Υπάρχουν πολλές κατηγορίες πολιτών που έβγαλαν τα λεφτά τους από τις τράπεζες, εξαιτίας της κρίσης, φοβούμενοι μην τα χάσουν, αφού τα σενάρια για επιστροφή στη δραχμή έδιναν κι έπαιρναν, με τη στήριξη και ενθάρρυνση συγκεκριμένων οικονομικών παραγόντων και ΜΜΕ.

● Είναι αυτοί που τα έβαλαν στα σεντούκια και δεν πρόκειται να τα «ξεθάψουν» αν δεν δουν να αλλάζει το κλίμα και πάψουν να μπλοφάρουν στις πλάτες τους οι πολιτικές ηγεσίες.

● Είναι αυτοί που μάζεψαν ένα σημαντικό ποσό όλα τα προηγούμενα χρόνια, το έβγαλαν νόμιμα σε τράπεζες του εξωτερικού και είναι οι πιο δύσπιστοι στο να το επιστρέψουν βλέποντας το κλίμα της οικονομικής αβεβαιότητας (ίσως εδώ να μιλάμε για το μεγαλύτερο ποσό συγκεντρωτικά).

● Είναι αυτοί που απλώς παραφούσκωσαν τους λογαριασμούς που ήδη είχαν στο εξωτερικό με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ και δεν πρόκειται να τα φέρουν πίσω, που να δουν τον Βενιζέλο να τους εκλιπαρεί γονυπετής στο Σύνταγμα, όχι ως συνταγματολόγος, αλλά ως φτωχόπαιδο με κασελάκι σε στυλ Βασιλάκη Καΐλα (του κανονικού).

Η μόνη περίπτωση να φέρουν πίσω κάνα φράγκο είναι για να αγοράσουν μπιρ παρά κανένα «φιλέτο» του Δημοσίου, αφού βέβαια τους τα «ασπρίσει» συγκεκριμένος νόμος προς δόξα και τιμή της Ανεξάρτητης Αρχής για το ξέπλυμα χρήματος από παράνομες δραστηριότητες!!!

Και θα μου πείτε «εσύ τι προτείνεις, ρε μεγάλε;».

Εγώ δεν προτείνω τίποτε, ούτε ο Προβόπουλος είμαι για να κάνω παραινέσεις και να δίνω λύσεις. Δουλειά μου είναι να παρατηρώ τα γεγονότα και να προσπαθώ να φωτίσω όλες τις πλευρές.

Υπ’ αυτή την έννοια εκτιμώ ότι για να πιάσουν τόπο οι εκκλήσεις του στυλ «πατριώτες, φέρτε πίσω τα λεφτά» θέλει πολύ δρόμο ακόμα.

Κυρίως να διαμορφωθεί ένα κλίμα εμπιστοσύνης ανάμεσα σε πολίτες και πολιτικές ηγεσίες.

Πήρατε εσείς χαμπάρι στις διακοπές σας, μιλώντας με φίλους στις παραλίες, τα μπαρ, τις ταβέρνες, άντε και σε φουσκωτά και σε... γιοτ, να διαφαίνεται κάτι τέτοιο;

Άρα οι βαρύγδουπες δηλώσεις και οι... απειλές Βενιζέλου είναι για να υπάρχουν κάποιες ειδήσεις τον Αύγουστο!

Τα Κολλητηλίκια τέρμα...

Ο πασόκος θεωρεί ότι θα βγούμε από την κρίση με το που θα δικαιωθούν οι προσπάθειες του Γιώργου. Δεν ξέρω από πού αντλεί την αισιοδοξία αυτή (αν και το ουσιαστικό ερώτημα εδώ είναι πόσοι έχουν απομείνει πλέον στο ΠΑΣΟΚ για να μιλάμε για πασόκους), η αλήθεια είναι όμως ότι, ακόμη και αν δικαιωθούν οι προσπάθειες του Γιώργου, αυτή η κατάσταση, της σκληρής λιτότητας και της σφιχτής δημοσιονομικής πολιτικής, θα διαρκέσει τουλάχιστον μια δεκαετία.

