Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ κρίμα να ολισθαίνετε κάθε μέρα και περισσότερο σ’ έναν πολιτικό και ηθικό κατήφορο…

Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Για τον κάθε άνθρωπο στην οικουμένη και σε όλες τις εποχές υπάρχει πάντοτε μια πορεία προς τη Δαμασκό . Ο καθένας μας κάποτε στη ζωή συμβαίνει να αντιλαμβάνεται ότι έχει ακολουθήσει λαθεμένη πορεία. Και ξαφνικά, ένα σωτήριο υπέρλαμπρο φώς δείχνει το λάθος, δείχνει το μάταιο του προς κέντρα λακτίζειν . Χωρίς καμμιά απολύτως αντιπολιτευτική διάθεση, χωρίς την παραμικρή πρόθεση να θίξω την πολιτική σας τιμή, σας απευ θύνω σήμερα έκκλιση δραματική να επαναξετάσετε την πορεία σας. Διότι είναι αλήθεια κρίμα να ολισθαίνετε κάθε μέρα και περισσότερο σ’ έναν πολιτικό και ηθικό κατήφορο που οπωσδήποτε σεν σας ταιριάζει. Ξεχάστε για λίγο,κύριοι του ΠΑΣΟΚ τους φανατισμούς της μικρόψυχης κομματικής αντιπαράθεσης και προσπαθείστε, έστω και την ύστατη ώρα, να δείτε σε ποιο σημείο σας έχει οδηγήσει η λαθεμένη πορεία σας που με αλλόκοτο πείσμα μέχρι σήμερα ακολουθείτε. Πείτε μου τώρα ειλικρινά; Αισθάνεστε εντάξει απέναντι στην πολιτική σας συνείδηση; Ήταν αυτό μια πράξη που σας τιμα; Ήταν μήπως μια εικόνα που πρόσθετε στο κύρος της βουλής και στην πολιτική τιμή και αξιοπρέπεια του βουλευτή;

Ο ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΣ ...Ο ΠΛΕΟΝ ΨΕΥΤΗΣ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΛΟΓΟ ....

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ... Ο ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΣ ...Ο ΠΛΕΟΝ ΨΕΥΤΗΣ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΛΟΓΟ .... ΒΓΗΚΕ ΑΠΛΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ "ΕΝΑ ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Η ΟΠΟΙΑ ΕΧΕΙ ΑΠΟΤΥΧΕΙ ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΠΕΙΔΗ Ο ΛΑΟΣ ΤΟΛΜΑ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΚΛΕΨΙΜΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΒΑΛΕΙ ΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ..... ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣΕΙ ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΟΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΕΒΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΡΩΚΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ!!!"

Το ΠΑΣΟΚ και η κυβέρνηση αντιμετωπίζουν για πρώτη φορά σε πραγματικό βάθος το ενδεχόμενο της δικής τους διάλυσης...

Μπορεί ο Γιώργος Παπανδρέου όπου σταθεί κι όπου βρεθεί να επαναλαμβάνει μονότονα ότι αδιαφορεί πλήρως για το πολιτικό κόστος, όμως, στην πραγματικότητα, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.

Όπως το ίδιο το Μαξίμου διαρρέει, με τις γνωστές δικαιολογίες, ο κ. Παπανδρέου ούτε καν διανοείται το ενδεχόμενο να αφήσει την εξουσία.

Τώρα όμως, πρώτοι απ’ όλους οι ίδιοι στο κυβερνών κόμμα, στην κοινοβουλευτική ομάδα και στο υπουργικό συμβούλιο, όλοι πλην του Μαξίμου, βλέπουν πια ότι το ΠΑΣΟΚ οδηγείται μετωπικά είτε στην εσωτερική, είτε στην εκλογική σφαγή, είτε και σε συνδυασμό τους.

Είναι το τίμημα που θα πληρώσουν όχι επειδή «έσωσαν», ή προσπάθησαν να σώσουν τη χώρα, αλλά επειδή τη διέλυσαν. Γιατί στην πιο δύσκολη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας της, πάτησαν πονηρά σε δύο βάρκες: με το ένα πόδι στη λεγόμενη διάσωση της Ελλάδας αλλά με το άλλο, το βαρύτερο, το τελικά καθοριστικό, στη διάσωση του κόμματος και της κυβέρνησης αρχικά, μόνον της κυβέρνησης σήμερα.

