Τι να πεί κι΄ αυτός ο καημένος

Εάν ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος πιστεύει ότι προσφέρει υπηρεσία στον τόπο κατά τις χαλεπές αυτές ώρες αποκαλώντας δημοσίως την κατακερματισμένη Αριστερά… δογματική, είναι κάτι που αφορά τον ίδιο και τον πρωθυπουργό, του οποίου αποτελεί τη φωνή…
Ολα αυτά όχι μόνο δεν ενδιαφέρουν τον Λαό, όχι μόνο δεν τον αφορούν, όχι μόνο τα θεωρεί μικρόψυχα και μικρόνοα, αλλά και τον εξοργίζουν, διότι του υπενθυμίζουν πόσο μικροί και ασημαντολόγοι είναι οι άνθρωποι, οι οποίοι, αφού δημιούργησαν το μεγαλύτερο κομμάτι της κρίσης, τώρα, ανασκουμπώθηκαν, λέει, προκειμένου «να βγάλουν τον τόπο από την κρίση».
Του υπογραμμίζει με τι ασχολούνται εκείνοι που ανέλαβαν αυτοβούλως να… «τον σώσουν»!
Τον ελληνικό Λαό τον ενδιαφέρει να μάθει επίσημα τι ακριβώς έγινε στο Λουξεμβούργο την περασμένη Παρασκευή, διότι έχει την αίσθηση ότι όσα έγιναν ή επιχειρήθηκαν να γίνουν στο Μεγάλο Δουκάτο συναρτώνται με τον μισθό του, με τη σύνταξή του, με την εργασία του, με την ανεργία του, με την αφαίμαξή του, με την επιδρομή εναντίον του γλίσχρου εισοδήματός του, με το ζοφερό μέλλον των παιδιών του…
Για όλα αυτά, όμως, όλοι εκείνοι που έστειλαν τον υπουργό Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου στο Λουξεμβούργο μέσω Μονάχου (προκειμένου να διασφαλίσουν τη μυστικότητα της σύναξης και της συζήτησης), τηρούν αιδήμονα σιγή – και ας γνωρίζουν ήδη, και οι Τούρκοι ακόμη, την ατζέντα της σύσκεψης…
Αρκεί να μην τη μάθει ο εχθρός ελληνικός Λαός – αρκεί να μένει στο σκοτάδι ο, το πάλαι ποτέ, κυρίαρχος, «από τον οποίο πηγάζουν όλες οι εξουσίες και υπέρ του οποίου ασκούνται…».
Διότι, αν τα ζωτικότερα ζητήματα του ελληνικού Λαού γίνονται αντικείμενο μυστικής διαπραγμάτευσης, σημαίνει ότι είναι εις βάρος του Λαού και οι εκπρόσωποι της Εξουσίας φοβούνται τις αντιδράσεις του. Και διότι, αν επιχειρήθηκε διαπραγμάτευση με τους όρους εκείνους που έγινε πριν από ένα χρόνο (δηλαδή, άνευ όρων!), τότε οπλίζουν το πιστόλι για τη χαριστική βολή στον κρόταφο του Λαού.
Ποιος, άλλωστε, δεν το θυμάται; Στις 25 Μαρτίου του 2010, στις Βρυξέλλες, έδωσαν στον κ. Γ. Παπανδρέου το γεμάτο πιστόλι που αξίωνε, προκειμένου να… φοβίσει τις Αγορές! Και τι έγινε;
Αντί να το στρέψει εναντίον των κερδοσκόπων, το χρησιμοποίησε προκειμένου να εξαναγκάσει την ελληνική κοινωνία να επιστρέψει στις αρχές του 20ού Αιώνα!

Θα μπορούσε να έλεγε κανείς ότι το γεγονός θυμίζει το μύθο του ψεύτη βοσκού με το λύκο...

