Η δύναμη του χρόνου

Αν υπάρχει κάποια δύναμη που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της δεν είναι ούτε το τσουνάμι, ούτε οι τυφώνες, ούτε οι πυρκαγιές. Οι ζημιές που προκαλούν αυτά τα φυσικά φαινόμενα, αργά ή γρήγορα, αποκαθίστανται και φυτρώνει νέο χλοερό δάσος, οικοδομούνται καινούργια, στερεότερα σπίτια, οι παραλίες όπου χτύπησε το τσουνάμι γίνονται πιο αμμουδερές και προσελκύουν περισσότερους τουρίστες. Εκείνο όμως το φαινόμενο που προκαλεί ανεπανόρθωτη βλάβη είναι η ροή του χρόνου που σαν αόρατος ποταμός παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμά του. Το ότι παρασέρνει τα σώματα των ανθρώπων και τα αφανίζει στο πέλαγος της ανυπαρξίας, αυτό είναι φυσικό και όχι τόσο τρομερό τουλάχιστον όσο το μεγεθύνει η ανθρώπινη ματαιοδοξία.

Η πραγματική ζημιά γίνεται στην ανθρώπινη ψυχή όπου με το πέρασμά του κλονίζει βεβαιότητες, γελοιοποιεί ιδεολογίες για τις οποίες χύθηκαν ποταμοί αίματος, ανατρέπει προσδοκίες, μεταβάλλει την τύχη, σκάβει τα θεμέλια της πίστης, αναθεωρεί την αισθητική και την ηθική. Αφορμή για το παραπάνω μικρό φιλοσοφικό παραλήρημα μου έδωσε το πέρασμά μου έξω από το Πολυτεχνείο. Είμαι της γενιάς αυτής και έχω την αίσθηση του τότε και του τώρα. Μου προξένησε εντύπωση ότι εν όψει του καθιερωμένου ετήσιου εορτασμού κάποιοι εργάτες με σκάλες και τσουγκράνες έκοβαν τα άγουρα ακόμα νεράντζια και τα σώριαζαν σωρούς στο χώμα.

Εμεινα να κοιτάζω με απορία αυτό το ακατανόητο μικρό οικολογικό έγκλημα που γινόταν αναίτια μπροστά μου, ώσπου ρώτησα και πήρα την απάντηση ότι εν όψει της «γιορτής» κόβουν τα νεράντζια για να μη γίνουν όπλα στα χέρια των... νέων αγωνιστών που παλεύουν εναντίον αοράτου εχθρού. Ποια είναι πλέον η έννοια της γιορτής του Πολυτεχνείου; Ο χρόνος την έχει αλλοιώσει τόσο πολύ και οι ιδεολογικοί ανταγωνισμοί, η κομματική εκμετάλλευση και κυρίως οι ιδεοληψίες της προσέδωσαν μορφή θεάτρου και αρένας. Είναι βέβαιο ότι θα καταθέτουν εκεί στεφάνια οι χρυσαυγίτες αν γίνουν ποτέ εξουσία, όπως οι Γερμανοί στρατιωτικοί στην Κατοχή κατέθεταν στεφάνια στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη που οι ίδιοι είχαν σκοτώσει!

Εγώ τουλάχιστον μετά την πάροδο δεκαετιών άλλαξα προσέγγιση στον εορτασμό και λυπήθηκα τα καημένα τα νεράντζια που δεν πρόλαβαν να πορφυρίσουν και να χαρίσουν την ομορφιά τους στην αυλή του πολυτεχνείου και στο πεζοδρόμιο της οδού Πατησίων. Μακάρι η θυσία των πεσμένων νεραντζιών να πιάσει περισσότερο τόπο από τη θυσία των παιδιών που έπεσαν εκεί πριν από χρόνια.

Έχουν βαλθεί να τρελάνουν κόσμο.

 Τώρα που η σκόνη κάθισε και αποκαλύπτεται πια σε όλο της το μεγαλείο η απάτη του ΣΥΡΙΖΑ, άρχισαν και τα αστεία ή μάλλον τα κωμικοτραγικά που επιβεβαιώνουν το χάος που επικρα­τεί σε αυτήν την παρέα εξουσίας. Την ώρα λοιπόν που καταστρέφουν ό,τι έχει απομείνει στην οικονομία και διαλύουν κάθε προο­πτική ανάκαμψης, έχουν βαλθεί να τρελάνουν κόσμο και γι' αυτό μεταξύ άλλων αστειοτήτων κάλεσαν και για μαζική συμμετοχή στην απεργία κατά του εαυτού τους. Πέραν της φαιδρό­τητας, υπάρχει και η ουσία, καθώς θεωρούν ότι μπορούν να παίζουν ταυτοχρόνως όλους τους ρόλους.