Ο δεξιός, από την άλλη, έχει εναποθέσει τις ελπίδες του στον Σαμαρά. Σκέφτεται πως έτσι και γίνει ο αρχηγός πρωθυπουργός, θα λυθούν όλα διά μαγείας. Τέρμα η πολιτική της λιτότητας, τέρμα οι περικοπές, τέλος η κρίση, την επομένη της εκλογής του οι άνεργοι θα βρουν δουλειά, οι τράπεζες θα ξαναρχίσουν να δίνουν δάνεια, θα αυξηθεί η βιομηχανική παραγωγή, θα μειωθούν οι σπατάλες θα... θα..., και επιπλέον θα μπορέσει να βολέψει και το παιδί στο Δημόσιο!

Μίζα - ρουσφέτι

και αναξιοκρατία

Κι όχι μόνο θα βολέψει το παιδί στο Δημόσιο, αλλά επειδή είναι και λίγο κολλητός, θα μπορέσει να κάνει και καμιά δουλίτσα με το κράτος να βγει και κανένα «μεροκάματο» - ωραία πράγματα που παραπέμπουν στη «χρυσή εξαετία» Καραμανλή 2004-2009. Τότε που το τρίπτυχο μίζα - ρουσφέτι και αναξιοκρατία είχαν γίνει θυρεός στη σημαία της Νέας Δημοκρατίας. Αυτά σκέφτεται ο δεξιός, τι να λέμε τώρα. Αλλά το κακό δεν είναι ότι τα σκέφτεται αυτός, το κακό είναι ότι ο αρχηγός Αντώνης δεν του κόβει τον βήχα. Πονηρά τον αφήνει να σκέφτεται ότι μπορεί να ξαναγυρίσουμε σε καταστάσεις που μας έφεραν ως εδώ. Δεν του λέει, δηλαδή, «μεγάλε, άκουσε: διορισμοί δεν θα γίνουν, η λιτότητα θα υπάρχει για χρόνια ακόμη, μην περιμένεις θαύματα, και μην παραμυθιάζεσαι ότι θα αρχίσουμε πάλι τα κολλητηλίκια με κουμπάρους, κολλητούς, φίλους και συγγενείς. Το πάρτι τελείωσε μαζί με τον Καραμανλή».

Μας έχουν κάνει ασήμαντους ενώ αυτοί είναι οι σημαντικοί...

Ξέρουμε ότι κάτι πολύ σημαντικό μας έχει αφαιρεθεί αλλά δεν το προδιορίσαμε ακόμη με την λογική. Σύντομα όμως θα συμβεί κι αυτό. Δεν είμαστε άβουλα όντα για να αποφασίζουν οι κάθε λογής πολιτικοί για τις ζωές μας χωρίς να μας ρωτούν. Η οργή έχει συμπυκνωθεί τόσο πολύ από τις δεκαετίες αυτής της συμπεριφοράς πολιτικών απέναντί μας, ώστε τώρα ξεσπάει βίαια. Μας έχουν κάνει ασήμαντους ενώ αυτοί είναι οι σημαντικοί, αυτό λέμε! Και είναι απόλυτα φυσικό να ξεσπά με λύσσα ο εδώ και δεκαετίες δούλος, ο ασήμαντος, ο άνευ δικαιώματος συμμετοχής και αυτοπροσδιορισμού ενάντια στον μοστραρισμένο αφέντη! Ιδιάιτερα όταν βλέπει ότι ο αφέντης συνεχίζει ακόμα αυτό ανάλγητο σκεπτικό ότι ο δούλος πρέπει να κάτσει στ' αυγά του. Αν δεν το καταλάβετε αυτό, τότε αυτά που βλέπετε τώρα δεν είναι τίποτα μπροστά σε όσα έρχονται. Σκεφτείτε τι θα γίνει όταν αυτή η εξοργισμένη υποδουλωμένη μάζα ξεπεράσει τον φόβο να επιτεθεί κατευθείαν τα λεγόμενα κοινοβούλια, τα οποία οι αφέντες έχουν μετατρέψει σε παλάτια, σε κέντρα λήψεως αποφάσεων ανεξαρτήτως βούλησης των κοινωνιών. Αλλά έτσι είναι. Η Βαστίλη δεν έπεσε από μόνη της. Ισοπεδώθηκε από την αγανακτισμένη κοινωνία αυτών που οι άρχοντες κρατούσαν σαν ζώα! Σχεδόν πάντα ο αφέντης νομίζει ότι η αφεντιά του είναι κάτι το απολύτως φυσικό και ανεγγιχτο, μέχρι που ο δούλος τον σκοτώνει. Περιττό γίνεται τότε να μιλάμε για δίκαια και άδικα. Συνέλθετε και δείτε την πραγματικότητα πριν η πραγματικότητα σας κάνει αμυδρό παρελθόν!

