Σε αλλαγές στο δυσβάσταχτο χαράτσι.

Σε αλλαγές στο δυσβάσταχτο χαράτσι του Ενιαίου Φόρου Ιδιοκτησίας Ακινήτων φαίνεται να προχωρά η κυβέρνηση. Αυτό, άλλωστε, έχει προαναγγελθεί από την κυβερνητική εκπρόσωπο. Το επιβεβαίωσε πρόσφατα, μάλιστα, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Τρ. Αλεξιάδης, μιλώντας στο «Εθνος». Δεν είναι ακόμη απολύτως σαφές τι ακριβώς πρόκειται να αντικαταστήσει τον ΕΝΦΙΑ. Το βέβαιο είναι ότι θα υποκατασταθεί, με μια άλλη μορφή, από έναν φόρο ακίνητης περιουσίας.

Γίνεται λόγος και αναφέρονται μέτρα για έναν πιο δίκαιο νόμο, συμβατό με την πραγματικότητα, χωρίς στρεβλώσεις, αδικίες. Αλλά και τα γνωστά τραγελαφικά που διαπιστώνονται σήμερα στην εφαρμογή του, δίνοντας τροφή σε παραπολιτικές γραφικότητες. Ετσι κι αλλιώς, ο ΕΝΦΙΑ, με το βεβαρημένο πολιτικοοικονομικό παρελθόν, έχει αναδειχθεί σε κομβικό σημείο. Πέραν της οικονομικής επιβάρυνσης που συνεπάγεται, συμβολίζει, δικαιολογημένα ή όχι, συνολικά την επαχθή και αντιλαϊκή φορολόγηση.

Θεωρείται, βεβαίως, μια αναγκαιότητα που έχει επιβληθεί από τους εταίρους-δανειστές για δημοσιονομικούς λόγους. Επιπλέον, εκτιμάται ότι είναι ανέφικτη η κατάργησή του. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν είναι εφικτό καθ' όλα να γίνει δικαιότερος και αναλογικός. Ενδεχομένως στη βάση μιας προοδευτικής κλίμακας κι όχι όπως ισχύει σήμερα.

Διακινούνται διάφορα σενάρια, υπάρχουν σχεδιασμοί και επεξεργασίες, όπως αυτές που παρατίθενται σήμερα στο «Εθνος». Ανεξαρτήτως απ' αυτά και ποια τελική μορφή θα πάρει η αντικατάσταση, υπάρχει ένα σημείο-κλειδί: οι όποιες μεταβολές να γίνουν στη βάση των πραγματικών αξιών των ακινήτων, όχι ιδεατών και ανύπαρκτων. Πράγμα το οποίο συνεπάγεται, πριν απ' όλα, εξίσωση εμπορικών και αντικειμενικών τιμών. Μια προσαρμογή, όμως, που έχει μετατεθεί από τα οικονομικά επιτελεία της κυβέρνησης για το δεύτερο εξάμηνο της επόμενης χρονιάς. Με δεδομένο αυτό δημιουργούνται πολλά ερωτηματικά, τουλάχιστον ως προς το σκέλος αυτό. Περιττό να σημειωθεί ότι οποιαδήποτε δικαιότερη ανακατανομή στη φορολογία ακινήτων δεν μπορεί παρά να συνδέεται και με τη φοροδοτική ικανότητα των ιδιοκτητών.

Να σκεφτόμασταν πριν μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι.

Kαθώς μπήκαμε πρώτοι στα Μνημόνια και δεν βγήκαμε ποτέ, ενώ όλοι οι άλλοι, που μπήκανε μετά από μας, έχουν ήδη βγει, αναρωτιόμαστε αν η Ελλάδα, ως χώρα, είναι μια κατηγορία από μόνη της. Η μοναδικότητα της ελληνικής περίπτωσης είναι ένας μύθος που αρεσκόμαστε να καλλιεργούμε από παλιά. Καιρός να τον δοκιμάσουμε και σε περιβάλλον κρίσης. Γιατί, λοιπόν, μόνοι εμείς είμαστε ακόμη στα Μνημόνια; Eθνος ανάδελφον; Διότι, για να βγούνε όλοι οι άλλοι από τα Μνημόνια κι όχι εμείς, κάτι θα πρέπει να κάνανε αυτοί σωστά κι εμείς λάθος! Δεν εξηγείται αλλιώς...