Αφού το κόλπο της... ανατροπής στην Ευρώπη δεν έπιασε και η έξοδος από το ευρώ τους φόβισε τόσο που αναγκάστηκαν να υπογράψουν το χειρότερο Μνημόνιο όπως όπως, τώρα με την ίδια ελαφρότητα αποδέχονται ό,τι τύχει αρκεί να μείνουν στην εξουσία. Δεν ξέρουν, δεν ρωτούν και δεν συμβουλεύονται εκείνους που γνωρίζουν όχι μόνον από αλαζονεία και έπαρση. Λειτουργούν κυρίως με κουτοπο­νηριά, καθώς βολεύονται με τα ψεύδη τού άλλα λέμε και άλλα κάνουμε, θεωρώντας ότι αυτό μπορεί να κρατήσει επ' άπειρον. Φαίνεται πως μέχρι πρόσφατα αυτό το... τρικ έπιανε και λειτουργούσε μια χαρά, με το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει πολιτικός αντίπαλος για να τους αμφισβητήσει τον κυρίαρχο ρόλο στο πολιτικό παιχνίδι, καθώς η αντιπολίτευση είναι χαμένη στον δικό της κόσμο.

Αυτό που δεν έχουν υπολογίσει βεβαίως είναι ότι στην πολιτική αθροίζονται όλα και εκεί που τα πάντα μοιάζουν υπό έλεγχο έρχεται μια στιγμή που όλα χάνονται εν μία νυκτί, χωρίς κανείς να μπορεί να εξηγήσει το γιατί. Η μακαριότητα που πιστεύουν ότι ακόμη επικρα­τεί στους πολίτες είναι αυταπάτη και το διάδοχο σχήμα προκύπτει από τη δική σου καταστροφή με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το 3% έγινε 16% και μετά 27% και 35%.

Με την ίδια, αν όχι και μεγαλύτερη ταχύτητα, μπορούν όλα να γίνουν σκόνη και θρύψαλα. Στην πολιτική ο πολλαπλασιασμός είναι η δύσκολη άσκηση, ενώ η διαίρεση που οδηγεί στον αφανισμό η εύκολη, αρκεί να έρθει το πλήρωμα του χρόνου, που στις μέρες μας τρέχει με άλλες ταχύτητες από ό,τι συνήθως.

Ποιος θα περίμενε για παράδειγμα ότι ο μέχρι πριν από δύο μήνες υπουργός Γιάννης Πανούσης, τον οποίο στήριζε με πάθος ο Αλέξης Τσίπρας, θα γινόταν ο εφιάλτης τους. Αυτά συμβαίνουν όμως όταν η παρέα της εξουσίας αντιλαμβάνεται τον ρόλο της πέρα και έξω από θεσμούς, παραδόσεις και κανόνες ως κάτι νομοτελειακό και περίπου θεόπεμπτο, που έχουμε υποχρέωση να αποδεχθούμε ό,τι και αν γίνει.

Πόσα χρειάζεται μια ελληνική οικογένεια για να ζήσε.

Πόσα χρειάζεται μια ελληνική οικογένεια για να ζήσει, καλύπτοντας απλώς επαρκώς τα έξοδά της, χωρίς περίσσευμα; Δεν θα διακινδυνεύσουμε να προσδιορίσουμε το ποσό, γιατί η ανεργία, οι πτωτικές τάσεις μισθών και συντάξεων, οι διαρκώς νέοι φόροι δημιουργούν έναν κλοιό ασφυκτικό και όλο και πιο συχνά κατάσταση μη διαχειρίσιμη. Επίσης, η «επάρκεια» έχει διαφορετικό περιεχόμενο για τον καθένα, για το κάθε νοικοκυριό.

