Στη χώρα μας υπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων.

Την αίσθηση ότι στη χώρα μας υπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων, αυτοί που εργάζονται στο Δημόσιο και εκείνοι που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα, δίνει με τη (μέχρι τώρα) στάση της η κυβέρνηση. Εχουν περάσει δύο 24ωρα από την απόφαση-σοκ της διοίκησης της εταιρείας «Ηλεκτρονική» για πτώχευση και καμιά πρωτοβουλία "σε κεντρικό επίπεδο" δεν έχει αναληφθεί προκειμένου να διερευνηθεί η υπόθεση και να αναζητηθεί μια κάποια λύση. Το ερώτημα που κυριαρχεί είναι εάν η κυβέρνηση θα σιωπούσε στην περίπτωση που στη θέση των 450 υπαλλήλων της ιδιωτικής εταιρείας ήταν αντίστοιχος (ή και μικρότερος) αριθμός δημοσίων υπαλλήλων.

Είναι νωπή στη μνήμη όλων η γιγαντιαία κινητοποίηση που είχε κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ τόσο για τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών όσο και για τους εργαζομένους στην ΕΡΤ. Πολύ σωστά η τότε αντιπολίτευση αντέδρασε και στην άδικη και πέρα από κάθε λογική δημοσιονομικού κόστους απόλυση των πρώτων και στην επιπόλαια απόφαση (την οποία τελικά η κυβέρνηση Σαμαρά πλήρωσε πολιτικά) που αφορούσε τους δεύτερους.

Σήμερα δεν ζητά κανείς εκ των 450 απολυμένων από την ιδιωτική εταιρεία ούτε συναυλίες με τη Χ. Αλεξίου ούτε να ανεβεί κάποιος εκ των πρωτοκλασάτων στελεχών του κυβερνώντος κόμματος στα... κάγκελα! Ζητούν απλώς την παρέμβαση της πολιτείας, των αρμόδιων υπουργών, υφυπουργών ή γενικών γραμματέων κ.λπ., έτσι ώστε να δοθεί μια λύση ή έστω να διασφαλιστούν οι αποζημιώσεις τους.

Η κυβέρνηση οφείλει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με δίκαιο τρόπο, όπως θα έπραττε εάν αυτό αφορούσε τον δημόσιο τομέα. Σε διαφορετική περίπτωση θα επιβεβαιώσει στην πράξη εκείνους που την κατηγορούν ότι ενδιαφέρεται μόνο για μια μερίδα εργαζομένων (για προφανείς μικροπολιτικούς λόγους) και δεν χύνει ούτε ένα δάκρυ για τα όσα συμβαίνουν στον ιδιωτικό τομέα.

Το κουτόχορτο όμως με το οποίο μας ταΐζουν εδώ και καιρό έχει αρχίσει να εξαντλείται.

Μπορεί η κυβέρνηση του κ.Τσίπρα να διακρίνεται για την ασυνέπεια  λόγου και πράξεων, αλλά υπάρχει και ένας τομέας στον οποίο εφαρμόζει με απόλυτη συνέπεια τα ιδεολογήματα της. Κι αυτός δεν είναι άλλος από τη φορολογία. Η συνταγή δια πάσαν νόσον, για κάθε πρόβλημα είναι η επιβολή νέων φόρων ή αύξηση των ήδη υπαρχόντων.

Την ώρα λοιπόν που ομνύουν σε όλους τους τόνους ότι πρώτο μέλημα τους είναι η προστασία των πιο αδύναμων στρωμάτων εμφανίζονται πρόθυμοι  να αυξήσουν τους έμμεσους φόρους.Τη φορολογία δηλαδή που πλήττει ισοπεδωτικά και άδικα τους πάντες, ανεξαρτήτως εισοδήματος.

Μετά την περυσινή μετάταξη δεκάδων προϊόντων στον υψηλό συντελεστή ΦΠΑ, τώρα είναι πρόθυμοι να τον αυξήσουν ακόμα περισσότερο για να καλύψουν τις τρύπες των δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Προφανώς για τους αριστερούς υπουργούς μας τα 400 με 500 εκατ. που θα κληθούν να πληρώσουν οι  πολίτες από αυτή την αύξηση, δεν συνιστούν μείωση εισοδήματος αλλά ένα μικρό δωράκι στα κρατικά ταμεία...

