Τελικά όλα στη ζωή μια συνήθεια είναι.

Τελικά όλα στη ζωή μια συνήθεια είναι. 'Η είναι να μη γίνει η αρχή, που λένε κάποιοι άλλοι. Αλλά ή τη μία ή την άλλη εκδοχή διαλέξετε, εκείνο που δεν αλλάζει είναι το αποτέλεσμα. Και δεν πιστεύω να βρεθεί κανένας που να αναρωτηθεί ποιο αποτέλεσμα εννοώ. Προφανέστατα και υπαινίσσομαι το καθημερινά νέο. Και φυσικά σήμερα την κατάργηση και της πάλαι ποτέ «αδιαπραγμάτευτης» προστασίας της πρώτης κατοικίας. Κι αυτό το κατάφεραν οι «ανυποχώρητοι διαπραγματευτές μας», οι «υπέρμαχοι της εθνικής μας αξιοπρέπειας», οι «ασυμβίβαστοι προστάτες των κατατρεγμένων από τα μνημόνια και τις τρόικες».

Πώς κι έγινε έτσι, κι από την απόλυτη προστασία που είχαν επί 5 χρόνια όλοι οι «κοκκινισμένοι» δανειολήπτες πρώτης κατοικίας βρεθήκαμε ξαφνικά μόνο με τον έναν στους τέσσερις να το έχει σίγουρο πως δεν πρόκειται να βρεθεί ξαφνικά στον δρόμο, μόνο ο Τσακαλώτος το ξέρει. Κι ο Σταθάκης. Και φυσικά κι ο Τσίπρας. Που βεβαίως, αν ερωτηθούν, θα μας διαβεβαιώσουν ότι πάλεψαν με νύχια και με δόντια, αλλά οι άλλοι ήταν αδιάλλακτοι, τους απειλούσαν και τους εκβίαζαν και τελικά αναγκάστηκαν να ενδώσουν.

Αλλά για το καλό μας, φυσικά. Για να προστατεύσουν την πατρίδα από τα χειρότερα που θα επέρχονταν αν δεν έκλεινε η συμφωνία, έτσι ώστε να πάρουμε την υπόλοιπη δόση και να προχωρήσει και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών για να ξαναπάρει μπροστά η οικονομία μας και να ξαναμπούμε του χρόνου στην αναπτυξιακή τροχιά που είχαμε το 2014, αλλά εκείνη, ως γνωστόν, δεν μας έκανε, δεν ήταν καλή, εμείς χρειαζόμαστε «αριστερή ανάπτυξη». Και μη σπεύσει να μου αντιτείνει κανείς ότι «τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει», διότι στην Ελλάδα όλα γίνονται και όλα υπάρχουν. Ακόμη και «αριστερές κυβερνήσεις» που εφαρμόζουν σκληρή και ανελέητη δεξιά μνημονιακή πολιτική, την οποία όμως δεν τη θέλουν και γι' αυτό κατεβαίνουν και στις διαδηλώσεις και αυτοκαταγγέλλονται για τα αντιλαϊκά τους μέτρα.

Το θέμα είναι να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη και η πολιτική και οικονομική σταθερότητα στη χώρα.

Από την Παρασκευή η Ευρώπη όλη και όχι μόνο το Παρίσι και η Γαλλία βρίσκεται αντιμέτωπη με τον τρομοκρατικό παραλογισμό.Γιατί το χτύπημα των τζιχαντιστών μπορεί να είχε ως στόχο ανυποψίαστους και ανυπεράσπιστους γάλλους πολίτες, αλλά στόχευε στην καρδιά του πολιτισμού μας,στις δημοκρατικές κατακτήσεις μας, τον τρόπο ζωής μας.Ο πόλεμος που εκ των πραγμάτων ξεκίνησε  δεν μπορεί να αφήσει κανένα ανερπηρέαστο.Μπαίνουμε δυστυχώς σε μια νέα εποχή αβεβαιότητας με την ελπίδα ότι αυτή θα αποτελέσει ένα σύντομο διάλειμμα ,που δεν θα ανατρέψει  τα κοινωνικά,πολιτιστικά και πολιτικά δεδομένα της Ευρώπης.