Τελευταία, ήρθε πάλι στην επικαιρότητα το ερώτημα ποιος έφταιξε που μπήκαμε στο Μνημόνιο το 2010. Είναι μια χρυσή συνταγή για να μη μας βγάλει ποτέ αυτός που το ρωτάει από την κρίση. Διότι, η σωστή ερώτηση το 2016 είναι γιατί μόνοι εμείς έχουμε μείνει στα Μνημόνια, ενώ όλοι οι άλλοι βγήκανε! Αυτό το ερώτημα θα το θέσει κανείς στην κοινωνία, στο κόμμα του, στους φίλους τους, στη δουλειά του, στον ίδιο του τον εαυτό; Εάν το θέσει, θα είναι μια καλή αρχή. Θα διαπιστώσει τότε ότι η Ελλάδα είναι μια κλασική περίπτωση αποτυχημένης προσαρμογής στη νέα πραγματικότητα που έφερε η κρίση, η οποία απέτυχε να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμασταν πριν μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι. Λόγος για τον οποίο είμαστε ακόμη σε κρίση. Η περίπτωσή μας δεν είναι πυρηνική επιστήμη. Δεν υπάρχει πιο απλή, πιο κλασική περίπτωση από την ελληνική, τόσο γιατί μπήκαμε στην κρίση, όσο και γιατί είμαστε ακόμη μέσα.

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι το 2010 μπορούσαμε, εν μέσω βαθιάς ύφεσης, να είχαμε αποφύγει το έμφραγμα, παρά το γεγονός ότι τα προηγούμενα χρόνια τα έσοδα κατέρρευσαν, οι δαπάνες εκτινάχθηκαν, το έλλειμμα ξέφυγε και το χρέος μας απογειώθηκε. Απίστευτο να συμπέσουν όλα αυτά μαζί και με τέτοια ένταση σε μια οικονομία της Ευρωζώνης... Και όμως αληθινό! Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Αν πίνεις, αν καπνίζεις, αν κάνεις τη ζωή που κάνεις, εν πάση περιπτώσει, θα πάθεις έμφραγμα, όπως και έπαθες! Υστερα, κάποιοι πιστέψανε πως με κανένα τσιγαράκι στα κλεφτά και κάνα δυο πιτόγυρα απ' το σουβλατζίδικο απέναντι, ο ασθενής θα γλίτωνε την υποτροπή...

Ξαναμπήκε στην εντατική! Υπάρχει χώρα στον κόσμο που να σώθηκε σε τέτοια κατάσταση χωρίς συνεχή και συνεπή εφαρμογή των μέτρων σε περιβάλλον συναίνεσης και πολιτικής σταθερότητας; Και θα σωζόμασταν εμείς; Και τώρα, κάποιοι πιστεύουνε πως με το να βάλεις φόρους κι άλλους φόρους πάνω στους φόρους που έχεις βάλει χωρίς ποτέ να εισπράξεις όσα προσδοκούσες, το γαϊδουράκι που λέγεται Ελλάς θα τρέξει, θα καλπάσει και θα σου φέρει την ανάπτυξη. Θα καταρρεύσει, όπως και καταρρέει, γιατί κανείς δεν νίκησε ποτέ τον νόμο της βαρύτητας. Θα τον νικήσουμε εμείς;

Επιστροφή όλων μας στην οδυνηρή πραγματικότητα.

Οι σημερινές επαφές των επικεφαλής του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης στις Βρυξέλλες αλλά και οι ανακοινώσεις (μέσω TAXIS) για τον ΕΝΦΙΑ σηματοδοτούν το τέλος -και τυπικά- της θερινής ραστώνης αλλά και την επιστροφή όλων μας στην οδυνηρή πραγματικότητα.

Μια πραγματικότητα που -δυστυχώς- ουδεμία σχέση έχει και με τα όσα ο πρωθυπουργός επιχειρεί να προβάλει, καθώς και με τις εκτιμήσεις των υπουργών και των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που έχουν οχυρωθεί πίσω από την κλασική φράση «δεν είναι αυτό που νομίζετε», όταν τους μιλούν για τους φόρους, την ανεργία και τον θάνατο της πραγματικής οικονομίας.

