ΓΙΝΕΤΑΙ μετά να τους πιστέψεις;

ΞΕΧΝΟΥΝ λοιπόν εύκολα ό,τι έλεγαν. Και βάλλουν εκεί που χειροκροτούσαν. Ανακαλύπτουν ότι «το Μνημόνιο δεν βγαίνει», ότι «πρέπει να λέμε όλη την αλήθεια» ακόμη και ότι χρειάζεται... αναδιαπραγμάτευση.


ΚΑΠΩΣ έτσι, ξαφνικά (;), αυτοί που ξόρκιζαν κάθε συζήτηση για αναδιάρθρωση του χρέους, τώρα μιλούν μαζικά για την αναγκαιότητά της. Ο ένας αποφάσισε οψίμως ότι «δεν είναι κακό πράγμα», η άλλη ότι είναι «αναπόφευκτη» και ένας τρίτος βάζει το κερασάκι στην τούρτα επισημαίνοντας ότι «το κλίμα στην κοινωνία δεν είναι καλό όπως πέρυσι»!


ΠΩΣ να είναι; Τόσα μέτρα πήραν που αποδείχτηκαν μια τρύπα στο νερό. Τόσες δηλώσεις έκαναν που και οι ίδιοι τώρα τις χαρακτηρίζουν προσχηματικές ή αναληθείς. Τόσες δεσμεύσεις ανέλαβαν που τώρα καταδεικνύεται ότι δεν ήταν ούτε σωτήριες ούτε αναπόφευκτες.


ΓΙΝΕΤΑΙ μετά να τους πιστέψεις; Ακόμη κι αν αυτομαστιγώνονται δημοσίως ή αν μαστιγώνουν σε κάθε ευκαιρία αυτόν που αναγόρευσαν... τσάρο της οικονομίας.


ΠΟΙΑΣ οικονομίας άλλωστε; Της ανεργίας, των λουκέτων, των ψαλιδισμένων μισθών, των Ταμείων που καταρρέουν ή των ελπίδων που χάνονται κάτω από τις ερπύστριες της αγοράς;


ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ παραμένουν. Γι' αυτό και η καθυστερημένη αυτοκριτική τους, που δεν συνοδεύεται από αλλαγή πολιτικής, εύκολα αποκαλύπτεται φερετζές του ενόχου. Αυτοί νομίζουν ότι βάζοντας τα ρούχα τους αλλιώς, θα μπορέσουν να τη σκαπουλάρουν. Αλλά εμείς ξέρουμε πια ότι είναι γυμνοί!

Καιρός να ακουστούν και μερικές αλήθειες.

Ο άσσος που φαίνεται να κρατά στο μανίκι του ο κ. Παπανδρέου. Αν ενταθούν οι πιέσεις και το κλίμα στην Κ.Ο. είναι τέτοιο, που θα καθιστά αμφίβολη την ψήφιση των μέτρων, δεν αποκλείεται να θέσει ζήτημα επαναδιαπραγμάτευσης των όρων του μνημονίου. Με πανθομολογούμενη την αποτυχία του, μπορεί να διεκδικήσει την χαλάρωση των όρων (με συνέχιση, όμως, των μεταρρυθμίσεων) προς μια περισσότερο αναπτυξιακή κατεύθυνση. Θα το πετύχει;

Και στο βάθος εκλογές;

Είναι γνωστή η ρήση ότι για να κερδίσεις τις εκλογές, χρειάζεται να θέσεις στο εκλογικό σώμα ένα καλό ερώτημα. «Αναθεώρηση μνημονίου ή πτώχευση», εκ πρώτης όψεως ακούγεται ως καλό ερώτημα! Όπως και «αναδιάρθρωση ή πτώχευση»!

Με τα εκλογικά ποσοστά του ΠΑΣΟΚ να καταρρέουν, την προσωπική του εικόνα να ξεθωριάζει, την εμπιστοσύνη των πάλαι ποτέ ισχυρών υποστηρικτών του υπό αίρεση, ο κ. Παπανδρέου γνωρίζει ότι ο χρόνος που αγοράζει δουλεύει εναντίον του. Με την κρίση να βαθαίνει και την κυβέρνησή του να αδυνατεί να ανταποκρίνεται, η Ν.Δ. σύντομα θα σπάσει και δημοσκοπικά το ψυχολογικό φράγμα και θα περάσει πρώτη. Όταν συμβεί αυτό, τότε θ’ αλλάξουν όλα.