Και δεν είναι βέβαια η μοναδική αύξηση  που έρχεται. Στο ίδιο πακέτο είναι και τα καύσιμα, τα τσιγάρα, η κινητή τηλεφωνία, η συνδρομητική τηλεόραση γιατί προφανώς αυτά τα  προϊόντα και οι υπηρεσίες αφορούν τους μεγαλοκαρχαρίες και όχι το λαό...Τα ίδια βέβαια κάνουν σε όποιο τομέα της οικονομίας λειτουργεί και παράγει ακόμα. Όπως ο τουρισμός που μετά την αύξηση του ΦΠΑ ετοιμάζονται να βάλουν και ειδικό τέλος ανά διανυκτέρευση.

Η κοινωνική δικαιοσύνη στην οποία επενδύει η αριστερά, μεταφράζεται από την κυβέρνηση Τσίπρα σε γενική ισοπέδωση προς τα κάτω. Όποιος έχει εισόδημα πάνω από 20.000 θεωρείται πλούσιος, όποιος  παράγει πρέπει να τιμωρηθεί .

Το περιβόητο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης που ετοίμαζε ο κ. Δραγασάκης και ακόμα το περιμένουμε έχει αντικατασταθεί από την επέλαση των φόρων σε ότι κινείται, σε ότι λειτουργεί, σε ότι εξασφαλίζει ακόμα κάποιες θέσεις εργασίας. Το γεγονός ότι η οικονομία βυθίζεται, οι επιχειρήσεις  κλείνουν, οι πολίτες αδυνατούν να πληρώσουν τους ήδη υπάρχοντες φόρους, ουδένα  απασχολεί στην αριστερή μας κυβέρνηση.

Το κουτόχορτο όμως με το οποίο μας ταΐζουν εδώ και καιρό έχει αρχίσει να εξαντλείται.Ακόμα και οι πιο φανατικοί υποστηρικτές τους δεν αντέχουν άλλα φύκια για μεταξωτές κορδέλες,αφού αντί για την ελπίδα που ερχόταν ,βλέπουν τον ένα φόρο μετά τον άλλο να πέφτει στο κεφάλι τους...

Η έναρξη του νέου γύρου προσλαμβάνει εντονότερο πολιτικό χρώμα .

Οι επόμενες μέρες του Απρίλη αναδεικνύονται καθ' όλα κρίσιμες. Πριν απ' όλα για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης αλλά και γενικότερα για την πορεία της χώρας. Την κρισιμότητα υπογραμμίζουν τα ταξίδια και οι επαφές του Ελληνα πρωθυπουργού. Αρχής γενομένης από το Παρίσι και το Στρασβούργο, ο Αλ. Τσίπρας αναπτύσσει μια σχεδιασμένη εκστρατεία για την προώθηση των ελληνικών θέσεων, με στόχο την άμεση συμφωνία με τους θεσμούς.

Κατ' αρχάς ως τη σύγκληση του προγραμματισμένου Eurogroup. Σε δεύτερη φάση, αν αυτό δεν επιτευχθεί, στη συνεδρίαση του ίδιου σώματος το Μεγαλοβδόμαδο. Οι πρωτοβουλίες της κυβέρνησης στοχεύουν στην επίσπευση των διαδικασιών και την πολιτική αντιμετώπιση των αδικαιολόγητων καθυστερήσεων για το «κλείδωμα» της αξιολόγησης. Στην προϋπόθεση των προϋποθέσεων για να μπορέσει να γυρίσει σελίδα η χώρα.

Δυστυχώς, ενώ όλοι, συμπεριλαμβανομένου και του ΔΝΤ, εμφανίζονται επισπεύδοντες, αυτό δεν αποτυπώνεται στην πράξη. Η δεκαήμερη πρωθυπουργική εκστρατεία θα εξελίσσεται, ενώ θα αρχίζει και η νέα φάση των διαπραγματεύσεων με το κουαρτέτο, μετά τη διακοπή λόγω της εαρινής συνόδου του ΔΝΤ.