Η κυβέρνηση, πάντως, φαίνεται ότι βρήκε ήδη τα νέα «όπλα» της και προσπαθεί να περιορίσει (όσο γίνεται φυσικά...) το κόστος από τη νέα φοροεπιδρομή αλλά και τα όσα πρόκειται να συμβούν στα εργασιακά.

Το πρώτο «όπλο» της δεν είναι άλλο από τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ΕΝΦΙΑ ανακοινώνεται σήμερα, 24 ώρες πριν από τον συγκεκριμένο διαγωνισμό, τον οποίο η κυβέρνηση έχει ταυτίσει με την «πάταξη της διαπλοκής και της διαφθοράς». Το δεύτερο «όπλο» αφορά τη... ΝΔ! Οσο παράξενο κι αν ακούγεται, η κυβέρνηση έχει ανακαλύψει τα τελευταία 24ωρα -με αφορμή την υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ- μια υπόγεια σύγκρουση στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μεταξύ «καραμανλικών» και «μητσοτακικών».

Στο θέμα αναφέρθηκε εμμέσως πλην σαφώς και ο ίδιος ο κ. Τσίπρας στη χθεσινή του συνέντευξη (εφημερίδα «Real»), γεγονός ενδεικτικό της απόφασης που έχει ληφθεί για έναν «πόλεμο φθοράς» των πολιτικών αντιπάλων της κυβέρνησης.

Ωστόσο, όποια κι αν είναι η επικοινωνιακή επιτυχία της κυβερνητικής επιχείρησης, τα προβλήματα δεν πρόκειται να κρυφτούν. Ο ΕΝΦΙΑ θα παραμείνει, όπως θα παραμείνουν η ανεργία, η έλλειψη ρευστότητας, ο περιορισμός της κατανάλωσης και η απουσία κάθε αναπτυξιακής προοπτικής. Αυτή είναι η ουσία...

Η ρήξη θα έρθει ως κοινωνικοπολιτικό φαινόμενο.

Εμείς ως χώρα δεν ανεξαρτητοποιηθήκαμε το 1821, κερδίσαμε ένα μέρος της ελευθερίας μας και της ανεξαρτησίας μας. Οι δανειστές μας έγιναν οι νέοι αφεντάδες μας, καθώς σήμερα οι τροϊκανοί - κουαρτετονοί για 99 χρόνια ακόμα - τι είναι μπροστά στα τετρακόσια της σκλαβιάς μας και στην αιωνιότητα... Θα πρέπει να δεχτούμε να είμαστε υποθηκευμένοι και υπόδουλοι του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και της Ενωμένης Ευρώπης της Γερμανίας; Ο Νότος της Ευρώπης υποτίθεται ότι αντιδρά. Θα βρεθούν οι «διαμαρτυρόμενοι» τον Σεπτέμβριο στην Αθήνα. Στην Ιταλία τη σεισμόπληκτη, στο νησί των εξορίστων, συναντήθηκαν οι ισχυροί - ιθύνοντες της Ενωμένης Ευρώπης και ο Ρέντσι ως καημένος έπαιζε το βιολί του, όπως και εδώ ο Τσίπρας. Το κεφάλαιο, τραπεζικό και χρηματοπιστωτικό, έχει τους δικούς του, τους λεγόμενους αχυρανθρώπους Γιουνκέρηδες, Σούλτσηδες, Μερκελσοϊμπλέδες. Θέλουν μια ισχυρή Ευρώπη, σηκώνουν φράχτες και συρματοπλέγματα, εκμεταλλεύονται την κρίση και βγάζουν κέρδη. Μια χώρα ολόκληρη 60 εκατ. είναι οι άνεργοι στην Ευρώπη τους. Η πατρίδα μας δεν αντέχει άλλο, τα μέτρα και τα ημίμετρα κάτω από τις μνημονιακές επιταγές τους δεν αντιμετωπίζουν την κατάσταση.

