Ο κ. Παπανδρέου αδυνατεί να κατανοήσει ότι υπάρχει ζωή εκτός εξουσίας...

Πράγματι, ίσως ο κ. Παπανδρέου να μην κατανοεί τίποτε απ’ όσα καταλαβαίνουν οι Ελληνες πολίτες: πώς καταλαβαίνουν τους υλικούς και ψυχικούς όρους της κρίσης, πώς αντιλαμβάνονται την ύπαρξή τους με όρους ιστορικής συνέχειας, πώς βιώνουν τον τόπο, τη γλώσσα, την παράδοση, τη συμβολική κληρονομιά, πώς αντιλαμβάνονται το ήθος και το έθος - αυτά μάλιστα με την αριστοτελική έννοια. Κατά τούτο είναι ερμηνεύσιμη η εμμονή του σε μια γλώσσα μεταμοντέρνου σχετικισμού, που πολλά λέγει και ουδέν σημαίνει, η εμμονή του σε φόρμες χωρίς περιεχόμενο, και, κυρίως, η εμμονική του προσήλωση σε μια διακυβέρνηση απευθυνόμενη στην οικουμένη και ποτέ στη χώρα του.

Αυτό που προξενεί, όμως, την πιο αλγεινή εντύπωση, στην παρούσα ιστορική στιγμή, την ιδιαιτέρως δραματική, είναι η νοσηρή εξουσιομανία και ο αμοραλισμός που εκπέμπει η πολιτική πράξη του πρωθυπουργού. Καμώνεται πως αγνοεί ό, τι ο ίδιος έχει προκαλέσει, μεταβιβάζει ανέμελα την ιστορική του ευθύνη στον λαό όταν και όπως το θυμάται, σαν να αγνοεί ή και να προσπερνά συνειδητά τον πυρήνα του δημοκρατικού βίου: την αυτοκριτική, τη σύνθεση, την εναλλαγή, την υποχώρηση, την αποχώρηση. Αυτό το τελευταίο κυρίως: ως προρφυρόγεννητος, ο κ. Παπανδρέου αδυνατεί να κατανοήσει ότι υπάρχει ζωή εκτός εξουσίας.

Ο κ. Παπανδρέου, και μαζί του το όλον ΠΑΣΟΚ, φθαρμένοι ανεπανόρθωτα από τη μακρά παραμονή στην εξουσία, θεωρούν ότι Ελλάδα είναι οι ίδιοι. Εχασαν όχι μόνο το αριστοτελικό ήθος και το έθος, αλλά και κάθε επαφή με τη δεινή πραγματικότητα. Η πραγματικότητα θα τους επισκεφθεί τιμωρητική σύντομα, αλλά δυστυχώς αυτή η τιμωρία ελάχιστα θα ανακουφίσει τις οδύνες των πολιτών.

Η διέλευσή του από την πολιτική σκηνή της Ελλάδος θα είναι μοιραία...

Τα πολιτικά κόμματα επισημαίνουν ότι διέξοδος είναι η προκήρυξη εκλογών, αναγνωρίζοντας στον «ελληνικό λαό» ωριμότητα να εκλέξει νέα κυβέρνηση, αλλά όχι να αποφανθεί διά δημοψηφίσματος περί του ευρωπαϊκού μέλλοντος της χώρας. Απλώς υποτιμούν την κρίση των Ελλήνων, που δεν αμφισβητούν το ευρώ αλλά την κυβέρνηση.

Δεν υπάρχει σώφρων πολίτης, που να μη θεωρεί ότι η παραμονή στην εξουσία του κ. Παπανδρέου και της κυβερνήσεώς του είναι ολέθρια για τη χώρα. Ως εκ τούτου, ο μόνος κίνδυνος είναι ότι ο κ. Παπανδρέου μπορεί να κερδίσει την «μπλόφα». Ηδη οι ισχυρότεροι ηγέτες της Δύσεως του αναγνώρισαν το δικαίωμα να προσφύγει σε δημοψήφισμα - και δεν ήταν δυνατόν να συμβεί το αντίθετο. Είναι επίσης βέβαιο ότι ο κ. Παπανδρέου θα εξακολουθήσει να καταγγέλλει ότι τραπεζίτες και δημοσιογραφικά συγκροτήματα μεθοδεύουν την ανατροπή του για ίδια συμφέροντα. Θα επαναλάβει τα σενάρια «αποστασίας» του 1965, με διεθνείς δυνάμεις και εγχώριους «συνεργάτες» τους. Θα κινηθεί στα άκρα και γαία πυρί μιχθήτω, όπως συνέβη με τον πατέρα του Ανδρέα και τον παππού του Γεώργιο Παπανδρέου. Η διέλευσή του από την πολιτική σκηνή της Ελλάδος θα είναι μοιραία, ούτως ή άλλως.

