Η κόπωση της κοινωνίας και η πλήρης απογοήτευση από το ψέμα και τον λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ.

Με την ταχύτητα των εξελίξεων, η θητεία της κυβέρνησης, που μετρά μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου κάτι λιγότερο από δύο μήνες, μοιάζει με αιώνες. Η κόπωση της κοινωνίας και η πλήρης απογοήτευση από το ψέμα και τον λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ που τώρα αποκαλύπτονται πλήρως στα μάτια των πολιτών έχουν προκαλέσει μια άνευ προηγουμένου φθορά.

Η περιδίνηση μεταξύ υποσχέσεων και πραγματικότητας καταρρίπτει τον μύθο της εναλλακτικής πολιτικής. Κυρίως όμως εκθέτει ανεπανόρθωτα τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος έχει καταφέρει να απογοητεύσει πλήρως τους ψηφοφόρους του, χωρίς να κερδίσει την εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων συνομιλητών του, οι οποίοι του χαϊδεύουν τα αυτιά, αλλά δεν του δίνουν ούτε πόντο. Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της συμπεριφοράς, οι επισκέψεις των Μάρτιν Σουλτς και Πιερ Μοσκοβισί την περασμένη εβδομάδα στην Αθήνα. Και οι δύο υπήρξαν γενναιόδωροι σε φιλοφρονήσεις, αλλά απολύτως φειδωλοί σε ικανοποίηση αιτημάτων της κυβέρνησης στην υπό εξέλιξη διαπραγμάτευση, για να κλείσει η πρώτη αξιολόγηση του τρίτου Μνημονίου.

Η φενάκη τής δήθεν πολιτικής διαπραγμάτευσης, την οποία επικαλείται το Μαξίμου εν όψει του αδιεξόδου σε σειρά θεμάτων από τα «κόκκινα» δάνεια και την προστασία της πρώτης κατοικίας έως τα φάρμακα, μάλλον θα κοστίσει κάτι παραπάνω, όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν. Οσο δεν κάνουν τη δουλειά τους με επάρκεια και καταφεύγουν σε γελοιότητες και τρικ, τόσο θα μεγαλώνει ο λογαριασμός και θα διευρύνεται το χάσμα εμπιστοσύνης.

Η κατασπατάληση χρόνου με την ελπίδα μιας κάποιας άνωθεν βοήθειας, στην οποία ελπίζουν, μοιάζει αυτοκαταστροφική, διότι ο χρόνος δεν πιέζει τους δανειστές, αλλά τη χώρα που κινείται πάλι οριακά, ενώ έχουν ληφθεί μέτρα που τσακίζουν τους πάντες και πνίγουν την οικονομία.

Η ταχεία ανάλωση του πολιτικού κεφαλαίου που εξασφάλισε ο κ. Τσίπρας στις τελευταίες εκλογές ήταν για πολλούς προδιαγεγραμμένη, καθώς βασίστηκε σε λάθος συνταγή και σε φαντασιακή ανάλυση των δεδομέ-νων. Η ανεπάρκεια των συνεργατών του, που επιχειρούν με ανίερες μεθόδους να ελέγξουν τις εξελίξεις και να διαχειριστούν τη δημόσια εικόνα τους αντί να κυβερνήσουν, απλώς θα επιβεβαιώνει τον θλιβερό κουτοπόνηρο επαρχιωτισμό τους.

Οι... ανιματέρ και γελωτοποιοί καλύπτουν τα κενά, κερδίζουν χρόνο, αλλά χάνουν το παιχνίδι. Η φαντασίωσή τους ότι δημιουργούν ένα νέο καθεστώς και ως εκ τούτου τα πάντα επιτρέπονται θα αποβεί μοιραία, αρκεί να μην πάρουν μαζί τους και τον τόπο.

Είναι ασύλληπτο τι μονοπωλεί τη δημοσιότητα τις τελευταίες εβδομάδες.