Το οικοδόμημά τους είναι σαθρό, γι' αυτό και αντιδρούν σπασμωδικά. Είναι ένοχοι ως δανειστές, σε ποιους έδωσαν τα ευρώ τους, γιατί υποστηρίζουν τον Γεωργίου; Η πολιτική της λιτότητας απέτυχε, για ποιο χρέος μιλάνε και για ποιες δόσεις; Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος. Οσο οι συγκυβερνώντες θα φοβούνται μη χάσουν την καρέκλα τους και θα παίρνουν δήθεν κοινωνικά μέτρα, και οι φόροι και τα ΕΝΦΙΑ και το ξεπούλημα της πατρίδας μας θα συνεχίζονται, και οι πολιτικοί μας θα αλληλοκατηγορούνται για το ποιος θα τα εφάρμοζε καλύτερα, δεν θα βγαίνουμε από τον φαύλο κύκλο. Η ρήξη θα έρθει ως κοινωνικοπολιτικό φαινόμενο. Αυτοί δεν θα διστάσουν, ήδη στη γειτονιά μας οι πόλεμοι συνεχίζονται, αν δεν τα βρούνε στη «μοιρασιά» η γενίκευση του πολέμου θα δώσει τη λύση. Τελείωσαν οι εμπορευματοποιημένοι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Ρίο, ούτε ανακωχή υπήρξε ούτε ειρήνη, ο αγώνας συνεχίζεται με τα όπλα που διαθέτει ο καθένας μας και όλοι μαζί. Η αναγκαιότητα θα επιβάλει να δημιουργήσουμε το εθνικοπατριωτικό μέτωπο, της ρήξης και της απελευθέρωσης.

Ο εθνολαϊκισμός υπήρξε το γενετικό υλικό της κυριαρχίας του Αλέξη Τσίπρα.

Μαζί με την κρίση ενέσκηψε και ο εθνολαϊκισμός. Γονιμοποιήθηκε, βέβαια, στην προγενέστερη περίοδο, στο πρόσφορο έδαφος του νεοκαραμανλισμού. Η ηθικοποίηση της πολιτικής, η ενοχοποίηση του αντιπάλου, ο απαξιωτικός και καταγγελτικός λόγος, η συνωμοσιολογία ήταν οργανικά στοιχεία του υποδείγματος «σεμνά και ταπεινά». Τα περί «τραβεστί οικονομίας», το «αρχιερέας της διαπλοκής», οι «νταβατζήδες» συνιστούσαν τα πρώτα έντεχνα ψήγματά του. Αλλωστε, σε αυτόν είχε τις ρίζες του και ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός της χώρας. Η χρεοκοπία δεν προέκυψε τυχαία. Ούτε επιβλήθηκε έξωθεν. Υπήρξε το απαύγασμα των παθογενειών του εθνολαϊκισμού.

Σε μια εποχή πρωτοφανούς οικονομικής δυσπραγίας οι αριστερόστροφες και δεξιόστροφες εθνολαϊκιστικές δυνάμεις βρήκαν γόνιμο υπόστρωμα. Η άνθηση που γνώρισε στα πρώτα μνημονιακά χρόνια τον κατέστησε ηγεμονικό πολιτικό ρεύμα. Εχοντας ποικίλες σημάνσεις, κάλυπτε ένα μεγάλο φάσμα: Από τις παρυφές μιας δήθεν ριζοσπαστικής και ανόθευτης Αριστεράς έως και την εθνικόφρονα Δεξιά. Συνεκτική του ουσία πάντως αποτελούσε ο ανορθολογισμός. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι περιβόητοι Αγανακτισμένοι.

Ο εθνολαϊκισμός με τον ανορθολογισμό του διάβρωσε το κομματικό σύστημα. Παγίδευσε σημαντική μερίδα πολιτών στις ψυχώσεις του, δηλητηριάζοντας την πολιτική ζωή. Αμφισβήτησε πάγιες αρχές του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αποτέλεσε τη φύτρα για την εμφάνιση του νεοναζιστικού φαινομένου. Καλλιέργησε φαντασιώσεις. Επαιξε με το θυμικό, υποδαυλίζοντας ανεκπλήρωτους πόθους. Τροφοδότησε την κοινή γνώμη με σενάρια συνωμοσίας. Κατασκεύασε εχθρούς. Υπέσκαψε τον φιλοευρωπαϊσμό. Η παλιά πολιτική τάξη θεωρήθηκε συλλήβδην φυσικός και ηθικός αυτουργός της κρίσης.

