Η κυβέρνηση καλείται να «σηκώσει» τα μανίκια...

Σε κρίσιμο σταυροδρόμι εξακολουθεί να είναι η ελληνική οικονομία και οι έξωθεν πιέσεις παραμένουν ισχυρές αναφορικά με την διαχείριση του δημόσιου χρέους. Η κυβέρνηση καλείται να «σηκώσει» τα μανίκια, καθώς με την επιστροφή του οικονομικού επιτελείου έρχεται την Τρίτη και η ανακοίνωση της Eurostat για το αναθεωρημένο έλλειμμα.

Ο πρωθυπουργός, που σήμερα επιστρέφει από την ολιγοήμερη ανάπαυλα στην Ύδρα, από την Τρίτη ξεκινά κύκλο συναντήσεων με υπουργούς.

Από την προσεχή εβδομάδα η κυβέρνηση καλείται να ανοίξει το βήμα της και να εξειδικεύσει τα οικονομικά μέτρα ακουμπώντας και επώδυνα θέματα, όπως οι περικοπές των κοινωνικών επιδομάτων. Ακόμη πρέπει να μαζέψει παρά τις υπουργικές αντιδράσεις τους προϋπολογισμούς της κρατικής μηχανής, να υπερβεί τις «κίτρινες» κάρτες της τρόικας, να τρέξει τις αποκρατικοποιήσεις, να απαντήσει πειστικά στις πιέσεις των αγορών και να χειριστεί τα θέματα που πυροδότησαν υπουργικές κόντρες.

Αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι η συνταγή της οικονομικής πολιτικής έχει αποτύχει.

Ο απολογισμός ενός χρόνου εφαρμογής του Μνημονίου βρίσκει την Ελλάδα σε πρωτοφανή ύφεση και τους πολίτες της να βιώνουν τον εφιάλτη των επιπτώσεων στην τσέπη και την καθημερινότητά τους από τα σκληρά, ακραία μέτρα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Οι οικονομικοί δείκτες επιδεινώνονται συνεχώς, αντί να βελτιώνονται, αφού καταγράφονται υστέρηση εσόδων και υπερβάσεις δαπανών και είναι πλέον αυταπόδεικτο ότι ο λογαριασμός δεν βγαίνει με τίποτα.

Αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι η συνταγή της οικονομικής πολιτικής έχει αποτύχει. Το ψευτοδίλημμα «μνημόνιο ή χρεωκοπία» έχει καταρριφθεί, καθώς το λιανικό εμπόριο, οι κατασκευές, η βιομηχανία και ο χρηματοπιστωτικός τομέας βουλιάζουν στην ύφεση, ενώ η ανεργία σαρώνει και τα χαμηλά και μεσαία εισοδηματικά στρώματα αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα.

Την ίδια στιγμή εντείνονται τα σενάρια περί αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους με συνέπεια τα spread να έχουν εκτιναχθεί πάνω από τις 1100 μονάδες δημιουργώντας ασφυκτικό τοπίο για τα ομόλογα. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και ο υπουργός Οικονομικών έχει εκφράσει τις αμφιβολίες του για το κατά πόσο η Ελλάδα θα μπορέσει να προσφύγει για δανεισμό στις αγορές το 2012.

Από την οποία Ανάσταση έχουν ανάγκη όλοι.

