Στραβοτιμονιά η χώρα το πληρώνει ακριβά.

Η εμπειρία των διαπραγματεύσεων για τα μνημόνια έχει αποδείξει πλέον κάτι: όποτε η πίεση οδηγεί σε κάποια «στραβοτιμονιά», η χώρα το πληρώνει ακριβά. Η κυβέρνηση προφανώς πανικοβλήθηκε και επιχείρησε να επαναλάβει διαπραγματευτικά τεχνάσματα του περασμένου καλοκαιριού. Κατέφυγε στην πολιτική διαπραγμάτευση, στην προσπάθεια διχασμού των δανειστών και στις απειλές για μονομερείς ενέργειες. Σήμερα γνωρίζει με βεβαιότητα ότι το ΔΝΤ θα παραμείνει στο πρόγραμμα, το χρέος θα ρυθμιστεί... χαλαρά και εν καιρώ και τα μέτρα που θα πρέπει να ψηφιστούν θα είναι σκληρά. Με άλλα λόγια, μηδέν εις το πηλίκον και με τη χώρα ενώπιον μιας ακόμη καταστροφικής περιόδου αστάθειας και αβεβαιότητας.

Όσο περνούν οι μέρες, η κυβέρνηση θα είναι εκείνη που θα πιέζεται περισσότερο.

Εσπευσε η κυβέρνηση να διαψεύσει δημόσια τα ρεπορτάζ δύο κυριακάτικων εφημερίδων, σύμφωνα με τα οποία ο πρωθυπουργός παίζει το «χαρτί» της πολιτικής σταθερότητας στη χώρα, προκειμένου να αποφύγει τα πρόσθετα (των 5,4 δισ.) μέτρα. Διέψευσαν δηλαδή ότι ο κ. Τσίπρας είπε στον πρόεδρο της Γαλλίας πως εάν η τρόικα επιμείνει στις θέσεις της, ο ίδιος θα παραιτηθεί.

Ακούγεται λογικό το γεγονός ότι ο Ελληνας πρωθυπουργός δεν κατέφυγε σε μια τέτοια επιλογή. Προφανώς γνωρίζει τις απαντήσεις που έδινε η τρόικα στους προκατόχους του, όταν εκείνοι έθεταν παρόμοια ζητήματα και ως εκ τούτου ξέρει ότι τους δανειστές δεν τους ενδιαφέρουν οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα. Τους ενδιαφέρει μόνο «να βγαίνουν τα νούμερα»...

Κατά συνέπεια, εάν ο πρωθυπουργός στο πλαίσιο της πολιτικής διαπραγμάτευσης (τακτική στην οποία επιμένει, παρά το γεγονός ότι ποτέ διαχρονικά δεν είχε το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα) έθεσε και θέμα παραμονής του στην εξουσία, το μόνο που κατάφερε είναι να χάσει και άλλο χρόνο!

Για την κυβέρνηση, αυτός είναι τώρα ο βασικός της αντίπαλος. Το ορόσημο της 22ας Απριλίου φαίνεται ότι θα χαθεί, καθώς μέσα στις τέσσερις ημέρες που απομένουν είναι δύσκολο να γεφυρωθούν οι διαφορές που υπάρχουν. Εκτός κι αν το οικονομικό επιτελείο υπογράψει ό,τι του δώσουν... Ηδη οι συζητήσεις πάντως στο εσωτερικό της κυβέρνησης αφορούν το ενδεχόμενο ενός έκτακτου Eurogroup στο τέλος του μήνα ή το αργότερο στις αρχές του επόμενου.

Σε κάθε περίπτωση, όσο περνούν οι μέρες, η κυβέρνηση θα είναι εκείνη που θα πιέζεται περισσότερο, με αποτέλεσμα, για να αποφύγει τα χειρότερα (που έχει περιγράψει άλλωστε ο κ. Τσακαλώτος), να υπογράψει τελικά μια δύσκολη συμφωνία. Ισως δε το τελικό κείμενο να είναι και δυσκολότερο από εκείνο που θα υπέγραφε στα τέλη του '15...

Στη χώρα μας υπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων.

