Διχαστικές φαντασιώσεις

H σύμπηξη μετώπων, έστω και χωρίς αρχές, για την άνοδο στην εξουσία είναι κοινός τόπος στον κοινοβου­λευ­τισμό. Αυτό που συμβαίνει, όμως, με τον φορέα «Μένουμε Ευρώπη» και τους συγκατοίκους του ανήκει σε άλλη... ήπειρο. Το προσχηματικό, το κίβδηλο και η πολιτική γελοιότητα του οχήματος-συνθήματος είναι αυταπόδεικτα για όλους όσοι «μένουμε Ελλάδα». Αλλά πέραν αυτού, πιστοποιεί τον πολιτικό και ιδεολογικό πτωχοπροδρομισμό του εγχειρήματος. Το περιεχόμενό του, σε πρώτη και τελευταία ανάλυση, εξαντλείται σ' έναν τυφλό αντικυβερνητισμό. Στο επίπεδο της ρητορείας, των αφηγήσεων και των πρακτι­κών. Θα μπορούσε να συνοψιστεί απλουστευ­μένα στο σύνθημα «Κάτω η κυβέρνηση πάση θυσία» και... γαία πυρί μειχθήτω.

Στη χώρα μας έχουν διαδραματιστεί στο παρελθόν παρόμοιες καταστάσεις με παρεμφερή λάβαρα. Από το αβερώφειο «Οχι στη χούντα του ΠΑΣΟΚ» ως το μητσοτακικό «Κάτω οι κλέφτες», για μείνουμε μόνο στα νεοδημοκρατικά. Σήμερα, όμως, πρόκειται για κάτι παραπάνω από πολιτική συνθηματο­λογία με στόχευση την κυβερνητική εξουσία. Γι' αυτό, άλλωστε, όσοι... μένουν Ευρώπη δεν ζητούν να εκφραστεί στις κάλπες ο λαός, όπως είναι το φυσιολογικό, ξορκίζοντας κάθε λαϊκή ετυμηγορία. Το νέο έγκειται στο γεγονός ότι η κινδυνολογία συνοδεύεται, πλέον, από την εκπόνηση και προώθηση σχεδίων αποσταθεροποίησης. Δεν εξέλιπαν τα παραδοσιακά, αλλά βασικός μοχλός αναδεικνύεται ο οικονομικός φόβος και πανικός.

Ταυτοχρόνως, επιχειρείται η πρόκληση ενός νέου διχασμού, με ανύπαρκτες διαιρετικές τομές. Στη μια πλευρά, υποτίθεται, βρίσκονται οι ευρωπαϊστές και στην άλλη οι αντιευρωπαϊστές. Ελλείψει των τελευταίων, από την αλεξανδρινή εποχή, όταν ονοματίστηκαν γεωγραφικά οι ήπειροι, τους κατασκευάζουν οι ίδιοι. Η ανακάλυψη μιας αντι-Ευρώπης συμπληρώνεται με τη νηπιακή εξίσωση Ευρώπη = ευρώ = λιτότητα. Δηλαδή, μαζί με την εφεύρεση των αντιευρωπαϊστών, ανακατασκευάζονται και οι ευρωπαϊστές. Αφού αφαιρείται από τους τελευταίους κάθε δημοκρατικό ευρωπαϊκό κεκτημένο, όπως περιγράφεται στις ιδρυτικές συνθήκες. Αυτές τις ανεπαρκείς και ανάπηρες, που σκιαγραφούν, όμως, ένα ευρωπαϊκό όραμα το οποίο βρίσκεται σε πόλεμο με τη σημερινή νεοφιλελεύθερη ευρωπαϊκή πραγματικότητα.

Με ιστορικούς όρους, προνομιακός χώρος των ελληνικών συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων ήταν οι εθνικοί διχασμοί. Με συμπράξεις και εκτός συνόρων. Ιδιαίτερα, μάλιστα, σε περιόδους που προέβαλλε η αδήριτη ανάγκη για εθνικές-πατριωτικές συσπειρώσεις και στοχεύσεις. Οταν δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για τέτοιες διχοτομήσεις, δεν δίσταζαν να τις επιβάλουν. Το ίδιο ακριβώς επιδιώκεται και σήμερα. Ελλείψει κάθε εθνικού οράματος και προωθητικής ευρωπαϊκής ιδέας, μεταθέτουν τις διαχωριστικές γραμμές από την πραγματική ζωή και τις υπαρκτές συγκρούσεις σε εικονικές πραγματικότητες. Σαν να λέμε ότι κινδυνεύει η Ελλάδα να απομακρυνθεί από τη Γηραιά Ηπειρο προς κάποια άλλη...

Η πρόεδρος «ξέφυγε»

Παρακολούθησα την αναίτια επίθεση της προέδρου της Βουλής εναντίον του συναδέλφου του ΣΚΑΪ, ο οποίος της είχε υποβάλει μια καθ' όλα λογική, αλλά ενοχλητική ερώτηση. Και εκείνο που, δυστυχώς, διαπίστωσα είναι ότι η κατάστασή της πάει από το κακό στο χειρότερο. Φαίνεται ότι, δυστυχώς, δεν είναι σε θέση να καταλάβει ότι η συμπεριφορά της έχει φτάσει να αποτελεί ό,τι πλησιέστερο σε ερπύστριες έχει γνωρίσει μεταπολιτευτικά ο τόπος από εκπρόσωπο της εξουσίας.