Η Ελλάδα ,ως κομμάτι της Ευρώπης  αλλά και ως αναγκαστικός συνοριοφύλακας της δεν θα μείνει ανεπηρέαστη από αυτό το κλίμα γενικευμένης ανησυχίας και αβεβαιότητας. Όχι  μόνο λόγω του τεράστιου προσφυγικού κύματος που δέχεται ως πρώτη χώρα υποδοχής ,αλλά και λόγω των δικών μας εγγενών προβλημάτων.Ευθύνη και υποχρέωση όλων μας, αλλά πρωτίστως της κυβέρνησης είναι να ελαχιστοποιήσει,αυτούς τους κινδύνους.

Και στο μεν πρόβλημα των προσφύγων είναι εμφανές ότι λίγα πράγματα μπορούμε να κάνουμε μόνοι μας, πέρα από την καλή οργάνωση  της ταυτοποίησης τους.Μπορούμε όμως να  κλείσουμε τα εσωτερικά μας μέτωπα  και τις εκκρεμότητες με την Ευρώπη.Οι ατέρμονες διαπραγματεύσεις και η παράταση του κλίματος  αβεβαιότητας στην οικονομία δεν οδηγούν πουθενά.

Το μείζον θέμα είναι να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη και η πολιτική και οικονομική σταθερότητα στη χώρα.Τα επιμέρους προβλήματα, όσο κι αν επηρεάζουν τη ζωή συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων μπορούν να αντιμετωπιστούν αν υπάρχει κοινή λογική και εμπιστοσύνη.Το έχουμε διαπιστώσει άλλωστε και στο παρελθόν, όπου οι μακρόσυρτες  διαπραγματεύσεις οδηγούσαν κατά κανόνα σε  χειρότερες και πιο επώδυνες λύσεις από αυτές που βρισκόταν αρχικά στο τραπέζι.

Η συμφωνία λοιπόν με τους ευρωπαίους  πρέπει να ολοκληρωθεί τώρα προκειμένου να τελειώνει  και το πρόβλημα με τις τράπεζες που η παράταση του υπονομεύει συνολικά την πορεία ανασύνταξης της χώρας.Σε ένα κόσμο, σε μια Ευρώπη όπου η αβεβαιότητα επανέρχεται, δεν έχουμε κανένα λόγο να προσθέτουμε και τη δική μας ανασφάλεια.

Η δύναμη του χρόνου

Αν υπάρχει κάποια δύναμη που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της δεν είναι ούτε το τσουνάμι, ούτε οι τυφώνες, ούτε οι πυρκαγιές. Οι ζημιές που προκαλούν αυτά τα φυσικά φαινόμενα, αργά ή γρήγορα, αποκαθίστανται και φυτρώνει νέο χλοερό δάσος, οικοδομούνται καινούργια, στερεότερα σπίτια, οι παραλίες όπου χτύπησε το τσουνάμι γίνονται πιο αμμουδερές και προσελκύουν περισσότερους τουρίστες. Εκείνο όμως το φαινόμενο που προκαλεί ανεπανόρθωτη βλάβη είναι η ροή του χρόνου που σαν αόρατος ποταμός παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμά του. Το ότι παρασέρνει τα σώματα των ανθρώπων και τα αφανίζει στο πέλαγος της ανυπαρξίας, αυτό είναι φυσικό και όχι τόσο τρομερό τουλάχιστον όσο το μεγεθύνει η ανθρώπινη ματαιοδοξία.