Κάποιος κάτι πρέπει να μας πει...

Τι έγινε και δεν πήγαμε καλά και είμαστε πάλι μπροστά στο ίδιο δίλημμα; Φταίει κανείς; Υπάρχουν πολιτικές ευθύνες; Ηταν κακή η συνταγή; Δεν την εφαρμόσαμε σωστά; Και τα δύο; Κάποιος κάτι πρέπει να μας πει... Το λέω αυτό γιατί το «αντεπιχείρημα» δεν είναι μόνο η κοινωνική σκληρότητα των μέτρων ή η λογική του «ξεπουλήματος» (γιατί η αποκρατικοποίηση είναι άλλο πράγμα), αλλά κυρίως η βάσιμη αμφιβολία των πολιτών αν όλα αυτά μπορούν να μας βγάλουν από την κρίση ή θα μας «χώσουν μέσα» πιο βαθιά! Δηλαδή αν πρόκειται για «ξεζούμισμα» χωρίς αποτέλεσμα για τη χώρα ή όχι.
Οι αμφιβολίες δεν είναι αβάσιμες. Ο «πρώτος χρόνος» του μνημονίου δεν πήγε καλά. Η ύφεση μας «έπνιξε». Το χρέος εκτινάχθηκε. Τα spreads έσπασαν όλα τα ρεκόρ και οι στόχοι για έξοδα και έσοδα είχαν όχι και τόσο μικρές αποκλίσεις κλπ. Μας έμειναν η... ανεργία και η... κατήφεια. Και τα «νέα μέτρα» δεν είναι άλλης λογικής, απλά προστέθηκαν και οι αποκρατικοποιήσεις. Από την άλλη μεριά πολλοί έγκυροι αναλυτές (όχι παπαγαλάκια), σοβαροί οικονομικοί οίκοι αλλά και «προκαθήμενοι» της ΕΕ και του Eurogroup βλέπουν και δηλώνουν (δημόσια ή εμπιστευτικά) ότι το «πράγμα» δεν βγαίνει χωρίς «άλλου τύπου» παρεμβάσεις. Φοβούμαι ότι έχουν δίκιο. Το «πρόγραμμα» δύσκολα βγαίνει, αν βγαίνει... Εχουμε δυστυχώς μπλέξει άσχημα!