Είναι πανανθρώπινη και διαχρονική ανάγκη η Ανάσταση. Από την οποία Ανάσταση έχουν ανάγκη όλοι. Οι θεοί, οι ημίθεοι, οι ήρωες και οι άνθρωποι - ολοι οι άνθρωποι: οι γνωστοί και οι άγνωστοι, οι ένδοξοι αλλά και οι ταπεινοί και καταφρονεμένοι, οι ισχυροί και οι πλούσιοι, αλλά κι εκείνοι που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.
Και προπαντός οι τελευταίοι. Οι στρατιές της φτωχολογιάς, των λαϊκών στρωμάτων, οι απόμαχοι της εργασίας αλλά και οι πρωτεργάτες της παραγωγής εθνικού και κοινωνικού πλούτου. Οι αγωνιστές των συνδικαλιστικών αγώνων. Οι δημιουργικοί πολίτες. Εκείνοι που έδωσαν φτερά στη χώρα τους με το μόχθο και τον ιδρώτα τους. Ολοι όσοι και περιμένουν την Ανάσταση αλλά και τη δημιουργούν οι ίδιοι.
Υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν εκατομμύρια από όλους αυτούς τους αγωνιστές, που όχι μόνο πιστεύουν στην Ανάσταση, αλλά που τη φέρνουν στη χώρα και στην κοινωνία μας. Πότε με τα καριοφίλια και τα γιαταγάνια το 1821, πότε με τους γκράδες και τις ξιφολόγχες στα 1912-13, πότε με τα μάλινχερ και τις αραβίδες στα 1940-1949, πότε με τους ξεσηκωμούς και τις επαναστάσεις και τις εξεγέρσεις και πότε αναρριπίζοντας στον αέρα το άρθρο 114 παλιότερα και 120 σήμερα του συντάγματος.
Οι μέρες είναι, πράγματι, εξαιρετικά δύσκολες. Αλλά, ως λαός, έχουμε περάσει παρόμοιες και δυσκολότερες ώρες. Και είναι, στην παρούσα συγκυρία, εξαιρετικά δύσκολες, διότι ο «εχθρός» είναι εσωτερικός. Διότι η Ελλάδα δεν υπέστη εισβολή αλλά άλωση από τα μέσα. Διότι σε όσα εγκλήματα διαπράχθηκαν και διαπράττονται κατά της χώρας και της κοινωνίας μας πρωταγωνίστησαν και πρωταγωνιστούν Ελληνες.
Και, μάλιστα, αιρετοί Ελληνες. Πρωθυπουργοί, υπουργοί, υφυπουργοί, βουλευτές, περιφερειάρχες (και μέχρι πρότινος νομάρχες), δήμαρχοι, συνδικαλιστές, πρυτανικές Αρχές, αιρετά Υπηρεσιακά Συμβούλια κ.λπ. κ.λπ.
Στο τέλος, θα νικήσουμε εμείς.
Και εκεί που η άρχουσα τάξη του τόπου έχει σπείρει την αγωνία, τη μελαγχολία, την ταπείνωση, τη μιζέρια, την εθνική ντροπή και την κοινωνικό ραχιτισμό, εμείς θα σπείρουμε το χαμόγελο, θα ευαγγελιστούμε το φως και τη δημιουργία και θα φέρουμε την Ανάσταση.
Ποιοι είμαστε εμείς;
Ο κόσμος της Μισθωτής Εργασίας. Ο κόσμος του μόχθου και της δημιουργίας. Οι παραγωγοί του πλούτου στο χωράφι, στο ορυχείο, στο ψαράδικο, στη φάμπρικα, στη βιοτεχνία, στο μικρομάγαζο, στις υπηρεσίες - τις παραγωγικές και κοινωνικές.
Εμείς, τα παιδιά των Αναστάσεων!

Η κοινοβουλευτική ομάδα έχει ανεβεί στα κάγκελα ...

Πιέζεται ο ΓΑΠ, σκέφτεται και ξανασκέφτεται ώστε να αποφασίσει έως και τη Δευτέρα του Θωμά αν θα προχωρήσει σε ανασχηματισμό ή όχι…. Το πόσο τον λυπάμαι δεν λέγεται, μαύρες μέρες θα περάσει την Μεγαλοβδομάδα στην Ύδρα!!!

Θέλει λέει, διακαώς να σώσει και αυτή την παρτίδα για το κόμμα των μεγάλων αλλαγών (!), αλλάζοντας όπως κάθε φορά απλά «τα ρούχα του Μανωλιού» (βλέπε Κυβέρνηση)…. Πληροφορίες δε υποστηρίζουν λόγο ότι όλο και πιο έντονα σκέφτεται για σαρωτικό ανασχηματισμό ώστε να καταφέρει να αντιστρέψει την αρνητική διάθεση των πολιτών εναντίον την κυβερνητικής του πολιτικής.