Η πραγματική ζημιά γίνεται στην ανθρώπινη ψυχή όπου με το πέρασμά του κλονίζει βεβαιότητες, γελοιοποιεί ιδεολογίες για τις οποίες χύθηκαν ποταμοί αίματος, ανατρέπει προσδοκίες, μεταβάλλει την τύχη, σκάβει τα θεμέλια της πίστης, αναθεωρεί την αισθητική και την ηθική. Αφορμή για το παραπάνω μικρό φιλοσοφικό παραλήρημα μου έδωσε το πέρασμά μου έξω από το Πολυτεχνείο. Είμαι της γενιάς αυτής και έχω την αίσθηση του τότε και του τώρα. Μου προξένησε εντύπωση ότι εν όψει του καθιερωμένου ετήσιου εορτασμού κάποιοι εργάτες με σκάλες και τσουγκράνες έκοβαν τα άγουρα ακόμα νεράντζια και τα σώριαζαν σωρούς στο χώμα.

Εμεινα να κοιτάζω με απορία αυτό το ακατανόητο μικρό οικολογικό έγκλημα που γινόταν αναίτια μπροστά μου, ώσπου ρώτησα και πήρα την απάντηση ότι εν όψει της «γιορτής» κόβουν τα νεράντζια για να μη γίνουν όπλα στα χέρια των... νέων αγωνιστών που παλεύουν εναντίον αοράτου εχθρού. Ποια είναι πλέον η έννοια της γιορτής του Πολυτεχνείου; Ο χρόνος την έχει αλλοιώσει τόσο πολύ και οι ιδεολογικοί ανταγωνισμοί, η κομματική εκμετάλλευση και κυρίως οι ιδεοληψίες της προσέδωσαν μορφή θεάτρου και αρένας. Είναι βέβαιο ότι θα καταθέτουν εκεί στεφάνια οι χρυσαυγίτες αν γίνουν ποτέ εξουσία, όπως οι Γερμανοί στρατιωτικοί στην Κατοχή κατέθεταν στεφάνια στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη που οι ίδιοι είχαν σκοτώσει!

Εγώ τουλάχιστον μετά την πάροδο δεκαετιών άλλαξα προσέγγιση στον εορτασμό και λυπήθηκα τα καημένα τα νεράντζια που δεν πρόλαβαν να πορφυρίσουν και να χαρίσουν την ομορφιά τους στην αυλή του πολυτεχνείου και στο πεζοδρόμιο της οδού Πατησίων. Μακάρι η θυσία των πεσμένων νεραντζιών να πιάσει περισσότερο τόπο από τη θυσία των παιδιών που έπεσαν εκεί πριν από χρόνια.

Έχουν βαλθεί να τρελάνουν κόσμο.

 Τώρα που η σκόνη κάθισε και αποκαλύπτεται πια σε όλο της το μεγαλείο η απάτη του ΣΥΡΙΖΑ, άρχισαν και τα αστεία ή μάλλον τα κωμικοτραγικά που επιβεβαιώνουν το χάος που επικρα­τεί σε αυτήν την παρέα εξουσίας. Την ώρα λοιπόν που καταστρέφουν ό,τι έχει απομείνει στην οικονομία και διαλύουν κάθε προο­πτική ανάκαμψης, έχουν βαλθεί να τρελάνουν κόσμο και γι' αυτό μεταξύ άλλων αστειοτήτων κάλεσαν και για μαζική συμμετοχή στην απεργία κατά του εαυτού τους. Πέραν της φαιδρό­τητας, υπάρχει και η ουσία, καθώς θεωρούν ότι μπορούν να παίζουν ταυτοχρόνως όλους τους ρόλους.

Αφού το κόλπο της... ανατροπής στην Ευρώπη δεν έπιασε και η έξοδος από το ευρώ τους φόβισε τόσο που αναγκάστηκαν να υπογράψουν το χειρότερο Μνημόνιο όπως όπως, τώρα με την ίδια ελαφρότητα αποδέχονται ό,τι τύχει αρκεί να μείνουν στην εξουσία. Δεν ξέρουν, δεν ρωτούν και δεν συμβουλεύονται εκείνους που γνωρίζουν όχι μόνον από αλαζονεία και έπαρση. Λειτουργούν κυρίως με κουτοπο­νηριά, καθώς βολεύονται με τα ψεύδη τού άλλα λέμε και άλλα κάνουμε, θεωρώντας ότι αυτό μπορεί να κρατήσει επ' άπειρον. Φαίνεται πως μέχρι πρόσφατα αυτό το... τρικ έπιανε και λειτουργούσε μια χαρά, με το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει πολιτικός αντίπαλος για να τους αμφισβητήσει τον κυρίαρχο ρόλο στο πολιτικό παιχνίδι, καθώς η αντιπολίτευση είναι χαμένη στον δικό της κόσμο.