Η θυσίες του λαού, στις οποίες, δυστυχώς, δεν αντέχει πλέον…

Οι Αγορές επιτίθενται, βάσει καλά οργανωμένου σχεδίου, στον αδύνατο κρίκο του ευρώ - στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, ανεβάζοντας τα επιτόκια του δανεισμού τους σε απαγορευτικά ύψη, αμφισβητώντας τη φερεγγυότητά τους και την πιστοληπτική τους ικανότητα και τινάζοντας στον αέρα το «Σχέδιο Στήριξης» της 21ης Ιουλίου, για το οποίο θριαμβολόγησαν οι πάντες στην ευρωζώνη – αιρετοί και διορισμένοι…
Οι Αγορές προσπαθούν να δημιουργήσουν ρήγμα αφ’ ενός ανάμεσα στις χώρες του Βόρειου Ατλαντικού (Ε.Ε. και ΗΠΑ) και στις αναδυόμενες αγορές (Κίνα, Ρωσία, Ινδία, Βραζιλία κ.λπ.) και αφ’ ετέρου ανάμεσα στο ευρώ και το δολάριο, ανάμεσα στο ευρώ και το γουάν, ανάμεσα στη στερλίνα και στο ευρώ –συναποκομίζοντας από τις διενέξεις αυτές αστρονομικά κέρδη.
Οι Αγορές –εκτός από τη στενοκεφαλιά και την ανικανότητά της– τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου, διότι το ζοφερό κλίμα που δημιουργούν στην ευρωζώνη, δεν προσφέρεται για την υλοποίηση οποιουδήποτε «Σχεδίου», δίχως νέες θυσίες του λαού, στις οποίες, δυστυχώς, δεν αντέχει πλέον…
Κανένας Ελληνας δεν επιχαίρει γι’ αυτό. Και οι πιο άσπονδοι αντίπαλοι της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου λυπούνται για τις διαφαινόμενες εξελίξεις.
Διότι, ακόμη και αν οι ισχυροί της Ευρωζώνης υποχρεωθούν, από τα πράγματα, να υιοθετήσουν το περιβόητο Ευρωομόλογο, κατά τη συνήθειά τους, θα το υιοθετήσουν όταν οι Αγορές θα έχουν, ήδη, προεξοφλήσει την έκδοσή του.
Και τότε η κυβέρνηση ή θα εγκαταλείψει νύχτα τη χώρα ή θα υποχρεωθεί να πει αυτό που όφειλε να είχε πει από τις αρχές του 2010: «Δεν σας χρωστάμε τίποτε»!

Πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Αυτή η χώρα δεν αλλάζει με τίποτα ...

Η χώρα οδηγήθηκε στη σημερινή κατάσταση εξαιτίας της υπερδιόγκωσης του Δημοσίου σε βάρος του παραγωγικού ιδιωτικού τομέα.

Τα έσοδα του κράτους από τη φορολόγηση των ιδιωτών δεν μπορούσαν να καλύψουν τις δημόσιες δαπάνες, τους στρατούς υπαλλήλων, τους χρυσοπληρωμένους συνδικαλιστές, τις μίζες των «ημετέρων». Το δημοσιονομικό έλλειμμα χρόνο με τον χρόνο εκτινάχθηκε στα ύψη και έφθασε τον δανεισμό στα 350 δισ. ευρώ.

Η αυτονόητη λύση του προβλήματος είναι η δραστική μείωση των δημοσίων δαπανών ακόμη και με άρση της μονιμότητας των υπαλλήλων αν χρειαστεί.

Φτάσαμε στο σημείο να περικοπούν δραματικά μισθοί και συντάξεις σε όλους, αλλά κανένας δεν μπόρεσε να αγγίξει τα θέματα ταμπού, όπως οι απολύσεις έστω και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Και δεν μπόρεσε καμία κυβέρνηση να το αγγίξει γιατί στον δημόσιο τομέα σιτίζεται η «πελατεία» των κομμάτων εξουσίας ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. και για λόγους ισορροπιών και των μικρότερων κομμάτων.

Τώρα ο Γιώργος Παπανδρέου είχε την ευκαιρία να κάνει πράξη τις υποσχέσεις του, αλλά δεν το έπραξε. Αντί με τα κονδύλια της Ε.Ε. να ενισχύσει τον ιδιωτικό τομέα, την απασχόληση και την ανάπτυξη, προτίμησε να προσλάβει, έστω και προσωρινά, μερικές ακόμη χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους. Είναι ο πλέον ασφαλής τρόπος για να συνεχίσει η οικονομία την πορεία της προς την ύφεση και συνολικά η χώρα προς τη χρεοκοπία. Βρισκόμαστε στην άβυσσο, αλλά η νοοτροπία του πολιτικού συστήματος δεν αλλάζει.