Κι ήταν φυσικό να συμβεί και ο σάλος και να το πιστέψουν πολλοί:
Από τον Δεκέμβριο του 2009 και επί 16 μήνες τώρα, με ευθύνη και της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου, η Ελλάδα διασύρεται, λοιδορείται, συκοφαντείται και γράφονται ή λέγονται συνεχώς γι’ αυτήν ακόμη και τα πιο απίστευτα πράγματα! Ποιος δεν τα θυμάται ή δεν τα ζει καθημερινά;
Τεμπέληδες μάς ανεβάζουν, χαραμοφάηδες μάς κατεβάζουν! Απατεώνες και λωποδύτες μάς αποκαλούν, ανεπιθύμητους μάς κράζουν! Από 20 μέχρι και 50 φορές μέχρι τώρα, διάφοροι οικονομολόγοι και διάφορα έντυπα και διάφοροι παράγοντες (επενδυτές, τραπεζίτες, κυβερνητικοί), έχουν αναδιαρθρώσει και «κουρέψει» το δημόσιο χρέος μας! Και όποιος επώνυμος επιθυμεί να τονίσει ότι «παντός κακού υπάρχει κάτι χειρότερο» φέρνει ως παράδειγμα την… Ελλάδα!
Και στο μεν εξωτερικό, λίγοι υπήρξαν εκείνοι που πίστεψαν ότι η Ελλάδα γυρίζει στη δραχμή. Στην Ελλάδα, όμως, παρά τις άμεσες διαψεύσεις, εκείνοι που το πίστεψαν ήταν πολλοί.
Είναι και αυτό φυσικό, όταν πρόκειται για μια κυβέρνηση χωρίς πολιτικά και ιδεολογικά πλαίσια. Και έτσι, ο κάθε πολίτης ποτέ να μη μπορεί να εικάσει αν πήρε την Αλφα ή τη Βήτα απόφαση, διότι θεωρεί το «Υπουργείο Γ. Παπανδρέου», ικανό να πάρει και την πιο καταστροφική απόφαση.
Κι αυτό είναι το χειρότερο.
Ακόμη και βετεράνος κοινοβουλευτικός, Σάββατο βράδυ, σχολιάζοντας τις εξελίξεις γύρω από αυτό το θέμα έλεγε με πολλή περίσκεψη:
- Θα μπορούσε να έλεγε κανείς ότι το γεγονός θυμίζει το μύθο του ψεύτη βοσκού με το λύκο, αν δεν συμβαίνει το τελείως αντίθετο: Να μας συνηθίσουν, δηλαδή, και στο ενδεχόμενο αυτό, ούτως ώστε, αν, τελικά, προκριθεί ως η καλύτερη λύση για όλους, να μην υπάρξουν αντιδράσεις. Και δεν σκέφτονται ότι η αποχώρηση από την ευρωζώνη, θα σημάνει και αποχώρηση από το Σύστημα και πέρασμα σε ένα άλλο!

Στην πολιτική η οποιαδήποτε αποτυχία ξεπερνιέται.Η γελοιοποίηση όμως σκοτώνει…

‘Οσο αρνείστε να το δεχθείτε αυτό.Τόσο περισσότερο θα γελάει ό λαός μαζί σας. Και η γενική θυμηδία που προκαλείτε, θα είναι ή μόνη αποζημίωση του λαού για τις μαύρες μέρες που ζεί έξ αιτίας της ανευθυνότητας και της ανικανότητας σας…

ε αμάξι κολλημένο στη λάσπη μοιάζει η κυβέρνηση...

Με αμάξι κολλημένο στη λάσπη μοιάζει η κυβέρνηση, με τα χρονοδιαγράμματα να αλλάζουν καθημερινά και η μία παράταση να δίνει τη θέση της στην άλλη, σε ό,τι αφορά το μεγαλεπήβολο σχέδιο της τελικής εκπόνησης του Μεσοπρόθεσμου Δημοσιονομικού Προγράμματος. Ένα πρόγραμμα, στο οποίο τόσο επένδυσε επικοινωνιακά ο Παπανδρέου, χωρίς το αναμενόμενο αντίκρισμα.