Την αίσθηση ότι στη χώρα μας υπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων, αυτοί που εργάζονται στο Δημόσιο και εκείνοι που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα, δίνει με τη (μέχρι τώρα) στάση της η κυβέρνηση. Εχουν περάσει δύο 24ωρα από την απόφαση-σοκ της διοίκησης της εταιρείας «Ηλεκτρονική» για πτώχευση και καμιά πρωτοβουλία "σε κεντρικό επίπεδο" δεν έχει αναληφθεί προκειμένου να διερευνηθεί η υπόθεση και να αναζητηθεί μια κάποια λύση. Το ερώτημα που κυριαρχεί είναι εάν η κυβέρνηση θα σιωπούσε στην περίπτωση που στη θέση των 450 υπαλλήλων της ιδιωτικής εταιρείας ήταν αντίστοιχος (ή και μικρότερος) αριθμός δημοσίων υπαλλήλων.

Είναι νωπή στη μνήμη όλων η γιγαντιαία κινητοποίηση που είχε κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ τόσο για τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών όσο και για τους εργαζομένους στην ΕΡΤ. Πολύ σωστά η τότε αντιπολίτευση αντέδρασε και στην άδικη και πέρα από κάθε λογική δημοσιονομικού κόστους απόλυση των πρώτων και στην επιπόλαια απόφαση (την οποία τελικά η κυβέρνηση Σαμαρά πλήρωσε πολιτικά) που αφορούσε τους δεύτερους.

Σήμερα δεν ζητά κανείς εκ των 450 απολυμένων από την ιδιωτική εταιρεία ούτε συναυλίες με τη Χ. Αλεξίου ούτε να ανεβεί κάποιος εκ των πρωτοκλασάτων στελεχών του κυβερνώντος κόμματος στα... κάγκελα! Ζητούν απλώς την παρέμβαση της πολιτείας, των αρμόδιων υπουργών, υφυπουργών ή γενικών γραμματέων κ.λπ., έτσι ώστε να δοθεί μια λύση ή έστω να διασφαλιστούν οι αποζημιώσεις τους.

Η κυβέρνηση οφείλει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με δίκαιο τρόπο, όπως θα έπραττε εάν αυτό αφορούσε τον δημόσιο τομέα. Σε διαφορετική περίπτωση θα επιβεβαιώσει στην πράξη εκείνους που την κατηγορούν ότι ενδιαφέρεται μόνο για μια μερίδα εργαζομένων (για προφανείς μικροπολιτικούς λόγους) και δεν χύνει ούτε ένα δάκρυ για τα όσα συμβαίνουν στον ιδιωτικό τομέα.

Το κουτόχορτο όμως με το οποίο μας ταΐζουν εδώ και καιρό έχει αρχίσει να εξαντλείται.

Μπορεί η κυβέρνηση του κ.Τσίπρα να διακρίνεται για την ασυνέπεια  λόγου και πράξεων, αλλά υπάρχει και ένας τομέας στον οποίο εφαρμόζει με απόλυτη συνέπεια τα ιδεολογήματα της. Κι αυτός δεν είναι άλλος από τη φορολογία. Η συνταγή δια πάσαν νόσον, για κάθε πρόβλημα είναι η επιβολή νέων φόρων ή αύξηση των ήδη υπαρχόντων.

Την ώρα λοιπόν που ομνύουν σε όλους τους τόνους ότι πρώτο μέλημα τους είναι η προστασία των πιο αδύναμων στρωμάτων εμφανίζονται πρόθυμοι  να αυξήσουν τους έμμεσους φόρους.Τη φορολογία δηλαδή που πλήττει ισοπεδωτικά και άδικα τους πάντες, ανεξαρτήτως εισοδήματος.

Μετά την περυσινή μετάταξη δεκάδων προϊόντων στον υψηλό συντελεστή ΦΠΑ, τώρα είναι πρόθυμοι να τον αυξήσουν ακόμα περισσότερο για να καλύψουν τις τρύπες των δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Προφανώς για τους αριστερούς υπουργούς μας τα 400 με 500 εκατ. που θα κληθούν να πληρώσουν οι  πολίτες από αυτή την αύξηση, δεν συνιστούν μείωση εισοδήματος αλλά ένα μικρό δωράκι στα κρατικά ταμεία...

Και δεν είναι βέβαια η μοναδική αύξηση  που έρχεται. Στο ίδιο πακέτο είναι και τα καύσιμα, τα τσιγάρα, η κινητή τηλεφωνία, η συνδρομητική τηλεόραση γιατί προφανώς αυτά τα  προϊόντα και οι υπηρεσίες αφορούν τους μεγαλοκαρχαρίες και όχι το λαό...Τα ίδια βέβαια κάνουν σε όποιο τομέα της οικονομίας λειτουργεί και παράγει ακόμα. Όπως ο τουρισμός που μετά την αύξηση του ΦΠΑ ετοιμάζονται να βάλουν και ειδικό τέλος ανά διανυκτέρευση.