Είναι πραγματικά απίστευτο να αναλογιστεί κανείς πόσες ώρες τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών συζητήσεων, πόσοι τσακωμοί, πόσα άρθρα γράφτηκαν ακόμη και στο… Facebook για την καθ’ όλα αφελή επιλογή του Νίκου Φίλη να τοποθετηθεί επί ενός ανύπαρκτου κατ’ ουσίαν θέματος. Διότι, σε τι ακριβώς θα μας ωφελήσει αν οι Τούρκοι παραδεχθούν σήμερα ότι αυτό που έκαναν οι πρόγονοί τους το 1914 στους Ποντίους ήταν «συστηματική και ολοκληρωτική εξόντωση μια φυλής ή ενός έθνους» και όχι ο «μαζικός αφανισμός των μελών μιας εθνότητας από μια περιοχή για γεωπολιτικούς σκοπούς». Ναι, αυτή είναι στο λεξικό η διαφορά της «γενοκτονίας» απ’ την «εθνοκάθαρση» και ανάθεμα αν κι αυτοί που διαδήλωσαν στο Σύνταγμα μπορούν να την εξηγήσουν.

Αν το δει κανείς με ψυχρή ματιά, η ροπή μας να κάνουμε διαρκώς την τρίχα τριχιά ή και να ασχολούμαστε με εντελώς ανύπαρκτα ζητήματα χρήζει μαζικής ψυχανάλυσης. Είναι ασύλληπτο τι μονοπωλεί τη δημοσιότητα τις τελευταίες εβδομάδες. Την ώρα που τα capital controls έχουν γονατίσει χιλιάδες ιδιωτικές επιχειρήσεις οι οποίες αγωνίζονται να μην αφήσουν κι άλλους εργαζομένους στον δρόμο, στις εκπομπές παρακολουθείς καυγάδες για το αν η Περιστέρα πρέπει να διδάσκει στο πανεπιστήμιο, πόσα λεφτά βγάζει ο Βαρουφάκης κι αν το μάθημα των Θρησκευτικών πρέπει να γίνει Θρησκειολογίας. Κι ενόσω τη χώρα μας επισκέπτονται ξένοι αξιωματούχοι στους οποίους θα οφείλαμε να ιεραρχήσουμε και να αναδείξουμε 3-4 αυτονόητες αξιώσεις της Ελλάδας για την οικονομική κρίση και το προσφυγικό, η δημόσια συζήτηση αναλώνεται στο αν ο πρωθυπουργός ξέρει τη διαφορά της Μυτιλήνης από τη... Λέσβο, αν έπρεπε να συμφάγει με τον Ολάντ ο Λαζόπουλος και εσχάτως με τις Αγίες Βαρβάρες που θα ράψει ο Καμμένος στις στρατιωτικές στολές.

Προφανώς η μεγαλύτερη ευθύνη ανήκει στους πολιτικούς μας, πολλοί εκ των οποίων εξακολουθούν να ζουν εκτός τόπου και χρόνου. Αλλά γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η ευθύνη των δημοσιογράφων είναι ακόμη μεγαλύτερη. Τι νόημα είχε να αναδείξουμε σε μείζον «πρόβλημα» την ανόητη επιλογή του κ. Φίλη να διατυπώσει την επιστημονική -τρομάρα του- άποψη για το ποντιακό ζήτημα; Είναι «πρόβλημα» που απασχολούσε σοβαρά τους πολίτες ή μήπως έγιναν σοφότεροι μετά τα δεκάδες «ρεπορτάζ»;

Η έλλειψη ολοκληρωμένης στρατηγικής.

Στην πραγματικότητα, οι κομματικές ηγεσίες ακολουθούν την παθογόνο τακτική «βλέποντας και κάνοντας», αδιαφορώντας για τις συνέπειές της. Επιλέγουν να διαχειρίζονται τα τρέχοντα προβλήματα, ανακυκλώνοντας την οικονομική και κοινωνική υστέρηση. Το ότι η Ελλάδα βρέθηκε στη δίνη μιας πρωτοφανούς κρίσης υπήρξε φυσική συνέπεια. Η χρεοκοπία δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Οφείλεται στην επικράτηση του «μίκρο», στην εστίαση στο πρόσκαιρο και στο εφήμερο. Η αδιαφορία για το «μάκρο», η έλλειψη στρατηγικών στόχων είναι εμφανείς και κραυγαλέες. Στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης επιτεύχθηκαν δύο μεγάλοι εθνικοί στόχοι. Η ένταξη στην ΕΟΚ και η είσοδος στην ΟΝΕ διασφαλίστηκαν γιατί ο Κ. Καραμανλής και ο Κ. Σημίτης διέθεταν στρατηγική πρόταση για το παρόν και το μέλλον της χώρας. Με συγκεκριμένο σχέδιο, με ιεραρχημένες επιδιώξεις, με μέθοδο ενέταξαν την Ελλάδα στον πυρήνα των προηγμένων ευρωπαϊκών χωρών. Η στοχοπροσήλωσή τους σε μια μακρο-στρατηγική αποδείχθηκε χρήσιμη και αναγκαία για την ευρωπαϊκή προοπτική μας. Ωστόσο, η δυσκολία να εναρμονιστούμε με το ευρωπαϊκό κεκτημένο εδράζεται στη συνεχή παλινδρόμηση σε λογικές «μίκρο».

