Αραγε πιάνουμε τον σφυγμό της κοινωνίας;

Πώς άραγε πιάνουμε τον σφυγμό της κοινωνίας; Η απλή απάντηση που κατά καιρούς χρησιμοποιούν τα κόμματα και οι κυβερνήσεις είναι ότι αυτό που νομίζουν είναι η άποψη της κοινής γνώμης. Νομίζουν -αυθαίρετα- πως ό,τι λένε αυτοί είναι κι αυτό που λένε οι περισσότεροι. Πολλές φορές αντλούν τη βεβαιότητά τους από το γεγονός ότι κάποιοι τους ψήφισαν. Ετσι αφού τους ψήφισαν κάποτε συμφωνούν με ό,τι αυτοί θεωρούν σωστό.
Αν η νομοθετική εξουσία ή η εκτελεστική έχει κάποιο δίκιο -με την έννοια ότι αφού ψηφίστηκαν οι ψηφοφόροι τους ακολουθούν πιστά- η δικαστική εξουσία δεν έχει. Οι αποφάσεις της βασισμένες στον νόμο που ψηφίζει η Βουλή οφείλουν να μη βασίζονται στην άποψη της πλειονότητας. Αλλωστε, πώς καταγράφεται η άποψη της πλειονότητας;
Η στατιστική και η πολιτική επιστήμη έχουν απαντήσει σε αυτό ότι κάνουμε μια δημοσκόπηση σε ένα τυχαίο και αντιπροσωπευτικό δείγμα, την οποία ονομάζουμε και σφυγμομέτρηση, και μετράμε τη γνώμη των πολιτών. Αραγε η νομοθετική εξουσία έχει τέτοια δυνατότητα; Και αν την έχει, έχει υποχρέωση να την ακολουθεί; Υπάρχουν και άλλες απαντήσεις. Αντιπροσωπευτικό είναι ό,τι λέει η κυβέρνηση. Αλλά τότε έχει υποχρέωση να το ακολουθεί; Και στις δύο περιπτώσεις, είτε διαπιστώνει τη γνώμη της πλειονότητας μέσω σφυγμομετρήσεων ή μέσω της γνώμης της πλειονότητας της Βουλής, τότε πρακτικά γίνεται άχρηστη. Αυτό είναι και το χειρότερο.
Πολύ περισσότερο που το 60% των πολιτών, αν όχι περισσότερο, πορεύεται με τη νοοτροπία ότι νόμος είναι αυτό που ο καθένας θεωρεί σωστό για τον εαυτό του. Που νομίζει -εγωιστής και κακομαθημένος- ότι όλοι οφείλουν να δεχτούν σαν σωστό αυτό που αυτός ή αυτή νομίζει σωστό. Ετσι κάποιοι πιστεύουν ότι σε καθέναν που πήρε ένα δάνειο και δεν μπορεί να το πληρώσει, πρέπει να του το χαρίσουμε. Οτι για κάποιον μαγικό λόγο πρέπει να πληρώνουμε οι άλλοι για τη συντήρηση των δημόσιων υποδομών της περιοχής του και έτσι αυτός να μην πληρώνει τίποτα.
Επιμένει το ΣτΕ ότι πρέπει να σφυγμομετρεί την κοινωνία; Πολύ αμφιβάλλω. Τότε θα ήταν άχρηστο! Και αυτό δεν το θέλει κανείς εκτός από τους εραστές του ολοκληρωτισμού. Που νομίζουν ότι όλοι τούς χρωστούν και όλοι οφείλουν να δουλεύουν γι’ αυτούς...

Αν βγούμε ποτέ σώοι από όλη αυτή την περιπέτεια, δεν θα είμαστε οι ίδιοι.