Και η αντίδραση του Αντώνη Σαμαρά;

Οι κινήσεις που προαναφέραμε, μεταξύ άλλων, στόχο έχουν να εγκλωβίσουν τον Αντώνη Σαμαρά. Να τον μετατρέψουν σε αρωγό της κυβέρνησης, στο όνομα δήθεν μια κοινής προσπάθειας, για το καλό της χώρας.

Τα ίδια που ακούγαμε και πέρυσι για την ψήφιση του μνημονίου.

Νομίζω ότι ο Πρόεδρος της Ν.Δ. έχει ξεκαθαρίσει τη θέση του.

Το μνημόνιο, εξ υπαρχής, ήταν μια λάθος συνταγή που μας οδηγεί στην καταστροφή. Όταν τα έλεγε αυτά τον χαρακτήριζαν «λαϊκιστή»! Τώρα έγιναν όλοι ….λαϊκιστές!

«Χρειάζεται άλλη πολιτική»

Το χορό έσυρε και πάλι η πρόεδρος της επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων, κυρία Βάσω Παπανδρέου. Απευθυνόμενη στον κ. Παπακωνσταντίνου και αφότου ο υπουργός Οικονομικών είχε ολοκληρώσει την ενημέρωση του Κοινοβουλευτικού Τομέα Εργασίας του ΠαΣοΚ για το σχέδιο που προβλέπει την παροχή νέων εγγυήσεων 30 δισ. ευρώ για το τραπεζικό σύστημα, είπε: «Ολο λέμε ότι δεν πάρουμε νέα μέτρα και όλο τα παίρνουμε, τελικά. Χρειάζεται άλλη πολιτική».

Πέραν τούτου, η κυρία Παπανδρέου εξέφρασε την εκτίμηση ότι θα πρέπει να υπάρξει νέα «ρύθμιση» του ελληνικoύ χρέους το συντομότερο δυνατό καθώς με βάση τις προβλέψεις για το νέο μηχανισμό στήριξης, από το 2013 θα υπάρχει η προοπτική της ελεγχόμενης χρεοκοπίας (orderly default). O κ. Παπακωνσταντίνου αρνήθηκε ότι θα υπάρχει τέτοια ανάγκη.

Κριτική δέχθηκε ο υπουργός Οικονομικών και για τις εγγυήσεις προς τις τράπεζες, τις οποίες ωστόσο υπερασπίστηκε, λέγοντας ότι καταβάλλεται προσπάθεια για την ισχυροποίηση του τραπεζικού συστήματος.

Μεταξύ των άλλων, η κυρία Νάντια Γιαννακοπούλου του επισήμανε ότι η κυβέρνηση δεν την έχει πείσει και ότι ως αντιπολίτευση, το ΠαΣοΚ είχε κάνει σημαία την κριτική για τα δισεκατομμύρια που παρείχε ως εγγυήσεις στις τράπεζες η κυβέρνηση Καραμανλή και παρέμεναν αναξιοποίητα και τώρα συμβαίνει το ίδιο.

Για τον ψεύτη ξέρω...Ο καντηλανάφτης το ξέρει;

<< Κάποιοι απ' αυτούς που είναι ακόμα και σήμερα δίπλα του-του συστήνανε πράσιν
α ποδήλατα, πράσινη εκδρομή, πράσινα βατραχοπέδιλα, όταν η Ελλάδα βούλιαζε>>
Μ.ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ
<<Τα ψέματα τελειώσανε και τα κεράκια λιώσανε>>
Γ.ΒΟΥΡΟΣ

«Δέσμευσή μας είναι η πολιτική βάση αρχών και αξιών για να επανέλθει η ελπίδα και η αξιοπρέπεια»

Επιμένει αντιμνημονιακά ο πρόεδρος της ΝΔ κ. Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος, στη σημερινή σύσκεψη των προέδρων των τοπικών οργανώσεων του κόμματος, επανέλαβε την κριτική του στην κυβέρνηση και προανήγγειλε ότι στο «Ζάππειο 2» θα παρουσιάσει τη δική του πρόταση για τη λειτουργία της οικονομίας και την ταχύτερη έξοδο από το μνημόνιο.