Ετσι, εκ των πραγμάτων, η έναρξη του νέου γύρου προσλαμβάνει εντονότερο πολιτικό χρώμα και διευκολύνει τις συγκλίσεις. Εκεί όπου εξακολουθούν ακόμη να υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, είτε μεταξύ Ελλάδας και θεσμών είτε ανάμεσα στους τελευταίους. Ειδικά με τα πρόσθετα σκληρά μέτρα, πέραν της συμφωνίας του περασμένου Ιουλίου, που αξιώνουν οι ακραίοι τεχνοκράτες.

Η ασφυκτικά πιεστική ανάγκη για συμφωνία, καθώς και οι όποιες συγκλίσεις συνεπάγεται δεν εξαλείφουν τις αδρές «κόκκινες γραμμές». Πράγμα που επιβεβαιώνεται, άλλωστε, και από την κυβερνητική πρόθεση να παρουσιάσει προς διαβούλευση τα νομοσχέδια για το Ασφαλιστικό και το Φορολογικό. Αν οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης είναι ρεαλιστικοί, ο Απρίλης θα είναι μήνας-σταθμός. Αλλά και σε αντίθετη περίπτωση θα διατηρήσει για άλλους λόγους αυτόν τον χαρακτήρα.

Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται.

Τόχουμε πει πολλές φορές - η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ παίρνει άριστα στα λόγια αλλά μένει μονίμως μετεξεταστέα στα έργα.

Ακόμη και στα εθνικά θέματα. Για φλογερές ομιλίες και αναπαραστάσεις αρχαίων μαχών, για μεγαλειώδεις παρελάσεις στις εθνικές επετείους, άντε και για να καταθέσεις στεφάνων για τους πεσόντες είναι πρώτη. 

Για να διασφαλίσει, όμως, τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων στις συνεχείς αξιώσεις των Τούρκων, έρχεται τελευταία και καταϊδρωμένη.

Γι αυτό το ΝΑΤΟ περιπολεί στο Αιγαίο - πλην των Δωδεκανήσων που δεν το επιτρέπει η Άγκυρα. Γι αυτό ο Πρωθυπουργός δεν τολμάει καν να προσγειώσει το αεροπλάνο του για ανεφοδιασμό στη Ρόδο αφού δεν το εγκρίνουν οι Τούρκοι στρατηγοί. Γι' αυτό και οι Τούρκοι χωροφύλακες βρίσκονται στα ελληνικά νησιά και επιλέγουν ποιοί μετανάστες θα μείνουν και ποιοι θα επιστρέψουν στην Τουρκία!

Ως κι οι σκοπιανοί συνοριοφύλακες  έφτασαν να πυροβολούν με πλαστικές σφαίρες και να πετούν χειροβομβίδες κρότου λάμψης σε πρόσφυγες μέσα στο ελληνικό έδαφος. Αλλά η ελληνική πολιτεία  παραμένει απούσα !

  

Όπως απούσα είναι σε όλη αυτή την πρωτοφανή κρίση με τους χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες αφήνοντας την δύσκολη δουλειά να την κάνουν οι εκατοντάδες ΜΚΟ που δρουν ανεξέλεγκτα στη χώρα και οι κάτοικοι των περιοχών που βρίσκονται σε απόγνωση.

Σημειώνεται ότι μόλις έμαθε για την εισβολή ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Ν.Τόσκας αντί να αντιδράσει με κάποιο τρόπο που να καθησυχάσει τους κατοίκους και να διασφαλίζει ότι δεν θα επαναληφθεί ξανά παρόμοιο  συμβάν που να αμφισβητεί την κυριαρχία της χώρας ,δήλωσε αμυντικά ότι η αστυνομία σηκώνει τα χέρια  από τον φόβο των… τζιχαντιστών : «οι δαρμένοι της Ειδομένης είναι οι αυριανοί τζιχαντιστές» είπε χαρακτηριστικά.

Δηλαδή, μία  ακόμη προσπάθεια της κυβέρνησης να δικαιολογήσει την πρωτοφανή αδυναμία της και την απίστευτη διοικητική της ανεπάρκεια να φυλάξει τα βόρεια ελληνικά σύνορα με αποτέλεσμα να λύνουν και να δένουν οι αλληλέγγυοι των Εξαρχείων - εσωτερικού και   εξωτερικού !