Αν βγούμε ποτέ σώοι από όλη αυτή την περιπέτεια, δεν θα είμαστε οι ίδιοι. Θα μας ταλανίζουν διάφορα υπαρξιακά ερωτήματα: Συνέβησαν όλα αυτά ή ήταν στη φαντασία μας; Είχαμε μνημόνιο ή όχι; Είναι έξω μέρα ή νύχτα; Το έλεγε ένας φίλος τις προάλλες πολύ χαρακτηριστικά (ψηφοφόρος ΣΥΡΙΖΑ, για να προλάβω μερικούς): «Το newspeak της κυβέρνησης πρέπει να διδάσκεται στα πανεπιστήμια. Μπορούν να επιχειρηματολογήσουν άνετα ότι αυτό που βλέπουμε αυτή τη στιγμή μπροστά μας δεν είναι πιάτο, είναι ποτήρι. Εκαναν τέχνη τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας».

Μια κοπέλα στο Twitter είχε τη φαεινή ιδέα να γκουγκλάρει τη φράση «δεν είπα ποτέ», με αποτέλεσμα να προκύψει μια τραγελαφική τομή της ειδησεογραφίας των τελευταίων μηνών: ο Τσίπρας «δεν είπε ποτέ» ότι θα σκίσουν τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο, ο Κούλογλου «δεν είπε ποτέ» ότι η κυβέρνηση έκανε συμφωνία με τον Καλογρίτσα, ο Κουρουμπλής «δεν είπε ποτέ» ότι θα έχουν ποινικές ευθύνες όσοι ανακήρυξαν υπερθεματιστή τον εργολάβο, η Αυλωνίτου είπε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν είπε ποτέ» ότι θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ, ο Κατρούγκαλος «δεν είπε ποτέ» ότι δεν είσαι φτωχός με εθνική σύνταξη, η Φωτίου είπε ότι η κυβέρνηση «δεν είπε ποτέ» ότι δεν θα κοπεί το ΕΚΑΣ κ.ο.κ. Οσοι τα ακούσαμε με τα αυτιά μας, είδαμε τα βίντεο, διαβάσαμε τις απομαγνητοφωνήσεις είναι προφανές ότι κάναμε λάθος, «απομονώσαμε φράσεις», «πήραμε αποσπασματικά στοιχεία από το Διαδίκτυο», είμαστε «όργανα της διαπλοκής», τα γνωστά.

Και εντάξει, ας δεχθούμε ότι είναι δύσκολο για μια αριστερή κυβέρνηση να παραδεχθεί ότι ψήφισε μνημόνιο, πρακτική που πολεμούσε λυσσαλέα κάποτε – έπρεπε να φτιάξουν το περιτύλιγμα, κατανοητό. Ας αποδεχθούμε επίσης, μπας και προχωρήσουμε ποτέ, ότι δεν έκαναν ούτε το «Οχι» «Ναι» στο δημοψήφισμα, αυτή την αξέχαστη γιορτή της δημοκρατίας από την οποία βγήκαμε όλοι καλύτεροι άνθρωποι – εμείς δεν καταλάβαμε σωστά. Μα εδώ δεν μας χαρίζονται ούτε στα απλά, τα άνευ κόστους. Δεν ήταν δα και κανένα έγκλημα του κ. Πολάκη που δεν ήξερε το copy paste, γιατί δεν μπορεί να δεχθεί την κριτική, την ίδια που θα γινόταν σε οποιονδήποτε δημόσιο λειτουργό σε περίπτωση παρόμοιου σαρδάμ. Τι σχέση έχουν πάλι «τα βοθροκάναλα και τα πληρωμένα σάιτ», στα οποία με το γνωστό του ύφος αναφέρθηκε, αντί για ένα απλό mea culpa, που θα τέλειωνε τη συζήτηση; Τα ίδια και με τον Δημ. Μάρδα, που πριν από λίγες ημέρες πήρε στα σοβαρά χιουμοριστικό σχόλιο στο Facebook από δήθεν Σύρο επενδυτή που του ζητούσε πληροφορίες για την έκδοση επενδυτικής βίζας. Οι πολίτες που ανέδειξαν την γκάφα συνάντησαν και πάλι τοίχο, την πλήρη άρνηση της πραγματικότητας. Πώς να περιμένουμε παραδοχή λάθους στα μεγάλα;

Υφιστάμεθα το βάρος όλων των λαθών, παλιών και νέων. Να μας βγάζουν συστηματικά τρελούς πάει πολύ. Από την άλλη, μπορεί αύριο να μάθουμε ότι δεν έπεσαν ποτέ χημικά στους συνταξιούχους, ότι ήταν κι αυτό μια πλάνη.