Ιδιαίτερα συνεπής στη διαιώνιση αυτής της πρακτικής αποδεικνύεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Ακολουθώντας αβαθή πολιτική αυτοπαγιδεύτηκε στον εθνολαϊκισμό. Η αντιμνημονιακή και η μνημονιακή του φάση είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Τον καταγγελτικό λόγο και τη στείρα άρνηση της πρώτης διαδέχτηκαν οι ιδεοληψίες και οι αγκυλώσεις της κυβερνητικής του θητείας. Η έλλειψη ολοκληρωμένης στρατηγικής για την έξοδο από την κρίση φαίνεται καθαρά στη δυστοκία του να αφομοιώσει τις μνημονικές πολιτικές που δεσμεύτηκε. Ετσι οι αποκρατικοποιήσεις, η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, οι διαρθρωτικές αλλαγές στο κράτος και στην οικονομία προσεγγίζονται με μικροπολιτικό τρόπο, χωρίς να εντάσσονται σε ένα συνολικό σχέδιο ανασύστασης της χώρας. Γεγονός είναι πως η αδυναμία μας να ανταποκριθούμε στις μεγάλες ευκαιρίες και προκλήσεις μας καθιστά δέσμιους ενός αναχρονιστικού ιδεολογικού και πολιτικού οπλοστασίου. Η θεμελίωση στρατηγικής μακράς πνοής για την Ελλάδα παραμένει ζητούμενο.

Θεσμική άλωση του κράτους

Το πρώτο κρούσμα ήταν στην εκπαίδευση με τον διορισμό των 13 περιφερειακών διευθυντών. Οι 11 από τον ΣΥΡΙΖΑ, οι 2 από τους ΑΝΕΛ. Αποδείχθηκε πως ήταν μόνο η αρχή μιας συστηματικής προσπάθειας άλωσης όλων των θέσεων ευθύνης στον κρατικό μηχανισμό.

Εχουμε και λέμε, λοιπόν. Εκπαραθύρωση της κ. Σαββαΐδου από το ΤΧΣ. Εκπαραθύρωση του κ. Μποτόπουλου από το Χρηματιστήριο. Αντικατάσταση των διοικητών των νοσοκομείων. Διορισμός της διοίκησης της ΕΡΤ από τον υπουργό αφού μάλιστα προηγήθηκε ανάκριση για τις ιδεολογικές και αγωνιστικές περγαμηνές των υποψηφίων με το αλήστου μνήμης «εσείς τι κάνατε για το μαύρο;». Και ο κατάλογος συνεχίζεται ενίοτε με ευτράπελα αποτελέσματα. Οπως η προκήρυξη των θέσεων διευθυντών της ΕΡΤ οι οποίοι θα πρέπει να είναι υπάλληλοι της ΕΡΤ και να έχουν διατελέσει... διευθυντές! Α ναι, την επιλογή θα κάνει ο διευθύνων σύμβουλος της ΕΡΤ. Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει. Κι όλα αυτά στον έναν μόλις μήνα τής, ξανά, πρώτη φορά Αριστεράς.

Προσοχή, μιλάμε για τις προσπάθειες θεσμικής άλωσης του κράτους, όχι τα ξαδέλφια, τις συζύγους και τις φιλενάδες που έχουν διοριστεί και μπορεί να θεωρηθεί ότι ανήκουν στην κατηγορία παραδοσιακά ρουσφέτια. Στα πλαίσια αυτά δύο ακόμα στοιχεία έχουν ενδιαφέρον. Το πρώτο είναι ο νόμος για τα ΜΜΕ που δεν περιλαμβάνει το παραμικρό για τη «διαπλοκή». Εκτός και αν κάποιος πιστεύει ότι πίσω από τα κανάλια υπάρχει κάποιος σκοτεινός χρηματοδότης που θα τον μάθουμε με την έτσι κι αλλιώς ήδη θεσμοθετημένη ονομαστικοποίηση των μετοχών. Αντιθέτως, δημιουργεί τις προϋποθέσεις της συναλλαγής με τον υπουργό αυτοπροσώπως, στον οποίο δίνονται νέες πρωτοφανείς εξουσίες.