Σήμερα, ο οριστικός διαχωρισμός της τύχης του ΠΑΣΟΚ από την κυβέρνηση, με τον τρόπο που χειρίζεται πλέον την κατάσταση ο πρωθυπουργός, είναι το στοιχείο που πυροδοτεί την εσωτερική κομματική του κρίση περισσότερο ακόμα και από τις επιπτώσεις της ίδιας, της πραγματικής κρίσης.

Δύο χρόνια τώρα, η κυβέρνηση, εκεί που μπορούσε, όπου «την έπαιρνε», φανέρωσε το πιο αυταρχικό δυνατό πρόσωπο για τα δεδομένα μιας κυβέρνησης εκλεγμένης. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τη διάλυση του ιδιωτικού τομέα καθώς και την ευρύτερη φορολογική λαίλαπα εναντίον εκείνων που κατά τεκμήριο πληρώνουν.

Όμως, τι έκανε με τις συντεχνίες; Τι έκανε με τις αποκρατικοποιήσεις; Τι έκανε με τη φοροδιαφυγή; Τι έκανε με το μέγεθος του κράτους; Απολύτως τίποτα. Γι' αυτό και τα βάρη έπεσαν απολύτως δυσανάλογα, η κοινωνία χωρίστηκε σε εκείνους που την πλήρωσαν και στους υπόλοιπους που έχουν, έστω συγκριτικά ξεφύγει και που, αυτή τη στιγμή, δύο χρόνια μετά, τώρα που το μαχαίρι είναι βαθιά στο κόκαλο, μπαίνουν κι εκείνοι στο στόχαστρο.

Ε, ακριβώς λοιπόν αυτή είναι η στιγμή που το ΠΑΣΟΚ και η κυβέρνηση αντιμετωπίζουν για πρώτη φορά σε πραγματικό βάθος το ενδεχόμενο της δικής τους διάλυσης. Γιατί αυτό που τόσο καιρό καθυστερούν, τώρα που έρχεται, δεν το αντέχουν.

Σήμερα, ο Γιώργος Παπανδρέου έχει γατζωθεί με νύχια και με δόντια, με μια καινοφανή μανία στην εξουσία, την οποία, σε κάθε κατεύθυνση δηλώνει ότι δεν πρόκειται να εγκαταλείψει. Οπότε, αντί γι αυτήν, εγκαταλείπει τις τελευταίες γραμμές άμυνας που επί δύο χρόνια προστάτευε.

Τι είναι χειρότερο από μια αναποτελεσματική κυβέρνηση;

Τι είναι χειρότερο από μια αναποτελεσματική κυβέρνηση; Μια αναποτελεσματική Κυβέρνηση που δε νοιώθει στο σβέρκο της την καυτή ανάσα μιας εν δυνάμει αποτελεσματικής Κυβέρνησης . Όταν ο μονόφθαλμος γνωρίζει ότι αποτελεί τη μία και μοναδική διέξοδο για τους στραβούς, είναι σίγουρο ότι δε θα περιοριστεί στα προνόμια και στην υπεροχή της μισής του όρασης. Θα γίνει και μαλάκας. Θα υπερεκτιμήσει τις δυνατότητές του. Θα βγει στο αντίθετο ρεύμα. Θα παραστήσει τον αητό. Θα καταχραστεί την εξουσία του. Κι από την πρησμένη του αυτοπεποίθηση, αντί για διορθωτικά πατομπούκαλα, θα φορέσει τις μαύρες, πειρατικές καλύπτρες της έπαρσής του.

Κάπως έτσι, ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Βαγγέλης Βενιζέλος και οι λοιποί κορυφαίοι… κάθε φορά που βγαίνει ο Αντώνης Σαμαράς και επιδεικνύει ποιητικά, πόσο λίγος είναι, καβαλάνε το καλάμι τους και βγαίνουνε παγανιά στο δρόμο με τους λυμένους αφαλούς. Γυρίζουνε στο μηδέν το κοντέρ των ατοπημάτων και είναι πιο έτοιμοι για νέες αυθαιρεσίες. Μοναδικοί άρχοντες του κρατιδίου της μιας επιλογής οργανώνουν την ολιγαρχία τους γελώντας από μέσα τους σαρδόνια… Κι αποδέχονται με χαιρεκακία την πίστωση χρόνου που τους γίνεται συνεχώς επειδή δεν υπάρχει ρεαλιστικό αντίπαλο δέος να στεγάσει τα θύματά τους. «Αν νομίζετε ότι η κυβέρνηση είναι αναποτελεσματική και δεν έχει ηθικό υπόβαθρο για αυτά που κάνει τότε, ρίξτε την» δήλωσε ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ο υπουργός «δε με μέλει» στους συναδέλφους του

Λάθος χρονολογία διαλέξατε, κ. Βενιζέλο.