Σε κάθε περίπτωση, οι προσλήψεις των «ημετέρων» στο Δημόσιο, η «προστασία» των συνδικαλιστικών παραγόντων και το μοίρασμα της εναπομείνασας πίτας του Δημοσίου σε διαπλεκόμενα και «φίλους» δείχνουν πως οι εκλογές δεν είναι μακριά. Μόλις επιστρέψουμε από τις βουτιές, καλό είναι να ψάξουμε το εκλογικό βιβλιάριο

Ας πρόσεχαν, λοιπόν, ποιους ψήφιζαν, όταν ψήφιζαν ...

Ολοι οι Ελληνες –μηδέ και χιλιάδων οπαδών του κινήματος εξαιρεμένων– το γνωρίζουν, άλλωστε, ότι το ΠΑΣΟΚ και οι κυβερνήσεις του πάντοτε υπήρξαν –και παραμένουν- ζηλωτές της γενικευμένης αυθαιρεσίας και ανομίας και θωρούν την προσήλωσή τους στην καλώς εννοουμένη δημοκρατική νομιμότητα και την ουσιαστική ηθική τάξη, σαν… βαρίδια που προσιδιάζουν στα κορόιδα και όχι στους αετονύχηδες!
Κι αυτή την αντίληψη και την υιοθέτηση της γενικευμένης ανομίας το Κίνημα την έχει και ως κυβέρνηση και ως αντιπολίτευση: Ως κυβέρνηση γκρεμίζει και ως αντιπολίτευση εμποδίζει πεισματικά όποιον επιθυμεί κάτι να κτίσει!
Οι παρατηρήσεις αυτές για τη σχέση του ΠΑΣΟΚ με τη δημοκρατική νομιμότητα και την ηθική τάξη, δυστυχώς, έχουν διαχρονικό χαρακτήρα. Διότι σε όλες τις εποχές του το Κίνημα αυθαιρετούσε και ανομούσε.
Από τότε (αρχές της δεκαετίας του ’80) που άρπαζε τα Μεγάλα Συνδικάτα με λαθροχειρίες και με νοθείες, μέχρι που «νομιμοποίησε τα αυθαίρετα» (1983) και από όταν διέλυε πραξικοπηματικά την ΕΦΕΕ, μέχρι που φόρτωσε τις ζημιές των προβληματικών στο λαό (αφήνοντας τα κέρδη στα αφεντικά τους) και από τότε που λεηλατούσε την Ελλάδα μέσω του χρηματιστηρίου ή που κατασκεύαζε τον πληρωμένο «κουτσονόμο» προς κάλυψη του σκανδάλου της Τράπεζας Κρήτης, μέχρι τις δόλιες «ελληνοποιήσεις» αλλοδαπών, -και μέχρι σήμερα, που έταξε στο λαό «λαγούς με πετραχήλια» και του πρόσφερε αλυσίδες, κατοχή, ανεργία και πείνα, - το ΠΑΣΟΚ και οι κυβερνήσεις του ήταν (και παραμένουν) ένωση πλειόνων ανθρώπων προς διάπραξη αυθαιρεσιών και ανομιών» εις βάρος του λαού.
Οσοι, λοιπόν, ξενίζονται και οργίζονται επειδή η κυβέρνηση νομιμοποίησε αναδρομικά και προβληματικά ενδεχόμενες ανομίες της των τελευταίων 15 χρόνων, αναφορικά με την έκνομη στήριξη τραπεζών, με ύποπτες δραστηριότητες, καλά θα έκαναν να αναλογιστούν:
1. Ότι, όσοι νόμοι του ΠΑΣΟΚ δεν είναι αντισυνταγματικοί, είναι σίγουρα αντιδημοκρατικοί, - διότι στηρίζονται σε διατάξεις του Καταστατικού χάρτη, οι οποίες κινούνται στις παρυφές της δημοκρατίας. Και,
2. Ότι, όσοι νόμοι του ΠΑΣΟΚ δεν είναι αντισυνταγματικοί και αντιδημοκρατικοί, είναι ανήθικοι, διότι έχουν χυδαίο ταξικό χαρακτήρα και στηρίζονται σε αγοραίες λογικές.
Ας πρόσεχαν, λοιπόν, ποιους ψήφιζαν, όταν ψήφιζαν και ας αφήσουν την πρωθύστερη οργή τους!