Οδηγεί μια ολόκληρη χώρα στην καταστροφή...

Ομως, ο κ. Παπανδρέου είναι αυτός που οδήγησε την χώρα στα νύχια των δανειστών και δεν είναι δύσκολο να επικαλεστεί κάποιος δεκάδες λάθη που έγιναν αυτά τα δυο χρόνια.

Αντικειμενικό επίσης είναι πως η κυβέρνηση συνολικά απέτυχε να εφαρμόσει τα προγράμματα στα οποία συμφωνούσε με τους δανειστές, με αποτέλεσμα να έρχονται νέα, πιο επώδυνα μέτρα τα οποία δεν έχουν τέλος. Αυτή την πραγματικότητα αρνείται να παραδεχτεί ο πρωθυπουργός με αποτέλεσμα να έχει απέναντί του πολλά στελέχη του κόμματός του, ολόκληρη την αντιπολίτευση και ένα θεαματικά μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Οι αντοχές της κυβέρνησης έχουν εξαντληθεί, τα περιθώρια έχουν στενέψει δραματικά, οι βουλευτές της φυλλορροούν.

Η μοναδική έντιμη πολιτικά λύση θα ήταν να οδηγούσε τη χώρα σε σύντομο χρόνο σε πρόωρες εκλογές ή έστω να παραχωρούσε την πρωθυπουργική καρέκλα για μια κυβέρνηση συνεργασίας.

Δεν το έκανε, αλλά προτίμησε να μείνει γαντζωμένος στην εξουσία και με τις αλλοπρόσαλλες πρωτοβουλίες του -όπως το δημοψήφισμα- να οδηγεί μια ολόκληρη χώρα στην καταστροφή...

Κοινωνικές διαμαρτυρίες, η κυβέρνηση θα όφειλε ίσως να παραιτηθεί...

Σήμερα στην Ελλάδα δεν δοκιμάζεται μόνο η αντοχή της κοινωνίας απέναντι στην εσωτερική οικονομική υποτίμηση, αλλά και της δημοκρατίας μπροστά στην αποξένωση του κυβερνώντος κόμματος από τους ψηφοφόρους του. Στα κοινοβουλευτικά συστήματα η νομιμοποίηση της κυβέρνησης αντλείται μέσω της περιοδικής διεξαγωγής γενικών εκλογών και της έκφρασης εμπιστοσύνης της Βουλής προς αυτήν. Αυτή η εμπιστοσύνη προς την κυβέρνηση Παπανδρέου δεν έχει αρθεί. Ωστόσο, σύμφωνα με τις σύγχρονες θεωρίες περί "διαρκούς δημοκρατίας", που θέτουν ως συμπληρωματικά κριτήρια δημοκρατικής νομιμοποίησης τις δημοσκοπήσεις, τα ΜΜΕ, τον δικαστικό έλεγχο της συνταγματικότητας των νόμων και τις κοινωνικές διαμαρτυρίες, η κυβέρνηση θα όφειλε ίσως να παραιτηθεί. Ακόμη και αν οι έκτακτες συνθήκες που αντιμετωπίζει η χώρα δεν επιτρέπουν την άμεση προσφυγή στις κάλπες, η κυβέρνηση οφείλει να θέσει ένα σαφές χρονοδιάγραμμα κυβερνητικής δράσης, η ολοκλήρωση του οποίου να συμπίπτει με την προκήρυξη εκλογών μέσα στους επόμενους μήνες.