Έντυπη

Η Ελλάδα ζει με το όνειρο μιας Αριστεράς που όταν κυβερνά απογοητεύει.

Τακτικισμοί και ανασύνταξη δυνάμεων, μέχρις ότου οι συσχετισμοί αλλάξουν και οι καταστάσεις το επιτρέψουν ώστε να προχωρήσουμε στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, είναι η πολιτική που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ μετά την «ήττα» που υπέστη τον δραματικό Ιούλιο του 2015. Ετσι, η πρώτη αξιολόγηση μισοέκλεισε σχεδόν έναν χρόνο μετά! Και σε τι διαφέρει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ από τους «γερμανοτσολιάδες σαμαροβενιζέλους», θα ρωτούσε κάποιος αφελής. Στο ότι αυτός θέλει να αλλάξει το οικονομικό σύστημα στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο, ενώ εκείνοι δήθεν το υπηρετούσαν!

Κατά τα άλλα, ο κυνισμός του ΣΥΡΙΖΑ στην προώθηση των πιο ακραίων πολιτικών, που οι αστοί πολιτικοί που κυβέρνησαν πριν από αυτόν ούτε καν διανοούνταν να υλοποιήσουν, όπως το υπερταμείο, το οποίο απέρριπταν ασυζητητί κάθε φορά που τους το ζητούσαν, είναι εντυπωσιακός. Διότι, ακριβώς, δικαιολογείται ιδεολογικά με όρους όπλου παρά πόδα... Κι όμως, αυτή η αερολογία βρίσκει ακροατές στην Ελλάδα!

Διότι είμαστε η μόνη χώρα στην οποία δεν έγιναν αντιληπτοί οι λόγοι για τους οποίους κατέρρευσε το ανατολικό μπλοκ. Κι αυτό γιατί στη χώρα μας είχαμε ήδη εμβολιασθεί απέναντι σε μια τέτοια εξέλιξη, αποκαλώντας συστηματικά τον σοσιαλισμό εκείνο «υπαρκτό». Είχαν φροντίσει γι' αυτό οι αριστερές πομφόλυγες που κυριάρχησαν ιδεολογικά στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Τάχα, για τους αριστερούς, ο υπαρκτός δεν ήταν σοσιαλισμός. Αλλος ήταν ο σοσιαλισμός των ονείρων τους. Είχε, όμως, πεθάνει κάπου μεταξύ Λένιν και Στάλιν, όταν κανείς μας δεν είχε γεννηθεί για να θυμάται.

Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και τον Λαό στην εξουσία, όμως, το θυμόμαστε. Οι αριστεροί έλεγαν τότε πως τάχα ούτε αυτό ήταν Αριστερά. Σήμερα λένε τα ίδια ακριβώς για τον ΣΥΡΙΖΑ. Οπως και για την Κούβα, τη Βόρειο Κορέα, τη Βενεζουέλα κ.ο.κ. Αυτοί δεν είναι αριστεροί! Μπα, και τι είναι, σύντροφοι; Κι αν δεν είναι αυτοί αριστεροί, πού είναι οι πραγματικοί αριστεροί που κυβέρνησαν επιτυχώς έναν τόπο αριστερά, να τους γνωρίσουμε επιτέλους; Στον Αρη;

Η Ελλάδα ζει με το όνειρο μιας Αριστεράς που όταν κυβερνά απογοητεύει, μέχρι η απογοήτευση να ξεχαστεί, ώσπου να γεννηθεί η επόμενη αριστερή αυταπάτη. Στη χώρα μας η Αριστερά απέδειξε ότι δεν πρόκειται ποτέ να κυβερνήσει αριστερά. Ιδεολογικά (και όχι μόνο), είναι σήμερα υπεύθυνη για την κατάντια στην οποία οδηγήθηκε ο τόπος, λόγος για τον οποίο, όπως έλεγε ένας παλιός... αριστερός, δεν δικαιούται διά να ομιλεί. Είτε βρίσκεται στην κυβέρνηση, είτε όχι.