Παράδειγμα: εξήντα χιλιάδες ευρώ, για να καλύπτουν οι βουλευτές τα έξοδα που έχουν κατά τη διέλευσή τους από τα διόδια στους αυτοκινητόδρομους, είναι εξωφρενικά, πολλά ή κανονικά; Δεν έχει σημασία. Είναι απλώς εκτός τόπου, εκτός χρόνου. Στην απόφαση, που ανακοινώθηκε χθες, διευκρινίζεται ότι το ποσό αυτό προορίζεται να καλύψει το κόστος των τριών τελευταίων μηνών του τρέχοντος έτους και των τριών πρώτων του επόμενου, προκαταβολικά. Αντιστοιχεί, δηλαδή, σε 10.000 ευρώ μηνιαίως. Την τελευταία πενταετία της κρίσης, δεν είναι λίγες οι φορές που σε τόνους αυστηρούς, απαιτητικούς, τελεσίδικους, προτρεπτικούς, τόσο πρωθυπουργοί όσο και πρόεδροι της Βουλής εισηγήθηκαν περιορισμούς σκανδαλωδών προνομίων που απολαμβάνουν οι 300. Καθόλου ή ελάχιστα εισακούσθηκαν, οπωσδήποτε δυσανάλογα με τον θόρυβο που είχε προηγηθεί και καλλιεργηθεί και πολύ μακριά απ’ ό,τι αφορά οποιαδήποτε πρόθεση για «εξοικονόμηση δαπανών».

Ακόμη κι αν οι βουλευτές θεωρούνται εύκολος στόχος, δεν σημαίνει ότι δεν είναι στόχος. Και μόνο από το γεγονός ότι αντιπροσωπεύουν το πολιτικό σύστημα συνολικά θα όφειλαν να μην επιδεικνύουν αξιοθαύμαστη ομοψυχία στην προάσπιση των συμφερόντων τους, και μόνο. Ενα Κοινοβούλιο σε ανέχεια, ασφαλώς, δεν θα σώσει την οικονομία της χώρας. Η παραίτηση, όμως, από προνόμια δίνει το σήμα στην κοινωνία ότι οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί της δεν ζουν εκτός πραγματικότητας. Οτι παρακολουθούν εμπράκτως αυτό που δεν παύουν να διαφημίζουν, τις «θυσίες του ελληνικού λαού». Οτι δεν πρόκειται δηλαδή απλώς για ασκήσεις λυρισμού προς πολιτική εκμετάλλευση. Στον προϋπολογισμό για το 2015 έχουν προβλεφθεί, ανάμεσα στα άλλα, και 3.270.000 ευρώ για μίσθωση αυτοκινήτων, 1.365.000 ευρώ ως επίδομα κίνησης κ.ο.κ. Σαν να πρόκειται για Κοινοβούλιο άλλων εποχών. Γενικώς και ειδικώς.

Έντυπη

Από γκάφα σε γκάφα

Είναι γνωστό ότι ο πανικός είναι κακός σύμβουλος. Και δυστυχώς αποδεικνύεται ακόμη χειρότερος όταν αυτοί που αναλαμβάνουν να τον διαχειριστούν είναι επιεικώς ανεπαρκείς ή στερούνται της στοιχειώδους φρόνησης να συνεννοηθούν για τη στάση που θα τηρήσουν και τη γραμμή που θ’ ακολουθήσουν.

Προφανώς οι «λεπτομέρειες» αυτές είναι άγνωστες στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και οι χθεσινές γελοιότητες. Από τη μια ο υπουργός Δικαιοσύνης και ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Παρασκευόπουλος και Τόσκας, μηνύουν τον Πανούση για διαρροή απόρρητου, εγγράφου και από την άλλη η κυβερνητική εκπρόσωπος Γεροβασίλη, ο υπουργός Εργασίας Κατρούγκαλος και ο υπουργός Ναυτιλίας Δρίτσας διαβεβαιώνουν ότι αυτά που λέει ο Πανούσης είναι παραμύθια. Το πολιτικό αλαλούμ σε όλο του το μεγαλείο.

Και δυστυχώς γι’ αυτούς είμαστε μόλις στην αρχή κι όπως και σε όλα τα άλλα προβλήματα που επιχείρησαν έως τώρα να διαχειριστούν δεν θ’ αργήσουν να καταλάβουν ότι η λαϊκή ψήφος μπορεί να σε ανεβάζει στην εξουσία, αλλά δεν σου προσδίδει την ικανότητα να διαβλέπεις τι πρέπει να κάνεις και τι πρέπει ν’ αποφεύγεις. Μοιραία παραμένεις με την ομπρέλα κλειστή, όπως την είχες όταν ο Θεός έβρεχε μυαλό.