Η Αριστερά του Αλέξη Τσίπρα εξέφρασε με τον καλύτερο τρόπο το κύμα του εθνολαϊκισμού. Γνήσιο προϊόν της κρίσης, επένδυσε σε αυτόν, αξιοποιώντας τα υπαρκτά προβλήματα όλης της μεταπολιτευτικής περιόδου. Με το στρατήγημα του υποτιθέμενου πολιτικού και ηθικού πλεονεκτήματος αυτοεμφανίστηκε ως δύναμη εξυγίανσης. Πολιτευόμενη εκτός πραγματικότητας, έπλασε αυταπάτες και, το κυριότερο, μπόλιασε ευρύτερες κατηγορίες πολιτών με μυθεύματα. Εγινε φορέας ακραίων λαϊκιστικών αντιλήψεων, πηγαίνοντας κόντρα στον ορθολογισμό. Ετσι η κυβερνητική της θητεία δεν είναι μόνο ανερμάτιστη και ανεπαρκής. Αποδεικνύεται και άκρως τοξική. Η διασταύρωση με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ είναι αποκαλυπτική.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ενδύει με ταξικότητα τις πολιτικές του, για να τους προσδώσει αριστεροσύνη. Ανακαλύπτει τον διαχωρισμό προνομιούχων και μη, προκειμένου να συγκαλύψει τα σκληρά μέτρα που λαμβάνει. Αναδεικνύει τη διαπλοκή σε καίριο ζήτημα, θέλοντας να εμφανιστεί ως υπερασπιστής των λαϊκών συμφερόντων. Ανασύρει τις γερμανικές αποζημιώσεις, υποδαυλίζοντας τα εθνικιστικά αντανακλαστικά. Η επιρροή του εθνολαϊκισμού αποτυπώνεται ακόμη και στις παρεμβάσεις του Προκόπη Παυλόπουλου, που επιδίδεται σε αχρείαστες σκιαμαχίες.

Ο εθνολαϊκισμός υπήρξε το γενετικό υλικό της κυριαρχίας του Αλέξη Τσίπρα. Ως εκ τούτου η επιχειρούμενη μεταστροφή του προσκρούει στην αδυναμία του να αντιταχθεί σε αυτό. Εξ ου και η διβουλία και διφυΐα που τον διακρίνουν. Μπορεί, λοιπόν, ο πρωθυπουργός να δημιούργησε το πολιτικό του κεφάλαιο λόγω του εθνολαϊκισμού, εξαιτίας όμως αυτού κινδυνεύει και να το απολέσει.

Η ιστορία φαίνεται να επαναλαμβάνεται από την ανάποδη.

Σε δυο βδομάδες περίπου ο κ. Τσίπρας θα ανέβει στην ΔΕΘ όπου -ως είθισται- θα σκιαγραφήσει με αδρές γραμμές την οικονομική πολιτική της κυβέρνησή του για τον επόμενο έτος. 

Στην ίδια αίθουσα πριν από δύο χρόνια κι ενόσω η χώρα βρισκόταν στο δεύτερο μνημόνιο ,ο κ.Τσίπρας - ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης- είχε υποσχεθεί στον ελληνικό λαό «λαγούς με πετραχήλια». Από την μονομερή διαγραφή του ελληνικού χρέους, έως την κατάργηση του μνημονίου με ένα  άρθρο κι ένα νόμο, την  ακύρωση του ΕΝΦΙΑ, την αύξηση του κατώτατου μισθού ,την χορήγηση 13ης σύνταξης, την ενίσχυση του αφορολόγητου στις 12.000 ευρώ για όλους τους πολίτες κι άλλα απίθανα και ανεφάρμοστα σε περίοδο σκληρής λιτότητας .

Από τις ανέφικτες αυτές υποσχέσεις ,φυσικά, τίποτα δεν υλοποίησε ο κ.Τσίπρας αφού υποχρεώθηκε να παραδοθεί άνευ όρων και να ακολουθήσει κατά γράμμα τις εντολές της τρόικας -ακόμη και να παραχωρήσει για 99 χρόνια όλη την περιουσία του δημοσίου σε ένα Υπερταμείο που θα ελέγχουν οι δανειστές με στόχο την εκποίησή της σε ιδιώτες.