Η εικόνα που δίνει τους τελευταίους δύο μήνες η κυβέρνηση είναι κάτι παραπάνω από απογοητευτική, αφού εκτός από τις δυσκολίες της κατάστασης που έχουν προκαλέσει πολλά ερωτήματα για τη μακροημέρευσή της, τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου δεν νιώθουν καθόλου σίγουρα για τη θέση τους τις επόμενες εβδομάδες.

Πώς είναι δυνατό να παραμένει πρωθυπουργός σε μια τόσο τραυματισμένη – και από τον ίδιο! – χώρα;

Και ο λόγος είναι απλός: Επί τριάντα τόσα χρόνια στο πολιτικό κουρμπέτι, ο κ. Γ. Παπανδρέου κατόρθωσε να διατηρήσει ήπιους τόνους και στις πιο τεταμένες εποχές, κατόρθωσε να αποκτήσει τη φήμη ενός ζηλωτή του διαλόγου, της διαβούλευσης και της συνδιαλλαγής και, ακόμη, κατόρθωσε, ώστε φίλοι και αντίπαλοι, όταν αναφέρονταν σ’ αυτόν, να λένε ανεπιφύλακτα:
– Ο Γιώργος είναι καλό παιδί!
Η ταυτότητα αυτή του «καλού παιδιού», – όταν είσαι γιος και εγγονός πρωθυπουργού – που του έδωσε ο ελληνικός Λαός και όταν ζεις σε μια χώρα η οποία αρέσκεται να κονταίνει εκείνους που ψηλώνουν και να κλείνει τα στόματα όσων ρητορεύουν, – υπήρξε η μεγάλη του προίκα, υπήρξε το πολύτιμο πολιτικό του κεφάλαιο.
Αυτή, όμως, την αλήθεια δεν τη συνειδητοποίησε ποτέ ο κ. Γ. Παπανδρέου. Αντιθέτως (όπως εκ των υστέρων αποδεικνύεται) φαίνεται να πίστευε ότι το πολιτικό του κεφάλαιο συναπαρτίζουν: Η γέννησή του στις ΗΠΑ και οι σχέσεις του με ομογενειακούς και μη κύκλους ισχύος της Υπερδύναμης, οι φιλίες και οι διασυνδέσεις του και ως υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας και ως προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς με σημαντικές προσωπικότητες της Υφηλίου, οι διαβεβαιώσεις τόσο της Ουάσιγκτον όσο και άλλων πρωτευουσών ότι θα τον στηρίξουν αν εφαρμόσει μια πολιτική που να υπηρετεί και τα δικά τους συμφέροντα, η πεποίθησή του ότι αν παίξει το αντιρωσικό και φιλοαμερικανικό χαρτί στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη θα είναι ωφέλιμο και για τον ίδιο και για τη χώρα κ.λπ. κ.λπ...
Προκειμένου, όμως, να ασκήσει αυτή την πολιτική του θαυματοποιού και ακροβάτη, έγινε Ιανός, έγινε Πρωτέας, έπαψε να είναι «καλό παιδί» και θυσίασε το πολιτικό του κεφάλαιο σε αλλότριους στόχους, – αποδομώντας την προσωπικότητά του. Ετσι:
1. Ενώ υποσχέθηκε να αποκαταστήσει την αξιοπιστία του πολιτικού κόσμου και της χώρας, με πράξεις και παραλείψεις του την έριξε στο ναδίρ...
2. Ενώ υποσχέθηκε παντού διαφάνεια, όλες τις σημαντικές αποφάσεις όχι μόνο τις έλαβε στο σκοτάδι, αλλά και εξωθεσμικά…
3. Ενώ διακήρυσσε ότι ο Λαός θα πρέπει να γνωρίζει όλη την αλήθεια προκειμένου να στηρίξει το Μεταρρυθμιστικό Πρόγραμμα της κυβέρνησης, απέκρυψε και αποκρύπτει από τον Λαό κάθε αλήθεια...
4. Ενώ ζήτησε (και έλαβε) την ψήφο του Λαού προκειμένου να τον σώσει από τη χρεοκοπία, τον οδηγεί συνειδητά – τον οδήγησε ήδη, – και στη χρεοκοπία και στη μειωμένη εθνική κυριαρχία και στην κατοχή.
5. Ενώ ζητεί – και επιβάλλει – συνεχώς θυσίες από τον Λαό, του είπε και του λέει ψέματα: Και για το δημόσιο χρέος, και για το ΔΝΤ, και για την Ε.Ε., και για το Μνημόνιο, και για τις αναθεωρήσεις του Μνημονίου, και για τα λαμβανόμενα μέτρα, και για τον Στρος – Καν, και για τον Αθεμπίγιο, και για τις – δήθεν – «διαπραγματεύσεις» του στις Βρυξέλλες. Για όλα!
Και το ερώτημα παραμένει: Πώς είναι δυνατό να παραμένει πρωθυπουργός σε μια τόσο τραυματισμένη – και από τον ίδιο! – χώρα;