Αυτό που δεν έχουν υπολογίσει βεβαίως είναι ότι στην πολιτική αθροίζονται όλα και εκεί που τα πάντα μοιάζουν υπό έλεγχο έρχεται μια στιγμή που όλα χάνονται εν μία νυκτί, χωρίς κανείς να μπορεί να εξηγήσει το γιατί. Η μακαριότητα που πιστεύουν ότι ακόμη επικρα­τεί στους πολίτες είναι αυταπάτη και το διάδοχο σχήμα προκύπτει από τη δική σου καταστροφή με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το 3% έγινε 16% και μετά 27% και 35%.

Με την ίδια, αν όχι και μεγαλύτερη ταχύτητα, μπορούν όλα να γίνουν σκόνη και θρύψαλα. Στην πολιτική ο πολλαπλασιασμός είναι η δύσκολη άσκηση, ενώ η διαίρεση που οδηγεί στον αφανισμό η εύκολη, αρκεί να έρθει το πλήρωμα του χρόνου, που στις μέρες μας τρέχει με άλλες ταχύτητες από ό,τι συνήθως.

Ποιος θα περίμενε για παράδειγμα ότι ο μέχρι πριν από δύο μήνες υπουργός Γιάννης Πανούσης, τον οποίο στήριζε με πάθος ο Αλέξης Τσίπρας, θα γινόταν ο εφιάλτης τους. Αυτά συμβαίνουν όμως όταν η παρέα της εξουσίας αντιλαμβάνεται τον ρόλο της πέρα και έξω από θεσμούς, παραδόσεις και κανόνες ως κάτι νομοτελειακό και περίπου θεόπεμπτο, που έχουμε υποχρέωση να αποδεχθούμε ό,τι και αν γίνει.

Πόσα χρειάζεται μια ελληνική οικογένεια για να ζήσε.

Πόσα χρειάζεται μια ελληνική οικογένεια για να ζήσει, καλύπτοντας απλώς επαρκώς τα έξοδά της, χωρίς περίσσευμα; Δεν θα διακινδυνεύσουμε να προσδιορίσουμε το ποσό, γιατί η ανεργία, οι πτωτικές τάσεις μισθών και συντάξεων, οι διαρκώς νέοι φόροι δημιουργούν έναν κλοιό ασφυκτικό και όλο και πιο συχνά κατάσταση μη διαχειρίσιμη. Επίσης, η «επάρκεια» έχει διαφορετικό περιεχόμενο για τον καθένα, για το κάθε νοικοκυριό.

Παράδειγμα: εξήντα χιλιάδες ευρώ, για να καλύπτουν οι βουλευτές τα έξοδα που έχουν κατά τη διέλευσή τους από τα διόδια στους αυτοκινητόδρομους, είναι εξωφρενικά, πολλά ή κανονικά; Δεν έχει σημασία. Είναι απλώς εκτός τόπου, εκτός χρόνου. Στην απόφαση, που ανακοινώθηκε χθες, διευκρινίζεται ότι το ποσό αυτό προορίζεται να καλύψει το κόστος των τριών τελευταίων μηνών του τρέχοντος έτους και των τριών πρώτων του επόμενου, προκαταβολικά. Αντιστοιχεί, δηλαδή, σε 10.000 ευρώ μηνιαίως. Την τελευταία πενταετία της κρίσης, δεν είναι λίγες οι φορές που σε τόνους αυστηρούς, απαιτητικούς, τελεσίδικους, προτρεπτικούς, τόσο πρωθυπουργοί όσο και πρόεδροι της Βουλής εισηγήθηκαν περιορισμούς σκανδαλωδών προνομίων που απολαμβάνουν οι 300. Καθόλου ή ελάχιστα εισακούσθηκαν, οπωσδήποτε δυσανάλογα με τον θόρυβο που είχε προηγηθεί και καλλιεργηθεί και πολύ μακριά απ’ ό,τι αφορά οποιαδήποτε πρόθεση για «εξοικονόμηση δαπανών».