Η κοινωνική δικαιοσύνη στην οποία επενδύει η αριστερά, μεταφράζεται από την κυβέρνηση Τσίπρα σε γενική ισοπέδωση προς τα κάτω. Όποιος έχει εισόδημα πάνω από 20.000 θεωρείται πλούσιος, όποιος  παράγει πρέπει να τιμωρηθεί .

Το περιβόητο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης που ετοίμαζε ο κ. Δραγασάκης και ακόμα το περιμένουμε έχει αντικατασταθεί από την επέλαση των φόρων σε ότι κινείται, σε ότι λειτουργεί, σε ότι εξασφαλίζει ακόμα κάποιες θέσεις εργασίας. Το γεγονός ότι η οικονομία βυθίζεται, οι επιχειρήσεις  κλείνουν, οι πολίτες αδυνατούν να πληρώσουν τους ήδη υπάρχοντες φόρους, ουδένα  απασχολεί στην αριστερή μας κυβέρνηση.

Το κουτόχορτο όμως με το οποίο μας ταΐζουν εδώ και καιρό έχει αρχίσει να εξαντλείται.Ακόμα και οι πιο φανατικοί υποστηρικτές τους δεν αντέχουν άλλα φύκια για μεταξωτές κορδέλες,αφού αντί για την ελπίδα που ερχόταν ,βλέπουν τον ένα φόρο μετά τον άλλο να πέφτει στο κεφάλι τους...

Η έναρξη του νέου γύρου προσλαμβάνει εντονότερο πολιτικό χρώμα .

Οι επόμενες μέρες του Απρίλη αναδεικνύονται καθ' όλα κρίσιμες. Πριν απ' όλα για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης αλλά και γενικότερα για την πορεία της χώρας. Την κρισιμότητα υπογραμμίζουν τα ταξίδια και οι επαφές του Ελληνα πρωθυπουργού. Αρχής γενομένης από το Παρίσι και το Στρασβούργο, ο Αλ. Τσίπρας αναπτύσσει μια σχεδιασμένη εκστρατεία για την προώθηση των ελληνικών θέσεων, με στόχο την άμεση συμφωνία με τους θεσμούς.

Κατ' αρχάς ως τη σύγκληση του προγραμματισμένου Eurogroup. Σε δεύτερη φάση, αν αυτό δεν επιτευχθεί, στη συνεδρίαση του ίδιου σώματος το Μεγαλοβδόμαδο. Οι πρωτοβουλίες της κυβέρνησης στοχεύουν στην επίσπευση των διαδικασιών και την πολιτική αντιμετώπιση των αδικαιολόγητων καθυστερήσεων για το «κλείδωμα» της αξιολόγησης. Στην προϋπόθεση των προϋποθέσεων για να μπορέσει να γυρίσει σελίδα η χώρα.

Δυστυχώς, ενώ όλοι, συμπεριλαμβανομένου και του ΔΝΤ, εμφανίζονται επισπεύδοντες, αυτό δεν αποτυπώνεται στην πράξη. Η δεκαήμερη πρωθυπουργική εκστρατεία θα εξελίσσεται, ενώ θα αρχίζει και η νέα φάση των διαπραγματεύσεων με το κουαρτέτο, μετά τη διακοπή λόγω της εαρινής συνόδου του ΔΝΤ.

Ετσι, εκ των πραγμάτων, η έναρξη του νέου γύρου προσλαμβάνει εντονότερο πολιτικό χρώμα και διευκολύνει τις συγκλίσεις. Εκεί όπου εξακολουθούν ακόμη να υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, είτε μεταξύ Ελλάδας και θεσμών είτε ανάμεσα στους τελευταίους. Ειδικά με τα πρόσθετα σκληρά μέτρα, πέραν της συμφωνίας του περασμένου Ιουλίου, που αξιώνουν οι ακραίοι τεχνοκράτες.