Μάστιξ διά τον ίππον, κημός διά τον όνον και ράβδος διά την ράχην των αφρόνων!!!!

Δώστε μου ένα καλό λόγο να έχω σκέπτομαι όταν ακούω ότι ο συμπολίτης αυτοκτόνησε από τα χρέη. Όταν η γειτόνισσα έχασε την δουλειά της. Όταν ο απεναντινός δεν έχει να πληρώσει το πετρέλαιο για να ζεσταθούν τα παιδιά του…
Δώστε μου ένα καλό λόγο να σκέπτομαι όταν ο φίλος μου έκλεισε το μαγαζί του και έφυγε μετανάστης. Έναν καλό λόγο για το συγγενή που απολύθηκε, για την ξαδέρφη που δεν πληρώνεται πια κανονικά από την δουλειά της, για το παλικάρι που δεν βρίσκει δουλειά με γλώσσες και πτυχία…
Για τα χαμένα επιδόματα δώρα μισθούς και συντάξεις. Για παιδιά που έχασαν το σχολειό τους, για τις οικογένειες που στενάζουν, για τα μωρα που τους κρύβουμε την αλήθεια ελπίζοντας ότι αύριο θα είναι καλύτερα…
Για τα ασημικά που πάνε για ξεπούλημα, για την τόση μεγάλη ξεφτίλα…
Επίτηδες καθυστέρησε να πάρει μέτρα μέσα στο 2009 και επίτηδες καθυστέρησε να δανειστεί με χαμηλά επιτόκια, επίτηδες πήρε μέτρα κατώτερα των προσδοκιών στις αρχές του 2010.
Επίτηδες παρίστανε ότι δεν καταλαβαίνει.
Επίτηδες άφησε το T+10 να δουλεύει Υπέρ των κερδοσκόπων.
Επίτηδες καθυστέρησε να διορίσει πρόεδρο στον Οργανισμό διαχείρισης του χρέους.
Επίτηδες αποκάλυψε με τόση φασαρία τα χάλια της ελληνικής οικονομίας παγκόσμιως. Επίτηδες συκοφάντησε τους έλληνες και την οικονομία τους.
Επίτηδες μίλησε για τιτανικό και καταστροφολογούσε.
Επίτηδες έστειλε την χώρα στο ΔΝΤ βάζοντας την τρόικα να καταστρέφει ανά τρίμηνο τις ζωές μας την οικονομία μας τις οικογένειες μας.
Επίτηδες είναι πάντα πίσω από όλα όσα απαιτούνται, και ηθελημένα παραμένει κατώτερος των περιστάσεων. Οι δικές του “περιστάσεις” είναι άλλες. Επίτηδες οδηγεί την χώρα στο ξεπούλημα των ασημικών της του ορυκτού πλούτου της ανεξαρτησίας της με τόση ευκολία.
Επίτηδες… Τόσα πολλά επίτηδες τόσο μεγάλη πλεκτάνη.
Ο Παπανδρέου πρέπει να λογοδοτήσει στην δικαιοσύνη για τον πόνο που σκόρπισε στην χώρα και στις οικογένειες, για τους νεκρούς που αφήνει η πολιτική του, για τις χαμενες δουλειές για τα νέα παιδιά για την πατρίδα.
Μιλάμε για προδοσία που σοκάρει. Αντίστοιχη με την προδοσία της Κύπρου. Οι πόρτες στους κερδοσκόπους άνοιξαν από μέσα. Υπάρχουν ένοχοι και ευθύνες με βάση κάθε είδους δίκαιο. Ποινικό ηθικό αλλά με με βάση το σύνταγμα. Υπάρχει η ανάγκη να καλυφθεί το περί δικαίου αίσθημα.
Μ