Το δεύτερο κρούσμα, εξίσου επικίνδυνο, αφορά την προσπάθεια τρομοκράτησης και σίγασης κάθε ανεξάρτητης φωνής που η κυβέρνηση εκλαμβάνει ως επικριτική. Μετά τις επιθέσεις σε δημοσιογράφους, λοιπόν, είχαμε τις αλλεπάλληλες καταγγελίες του κ. Καμμένου και των ΑΝΕΛ εναντίον του Πανεπιστημίου της Μακεδονίας για τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις. Οπου έγινε και το πρωτοφανές: ο πρύτανης, πιεζόμενος, ανακοίνωσε ΕΔΕ που θα εξετάσει αν η επιστημονική μεθοδολογία που ακολουθήθηκε ήταν η ενδεδειγμένη! Το επόμενο βήμα φαντάζομαι θα είναι ΕΔΕ για το αν η θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου είναι ορθή.

Απέναντι σε όλα αυτά, η πιο αποτελεσματική αντίσταση προέρχεται από την Ευρώπη. Η οποία επιμένει σε αδιάβλητες διαδικασίες για την επιλογή τόσο του διαδόχου της κ. Σαββαΐδου όσο και των διοικήσεων των τραπεζών. Γεγονός που οδήγησε τον κ. Δραγασάκη στη φαεινή ιδέα ενός παράλληλου τραπεζικού συστήματος. Να υποθέσουμε ότι εκεί θα βάλουν τα λεφτά τους οι υπουργοί. Γιατί για άλλους, χλωμό φαίνεται...

Ολα αυτά εντάσσονται, βέβαια, στην πάγια ολοκληρωτικής νοοτροπίας θέση του ΣΥΡΙΖΑ ότι πήρε την κυβέρνηση, πρέπει όμως να καταλάβει και την εξουσία. Ξέρουμε πού θα καταλήξει: στον πιο ξεδιάντροπο κομματισμό.

Ο φόβος του φόβου

Η αίσθηση του φθινοπώρου αποτελούσε ανέκαθεν για τον αστικό πληθυσμό μια πηγή γλυκιάς μελαγχολίας που φέρνει στον άνθρωπο την αίσθηση του γήρατος και της θνητότητος των πάντων και κυρίως τον αέναο κύκλο των οργανικών όντων, φυτών, ζώων, ανθρώπων. Και γιατί αναφέρω ότι την αίσθηση αυτήν την απολαμβάνει ο αστικός πληθυσμός και όχι ο αγροτοκτηνοτροφικός κόσμος της υπαίθρου;

Απλούστατα είναι ωραίο να βλέπεις τη βροχή να στάζει στα διπλά τζάμια των αλουμινένιων κουφωμάτων ασφαλείας, να βλέπεις τα κίτρινα φύλλα των πάρκων να πέφτουν στροβιλίζοντας και αργότερα προς τον χειμώνα να χαίρεσαι το χιόνι είτε βλέποντάς το να πέφτει είτε να στρώνει τις πίστες των χιονοδρομικών και να γίνεται μπάλες για χιονοπόλεμο... Οι άνθρωποι της υπαίθρου ανέκαθεν έβλεπαν με τρόμο τη μεταβολή του καιρού προς τον χειμώνα που δυσκόλευε τις εργασίες του, απειλούσε με καταστροφή την περιουσία τους, τα κοπάδια τους, την ίδια την οικογένεια.

Η πανάρχαιη αγωνία της επιβίωσης έρχεται πλέον και στον αστικό πληθυσμό. Για πρώτη φορά οι αστοί και μεγαλοαστοί Ελληνες έχασαν την ποιητική τους διάθεση. Καθένας συλλογίζεται τα ερχόμενα δεινά. Υπό συνθήκες πανικού σχεδόν ολόκληρος λαός περιμένει να ξεχειμωνιάσει και φέτος με την ελάχιστη θέρμανση ή την καθόλου και με την αβεβαιότητα ενός ηττημένου λαού (από τον εαυτό του πρωτίστως). Οσοι θυμούνται την Κατοχή περιγράφουν τα τότε συναισθήματά τους πιο υγιή, πιο ελπιδοφόρα, καθώς αντιμετώπιζαν έναν ορατό εχθρό, πανίσχυρο και βάρβαρο, αλλά ορατό! Εμείς αντιμετωπίζουμε τον αόρατο εχθρό που λέγεται ακαθόριστος φόβος.