Η ασφυκτικά πιεστική ανάγκη για συμφωνία, καθώς και οι όποιες συγκλίσεις συνεπάγεται δεν εξαλείφουν τις αδρές «κόκκινες γραμμές». Πράγμα που επιβεβαιώνεται, άλλωστε, και από την κυβερνητική πρόθεση να παρουσιάσει προς διαβούλευση τα νομοσχέδια για το Ασφαλιστικό και το Φορολογικό. Αν οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης είναι ρεαλιστικοί, ο Απρίλης θα είναι μήνας-σταθμός. Αλλά και σε αντίθετη περίπτωση θα διατηρήσει για άλλους λόγους αυτόν τον χαρακτήρα.

Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται.

Τόχουμε πει πολλές φορές - η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ παίρνει άριστα στα λόγια αλλά μένει μονίμως μετεξεταστέα στα έργα.

Ακόμη και στα εθνικά θέματα. Για φλογερές ομιλίες και αναπαραστάσεις αρχαίων μαχών, για μεγαλειώδεις παρελάσεις στις εθνικές επετείους, άντε και για να καταθέσεις στεφάνων για τους πεσόντες είναι πρώτη. 

Για να διασφαλίσει, όμως, τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων στις συνεχείς αξιώσεις των Τούρκων, έρχεται τελευταία και καταϊδρωμένη.

Γι αυτό το ΝΑΤΟ περιπολεί στο Αιγαίο - πλην των Δωδεκανήσων που δεν το επιτρέπει η Άγκυρα. Γι αυτό ο Πρωθυπουργός δεν τολμάει καν να προσγειώσει το αεροπλάνο του για ανεφοδιασμό στη Ρόδο αφού δεν το εγκρίνουν οι Τούρκοι στρατηγοί. Γι' αυτό και οι Τούρκοι χωροφύλακες βρίσκονται στα ελληνικά νησιά και επιλέγουν ποιοί μετανάστες θα μείνουν και ποιοι θα επιστρέψουν στην Τουρκία!

Ως κι οι σκοπιανοί συνοριοφύλακες  έφτασαν να πυροβολούν με πλαστικές σφαίρες και να πετούν χειροβομβίδες κρότου λάμψης σε πρόσφυγες μέσα στο ελληνικό έδαφος. Αλλά η ελληνική πολιτεία  παραμένει απούσα !

  

Όπως απούσα είναι σε όλη αυτή την πρωτοφανή κρίση με τους χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες αφήνοντας την δύσκολη δουλειά να την κάνουν οι εκατοντάδες ΜΚΟ που δρουν ανεξέλεγκτα στη χώρα και οι κάτοικοι των περιοχών που βρίσκονται σε απόγνωση.

Σημειώνεται ότι μόλις έμαθε για την εισβολή ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Ν.Τόσκας αντί να αντιδράσει με κάποιο τρόπο που να καθησυχάσει τους κατοίκους και να διασφαλίζει ότι δεν θα επαναληφθεί ξανά παρόμοιο  συμβάν που να αμφισβητεί την κυριαρχία της χώρας ,δήλωσε αμυντικά ότι η αστυνομία σηκώνει τα χέρια  από τον φόβο των… τζιχαντιστών : «οι δαρμένοι της Ειδομένης είναι οι αυριανοί τζιχαντιστές» είπε χαρακτηριστικά.

Δηλαδή, μία  ακόμη προσπάθεια της κυβέρνησης να δικαιολογήσει την πρωτοφανή αδυναμία της και την απίστευτη διοικητική της ανεπάρκεια να φυλάξει τα βόρεια ελληνικά σύνορα με αποτέλεσμα να λύνουν και να δένουν οι αλληλέγγυοι των Εξαρχείων - εσωτερικού και   εξωτερικού !

Διότι, είναι σαφές, ότι με την απουσία της πολιτείας η χώρα βρίσκεται ανοχύρωτη μπροστά σε οποιαδήποτε προβοκάτσια  με ανυπολόγιστες συνέπειες .

Το χειρότερο πολιτικά: οι μόνοι  κερδισμένοι  από αυτή την απόλυτη απουσία της συντεταγμένης πολιτείας είναι οι φασίστες της Χρυσής Αυγής που ήδη σε πολλές περιοχές έχουν προσπαθήσει να εκμεταλλευτούν την κατάσταση προς όφελός τους .Να επιβάλουν τον νόμο και την τάξη με τον δικό τους τρόπο.

Διότι ως γνωστόν, ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται.

Η γελοιότητα είναι μεταδοτική και αδιέξοδη.