Ακόμη κι αν οι βουλευτές θεωρούνται εύκολος στόχος, δεν σημαίνει ότι δεν είναι στόχος. Και μόνο από το γεγονός ότι αντιπροσωπεύουν το πολιτικό σύστημα συνολικά θα όφειλαν να μην επιδεικνύουν αξιοθαύμαστη ομοψυχία στην προάσπιση των συμφερόντων τους, και μόνο. Ενα Κοινοβούλιο σε ανέχεια, ασφαλώς, δεν θα σώσει την οικονομία της χώρας. Η παραίτηση, όμως, από προνόμια δίνει το σήμα στην κοινωνία ότι οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί της δεν ζουν εκτός πραγματικότητας. Οτι παρακολουθούν εμπράκτως αυτό που δεν παύουν να διαφημίζουν, τις «θυσίες του ελληνικού λαού». Οτι δεν πρόκειται δηλαδή απλώς για ασκήσεις λυρισμού προς πολιτική εκμετάλλευση. Στον προϋπολογισμό για το 2015 έχουν προβλεφθεί, ανάμεσα στα άλλα, και 3.270.000 ευρώ για μίσθωση αυτοκινήτων, 1.365.000 ευρώ ως επίδομα κίνησης κ.ο.κ. Σαν να πρόκειται για Κοινοβούλιο άλλων εποχών. Γενικώς και ειδικώς.

Έντυπη

Από γκάφα σε γκάφα

Είναι γνωστό ότι ο πανικός είναι κακός σύμβουλος. Και δυστυχώς αποδεικνύεται ακόμη χειρότερος όταν αυτοί που αναλαμβάνουν να τον διαχειριστούν είναι επιεικώς ανεπαρκείς ή στερούνται της στοιχειώδους φρόνησης να συνεννοηθούν για τη στάση που θα τηρήσουν και τη γραμμή που θ’ ακολουθήσουν.

Προφανώς οι «λεπτομέρειες» αυτές είναι άγνωστες στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και οι χθεσινές γελοιότητες. Από τη μια ο υπουργός Δικαιοσύνης και ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Παρασκευόπουλος και Τόσκας, μηνύουν τον Πανούση για διαρροή απόρρητου, εγγράφου και από την άλλη η κυβερνητική εκπρόσωπος Γεροβασίλη, ο υπουργός Εργασίας Κατρούγκαλος και ο υπουργός Ναυτιλίας Δρίτσας διαβεβαιώνουν ότι αυτά που λέει ο Πανούσης είναι παραμύθια. Το πολιτικό αλαλούμ σε όλο του το μεγαλείο.

Και δυστυχώς γι’ αυτούς είμαστε μόλις στην αρχή κι όπως και σε όλα τα άλλα προβλήματα που επιχείρησαν έως τώρα να διαχειριστούν δεν θ’ αργήσουν να καταλάβουν ότι η λαϊκή ψήφος μπορεί να σε ανεβάζει στην εξουσία, αλλά δεν σου προσδίδει την ικανότητα να διαβλέπεις τι πρέπει να κάνεις και τι πρέπει ν’ αποφεύγεις. Μοιραία παραμένεις με την ομπρέλα κλειστή, όπως την είχες όταν ο Θεός έβρεχε μυαλό.