Παπανδρέου κρυφά και υπόγεια για να μην πάρει είδηση ο ελληνικός λαός...

Θα πρέπει λοιπόν ο Αντώνης Σαμαράς να ζητήσει άμεσα εκλογές και να αφήσει κατά μέρος τους φόβους της τυχόν συσπείρωσης του ΠΑΣΟΚ. Εδώ έχουμε αποδεδειγμένη εξαπάτηση του ελληνικού λαού, εδώ έχουμε ένα μνημόνιο αντισυνταγματικό, με τρεις δανειακές συμβάσεις που δεν ήταν γνωστές όταν ψηφιζόταν το μνημόνιο, εδώ έχουμε πλήρη υποδούλωση της χώρας και θα καθίσουμε να ανεχόμαστε αυτή την κατάσταση;;; Θα πρέπει να το κοιτάξει το θέμα αυτό άμεσα ο Αντώνης Σαμαράς, γιατί μάλλον δεν του τα μεταφέρουν καλά οι σύμβουλοί του. Ο κόσμος έξω έχει αρχίσει να ταυτίζει και τους δύο (Σαμαρά και Παπανδρέου) και από αυτή την ταύτιση κυρίως χαμένος θα βγει ο Σαμαράς, αν δεν ενεργήσει γρήγορα για να δώσει θάρρος στον ελληνικό λαό και ελπίδα ότι μπορεί να βασίζεται σ’ αυτόν.

Σε ότι αφορά τον κ. Παπανδρέου, το πρόβλημα δεν είναι τόσο οι μυστικές επαφές με τον κ. Στρος Καν ερήμην του λαού και του Κοινοβουλίου (που και αυτές δυστυχώς είναι πρόβλημα), αλλά το κύριο πρόβλημα, για το οποίο και θα πρέπει να ελεγχθεί είναι γιατί, ενώ επιθυμούσε και συζητούσε κρυφά να βάλει τη χώρα στο ΔΝΤ, μετά έβγαινε διεθνώς και μιλούσε για απώλεια Εθνικής Κυριαρχίας, για διεφθαρμένη από την κορυφή μέχρι κάτω χώρα, για Τιτανικό, για περίστροφα στο τραπέζι κ.λ.π., δηλώσεις που εμφάνιζαν την Ελλάδα ως μια χρεοκοπημένη και διεφθαρμένη χώρα και εκτόξευσαν τα spreads στα ύψη, κάνοντας βέβαιη την υποδούλωση της χώρας στο ΔΝΤ;;;

Σε όλα αυτά λοιπόν ο Αντώνης Σαμαράς, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα πρέπει να προστατεύσει το λαό και να ζητήσει άμεσα εξηγήσεις και λογοδοσία ενώπιον του ελληνικού λαού και όπου αλλού κριθεί ότι θα πρέπει να δώσει εξηγήσεις ο κ. Παπανδρέου. Θα πρέπει δε να το κάνει το ταχύτερο, πριν κλείσει η τακτική Σύνοδος της Βουλής και υπάρξουν παραγραφές για τις ευθύνες, σύμφωνα με το άρθρο 86 του Συντάγματος.

Αν δεν το πράξει αυτό ο Αντώνης Σαμαράς θα καταστεί στα μάτια του λαού συνένοχος, χωρίς να είναι και φυσικά θα φορτωθεί πολιτικό κόστος που δεν του ανήκει.