Χάθηκε, λοιπόν, μια ευκαιρία να δούμε εαυτούς με ξένα μάτια, που λέει ο λόγος, και να γελάσουμε. Και δεν μας δίνονται πολλές αφορμές για γέλια. Αυτή είναι μια θλιβερή αλήθεια του καιρού μας. Την τυραννία την καταπολεμάμε με το γέλιο, το οποίο παρηγορεί τους καταπιεσμένους με το μήνυμα ότι οι αυταρχικοί ηγέτες είναι γελοία ανθρωπάκια, ενώ ο λαός αντέχει και αντιστέκεται. Οταν, όμως, κυβερνούν άνθρωποι που οι πράξεις και η απραξία τους εμπεριέχουν την παρωδία, την απαξίωση, την αυτοϋπονόμευση, ποια σάτιρα, ποια παρωδία, ποιος εξευτελισμός μπορεί να τις αγγίξει; Οταν υπουργοί δηλώνουν ότι κλαίνε όταν υπογράφουν συμφωνίες με τις οποίες διαφωνούν, όταν κωμικοί καθοδηγούν τους πολίτες και εκφράζουν τις απόψεις της εξουσίας με σαρκασμό και εμπάθεια, ποια αστεία θα τρυπήσουν τη φούσκα αλληλοθαυμασμού μεταξύ κυβερνώντων και γελωτοποιών; Οταν επιτροπή συνδικάτου, με ορμή πενήντα Ροβεσπιέρων, «τιμωρεί» συναδέλφους επειδή πήραν θέση εναντίον της κυρίαρχης άποψης πριν από το περυσινό δημοψήφισμα, ούτε ο Αριστοφάνης θα μπορούσε να φτιάξει καρικατούρες πιο γελοίες από τους πραγματικούς πρωταγωνιστές. Ποια ορθοδοξία ή ποια επανάσταση δεσμεύονται να διαφυλάξουν τα μέλη του συλλογικού οργάνου των δημοσιογράφων; Οταν βλέπουμε τι συμβαίνει στην Τουρκία, στην Ουγγαρία, στην Πολωνία, και όπου αλλού περιορίζεται η ελευθερία της έκφρασης, με ποιον αγνό στόχο σπεύδουν οι ίδιοι οι Ελληνες δημοσιογράφοι να υπονομεύσουν τη δική τους πολύτιμη και πάντα εύθραυστη ελευθερία; Η γελοιότητα είναι μεταδοτική και αδιέξοδη.

Την τελευταία εβδομάδα παρακολουθήσαμε άλλη μια υπερπαραγωγή μιας κυβέρνησης που όσο περνάει ο καιρός φαίνεται να ασχολείται κυρίως με την προσπάθεια να χειραγωγήσει την κοινή γνώμη και όχι να παράγει πολιτική και να επιδιώκει λύσεις. Ενώ το κύριο πρόβλημα της χώρας είναι η παρατεταμένη παραλυσία της οικονομίας, η οποία θα τελειώσει μόνον όταν λήξει η αξιολόγηση από τους δανειστές, ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του βρήκαν αφορμή να συγκρουστούν με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Χρησιμοποιώντας το προϊόν υποκλοπής τηλεφωνικής συνομιλίας δύο στελεχών του Ταμείου, ο κ. Τσίπρας μπόρεσε για άλλη μια φορά να εκτοξεύσει λεκτικές βολές εναντίον του Ταμείου, της αντιπολίτευσης και των συνοδοιπόρων. Καταγγέλλοντας άλλους για «ανοησίες», επέστρεψε με ιερή οργή και στόμφο την ίδια λέξη που χρησιμοποίησε η διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ σε απάντηση της αιτίασης του κ. Τσίπρα ότι το Ταμείο επιδίωκε να οδηγήσει την ελληνική οικονομία σε πιστωτικό γεγονός για να πετύχει τους στόχους του στη διαπραγμάτευση. Μόνο αποτέλεσμα ήταν να επιστρέψει ο κ. Τσίπρας στον αγαπημένο ρόλο του πρωταγωνιστή έργου επαναστατικού, προς τέρψιν του κομματικού κοινού, ενώ η Ελλάδα έχανε κι άλλο χρόνο, οι Ελληνες έχαναν κι άλλη αξιοπιστία και οι πιστωτές έμεναν σταθεροί στις θέσεις τους.