  

Αυτό τον Σεπτέμβριο στη ΔΕΘ ότι ο κ. Τσίπρας   -ενόψει μάλιστα της δεύτερης αξιολόγησης και τις γενναίες μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά που ζητούν οι Γερμανοί για να εκταμιεύσουν χρήματα προς την Ελλάδα- δεν μπορεί να δώσει νέες ανέφικτες υποσχέσεις .

Μπορεί  να μιλήσει για την ανάπτυξη που ...έρχεται (άλλο αν ακόμη αργεί) , για την προσπάθεια τη κυβέρνησής του για την αναδιανομή των βαρών από τους πλουσιότερους στους φτωχότερους (άλλο αν η αναδιανομή γίνεται  από συνεχώς μικρότερη πίτα) .Μπορεί να μιλήσει ακόμη για την ελπίδα ελάφρυνσης  του ελληνικού χρέους ,με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του και μείωση επιτοκίων (άλλο αν αυτό αποκλείεται  πριν από τις γερμανικές εκλογές του 2017).

Πώς ,όμως, θα ακουστούν όλα αυτά τα "ξενέρωτα" θεωρητικά "θα", στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ που ανέδειξαν τον κ.Τσίπρα κυβέρνηση ελπίζοντας να του επιστρέψει όσα τους πήραν απ την τσέπη τα μνημόνια; Και το μόνο που είδαν ήταν ένα ακόμη μνημόνιο με νέα σκληρότερα μέτρα - με αύξηση του ΦΠΑ στα τρόφιμα στο 25 % έως και μείωση χαμηλών συντάξεων; 

Πόσο μάλλον όταν η ομιλία στη ΔΕΘ θα συμπίπτει με τα ραβασάκια του ΕΝΦΙΑ που -αντί να καταργηθεί -θα είναι αυξημένος για περισσότερο  από 1,5 εκατομμύριο πολίτες;

Γι αυτό και ο κ.Τσίπρας ,μην μπορώντας να δώσει "άρτο" θα δώσει "θεάματα". Θα ποντάρει στις νέες τηλεοπτικές άδειες (εφόσον έχουν δοθεί) και στο  χτύπημα της λεγόμενης διαπλοκής -ασχέτως εάν όλα δείχνουν ότι ενισχύει την διαπλοκή ΣΥΡΙΖΑ και το οργανωμένο έγκλημα . Θα ποντάρει στην αντιγερμανική ρητορική επαναφέροντας το θέμα των  γερμανικών αποζημιώσεων- ασχέτως εάν το θέμα θεωρείται λήξαν από γερμανικής πλευράς  .Θα ποντάρει στις πρωτοβουλίες περί  αναθεώρησης του συντάγματος προς την κατεύθυνση της άμεσης δημοκρατίας και των δημοψηφισμάτων – ασχέτως εάν δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει ποτε. Θα επιτεθεί στον νεοφιλελεύθερο Βορρά της λιτότητας που οδήγησε στην άνοδο των ακροδεξιών και στο BREXIT- ασχέτως αν η έξοδος της Βρετανίας από την Ευρώπη οφειλόταν στην αύξηση της μετανάστευσης . 

 Όσο λαϊκισμό κι αν επιστρατεύσει ,όμως, ο κ. Τσίπρας ,απ τη στιγμή που η εμφάνισή του στη ΔΕΘ δεν θάχει κάποιο πραγματικά ελκυστικό οικονομικό «ρεγάλο» , κάποιο γλύκισμα για τον κόσμο    , είναι βέβαιο ότι  θα απογοητεύσει τους ψηφοφόρους του κόμματος που θυμούνται ακόμη με νοσταλγία τις υποσχέσεις του 2014. Κι είναι επόμενο ότι  δεν θα αποτρέψει την συνεχιζόμενη άνοδο της ΝΔ  στις δημοσκοπήσεις σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Αν στη ΔΕΘ του 2014 άρχισε η αντίστροφη μέτρηση του ΣΥΡΙΖΑ για την κατάληψη της εξουσίας ,στη φετινή ΔΕΘ αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για την εγκατάλειψη της εξουσίας.

Η ιστορία  φαίνεται να επαναλαμβάνεται από την ανάποδη. Όχι ως φάρσα αλλά ως τραγωδία.