Ακούγεται ότι δεν θα διστάσει να καρατομήσει και υπουργούς του στενού περιβάλλοντός του ώστε να το πετύχει… Έτσι αρκετοί από τους «καρεκλοκένταυρους» κάθονται σε αναμμένα καρφιά!! Και είναι λογικό, δεν θα είναι ότι καλύτερο να χάσουν τον υπουργικό τους θώκο, την ώρα μάλιστα που η κοινοβουλευτική ομάδα έχει ανεβεί στα κάγκελα και εξαπολύει δριμύ κατηγορώ για την πολιτική που εφαρμόζουν και η οποία τους έχει φέρει σε σημείο να φοβούνται να κυκλοφορήσουν στο δρόμο !!!

Όπως και να έχει πάντως σε περίπτωση που ο Μεγάλος προχωρήσει σε ανασχηματισμό, η επόμενη μέρα στο ΠΑΣΟΚ θα έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον…


--------------------------------------------------------------------------------

Ελλείψεις συντονισμού και συνεννόησης.

Το «αποτέλεσμα» δεν φαίνεται να ικανοποιεί κανέναν... Καταλογίζονται «καθυστερήσεις», ελλείψεις συντονισμού και συνεννόησης. Αποφασιστικότητα και τόλμη, λιγότερη απ' ό,τι απαιτούν οι συνθήκες. Ελλειψη πίστης σ' αυτό που έχουν αναλάβει να κάνουν. Και χαμηλή τεχνοκρατική επάρκεια σε αρκετά από τα πρόσωπα που στελεχώνουν την κυβέρνηση. Είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί για πολύ καιρό ακόμα να «αγνοεί» ο πρωθυπουργός. Χρειάζεται -κατά γενική εκτίμηση»- κυβερνητική ανασύνθεση, με προσέλκυση πιο ικανών, αποφασισμένων και έμπειρων προσώπων, πέρα από τον «στενό κύκλο» των πολιτικών φίλων...

Χρειάζεται άλλου τύπου ενεργοποίηση προσώπων που σηματοδοτούν κάτι, με παράλληλη ενεργοποίηση ευρύτατων κοινωνικών δυνάμεων. Δεν γίνεται τίποτα αν η κυβέρνηση (φύρδην - μίγδην) τους βάζει «όλους απέναντί της». Το δεύτερο, όχι όμως λιγότερο μείζον θέμα, είναι το «εργαλείο» του κρατικού μηχανισμού. Εάν είναι διαλυμένο, τίποτα δεν μπορεί να γίνει. Πρέπει η Δημόσια Διοίκηση ν' αλλάξει. Σύμφωνοι. Αλλά ταυτόχρονα ν' αλλάξει και να κάνει δουλειά και μάλιστα «χωρίς λεφτά», είναι ένα ιδιαίτερα δύσκολο εγχείρημα. Θέλει προτεραιότητες, ιεραρχήσεις και κυρίως προετοιμασία και σοβαρό σχεδιασμό, που δεν φαίνεται να υπάρχει. Αυτό «μπλοκάρει» πολλά πράγματα και «ακυρώνει» κρίσιμες πολιτικές επιλογές.

Εν μέσω του κλίματος αυτού, τα «αντάρτικα» εκδηλώνονται...