Προσπαθώ να φανταστώ την ευόδωση της κυβερνητικής επιλογής να καθίσουν τον Πανούση στο σκαμνί. Ας πούμε ότι τα καταφέρνουν, τη συνέχεια την έχουν φανταστεί; Ενας καθηγητής Πανεπιστημίου και πρώην υπουργός κατηγορούμενος από τους πρώην συντρόφους του, επειδή αποκαλύπτει με επίσημα έγγραφα ότι κυβερνητικοί παράγοντες τα έχουν κάνει πλακάκια με καταδικασμένους τρομοκράτες και ότι απειλείται η ζωή του. Είναι σε θέση να προβλέψουν τον διεθνή αντίκτυπο και τις συνέπειες μιας τέτοιας δίωξης ή θα πρέπει κι αυτό να τους το εξηγήσει κάποιος μπας και το καταλάβουν;

Στην Ευρωπαϊκή Ενωση πασχίζουμε να παραμείνουμε και τη βοήθεια των ΗΠΑ συνεχώς εκλιπαρούμε. Πώς φαντάζεστε, εσείς του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος, ότι θα δουν μια τέτοια εξέλιξη οι ηγεσίες αλλά και οι κοινωνίες των εταίρων και συμμάχων μας; Την κραυγή του Πανούση θα συμμεριστούν ή το «κοινωφελές έργο» του Λάμπρου θα εκτιμήσουν; Με τον εχθρό των τρομοκρατών θα συνταχθούν ή τον μάρτυρα υπεράσπισής τους θα στηρίξουν; Δυστυχώς γι’ αυτήν, αλλά και για μας, η κυβέρνηση αποφασίζει να δώσει και πάλι μια μάχη προκαταβολικά χαμένη.

Έχουμε και την υπόθεση Πανούση.

Ας υποθέσουμε ότι δεν έχουμε κυβέρνηση Τσίπρα, αλλά κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Ας υποθέσουμε ακόμη ότι στη διάρκεια διαδηλώσεων μπροστά στον Aγνωστο Στρατιώτη τραμπούκοι της νεοναζιστικής συμμορίας γρονθοκοπούν μπροστά σε κάμερες και αστυνομικούς βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Κι ας υποθέσουμε τέλος ότι περνάνε πέντε μέρες και δεν έχει συλληφθεί κανένας από τους εντοπισμένους δράστες. Ερώτημα: κατά τη γνώμη σας θα είχε αρκεστεί ο Τσίπρας να ζητήσει την παραίτηση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη για ανικανότητα ή θα είχε καταγγείλει και τους Σαμαρά και Βενιζέλο για ανοχή προς τη νεοναζιστική αλητεία ή και συνεργασία μαζί της;

Κι από την άλλη έχουμε και την υπόθεση Πανούση. Που μπορεί να πασχίζουν φιλότιμα κάποιες κυρίες του ΣΥΡΙΖΑ να τη μεταβάλουν σε μπούμερανγκ για τον καταγγείλαντα, αλλά για τους διαθέτοντες στοιχειώδη νοημοσύνη είναι βέβαιο ότι ματαιοπονούν. Με τον Πανούση μπορεί ο καθένας να διαφωνήσει πολιτικά, αλλά διαθέτει δύο προσόντα που καλά θα κάνουν να τα λαμβάνουν υπόψη τους όποιοι και όποιες από την κυβέρνηση αποφασίζουν να του επιτεθούν. Είναι, πρώτον, σοβαρός και είναι, δεύτερον, νομικός. Ακαταμάχητος συνδυασμός, κυρίως για όποιους και όποιες τσαλαβουτάνε ακόμη ανεπιτυχώς στο αλφάβητο της επικοινωνιακής διαχείρισης προβλημάτων.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι για την επιλογή του Πανούση να μιλήσει αυτή τη χρονική στιγμή αλλά και τον τρόπο με τον οποίο το έκανε, είναι περισσότερες από μία οι απόψεις που μπορεί να υποστηριχθούν. Αλλά αυτό είναι δευτερεύουσας σημασίας. Εκείνο που προέχει είναι αν τα όσα υποστηρίξει βασίζονται σε αξιόπιστα στοιχεία και αν, όπως λέει, τα είχε γνωστοποιήσει εγκαίρως εκεί όπου έπρεπε. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι ο νομικός Πανούσης θα έχει φροντίσει ώστε οι καταγγελίες του πολιτικού Πανούση να είναι αδιαμφισβήτητα τεκμηριωμένες και η όποια αξιοποίησή τους να έχει γίνει με υποδειγματικό καθ’ όλα τρόπο.