Προσπαθώ να φανταστώ την ευόδωση της κυβερνητικής επιλογής να καθίσουν τον Πανούση στο σκαμνί. Ας πούμε ότι τα καταφέρνουν, τη συνέχεια την έχουν φανταστεί; Ενας καθηγητής Πανεπιστημίου και πρώην υπουργός κατηγορούμενος από τους πρώην συντρόφους του, επειδή αποκαλύπτει με επίσημα έγγραφα ότι κυβερνητικοί παράγοντες τα έχουν κάνει πλακάκια με καταδικασμένους τρομοκράτες και ότι απειλείται η ζωή του. Είναι σε θέση να προβλέψουν τον διεθνή αντίκτυπο και τις συνέπειες μιας τέτοιας δίωξης ή θα πρέπει κι αυτό να τους το εξηγήσει κάποιος μπας και το καταλάβουν;

Στην Ευρωπαϊκή Ενωση πασχίζουμε να παραμείνουμε και τη βοήθεια των ΗΠΑ συνεχώς εκλιπαρούμε. Πώς φαντάζεστε, εσείς του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος, ότι θα δουν μια τέτοια εξέλιξη οι ηγεσίες αλλά και οι κοινωνίες των εταίρων και συμμάχων μας; Την κραυγή του Πανούση θα συμμεριστούν ή το «κοινωφελές έργο» του Λάμπρου θα εκτιμήσουν; Με τον εχθρό των τρομοκρατών θα συνταχθούν ή τον μάρτυρα υπεράσπισής τους θα στηρίξουν; Δυστυχώς γι’ αυτήν, αλλά και για μας, η κυβέρνηση αποφασίζει να δώσει και πάλι μια μάχη προκαταβολικά χαμένη.

Έχουμε και την υπόθεση Πανούση.

Ας υποθέσουμε ότι δεν έχουμε κυβέρνηση Τσίπρα, αλλά κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Ας υποθέσουμε ακόμη ότι στη διάρκεια διαδηλώσεων μπροστά στον Aγνωστο Στρατιώτη τραμπούκοι της νεοναζιστικής συμμορίας γρονθοκοπούν μπροστά σε κάμερες και αστυνομικούς βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Κι ας υποθέσουμε τέλος ότι περνάνε πέντε μέρες και δεν έχει συλληφθεί κανένας από τους εντοπισμένους δράστες. Ερώτημα: κατά τη γνώμη σας θα είχε αρκεστεί ο Τσίπρας να ζητήσει την παραίτηση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη για ανικανότητα ή θα είχε καταγγείλει και τους Σαμαρά και Βενιζέλο για ανοχή προς τη νεοναζιστική αλητεία ή και συνεργασία μαζί της;

Κι από την άλλη έχουμε και την υπόθεση Πανούση. Που μπορεί να πασχίζουν φιλότιμα κάποιες κυρίες του ΣΥΡΙΖΑ να τη μεταβάλουν σε μπούμερανγκ για τον καταγγείλαντα, αλλά για τους διαθέτοντες στοιχειώδη νοημοσύνη είναι βέβαιο ότι ματαιοπονούν. Με τον Πανούση μπορεί ο καθένας να διαφωνήσει πολιτικά, αλλά διαθέτει δύο προσόντα που καλά θα κάνουν να τα λαμβάνουν υπόψη τους όποιοι και όποιες από την κυβέρνηση αποφασίζουν να του επιτεθούν. Είναι, πρώτον, σοβαρός και είναι, δεύτερον, νομικός. Ακαταμάχητος συνδυασμός, κυρίως για όποιους και όποιες τσαλαβουτάνε ακόμη ανεπιτυχώς στο αλφάβητο της επικοινωνιακής διαχείρισης προβλημάτων.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι για την επιλογή του Πανούση να μιλήσει αυτή τη χρονική στιγμή αλλά και τον τρόπο με τον οποίο το έκανε, είναι περισσότερες από μία οι απόψεις που μπορεί να υποστηριχθούν. Αλλά αυτό είναι δευτερεύουσας σημασίας. Εκείνο που προέχει είναι αν τα όσα υποστηρίξει βασίζονται σε αξιόπιστα στοιχεία και αν, όπως λέει, τα είχε γνωστοποιήσει εγκαίρως εκεί όπου έπρεπε. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι ο νομικός Πανούσης θα έχει φροντίσει ώστε οι καταγγελίες του πολιτικού Πανούση να είναι αδιαμφισβήτητα τεκμηριωμένες και η όποια αξιοποίησή τους να έχει γίνει με υποδειγματικό καθ’ όλα τρόπο.