Διότι, είναι σαφές, ότι με την απουσία της πολιτείας η χώρα βρίσκεται ανοχύρωτη μπροστά σε οποιαδήποτε προβοκάτσια  με ανυπολόγιστες συνέπειες .

Το χειρότερο πολιτικά: οι μόνοι  κερδισμένοι  από αυτή την απόλυτη απουσία της συντεταγμένης πολιτείας είναι οι φασίστες της Χρυσής Αυγής που ήδη σε πολλές περιοχές έχουν προσπαθήσει να εκμεταλλευτούν την κατάσταση προς όφελός τους .Να επιβάλουν τον νόμο και την τάξη με τον δικό τους τρόπο.

Διότι ως γνωστόν, ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται.

Η γελοιότητα είναι μεταδοτική και αδιέξοδη.

Χάθηκε, λοιπόν, μια ευκαιρία να δούμε εαυτούς με ξένα μάτια, που λέει ο λόγος, και να γελάσουμε. Και δεν μας δίνονται πολλές αφορμές για γέλια. Αυτή είναι μια θλιβερή αλήθεια του καιρού μας. Την τυραννία την καταπολεμάμε με το γέλιο, το οποίο παρηγορεί τους καταπιεσμένους με το μήνυμα ότι οι αυταρχικοί ηγέτες είναι γελοία ανθρωπάκια, ενώ ο λαός αντέχει και αντιστέκεται. Οταν, όμως, κυβερνούν άνθρωποι που οι πράξεις και η απραξία τους εμπεριέχουν την παρωδία, την απαξίωση, την αυτοϋπονόμευση, ποια σάτιρα, ποια παρωδία, ποιος εξευτελισμός μπορεί να τις αγγίξει; Οταν υπουργοί δηλώνουν ότι κλαίνε όταν υπογράφουν συμφωνίες με τις οποίες διαφωνούν, όταν κωμικοί καθοδηγούν τους πολίτες και εκφράζουν τις απόψεις της εξουσίας με σαρκασμό και εμπάθεια, ποια αστεία θα τρυπήσουν τη φούσκα αλληλοθαυμασμού μεταξύ κυβερνώντων και γελωτοποιών; Οταν επιτροπή συνδικάτου, με ορμή πενήντα Ροβεσπιέρων, «τιμωρεί» συναδέλφους επειδή πήραν θέση εναντίον της κυρίαρχης άποψης πριν από το περυσινό δημοψήφισμα, ούτε ο Αριστοφάνης θα μπορούσε να φτιάξει καρικατούρες πιο γελοίες από τους πραγματικούς πρωταγωνιστές. Ποια ορθοδοξία ή ποια επανάσταση δεσμεύονται να διαφυλάξουν τα μέλη του συλλογικού οργάνου των δημοσιογράφων; Οταν βλέπουμε τι συμβαίνει στην Τουρκία, στην Ουγγαρία, στην Πολωνία, και όπου αλλού περιορίζεται η ελευθερία της έκφρασης, με ποιον αγνό στόχο σπεύδουν οι ίδιοι οι Ελληνες δημοσιογράφοι να υπονομεύσουν τη δική τους πολύτιμη και πάντα εύθραυστη ελευθερία; Η γελοιότητα είναι μεταδοτική και αδιέξοδη.