Ο πρόεδρος της ΝΔ θέλησε να κλείσει τα εσωκομματικά μέτωπα, λέγοντας ότι «εμείς τους λογαριασμούς μας με το χθες τους έχουμε κλείσει, απέναντί μας έχουμε την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και μόνο, κοιτάζουμε μπροστά».

«Η κρίση της οικονομίας και της χώρας βαθαίνει, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ετοιμάζει νέα μέτρα που εντείνουν την ασφυξία της οικονομίας, την ανεργία και τα λουκέτα» είπε ο κ. Σαμαράς και πρόσθεσε ότι τα πρωτοφανή μέτρα που επέβαλε μέχρι τώρα η κυβέρνηση είχαν πενιχρά αποτελέσματα και οι θυσίες του ελληνικού λαού δεν πιάνουν τόπο.

Ο κ. Σαμαράς υποστήριξε ότι η κριτική που έκανε μέχρι τώρα αποδείχθηκε σωστή, καθώς όλοι, ακόμη και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ -εκτός από την κυβέρνηση- παραδέχονται πια ότι το μνημόνιο δεν βγαίνει. «Η ΝΔ θα αλλάξει την πολιτική της ασφυξίας, θα βάλει την οικονομία να λειτουργήσει για να βγει η χώρα από το μνημόνιο» είπε ο κ. Σαμαράς και προανήγγειλε ότι στο Ζάππειο «θα δείξουμε πώς μπορεί η οικονομία να λειτουργήσει».

Είπε ακόμη ότι η κυβέρνηση δεν παράγει έσοδα, αλλά ελλείμματα και ότι η ΝΔ θα αποκαταστήσει τις αδικίες έναντι των χαμηλόμισθων και των χαμηλοσυνταξιούχων.

Βγαίνει και εκφράζει, εντός και εκτός της Ελλάδας, δημόσια την αισιοδοξία του, ότι η χώρα μας θα τα καταφέρει...

Από το ένα μέρος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου -παρά το βαρύ διεθνές κλίμα εις βάρος της Ελλάδας, παρά τις εκτιμήσεις δεκάδων επιφανών οικονομολόγων ότι οι αριθμοί δεν βγαίνουν, παρά τις τεράστιες δυσκολίες που συνεχώς αναφύονται- σχεδόν καθημερινά:
Βγαίνει και εκφράζει, εντός και εκτός της Ελλάδας, δημόσια την αισιοδοξία του, ότι η χώρα μας θα τα καταφέρει, ότι θα βγει από το τούνελ και ότι δεν θα χρειαστεί να αναδιαρθρώσει το χρέος της.
Από το άλλο μέρος, όμως, ένα σχεδόν έτος από την τρόικα και το Μνημόνιο, βγαίνουν βουλευτές του Κινήματος και -σάμπως να έπεσαν από τα σύννεφα- με καθυστέρηση δώδεκα μηνών, διαπιστώνουν ότι «οι θυσίες του ελληνικού λαού πάνε και πάλι χαμένες», ότι «θα σκεφθούν αν θα ψηφίσουν τα νέα μνημονιακά μέτρα», ότι… κ.τ.λ. κ.τ.λ…
Και εάν μεν το Μνημόνιο δεν το είχε καταψηφίσει η αξιωματική αντιπολίτευση, το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ (ελάσσονα αντιπολίτευση), αλλά και τρεις ακόμη βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος από τους όψιμους επικριτές του Μνημονίου, ότι δεν γνώριζε, ότι παρασύρθηκε, ότι πίστευε στην αποτελεσματικότητά του…
Επειδή, όμως, και αντιμνημονιακός αγώνας υπήρξε και μέχρι το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ έφτασε, κανένας δεν μπορεί, πια, να ισχυριστεί αξιόπιστα ότι:
* Δεν γνώριζε την κατοχική διάσταση του Μνημονίου…
* Αγνοούσε ποιο ήταν το ΔΝΤ…
* Δεν ήξερε τι ακριβώς ψηφίζει…
* Νόμιζε πως οι θυσίες θα έπιαναν τόπο… κ.λπ. κ.λπ…
Δεν πείθουν, βέβαια, οι όψιμοι «αντιρρησίες συνειδήσεως», ότι μόλις τώρα «ανένηψαν», ή ότι είναι λιγότερο ευφυείς από τους τρεις συναδέλφους τους που είπαν «όχι» στο Μνημόνιο, ή ότι πίστευαν πως χωρίς ανάπτυξη υπάρχει τρόπος να βρεθεί πρόσθετο χρήμα, ή ότι η «κοινοτική αλληλεγγύη» φτάνει μέχρι του σημείου να μας χαρίσουν μέρος από τα δάνεια που πήραμε…
Θα παρατηρηθεί, ίσως: Τώρα συνειδητοποίησαν το αδιέξοδο οι άνθρωποι και τώρα καταφέρονται εναντίον του Μνημονίου! Γιατί, τάχα, είναι κακό;
Μακάρι να ήταν έτσι, αλλά δεν είναι. Απλούστατα, κάποιοι φοβούνται μήπως βυθιστεί το σκάφος και προετοιμάζονται να το εγκαταλείψουν. Και αυτό δεν περιποιεί τιμή σε κανέναν!