Κ​​αμία κυβέρνηση στα χρόνια της κρίσης δεν απέκτησε ένα δικό της σχέδιο .

Κ​​αμία κυβέρνηση στα χρόνια της κρίσης δεν απέκτησε ένα δικό της σχέδιο και όραμα για τη χώρα. Ο Γιώργος Παπανδρέου θεώρησε ότι το μνημόνιο ήταν μια μεγάλη ευκαιρία να γίνουν οι μεταρρυθμίσεις που εκκρεμούσαν επί δεκαετίες, αν και βρίσκονταν σε όλα τα προεκλογικά προγράμματα των μεγάλων κομμάτων. Βυθίστηκε όμως στο τέλμα που δημιούργησαν η διαχειριστική του ανικανότητα, το βαθύ ΠΑΣΟΚ και ένας ισχυρός εσμός συμφερόντων.

Ο Αντώνης Σαμαράς ακολούθησε μια διπολική πολιτική, συνειδητοποιώντας από τη μια την ανάγκη των μεταρρυθμίσεων, όντας όμως από την άλλη όμηρος παλαιοκομματικών δεσμεύσεων και νοοτροπιών. Η πίεση της υλοποίησης των μνημονιακών υποχρεώσεων και των περίφημων... δόσεων πάντως  δεν άφηνε σε κανέναν περιθώρια για να σκεφθεί πιο δημιουργικά και με όραμα.

Οσο για τον Αλέξη Τσίπρα, δεν είχε ποτέ σχέδιο. Επιχείρησε να κάνει μια «κατάληψη» σε ευρωπαϊκό επίπεδο, απέτυχε οικτρά, και από τότε ακολουθεί μια τακτική που βασίζεται σε σχεδιασμούς δύο - τριών εβδομάδων ή και ημερών ακόμη. Το όραμα είναι να κατεβεί ο πήχυς παντού προς τα κάτω, στην Παιδεία, στους θεσμούς, στην ασφάλεια, όπου γίνεται.

Στόχος, να ικανοποιηθεί μια εκλογική πελατεία και η πολιτική επιβίωση. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Η υπόθεση κάποιων ότι θα μπορούσε να γίνει ο «Λούλα της Μεσογείου» έχει καταρρεύσει. «Δεν το ’χει», όπως θα έλεγε κάποιος πιτσιρικάς στις μέρες μας.

Χωρίς ένα δικό μας σχέδιο για το πώς θα ξεφύγει η χώρα από την κρίση, δεν πάμε πουθενά όμως. Και μάλιστα ένα σχέδιο απολύτως απτό και ρεαλιστικό, που θα φέρει μεγάλες τομές σε όλους τους τομείς. Τα καλύτερα ελληνικά μυαλά, εντός και εκτός Ελλάδος, πρέπει να βοηθήσουν στην κατάρτισή του. Η παρακμή καλπάζει, ροκανίζει κάθε στέρεο δοκάρι που στήριζε το ελληνικό κράτος.

Προϋπόθεση για να πετύχει ένα τέτοιο εγχείρημα είναι να πεισθεί ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Αυτό χρειάζεται τεχνοκρατικό λόγο αλλά και συναίσθημα, ένα αφήγημα που θα συγκινήσει μια κουρασμένη κοινωνία. Δεν είναι επίσης υπόθεση ενός κόμματος ή ενός πολιτικού ηγέτη.

Το σαράκι του λαϊκισμού άλλωστε έχει μπει για τα καλά στις «φλέβες» και της Νέας Δημοκρατίας, που θα έπρεπε κανονικά να παίζει τον ρόλο του κεντροδεξιού ευρωπαϊκού κόμματος και μόνο. Θα χρειασθεί μεγάλη αυτοπεποίθηση και δύναμη ο πρόεδρός της για να δαμάσει το κομμάτι που λειτουργεί σαν το... παλαιό ΠΑΣΟΚ. Πρέπει όμως να το επιχειρήσει, γιατί η χώρα δεν θα πάει πολύ μακριά εάν στην εξουσία εναλλάσσονται δύο λαϊκίστικα κόμματα, που δεν έχουν άλλο σχέδιο πλην της είσπραξης των δόσεων και της ικανοποίησης της πελατείας τους.