Την τελευταία εβδομάδα παρακολουθήσαμε άλλη μια υπερπαραγωγή μιας κυβέρνησης που όσο περνάει ο καιρός φαίνεται να ασχολείται κυρίως με την προσπάθεια να χειραγωγήσει την κοινή γνώμη και όχι να παράγει πολιτική και να επιδιώκει λύσεις. Ενώ το κύριο πρόβλημα της χώρας είναι η παρατεταμένη παραλυσία της οικονομίας, η οποία θα τελειώσει μόνον όταν λήξει η αξιολόγηση από τους δανειστές, ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του βρήκαν αφορμή να συγκρουστούν με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Χρησιμοποιώντας το προϊόν υποκλοπής τηλεφωνικής συνομιλίας δύο στελεχών του Ταμείου, ο κ. Τσίπρας μπόρεσε για άλλη μια φορά να εκτοξεύσει λεκτικές βολές εναντίον του Ταμείου, της αντιπολίτευσης και των συνοδοιπόρων. Καταγγέλλοντας άλλους για «ανοησίες», επέστρεψε με ιερή οργή και στόμφο την ίδια λέξη που χρησιμοποίησε η διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ σε απάντηση της αιτίασης του κ. Τσίπρα ότι το Ταμείο επιδίωκε να οδηγήσει την ελληνική οικονομία σε πιστωτικό γεγονός για να πετύχει τους στόχους του στη διαπραγμάτευση. Μόνο αποτέλεσμα ήταν να επιστρέψει ο κ. Τσίπρας στον αγαπημένο ρόλο του πρωταγωνιστή έργου επαναστατικού, προς τέρψιν του κομματικού κοινού, ενώ η Ελλάδα έχανε κι άλλο χρόνο, οι Ελληνες έχαναν κι άλλη αξιοπιστία και οι πιστωτές έμεναν σταθεροί στις θέσεις τους.

Οι θεσμοί αντιμετωπίζουν τα «κόκκινα» δάνεια σαν να είναι απλά εμπορεύματα.

Η κοινή γνώμη έχει εμπεδώσει λίγο-πολύ τις διαφωνίες και τις αντιθέσεις για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης. Μεταξύ κυβέρνησης και κουαρτέτου, αλλά και ανάμεσα στους ίδιους τους θεσμούς. Υπάρχει, όμως, και ένα «μέτωπο» στο οποίο σύμπαντες οι θεσμικοί διαπραγματευτές ομονοούν. Πρόκειται για τα «κόκκινα» δάνεια. Για την ακρίβεια, τα τραπεζικά δάνεια κάθε απόχρωσης. Ανεξαρτήτως αν είναι επιχειρηματικά ή στεγαστικά. Πρώτης ή άλλης κατοικίας. Πέραν ακόμη του όποιου ύψους και της φύσης τους.

Η ταύτιση αυτή δημιουργεί ερωτήματα και δίνει τροφή σε σενάρια για τα κίνητρα. Είναι πασίγνωστο, άλλωστε, πώς λειτουργούν επί του προκειμένου τα διεθνή funds - τα αποκαλούμενα και «κοράκια». Στην κρισιμότητα των στιγμών, όμως, οι κάθε είδους σχετικές υποθέσεις στερούνται πρακτικής αξίας. Αλλά είναι αναγκαία μια γενικότερη διευκρίνιση, χωρίς την οποία φαντάζει ανεξήγητη η ταύτιση. Οι θεσμοί αντιμετωπίζουν τα «κόκκινα» δάνεια σαν να είναι απλά εμπορεύματα. Επομένως, άπαντα θεωρούνται ως αντικείμενο αγοραπωλησίας.

Στο πλαίσιο αυτής της αγοραίας λογικής, οι διαφορές με τις «κόκκινες γραμμές» που έχει χαράξει η κυβέρνηση (προστασία στεγαστικών, μικροεπιχειρηματικών) φαντάζουν μη γεφυρώσιμες. Αν και ουδείς αμφισβητεί ότι είναι κομβικό ζήτημα για τις τράπεζες η μείωση των ανεξόφλητων δανείων. Εχουμε γνωρίσει στα χρόνια των μνημονίων αρκετά επεισόδια της δραματικής σειράς «ξαφνικά εμπόδια». Παραμονές πάντα καθοριστικών συμφωνιών με τους εταίρους-δανειστές.

Είναι προβλέψιμη η συνέχεια. Κάθε φορά που ορθώνεται κάτι ως ανυπέρβλητο εμπόδιο, επέρχεται ένας ακόμη πιο επώδυνος συμβιβασμός. Με δεδομένο ότι η τραυματική μαραθώνια διαπραγμάτευση έχει, πλέον, ημερομηνία λήξης, είναι αυτονόητη η εξάντληση των ορίων για την ολοκλήρωσή της. Τα επόμενα εικοσιτετράωρα έως την εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ και το επικείμενο Eurogroup. Για να δοθεί αίσιο τέλος, επιτέλους, ώστε να ξεκινήσει η συζήτηση για ελάφρυνση του χρέους. Να αρχίσει η άρση της παραλυτικής αβεβαιότητας.