Η κυβέρνηση Γ.Α. Παπανδρέου δεν αντιλαμβάνεται εντούτοις την πραγματικότητα όπως την προεξοφλούν οι αγορές και όπως τη βιώνει οδυνηρά ο κόσμος. Ο πρωθυπουργός, εξουθενωμένος και σιωπηλός πια, παρακολουθεί τους Ευρωπαίους ομολόγους του να καθορίζουν το μέλλον της Ελλάδας ερήμην του και ερήμην μας. Ο δε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Βαγγέλης Βενιζέλος, με ένα ιδιότυπο μείγμα κυνισμού και απογνώσεως, προσδιόρισε το επίπεδο τρέχουσας φτωχοποίησης του ελληνικού λαού: το έτος 2004.

Ο λαλίστατος κ. Βενιζέλος, ακριβώς εξαιτίας της ρητορικής του αυταρέσκειας, διέπραξε γκάφα δεινή. Το 2004, υλικά, είναι πολύ ανώτερο του 2011, πρωτίστως κατά τους δείκτες απασχόλησης και ανάπτυξης. Οι Ελληνες δεν επιστρέφουν στο κοντινό 2004· σε ορισμένα πεδία, όπως λ.χ. στην απασχόληση, καταβαραθρώνονται στις αρχές της δεκαετίας του ’60.

Συμβολικά, το 2004 ήταν το μεσουράνημα της αισιοδοξίας - επίπλαστης, φουσκωμένης από υπερβολικές προσδοκίες και από τη μεγαληγορία των πολιτικών ταγών περί ισχυρής Ελλάδος του ευρώ, των swaps, της δημιουργικής λογιστικής, της χρηματιστηριακής ευφορίας, του εύκολου δανεισμού. Το 2004 η Ελλάδα ήταν το εργοτάξιο της Ολυμπιακής Φρενίτιδας, της μόνης και τελευταίας ιδέας που συνέλαβε η άξεστη εγχώρια ελίτ. Ηταν η ιδέα που υπηρέτησαν αγογγύστως οι ιερείς του εκσυγχρονισμού, κι αυτή η ιδέα υλοποιήθηκε με κρατικό χρήμα, με δανεικά, αυτά που πληρώνουν τώρα ενοχοποιημένοι συνταξιούχοι, μισθωτοί και επαγγελματίες.

Ηταν μεθυσμένο το καλοκαίρι του Euro 04 και της τελετής έναρξης, με τι-σερτ Hellas. Οι Ελληνες δεν κοιτούσαν λογαριασμούς, δαφνοστεφείς έπιναν από κούπες πρωταθλητών και άκουγαν «εφκαριστούμε Ελλάντα» από τα χείλη αυτών που τώρα καταριούνται τους πονηρούς τεμπέληδες του Νότου.

Λάθος χρονολογία διαλέξατε, κ. Βενιζέλο. Μπορεί όμως και να λέτε εμμέσως μιαν αλήθεια: το 2004, η κορωνίδα της ανεμελιάς και της αισιοδοξίας, ενέκλειε ήδη τον σπόρο της καταστροφής.

Το πώς έφτασε η χώρα στο χείλος του γκρεμού είναι γνωστό.

H Ιστορία κάνει κύκλους. Κανείς όμως δεν μπορούσε να φανταστεί ότι στην Ελλάδα θα είναι τόσο σύντομοι και τόσο όμοιοι. Τα παιδιά εκείνων που έφυγαν μετά τον Εμφύλιο στοιβαγμένοι στα αμπάρια των πλοίων για να φτάσουν στην Αυστραλία, τώρα, με το πτυχίο στο ένα χέρι και το μεταπτυχιακό στο άλλο, περιμένουν στην ουρά για να εξασφαλίσουν μια θέση μετανάστη στη μακρινή ήπειρο.