Στην κοσμάααααρα του…

Ο Γιώργος Παπανδρέου ξέφυγε πλέον από κάθε όριο αυτογελοιοποίησης. Θέτει θέμα δημοψηφίσματος με ψευτοδίλημμα "ευρώ ή δραχμή" για να μην προχωρήσει η χώρα σ'εκλογές. Προχωρά στην εξωθεσμική εκτροπή με σκοπό να διχάσει και να παραπλανήσει τον λαό.
Ο κος Παπανδρέου .. «αλλού γι αλλού» έδειξε ξεκάθαρα πλέον, ότι δεν κατανοεί σε τι θέση βρίσκεται ο ίδιος ,η κυβέρνηση και το τόπος.
Μίλησε πάλι για νέα σελίδα που άνοιξε για την χώρα, στην σύνοδο κορυφής και άρχισε τους διθυράμβους γιατί επετεύχθη «πολύ σημαντική μείωση του χρέους». Χαρακτηριστικό είναι ότι επί πεντάλεπτο , «έγλυφε» στην κυριολεξία του βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, που στάθηκαν στο ύψος των στιγμών(των περιστάσεων προφανώς εννοούσε)και του έδωσαν εντολή να ψηφίσει την… μείωση του χρέους.
Χαρακτηριστικό επίσης είναι ότι το γλείψιμο έγινε για να κερδίσει το χειροκρότημα των βουλευτών.. που παγωμένοι των παρακολουθούσαν.

Απόλυτη εξαθλίωση…

Αυτή η κυβέρνηση, υποτασσόμενη πλήρως στις απαιτήσεις της τρόικας και των μεγάλων αφεντικών που χαλιναγωγούν την πολιτική της στάση, ξεζούμισε εδώ και ενάμιση χρόνο τους εργαζόμενους αλλά και ολόκληρη την κοινωνία, λεηλατώντας εισοδήματα, γκρεμίζοντας κοινωνικές κατακτήσεις και σπρώχνοντας στην ανεργία εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, για να παρουσιάσει στο τέλος το «κούρεμα» του χρέους, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά η απαρχή νέων βασάνων για το λαό, και θα συνεχιστεί με κούρεμα των ασφαλιστικών ταμείων και των αποθεματικών τους, των μισθών, των συντάξεων και της ίδιας της αξιοπρέπειάς μας σε τελευταία ανάλυση.

Μεγάλος Προφήτης… Στο τέλος θα πάρουν με της πέτρες…

Οταν, όμως, η πολιτειακή και πολιτική εξουσία -από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι και τον έσχατο βουλευτή- δεν δύναται να κυκλοφορήσει στους δρόμους και χρειάζονται πολυπληθή φρουρά ακόμη και για να φθάσουν στα γραφεία τους, και όταν όλο και περισσότεροι πολίτες θεωρούν την πολιτική εξουσία σφετεριστή της λαϊκής εντολής και της λαϊκής κυριαρχίας, η Ελλάδα όχι μόνο δεν πρόκειται να κάνει ένα βήμα μπροστά αλλά και θα ξεπέφτει από το κακό στο χειρότερο.
Ο κόσμος έχει δίκιο. Βλέπει κατάπληκτος την κυβέρνηση να θριαμβολογεί σήμερα για κάτι που μέχρι χθες το θεωρούσε καταστροφή και, μέσα στην ανεργία, την ανασφάλεια και τη φτώχεια του, σχηματίζει την πεποίθηση:
* ή ότι η κυβέρνηση είναι όμιλος σχιζοφρενών
* ή ότι η κυβέρνηση δεν αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα των περιστάσεων και την εγκληματική πολιτική της
* ή ότι η κυβέρνηση, μεθοδικά και συνειδητά, ξεπουλάει και τη χώρα και τους Ελληνες…
Υπάρχει ακόμη καιρός. Εστω και τώρα, στις δώδεκα παρά ένα λεπτό, μπορεί να υπάρξει η λύτρωση. Μπορεί η κυβέρνηση, συναισθανόμενη τις ευθύνες της, να προκηρύξει εκλογές. Και να αποφασίσει ο εξαπατημένος λαός τι ακριβώς θέλει.
Εκτός και αν έχει συμφωνήσει με τους... επικυρίαρχους να τις αποφύγει - επειδή τα δικά τους συμφέροντα θίγονται. Ομως, οι εκλογές έρχονται ως Ειμαρμένη!