Πριν απ' όλα, φυσικά, να χρηματοδοτηθεί η χώρα. Διαφορετικά δεν μπορεί να εκπληρώσει τις επικείμενες δανειακές υποχρεώσεις της. Ας μη σκεφτόμαστε καλύτερα τα αποτελέσματα σε αντίθετη περίπτωση.Ευτυχώς, τα μηνύματα για τον τερματισμό του δρόμου μετ΄ εμποδίων είναι αισιόδοξα. Φαίνεται ότι και η υπερπήδηση του τελευταίου και «κόκκινου» είναι εφικτή. Οπως και μια ολοκληρωμένη συμφωνία, που να βασίζεται σε ρεαλιστικούς, αξιόπιστους, συμφωνημένους και υλοποιήσιμους στόχους. Προϋποθέσεις για να γυρίσει σελίδα η χώρα και η οικονομία. Να ελπίζει και να αισιοδοξεί η κοινωνία, που είναι και το μεγάλο ζητούμενο.

Δεν αρκούν οι καλές προθέσεις και οι επικοινωνιακές παραμυθίες.

Η «συμφωνία βρίσκεται κοντά», οι «διαπραγματεύσεις προχωρούν και σημειώνεται πρόοδος». Πρόκειται για σταθερές διαχρονικά εκτιμήσεις στο πρόσφατο παρελθόν. Αλλά και στη διάρκεια της τρέχουσας μαραθώνιας αξιολόγησης. Το καινούργιο αυτές τις ώρες είναι ότι συνοδεύονται από ισχυρές δόσεις αισιοδοξίας στην Αθήνα, στις Βρυξέλλες και σε όλο το φάσμα των εμπλεκομένων με το «κουαρτέτο» των δανειστών.

Τώρα, όμως, δεν αρκούν οι καλές προθέσεις και οι επικοινωνιακές «παραμυθίες«. Η κρισιμότητα για την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων έχει ημερομηνία λήξης. Μετά αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για έκρηξη. Δεν υπάρχουν, λοιπόν, άλλα χρονικά περιθώρια για τη συμφωνία. Παρά τις διαφορές τόσο μεταξύ κυβέρνησης και θεσμών, όσο και στους κόλπους της διαπραγματευτικής ομάδας και ειδικά με τους εκπροσώπους του ΔΝΤ.

Χωρίς την τελική επισφράγισή της, καθίσταται αδύνατη η έναρξη της πολυαναμενόμενης συζήτησης για την ελάφρυνση του χρέους. Πράγμα εξόχως μεν συμβολικό, αλλά και ουσιαστικό, αφού αποτελεί προϋπόθεση των προϋποθέσεων για την άρση της αβεβαιότητας. Το βέλτιστο σενάριο θα ήταν, βεβαίως, αυτή να ξεκινήσει άμεσα. Eστω και άτυπα στο πλαίσιο της εαρινής συνόδου του ΔΝΤ ή του Eurogroup μία εβδομάδα αργότερα. Ανοίγοντας έτσι και τον δρόμο για την εφαρμογή του «οδικού χάρτη» της κυβέρνησης προς την έξοδο από την κρίση.

Φυσικά, την αξιολόγηση έχει ανάγκη η χώρα όχι χάριν της συμφωνίας. Ούτε για τα φαντάσματα του Grexit, που θυμούνται κινδυνολόγοι και καταστροφολόγοι. Ολοκλήρωση σημαίνει χρηματοδότηση. Χωρίς τις δόσεις του προγράμματος η Ελλάδα δεν είναι σε θέση ν' ανταποκριθεί στις υπέρογκες δανειακές υποχρεώσεις της έως τον ερχόμενο Ιούνιο. Περιττό να επισημανθεί ότι προκειμένου να γυρίσει σελίδα η χώρα, η επικείμενη συμφωνία είναι αναγκαίο να διαπνέεται από αξιόπιστες και υλοποιήσιμες παραδοχές. Σε διαφορετική περίπτωση, θα έχουμε επανάληψη της «ελληνικής τραγωδίας».