Ο αντιπρόσωπος του Ελληνα...

Εδώ γεννηθείς το 1950 απεδείχθη ότι ήταν ιδρυτικό μέλος του ΚΚΕ το 1924! Τρέμε επιστημονική φαντασία. Το ταξίδι στον χρόνο ξεκίνησε στην Ελλαδάρα. Ομολογώ ότι δεν μπορώ να διακρίνω τις διαφορές μεταξύ γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης. Ισως να είναι ο μοναδικός Ελληνας. Σε αυτήν τη χώρα ο καθένας αισθάνεται την ανάγκη να τοποθετείται επί παντός του επιστητού που λέμε. Γνωρίζει την καλύτερη θεραπεία για κάθε ασθένεια. Είναι γιατρός. Με μεγάλη αυτοπεποίθηση σου λέει τι πρέπει να κάνεις για να αντιμετωπίσεις το τάδε ή το δείνα πρόβλημα. Συνήθως σχολιάζει τους επαγγελματίες γιατρούς. Είτε δεν ξέρουν είτε τα συμφέροντα τους αναγκάζουν να προτείνουν τις λάθος θεραπείες. Προφανώς είναι και φαρμακοποιός.

Γνωρίζει το φάρμακο για πάσα νόσο και πάσα μ? Είναι νομικός. Μπορεί να σου πει τι ακριβώς πρέπει να κάνεις σε μια σύνθετη νομική διαμάχη. Ποια χαρτιά χρειάζεσαι (συνήθως παραπέμπει στην ίδια περίπτωση που έτυχε στον γαμπρό του συμπέθερου του μπατζανάκη της γειτόνισσας). Μηχανικός είναι άριστος. Γνωρίζει τα της Πολεοδομίας, τις τρύπες της νομοθεσίας, τα κενά του συστήματος. Συνήθως δε έχει άκρες. Ξέρει κάποιους που ξέρουν κάποιους που ξέρουν τους αρμόδιους. Εργατολόγος! Περιγράφει τα θέματα ασφαλιστικών εισφορών, προϋποθέσεις συνταξιοδότησης, διαδοχικές ασφαλίσεις και άλλα πολλά. Οταν γίνεται σεισμός θυμάται τις γνώσεις γεωφυσικής και σεισμολογίας. Γνωρίζει τις ασφαλείς μεθόδους πρόβλεψης, τα μέτρα προστασίας. Είναι στατιστικός (ή στατιστικολόγος κατά το κοινώς λεγόμενο). Κρίνει τις δημοσκοπήσεις «που πέσαν' άλλη μια φορά έξω». Τους τα 'λεγε αυτός αλλά τα συμφέροντα δεν άφηναν να ακουστεί η φωνή του. Τον πνίγει το δίκιο. Γνωρίζει τον νεκρό (ή τους νεκρούς) που είναι θαμμένοι στην Αμφίπολη. Με αφοπλιστική απλότητα σου περιγράφει ακριβώς πότε, γιατί και ποιος έχτισε τον τάφο.

Παλιότερα ήταν και μηχανικός αυτοκινήτων αλλά αυτό πλέον είναι χαμηλής αξίας γνώση και την αφήνει σε άλλους. Γνωρίζει τέλεια όλα τα ιστορικά γεγονότα. Για τον πόλεμο στη Συρία, για τον εμφύλιο, για τη Μικρασιατική Καταστροφή. Αλλά και σε κάθε μέρος του πλανήτη. Αν υπάρχει κάποιος που γνωρίζει τέλεια ό,τι συμβαίνει και μπορεί να το ερμηνεύσει είναι ο Ελληνας! Πρέπει, λοιπόν, να αναρωτηθούμε γιατί ξαφνικά από το πουθενά (άσε που και γι' αυτό υπάρχουν ερμηνείες) ο αντιπρόσωπος του Ελληνα (τέως αρχισυντάκτης της «Αυγής» και πρωτοετής φοιτητής) τοποθετήθηκε για το ζήτημα εθνοκάθαρση ή γενοκτονία; Θέλει πολλή σκέψη να αναρωτηθούμε αν μας ψεκάζουν; Αυτό άλλωστε πιστεύει το ένα τρίτο του πληθυσμού. Κάτι θα υπάρχει...