Η Ελλάδα ζει με το όνειρο μιας Αριστεράς που όταν κυβερνά απογοητεύει.

Ολα τα δεινά που βιώνει ο τόπος τα χρόνια της κρίσης οφείλονται στο γεγονός ότι δεν έχουμε ακόμη αποφασίσει ποιο οικονομικό σύστημα -και κατ' επέκταση ποιο πολίτευμα- θα πρέπει να έχουμε. Η δήλωση του Αριστείδη Μπαλτά κατά την ψήφιση της σύμβασης παραχώρησης του Ελληνικού ότι πρόκειται για έναν συμβιβασμό ύστερα από μια ήττα που υπέστη η κυβέρνηση λόγω των ανάποδων συσχετισμών στην Ευρώπη αναδεικνύει παιδαγωγικά αυτό ακριβώς.

Τακτικισμοί και ανασύνταξη δυνάμεων, μέχρις ότου οι συσχετισμοί αλλάξουν και οι καταστάσεις το επιτρέψουν ώστε να προχωρήσουμε στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, είναι η πολιτική που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ μετά την «ήττα» που υπέστη τον δραματικό Ιούλιο του 2015. Ετσι, η πρώτη αξιολόγηση μισοέκλεισε σχεδόν έναν χρόνο μετά! Και σε τι διαφέρει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ από τους «γερμανοτσολιάδες σαμαροβενιζέλους», θα ρωτούσε κάποιος αφελής. Στο ότι αυτός θέλει να αλλάξει το οικονομικό σύστημα στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο, ενώ εκείνοι δήθεν το υπηρετούσαν!

Κατά τα άλλα, ο κυνισμός του ΣΥΡΙΖΑ στην προώθηση των πιο ακραίων πολιτικών, που οι αστοί πολιτικοί που κυβέρνησαν πριν από αυτόν ούτε καν διανοούνταν να υλοποιήσουν, όπως το υπερταμείο, το οποίο απέρριπταν ασυζητητί κάθε φορά που τους το ζητούσαν, είναι εντυπωσιακός. Διότι, ακριβώς, δικαιολογείται ιδεολογικά με όρους όπλου παρά πόδα... Κι όμως, αυτή η αερολογία βρίσκει ακροατές στην Ελλάδα!

Διότι είμαστε η μόνη χώρα στην οποία δεν έγιναν αντιληπτοί οι λόγοι για τους οποίους κατέρρευσε το ανατολικό μπλοκ. Κι αυτό γιατί στη χώρα μας είχαμε ήδη εμβολιασθεί απέναντι σε μια τέτοια εξέλιξη, αποκαλώντας συστηματικά τον σοσιαλισμό εκείνο «υπαρκτό». Είχαν φροντίσει γι' αυτό οι αριστερές πομφόλυγες που κυριάρχησαν ιδεολογικά στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Τάχα, για τους αριστερούς, ο υπαρκτός δεν ήταν σοσιαλισμός. Αλλος ήταν ο σοσιαλισμός των ονείρων τους. Είχε, όμως, πεθάνει κάπου μεταξύ Λένιν και Στάλιν, όταν κανείς μας δεν είχε γεννηθεί για να θυμάται.

Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και τον Λαό στην εξουσία, όμως, το θυμόμαστε. Οι αριστεροί έλεγαν τότε πως τάχα ούτε αυτό ήταν Αριστερά. Σήμερα λένε τα ίδια ακριβώς για τον ΣΥΡΙΖΑ. Οπως και για την Κούβα, τη Βόρειο Κορέα, τη Βενεζουέλα κ.ο.κ. Αυτοί δεν είναι αριστεροί! Μπα, και τι είναι, σύντροφοι; Κι αν δεν είναι αυτοί αριστεροί, πού είναι οι πραγματικοί αριστεροί που κυβέρνησαν επιτυχώς έναν τόπο αριστερά, να τους γνωρίσουμε επιτέλους; Στον Αρη;