Ο φόβος του φόβου είναι το μεγαλύτερο μαρτύριο του ανθρώπου. Κι αν τίποτε το εξοντωτικό δεν γίνει στο τέλος, εμείς στις ψυχές μας τη ζημιά την έχουμε πάθει, έχουμε βγει από το πεδίο της φθινοπωρινής μελαγχολίας και τυλιχτήκαμε στο χταποδίσιο αγκάλιασμα του φόβου. Εχουμε πλέον μέσα μας τους...

Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες που μας βλέπουν με ένα μάτι, ενώ εμείς τους βλέπουμε με δύο. Μονάχα η νεότητα μπορεί να παλέψει τον τρόμο, έστω και αν αμείβεται με τρακόσια ευρώ, γιατί μόνον σ' αυτήν η φύση και η ζωή εμπιστεύονται την ισορροπία και τη συνέχεια.

O φαύλος κύκλος της ύφεσης στην οικονομία διαλύει τα πάντα .

O φαύλος κύκλος της ύφεσης στην οικονομία διαλύει τα πάντα και απειλεί να τινάξει στον αέρα το πρόγραμμα που με επιλογή της κυβέρνησης στηρίζεται κυρίως σε φόρους και ελάχιστα στη μείωση δαπανών. Πέρα από τη νεφελώδη πολιτική αντίληψη και την επιχειρησιακή ανικανότητα των υπουργών, υπάρχει και το ταξικό μίσος που συχνά καθοδηγεί τις επιλογές τους και πολλαπλασιάζει τα αδιέξοδα.

Για παράδειγμα η περιπέτεια με τον ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση ξεκίνησε από τη χυδαία λαϊκίστικη αντίληψη των φωστήρων του ΣΥΡΙΖΑ ότι οι... πλούσιοι στέλνουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά, άρα καλά να πάθουν! Φάνηκε αυτό άλλωστε και από τις μετέπειτα δηλώσεις του ανεκδιήγητου υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη με τις πενταροδεκάρες και άλλα συναφή, που δικαίως προκάλεσαν την οργή και την αγανάκτηση των ενδιαφερομένων. Η υπόθεση μάλιστα τείνει να μετεξελιχθεί σε φάρσα, καθώς τώρα διαπιστώνουν ότι έκαναν λάθος λογαριασμό και δεν επαρκούν τα έσοδα που είχαν προβλέψει, με συνέπεια να συζητούν εκ νέου την επαναφορά υψηλού συντελεστή ΦΠΑ στο μοσχαρίσιο κρέας.

Εκεί όμως που η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο είναι στο Ασφαλιστικό, όπου ο πολύς Γ. Κατρούγκαλος με κυνισμό και συνεχή ψεύδη, αφού διαλύει τη στοιχειώδη δικαιοσύνη του συστή­ματος, παριστά­νει και τον σωτήρα. Το επικίνδυνο όμως είναι ότι επανα­­φέρουν στο τραπέζι την αύξηση των εργοδο­τικών εισφορών με την κουτο­πό­νηρη αντίλη­ψη ότι θα πληρώσουν «τα αφεντικά».

Πέρα από τη χυδαιότητα αυτής της λογικής υπάρχει πρόβλημα ουσίας. Σε μια οικονομία που η ανεργία καλπάζει και αυτό προκαλεί αλυσιδωτές συνέπειες στα δημόσια ταμεία και στο ασφαλιστικό σύστημα, κάθε σκέψη για πρόσθετα αντικίνητρα στην προώθηση της απασχόλησης αποτελεί επικίνδυνη προσέγγιση. Δεν είναι δυνατόν με τέτοια ποσοστά ανεργίας και τόσο υψηλές εισφορές να υπάρχει έστω και ως σκέψη η επιβολή αύξησης στις εργοδοτικές εισφορές. Ας ρωτήσουν και τον τελευταίο λογιστή μιας μικρομεσαίας εταιρείας για να μάθουν πως αυτό θα έχει αρνητικές συνέπειες σε όλους τους τομείς.