Υπάρχει κάποια άλλη έτοιμη συνταγή εθνικής σωτηρίας;

Η μοιραία αυτή γενιά, η γενιά του 1970 (στην πολιτική, στην οικονομία, στα γράμματα) πρέπει το ταχύτερο να μας απαλλάξει από την παρουσία της, πρέπει να πεθάνει. Με κάθε τρόπο. Αρκετά μας στέρησε από τις βρύσες της ζωής, αρκετά πηγάδια ζωής επιχωμάτωσε ή βοθροποίησε. Καμιά σωτηρία δεν μπορεί να προσφέρει αυτή η γενιά. Είναι ανίκανη για οποιαδήποτε ευφυή επινόηση. Στερείται κάθε ταλέντου. Καμιά αξιοθρήνητη εξιδανίκευση των μέτρων εξόδου από την κρίση δεν μπορεί να ανασκευάσει την βαθιά ψυχική παραμόρφωση αυτής της γενιάς. Γι’ αυτό και τα όποια μέτρα λαμβάνει είναι αναποτελεσματικά. Διότι όλοι αντιλαμβάνονται ότι δεν έχουν στόχο τη σωτηρία της πατρίδας αλλά τη σωτηρία των ατομικών και ταξικών συμφερόντων αυτής της γενιάς.

Το πραγματικό αίτιο της οικονομικής και ηθικής μας χρεοκοπίας είναι η υποβάθμιση των απαιτήσεων για ποιότητα ζωής, η υποκατάσταση της δημιουργικότητας του ανθρώπου από την ηδονιστική χρησιμοθηρία και την καταναλωτική βουλιμία, η έκλειψη της άμιλλας.

Ο τύπος του «πασόκου» ή του «νεοδημοκράτη» ή του «προοδευτικού αριστερού» δεν ενδιαφέρεται για το τι θα δημιουργήσει στη ζωή του, αλλά για το πώς θα βγάλει λεφτά, θα κερδίσει εύκολο χρήμα. Αυτή τη νοο-τροπία εκφράζει τυπικά ο τάχα και πολιτικός λόγος όλων των συντεχνιών του κομματικού φάσματος, με αυτή τη «φιλοσοφία» οργανώνουν την παιδεία των Ελλήνων, τριάντα χρόνια τώρα, οι συμπλεγματικοί «εκσυγχρονιστές» των κομμάτων εξουσίας!

Με άλλα λόγια: Είναι παράλογο και αντιφατικό να περιμένουμε από τα κόμματα την ανάκαμψη της οικονομίας, την επανίδρυση του κράτους, την ανασύνταξη της ελληνικής κοινωνίας.

Εχουμε αναρίθμητα τεκμήρια, αναμφίβολες αποδείξεις, ότι δεν μπορούν να το κάνουν.

Τα υπάρχοντα κόμματα έχουν ιστορικά τελειώσει, το πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι οριστικά φθαρμένο, ντροπιαστικά εκφαυλισμένο, γελοιωδώς ανίκανο, εγκληματικά ένοχο.

Εδώ ακριβώς θα μπορούσε να προβληθεί βέβαια η καλόπιστη αντίρρηση:
Υπάρχει κάποια άλλη έτοιμη συνταγή εθνικής σωτηρίας;