Η Ελλάδα ζει με το όνειρο μιας Αριστεράς που όταν κυβερνά απογοητεύει, μέχρι η απογοήτευση να ξεχαστεί, ώσπου να γεννηθεί η επόμενη αριστερή αυταπάτη. Στη χώρα μας η Αριστερά απέδειξε ότι δεν πρόκειται ποτέ να κυβερνήσει αριστερά. Ιδεολογικά (και όχι μόνο), είναι σήμερα υπεύθυνη για την κατάντια στην οποία οδηγήθηκε ο τόπος, λόγος για τον οποίο, όπως έλεγε ένας παλιός... αριστερός, δεν δικαιούται διά να ομιλεί. Είτε βρίσκεται στην κυβέρνηση, είτε όχι.

Η Ελλάδα ζει με το όνειρο μιας Αριστεράς που όταν κυβερνά απογοητεύει.

Ολα τα δεινά που βιώνει ο τόπος τα χρόνια της κρίσης οφείλονται στο γεγονός ότι δεν έχουμε ακόμη αποφασίσει ποιο οικονομικό σύστημα -και κατ' επέκταση ποιο πολίτευμα- θα πρέπει να έχουμε. Η δήλωση του Αριστείδη Μπαλτά κατά την ψήφιση της σύμβασης παραχώρησης του Ελληνικού ότι πρόκειται για έναν συμβιβασμό ύστερα από μια ήττα που υπέστη η κυβέρνηση λόγω των ανάποδων συσχετισμών στην Ευρώπη αναδεικνύει παιδαγωγικά αυτό ακριβώς.

Τακτικισμοί και ανασύνταξη δυνάμεων, μέχρις ότου οι συσχετισμοί αλλάξουν και οι καταστάσεις το επιτρέψουν ώστε να προχωρήσουμε στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, είναι η πολιτική που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ μετά την «ήττα» που υπέστη τον δραματικό Ιούλιο του 2015. Ετσι, η πρώτη αξιολόγηση μισοέκλεισε σχεδόν έναν χρόνο μετά! Και σε τι διαφέρει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ από τους «γερμανοτσολιάδες σαμαροβενιζέλους», θα ρωτούσε κάποιος αφελής. Στο ότι αυτός θέλει να αλλάξει το οικονομικό σύστημα στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο, ενώ εκείνοι δήθεν το υπηρετούσαν!

Κατά τα άλλα, ο κυνισμός του ΣΥΡΙΖΑ στην προώθηση των πιο ακραίων πολιτικών, που οι αστοί πολιτικοί που κυβέρνησαν πριν από αυτόν ούτε καν διανοούνταν να υλοποιήσουν, όπως το υπερταμείο, το οποίο απέρριπταν ασυζητητί κάθε φορά που τους το ζητούσαν, είναι εντυπωσιακός. Διότι, ακριβώς, δικαιολογείται ιδεολογικά με όρους όπλου παρά πόδα... Κι όμως, αυτή η αερολογία βρίσκει ακροατές στην Ελλάδα!

Διότι είμαστε η μόνη χώρα στην οποία δεν έγιναν αντιληπτοί οι λόγοι για τους οποίους κατέρρευσε το ανατολικό μπλοκ. Κι αυτό γιατί στη χώρα μας είχαμε ήδη εμβολιασθεί απέναντι σε μια τέτοια εξέλιξη, αποκαλώντας συστηματικά τον σοσιαλισμό εκείνο «υπαρκτό». Είχαν φροντίσει γι' αυτό οι αριστερές πομφόλυγες που κυριάρχησαν ιδεολογικά στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Τάχα, για τους αριστερούς, ο υπαρκτός δεν ήταν σοσιαλισμός. Αλλος ήταν ο σοσιαλισμός των ονείρων τους. Είχε, όμως, πεθάνει κάπου μεταξύ Λένιν και Στάλιν, όταν κανείς μας δεν είχε γεννηθεί για να θυμάται.

Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και τον Λαό στην εξουσία, όμως, το θυμόμαστε. Οι αριστεροί έλεγαν τότε πως τάχα ούτε αυτό ήταν Αριστερά. Σήμερα λένε τα ίδια ακριβώς για τον ΣΥΡΙΖΑ. Οπως και για την Κούβα, τη Βόρειο Κορέα, τη Βενεζουέλα κ.ο.κ. Αυτοί δεν είναι αριστεροί! Μπα, και τι είναι, σύντροφοι; Κι αν δεν είναι αυτοί αριστεροί, πού είναι οι πραγματικοί αριστεροί που κυβέρνησαν επιτυχώς έναν τόπο αριστερά, να τους γνωρίσουμε επιτέλους; Στον Αρη;

Η Ελλάδα ζει με το όνειρο μιας Αριστεράς που όταν κυβερνά απογοητεύει, μέχρι η απογοήτευση να ξεχαστεί, ώσπου να γεννηθεί η επόμενη αριστερή αυταπάτη. Στη χώρα μας η Αριστερά απέδειξε ότι δεν πρόκειται ποτέ να κυβερνήσει αριστερά. Ιδεολογικά (και όχι μόνο), είναι σήμερα υπεύθυνη για την κατάντια στην οποία οδηγήθηκε ο τόπος, λόγος για τον οποίο, όπως έλεγε ένας παλιός... αριστερός, δεν δικαιούται διά να ομιλεί. Είτε βρίσκεται στην κυβέρνηση, είτε όχι.

Το κλίμα βαραίνει επικίνδυνα.

Είθισται στην Ελλάδα οι επικεφαλής των κυβερνήσεων όταν το κλίμα βαραίνει επικίνδυνα για τους ίδιους και το κόμμα τους να προχωρούν σε ανασχηματισμούς, με την ελπίδα ότι έτσι θα ανανεώσουν την εικόνα τους και θα πάρουν μια μεγάλη παράταση χρόνου. Δυστυχώς, ιστορικά, έχει αποδειχθεί ότι το... θαύμα του ανασχηματισμού «κρατά» το πολύ τρεις ημέρες και ειδικά στη... μνημονιακή Ελλάδα ούτε 24 ώρες.
Μια σύντομη αναδρομή στην πρόσφατη Ιστορία θα έπειθε τον κ. Τσίπρα ότι ο ανασχηματισμός σε περιόδους δύσκολες για την εκάστοτε κυβέρνηση μόνο προβλήματα δημιουργεί! Δυστυχώς, όμως, ο πρωθυπουργός δεν φαίνεται να ασχολείται με την Ιστορία, και έτσι, σύμφωνα με τα όσα διαρρέονται από το επιτελείο του, η ώρα των αλλαγών πλησιάζει. Ποιοι θα φύγουν, ποιοι θα μείνουν, ελάχιστη σημασία έχει. Οπως ελάχιστη σημασία είχε για τον κ. Σαμαρά όταν αποφάσισε τον ανασχηματισμό το καλοκαίρι του 2014! Αλλά και για τον κ. Καραμανλή όταν έκανε τις αλλαγές την επομένη των Θεοφανίων το 2009.
Για τον κ. Τσίπρα το πρόβλημα δεν είναι τα πρόσωπα. Αλλωστε δεν υπήρχε ποτέ η αίσθηση στην κοινή γνώμη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει... πάγκο! Το πρόβλημα ήταν και είναι οι πολιτικές. Εάν ας πούμε αλλάξει το πρόσωπο του υπουργού Οικονομικών θα ξεχαστεί η υπόθεση Καλογρίτσα; Εάν αλλάξει το πρόσωπο του υπουργού Ανάπτυξης, η Ελλάδα θα «βομβαρδιστεί» από ξένες επενδύσεις; Και τέλος, εάν φύγει ο υπουργός Επικρατείας, ο διαγωνισμός για τις άδειες θα μετατραπεί σε μια σοβαρή διαδικασία; Οι απαντήσεις σε όλα αυτά είναι προφανείς.
Για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ο πραγματικός πολιτικός χρόνος τελείωσε και δεν είναι μακριά η στιγμή που το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών θα αρχίσει να συζητείται και στο εσωτερικό των κυβερνώντων κομμάτων. Το μόνο ακόμη που δεν έχει ξεκαθαριστεί είναι ο χρόνος, αλλά και αυτό δεν θα αργήσει...