Πρόκειται για τοξική βόμβα από την απασχόληση έως τα δημόσια ταμεία και φυσικά στα έσοδα των ασφαλιστικών φορέων, καθώς η διεύρυνση της ανεργίας είναι η μεγαλύτερη πληγή του συστήματος. Από την πρακτική της κυβέρνησης όμως δεν μπορεί κανείς να ελπίζει ότι θα σκεφθούν λογικά, καθώς η μόνη αξία που δείχνουν να υπηρετούν μέχρι τώρα είναι εξουσία πάση θυσία και ό,τι θέλει ας γίνει.

Δεν αρκεί ο συναισθηματισμός

Πολύ φοβάμαι ότι οι μήνες περνούν, τα προβλήματα διογκώνονται, τα αδιέξοδα επιδεινώνονται, αλλά ο πρωθυπουργός δεν θέλει ή δεν μπορεί να καταλάβει ότι υπάρχει κάτι που λέγεται ρεαλισμός και ότι δουλειά των πολιτικών, και δη των κυβερνώντων, είναι να πορεύονται έχοντας αυτόν ως οδηγό. Πρωτίστως ή και αποκλειστικά αυτόν.

Παρακολούθησα τη χθεσινή ομιλία του στη Βουλή για το προσφυγικό πρόβλημα. Συγκινησιακά μια χαρά ήταν. Και δεν νομίζω να βρεθούν πολλοί που θα διαφωνήσουν με όσα από καθαρά ανθρωπιστική σκοπιά επισήμανε. Αλλά δυστυχώς το πρόβλημα είναι από αυτά που ούτε οι ειλικρινέστερες ανθρωπιστικές προθέσεις επιλύουν ούτε οι μεγαλόστομες διακηρύξεις αντιμετωπίζουν. Χωρίς σχεδιασμό, χωρίς πρόγραμμα και, κυρίως, χωρίς την ενεργό συμμετοχή όλων το πρόβλημα θα επιδεινώνεται και τα σπασμένα θα τα πληρώνουν όσοι έχουν ήδη αναλάβει υποχρεώσεις και πασχίζουν να τις τηρήσουν.

Το γκέτο των 50 χιλιάδων ψυχών στο Λεκανοπέδιο το αποφύγαμε, αλλά την υποχρέωση της φιλοξενίας των 50 χιλιάδων προσφύγων ανά την επικράτεια την αναλάβαμε. Αλλά δεν αρκεί να αναλαμβάνουμε κάτι, πρέπει και να μπορούμε να το φέρουμε σε πέρας. Ή κι αν ακόμη κάνουμε τα αδύνατα δυνατά και την εξασφαλίσουμε τη φιλοξενία στον αριθμό που δεσμευτήκαμε, πόσο βέβαιοι είμαστε ότι αυτό ήταν και ξεμπερδέψαμε; Ποιος και σε ποιον μπορεί να εγγυηθεί ότι αύριο - μεθαύριο οι 50 χιλιάδες δεν θα είναι λίγοι;

Από τη στιγμή που οι ροές των προσφύγων είναι συνεχείς και τίποτα δεν δείχνει ότι πρόκειται να διακοπούν, ο αριθμός των εισερχομένων και διαμενόντων στη χώρα ούτε σταθερός θα είναι ούτε ελεγχόμενος. Θα εξαρτάται αφενός από την Τουρκία και αφετέρου από τους εταίρους στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Αν η Τουρκία δεν κλείσει την πόρτα, η προσέλευση θα συνεχίζεται ανεξέλεγκτα. Και αν οι μετεγκαταστάσεις στα κράτη-μέλη της ΕΕ συνεχιστούν με τον σημερινό ρυθμό, οι πρώτοι 50 χιλιάδες δεν θα έχουν φύγει ούτε σε μερικές δεκαετίες.

Δυστυχώς στη ζωή δεν αρκούν οι προθέσεις, ούτε και λύνουν προβλήματα οι διαθέσεις. Μεθοδικότητα, σοβαρότητα και αποφασιστικότητα χρειάζονται. Κι εδώ το πρόβλημά μας είναι διπλό. Είναι ιδιότητες που ούτε διαθέτουμε και ούτε είμαστε σε θέση να επιβάλουμε.