Γιατροί, πολιτικοί μηχανικοί, αρχιτέκτονες, οικονομολόγοι και απολυμένοι υψηλόβαθμοι υπάλληλοι εταιρειών είναι έτοιμοι για τη μεγάλη φυγή, αφού βλέπουν τις ζωές που σχεδίασαν ή έχτισαν με κόπο να γίνονται συντρίμμια. Ανεργοι και απολυμένοι διαπιστώνουν κάθε μέρα που περνά ότι δεν έχουν ελπίδα να βρουν δουλειά τα προσεχή χρόνια.

Οι επιστήμονες προφανώς μπορούν να ελπίζουν σε καλύτερη τύχη από εκείνη των μεταναστών της δεκαετίας του '60. Είναι μορφωμένοι άνθρωποι, μιλούν γλώσσες και μπορούν μόλις ξεπεράσουν το πρώτο σοκ της μεγάλης αλλαγής στη ζωή τους να γίνουν πολίτες του κόσμου και να προκόψουν.

Υπάρχουν όμως και χιλιάδες νέα παιδιά που δεν διαθέτουν «οπλοστάσιο» και είναι έτοιμα να κάνουν στην άκρη του πλανήτη δουλειές που μέχρι πριν από δυο χρόνια περιφρονούσαν στη χώρα τους. Οικοδόμοι, εργάτες, βοηθοί στις κουζίνες εστιατορίων και, στην καλύτερη περίπτωση, σερβιτόροι. Ο,τι ακριβώς έκανε, δηλαδή, η πρώτη γενιά των ελλήνων μεταναστών.

Είναι προφανές ότι οι ανατροπές στη ζωή δεκάδων χιλιάδων οικογενειών είναι μεγάλες. Μέσα σε δυο χρόνια προέκυψαν 400.000 άνεργοι από τον ιδιωτικό τομέα και τώρα ετοιμάζονται να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο και εργαζόμενοι του Δημοσίου που πίστευαν ότι είναι εξασφαλισμένοι για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Το πώς έφτασε η χώρα στο χείλος του γκρεμού είναι γνωστό. Κανείς δεν χρεώνει την κύρια ευθύνη γι' αυτήν την καταστροφή στην παρούσα κυβέρνηση. Της χρεώνει, ωστόσο, ότι δεν κατάφερε αποτρέψει τον μεγάλο κατήφορο της ανεργίας.

Σε πολιτική άβυσσο βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνησή του.

Σε πολιτική άβυσσο βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνησή του. Η πολιτική που ακολουθεί καθ' υπόδειξη της ΕΕ και του ΔΝΤ έχει βυθίσει τη χώρα στη χειρότερη κρίση από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου. Εκατομμύρια εργαζόμενοι έχουν για πρώτη φορά εδώ και εξήντα χρόνια υποστεί δραστική μείωση αποδοχών, ενώ η ανεργία έφτασε στα επίπεδα του 1960. Η αγορά βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Το κράτος χρωστάει δισεκατομμύρια ευρώ σε όλους όσοι συναλλάσσονται μαζί του.

Απομονωμένη από τον λαό είναι η κυβέρνηση αυτή τη στιγμή. Απομονωμένη και από την τεράστια πλειοψηφία των επιχειρηματιών πάσης φύσεως, ιδίως των μικρομεσαίων, αλλά όχι μόνο. Οι Ελληνες που βρίσκονται στο πλάι της και τη στηρίζουν είναι πλέον πολύ λίγοι. Μόνο η τρόικα έχει φιλική σχέση μαζί της, αλλά φυσικά κι αυτή εκμεταλλεύεται την κυβερνητική αδυναμία για να επιβάλλει ολοένα και σκληρότερους όρους για να συνεχίσει να δανειοδοτεί την κυβέρνηση Παπανδρέου. Θέλει όμως ως αντάλλαγμα να λεηλατήσει τη δημόσια περιουσία της χώρας μας.

Η προκήρυξη εκλογών σε τέτοιες συνθήκες ισοδυναμεί με διακήρυξη της πρόθεσης του Γ. Παπανδρέου να απομακρυνθεί από την εξουσία, από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και πιθανότατα από τη χώρα. Αν γίνονταν τώρα εκλογές, η ήττα του ΠΑΣΟΚ θα ήταν βέβαιη, ενώ δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί και το ενδεχόμενο διαλυτικών διαστάσεων εκλογικής πανωλεθρίας. Η ήττα του ΠΑΣΟΚ είναι σίγουρη ανεξαρτήτως του αν η ΝΔ θα πετύχαινε κοινοβουλευτική αυτοδυναμία.