηφίσματος περί του ευρωπαϊκού μέλλοντος της χώρας. Απλώς υποτιμούν την κρίση των Ελλήνων, που δεν αμφισβητούν το ευρώ αλλά την κυβέρνηση.

Δεν υπάρχει σώφρων πολίτης, που να μη θεωρεί ότι η παραμονή στην εξουσία του κ. Παπανδρέου και της κυβερνήσεώς του είναι ολέθρια για τη χώρα. Ως εκ τούτου, ο μόνος κίνδυνος είναι ότι ο κ. Παπανδρέου μπορεί να κερδίσει την «μπλόφα». Ηδη οι ισχυρότεροι ηγέτες της Δύσεως του αναγνώρισαν το δικαίωμα να προσφύγει σε δημοψήφισμα - και δεν ήταν δυνατόν να συμβεί το αντίθετο. Είναι επίσης βέβαιο ότι ο κ. Παπανδρέου θα εξακολουθήσει να καταγγέλλει ότι τραπεζίτες και δημοσιογραφικά συγκροτήματα μεθοδεύουν την ανατροπή του για ίδια συμφέροντα. Θα επαναλάβει τα σενάρια «αποστασίας» του 1965, με διεθνείς δυνάμεις και εγχώριους «συνεργάτες» τους. Θα κινηθεί στα άκρα και γαία πυρί μιχθήτω, όπως συνέβη με τον πατέρα του Ανδρέα και τον παππού του Γεώργιο Παπανδρέου. Η διέλευσή του από την πολιτική σκηνή της Ελλάδος θα είναι μοιραία, ούτως ή άλλως.

Οδηγεί μια ολόκληρη χώρα στην καταστροφή...

Ομως, ο κ. Παπανδρέου είναι αυτός που οδήγησε την χώρα στα νύχια των δανειστών και δεν είναι δύσκολο να επικαλεστεί κάποιος δεκάδες λάθη που έγιναν αυτά τα δυο χρόνια.

Αντικειμενικό επίσης είναι πως η κυβέρνηση συνολικά απέτυχε να εφαρμόσει τα προγράμματα στα οποία συμφωνούσε με τους δανειστές, με αποτέλεσμα να έρχονται νέα, πιο επώδυνα μέτρα τα οποία δεν έχουν τέλος. Αυτή την πραγματικότητα αρνείται να παραδεχτεί ο πρωθυπουργός με αποτέλεσμα να έχει απέναντί του πολλά στελέχη του κόμματός του, ολόκληρη την αντιπολίτευση και ένα θεαματικά μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Οι αντοχές της κυβέρνησης έχουν εξαντληθεί, τα περιθώρια έχουν στενέψει δραματικά, οι βουλευτές της φυλλορροούν.

Η μοναδική έντιμη πολιτικά λύση θα ήταν να οδηγούσε τη χώρα σε σύντομο χρόνο σε πρόωρες εκλογές ή έστω να παραχωρούσε την πρωθυπουργική καρέκλα για μια κυβέρνηση συνεργασίας.

Δεν το έκανε, αλλά προτίμησε να μείνει γαντζωμένος στην εξουσία και με τις αλλοπρόσαλλες πρωτοβουλίες του -όπως το δημοψήφισμα- να οδηγεί μια ολόκληρη χώρα στην καταστροφή...