Mε καλούς οιωνούς διανύουμε ως χώρα τον Σεπτέμβρη. Πριν απ' όλα, ο απόηχος του επιτυχημένου -πολιτικά και οικονομικά- διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες παραμένει ισχυρός, όσο κι αν αντιδρούν κάποιοι από την αντιπολίτευση λειτουργώντας ως φερέφωνα καναλαρχών. Μεγάλης σημασίας η Ευρωμεσογειακή Σύνοδος Κορυφής επτά χωρών στην Αθήνα, της οποίας ο απόηχος έφτασε και στην Μπρατισλάβα. Γενικότερα, ο μήνας που διανύουμε είναι για τον Ελληνισμό καλός μήνας. Ιστορικά έχει συνδεθεί με μεγάλες στιγμές της ελληνικής ιστορίας, αφού στις 14 Σεπτεμβρίου 1814 ιδρύθηκε στην Οδησσό, της Ρωσίας τότε, της Ουκρανίας σήμερα, η Φιλική Εταιρεία, το επαναστατικό κίνημα που προετοίμασε και οργάνωσε την Επανάσταση του 1821. Ακόμα ένα μεγάλο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, το ΕΑΜ, ιδρύθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1941. Βέβαια ο Σεπτέμβρης έχει σημαδευτεί και από εθνικές τραγωδίες, όπως ο διωγμός των Ελλήνων της Πόλης το 1955.
Στα μέχρι τώρα αρνητικά του Σεπτέμβρη, η σχεδόν καθημερινή γελοιοποίηση εκπροσώπων της αξιωματικής αντιπολίτευσης που διακατέχονται από απίστευτη μανία εναντίον της κυβέρνησης. Τίποτα δεν της αναγνωρίζουν, με χαρακτηριστική την περίπτωση Αδ. Γεωργιάδη που συντάχτηκε με τις επικρίσεις Σόιμπλε για τη Σύνοδο του Νότου. Στα θετικά του Σεπτέμβρη και η κανονική έναρξη της σχολικής χρονιάς, χάρη στις άοκνες προσπάθειες της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας, την οποία θα ήθελα να επαινέσω και για το σύγχρονο και καινοτόμο πνεύμα που τη διακρίνει. Αυτό κυρίως πολεμούν οι κάθε λογής εκπρόσωποι του πολιτικού και κοινωνικού συντηρητισμού.
Για να υπερβούμε κάπως τον εθνικό ορίζοντα, μαύρες μέρες του Σεπτέμβρη εξακολουθεί να ζει ο πολύπαθος λαός της Συρίας. Οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ-Ρωσίας, καταρχήν θετικές, δεν έχουν φέρει την ειρήνη παρά μόνο μια εύθραυστη εκεχειρία. Ας ελπίσουμε ότι ο λαός της Συρίας θα βγει σύντομα από την πολυδιάστατη τραγωδία που ζει και θα μπει στον δρόμο του εκδημοκρατισμού μέσω ελεύθερων εκλογών. Εχοντας επισκεφτεί τη Χιλή, το 1972 επί Αλιέντε, δεν μπορώ να ξεχάσω ότι στις 11 Σεπτέμβρη 1973 επιβλήθηκε η φασιστική δικτατορία του Πινοσέτ στη χώρα αυτή της Λ. Αμερικής. Αναμφίβολα το τρέχον φθινόπωρο η κυβέρνηση έχει μπροστά της πολλές κρίσιμες μάχες που η έκβασή τους μπορεί να αποτελέσει αρχή της πολυπόθητης άνοιξης. Επισημαίνω ότι η κυβέρνηση προωθεί και σημαντικές διεθνείς πρωτοβουλίες, όπως το σημαντικότατο ταξίδι Τσίπρα στη Ν. Υόρκη. Στα ορόσημα του φθινοπώρου θα συμπεριλάμβανα και το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, που θα πραγματοποιηθεί από 13 έως 16 Οκτωβρίου