Η κόπωση της κοινωνίας και η πλήρης απογοήτευση από το ψέμα και τον λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ.

Με την ταχύτητα των εξελίξεων, η θητεία της κυβέρνησης, που μετρά μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου κάτι λιγότερο από δύο μήνες, μοιάζει με αιώνες. Η κόπωση της κοινωνίας και η πλήρης απογοήτευση από το ψέμα και τον λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ που τώρα αποκαλύπτονται πλήρως στα μάτια των πολιτών έχουν προκαλέσει μια άνευ προηγουμένου φθορά.

Η περιδίνηση μεταξύ υποσχέσεων και πραγματικότητας καταρρίπτει τον μύθο της εναλλακτικής πολιτικής. Κυρίως όμως εκθέτει ανεπανόρθωτα τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος έχει καταφέρει να απογοητεύσει πλήρως τους ψηφοφόρους του, χωρίς να κερδίσει την εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων συνομιλητών του, οι οποίοι του χαϊδεύουν τα αυτιά, αλλά δεν του δίνουν ούτε πόντο. Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της συμπεριφοράς, οι επισκέψεις των Μάρτιν Σουλτς και Πιερ Μοσκοβισί την περασμένη εβδομάδα στην Αθήνα. Και οι δύο υπήρξαν γενναιόδωροι σε φιλοφρονήσεις, αλλά απολύτως φειδωλοί σε ικανοποίηση αιτημάτων της κυβέρνησης στην υπό εξέλιξη διαπραγμάτευση, για να κλείσει η πρώτη αξιολόγηση του τρίτου Μνημονίου.

Η φενάκη τής δήθεν πολιτικής διαπραγμάτευσης, την οποία επικαλείται το Μαξίμου εν όψει του αδιεξόδου σε σειρά θεμάτων από τα «κόκκινα» δάνεια και την προστασία της πρώτης κατοικίας έως τα φάρμακα, μάλλον θα κοστίσει κάτι παραπάνω, όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν. Οσο δεν κάνουν τη δουλειά τους με επάρκεια και καταφεύγουν σε γελοιότητες και τρικ, τόσο θα μεγαλώνει ο λογαριασμός και θα διευρύνεται το χάσμα εμπιστοσύνης.

Η κατασπατάληση χρόνου με την ελπίδα μιας κάποιας άνωθεν βοήθειας, στην οποία ελπίζουν, μοιάζει αυτοκαταστροφική, διότι ο χρόνος δεν πιέζει τους δανειστές, αλλά τη χώρα που κινείται πάλι οριακά, ενώ έχουν ληφθεί μέτρα που τσακίζουν τους πάντες και πνίγουν την οικονομία.

Η ταχεία ανάλωση του πολιτικού κεφαλαίου που εξασφάλισε ο κ. Τσίπρας στις τελευταίες εκλογές ήταν για πολλούς προδιαγεγραμμένη, καθώς βασίστηκε σε λάθος συνταγή και σε φαντασιακή ανάλυση των δεδομέ-νων. Η ανεπάρκεια των συνεργατών του, που επιχειρούν με ανίερες μεθόδους να ελέγξουν τις εξελίξεις και να διαχειριστούν τη δημόσια εικόνα τους αντί να κυβερνήσουν, απλώς θα επιβεβαιώνει τον θλιβερό κουτοπόνηρο επαρχιωτισμό τους.

Οι... ανιματέρ και γελωτοποιοί καλύπτουν τα κενά, κερδίζουν χρόνο, αλλά χάνουν το παιχνίδι. Η φαντασίωσή τους ότι δημιουργούν ένα νέο καθεστώς και ως εκ τούτου τα πάντα επιτρέπονται θα αποβεί μοιραία, αρκεί να μην πάρουν μαζί τους και τον τόπο.