Εικόνα διάλυσης και ολικής επαναφοράς σε «εμφυλιοπολεμικές» καταστάσεις του παρελθόντος του βγάζει προς τα έξω το ΠΑΣΟΚ, υπό την πίεση που προκαλούν στο εσωτερικό του η δραματική κατάσταση στην οικονομία μετά την αποτυχία του Μνημονίου και η έντονη αβεβαιότητα για το μέλλον.
Εν μέσω του κλίματος αυτού, τα «αντάρτικα» εκδηλώνονται το ένα μετά το άλλο στο κόμμα, τα ξεσπάσματα των βουλευτών δείχνουν ανεξέλεγκτα, τα κορυφαία στελέχη ξεδιπλώνουν ανοιχτά πλέον προσωπικές στρατηγικές και το Μαξίμου παρακολουθεί αμήχανο και με έντονη καχυποψία τις εσωτερικές εντάσεις, που φθάνουν πολλές φορές σε σημείο αμφισβήτησης του πρωθυπουργού.
Με ιδιαίτερη επιφυλακτικότητα αντιμετωπίζει το πρωθυπουργικό περιβάλλον κυρίως τις κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού, Κ. Σημίτη, ο οποίος την ώρα που η κυβέρνηση βρίσκεται σε δεινή θέση επανήλθε στο πολιτικό προσκήνιο ζητώντας επιτακτικά αναδιάρθρωση της οικονομίας, κόντρα στην επίσημη κυβερνητική «γραμμή». Το γεγονός δε ότι η παρέμβαση Σημίτη έλαβε χώρα παράλληλα με μία δυναμική ομάδα βουλευτών του λεγόμενου «εκσυγχρονιστικού μπλοκ» του ΠΑΣΟΚ έκανε συνεργάτες του κ. Παπανδρέου να επεξεργάζονται σενάρια για συντονισμένη προσπάθεια εκ των έσω, με στόχο την αποδόμηση του Γ. Παπανδρέου και την επιτάχυνση των πολιτικών εξελίξεων.

Λιγότερα και σοβαρότερα λόγια.

Ευχής έργο θα ήταν, φυσικά, να ίσχυε και σήμερα η γνωστή προγονική ρήση «ο τρώσας και ιάσεται».
Δυστυχώς, όμως, δεν ισχύει. Από το 1981 μέχρι σήμερα και τα δύο κόμματα εξουσίας άσκησαν και ασκούν μια πολιτική η οποία, με μαθηματική ακρίβεια, οδήγησε στη σημερινή κατάσταση.
Και οσάκις ορισμένα μεμονωμένα στελέχη επιχείρησαν κάτι ν’ αλλάξουν στο όλον σύστημα, – αφύπνισαν το «αμυντικό τείχος των μετριοτήτων και ανικανοτήτων», τους ξεσήκωσαν και εμπόδισαν κάθε βήμα προς προοδευτική κατεύθυνση.
Κάτι χειρότερο: Ολα αυτά τα μεμονωμένα στελέχη το σύστημα τα εξέβρασε και τα εξαφάνισε, σε όποιο από τα δύο κόμματα και αν ανήκαν. Και υπάρχουν ακόμη πολίτες που αναρωτιούνται τι απέγιναν οι: Δρεττάκης, Κουλουριάνος, Λάζαρης, Παλαιοκρασσάς, Παπαδόπουλος κ.λπ. κ.λπ.
Δεν τρέφουμε αυταπάτες και δεν πιστεύουμε ότι είναι δυνατό η ηγετική ομάδα ενός κόμματος που έμαθε να ασκεί μια συγκεκριμένη (και καταστροφική) πολιτική, – μπορεί ξαφνικά να ασκήσει μια άλλη, δημοκρατική, παραγωγική και φιλολαϊκή πολιτική.
Ξέρουμε ότι θα συνεχίσει την ίδια πολιτική.
Γι’ αυτό και το μόνο που μπορεί να ζητήσει κανείς από την ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ (και της κυβέρνησης) είναι κάτι ευκολότερο: Λιγότερα και σοβαρότερα λόγια. Λιγότερες και σοβαρότερες δηλώσεις. Λιγότερες παρουσίες στα κανάλια. Λιγότερες δημόσιες αντεγκλήσεις.
Δηλαδή συμπεριφορές που να προκαλούν και να εξοργίζουν λιγότερο το κοινό!