Δικαίωμά της είναι να θεωρεί ότι το δημοσιογραφικό καθήκον εξαντλείται σε εμετικές ερωτήσεις όπως αυτή με την οποία την υποδέχθηκαν στην «αναγεννημένη» ΕΡΤ. Δυστυχώς για εκείνη και για όσους συμμερίζονται τις απόψεις της τα πράγματα δεν είναι έτσι. Και ούτε και πρόκειται να καταντήσουν έτσι. Οι προσωπικές επιπολαιότητες και οι πολιτικές χυδαιότητες και ιδιοτελείς σκοπιμότητες θα επισημαίνονται, θα αναδεικνύονται και θα καταγγέλλονται. Γι' αυτό και καλά θα κάνει να το συνηθίσει. Τους δημοσιογράφους θα τους βρίσκει πάντα μπροστά της. Η ελευθερία τους μόνο στα απροκάλυπτα ολοκληρωτικά καθεστώτα υποτάσσεται. Σε κάθε άλλη περίπτωση καμώματα σαν τα δικά της μέχρι και που τα διασκεδάζουν.

Η πρόεδρος της Βουλής συγκρότησε με προσωπική της απόφαση την επιτροπή για το χρέος, διάλεξε η ίδια τα μέλη της, φρόντισε για την όποια χρηματοδότησή της και φυσικά είχε αποδεχθεί εκ των προτέρων το προκαταβολικά γνωστό πόρισμά της. Μόνο που αυτό το πόρισμα, που η ίδια ζήτησε να υιοθετηθεί και να εφαρμοστεί από την κυβέρνηση, δημιουργεί προβλήματα. Αυτά που της υπέδειξε ο συνάδελφος του ΣΚΑΪ. Κι ένα επιπλέον: ότι η επιτροπή της αποφάνθηκε πως η Κομισιόν, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα και το ΔΝΤ συνωμότησαν και από κοινού και δολίως έδρασαν σε βάρος της χώρας μας. Αν θεωρεί πως οι απόψεις αυτές δεν συγκρούονται με την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική, τότε πολύ φοβάμαι ότι η επιστήμη θα παραμείνει με τα χέρια ψηλά.

Και κάτι τελευταίο. Αυτό το «υφάκι» του «εγώ μιλάω κι εσείς ακούτε» ας το κρατήσει για τους υπαλλήλους της και τους υποτακτικούς της. Στο κάτω κάτω ούτε η επιστημονική ούτε και η κοινωνική δραστηριότητά της είναι τέτοιες που να το δικαιολογούν.

Αυτά που ο κ. Στρατούλης ονομάζει «μέτρα» δεν είναι τίποτε άλλο από την ελεύθερη πτώση .

Είναι απολύτως σαφές ότι κανένα τμήμα του κρατικού μηχανισμού δεν προετοιμάζεται για την αντιμετώπιση της κρίσης που θα ξεσπάσει αν η Αθήνα πάρει το μοναχικό μονοπάτι της σταδιακής εξόδου από το ευρώ και την Ευρώπη.

Ο κ. Στρατούλης αποκαλύπτει μύχιους πόθους. Φαντάζεται ένα κράτος που θα ανακατασκευαστεί ώστε να εξυπηρετεί «τα συμφέροντα του λαού», όπως βεβαίως θα τα αντιλαμβάνεται το κόμμα που θα καθοδηγήσει την κοινωνία. Ο αναπληρωτής υπουργός κάνει το τυπικό λάθος όλων όσοι εκλαμβάνουν τις ιδεολογικές τους επιθυμίες ως κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα.

Αυτά που ο κ. Στρατούλης ονομάζει «μέτρα» δεν είναι τίποτε άλλο από την ελεύθερη πτώση του παραγόμενου προϊόντος, των κρατικών εσόδων και της αξίας του νομίσματος. Ηδη τους τελευταίους μήνες το ΑΕΠ έχει ξαναπάρει την κατιούσα: η χώρα οδηγείται και πάλι στην ύφεση.

Αν ο πρωθυπουργός πετύχει τη συμφωνία που επιδιώκει, στελέχη όπως ο κ. Στρατούλης δεν μπορούν να παραμείνουν στην κυβέρνηση. Πιστεύω ότι η ηθική ακεραιότητα του συγκεκριμένου και άλλων στελεχών της ίδιας τάξης θα τους οδηγήσει στην παραίτηση. Σε αντίθετη περίπτωση αλλά για τον ίδιο λόγο, με την ίδια καθαρότητα πεποιθήσεών του, ο κ. Στρατούλης και άλλα στελέχη της ίδιας κομματικής πτέρυγας θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να σαμποτάρουν τη συμφωνία.

Υποθέτω ότι όλοι αντιλαμβάνονται πως οι δυσκολίες που θα υπάρξουν στην εφαρμογή της συμφωνίας θα είναι πολλαπλάσιες εκείνων που συνάντησε η επίτευξή της.

Δεν θα είναι η πρώτη φορά. Ολες οι προηγηθείσες συμφωνίες που έκανε η Ελλάδα με τους ελεγκτές, εταίρους και δανειστές της εμφάνισαν αυτό το τεράστιο ελάττωμα. Η επιμονή των δανειστών σε συχνά ακραία και, το χειρότερο, ανεφάρμοστα μέτρα, σε συνδυασμό με τις αντιδράσεις και, κατά κανόνα, την ανικανότητα του κρατικού μηχανισμού, καθήλωσε την Ελλάδα στη μιζέρια των Μνημονίων.

Έντυπη

Η χώρα ακροβατεί πλέον σε τεντωμένο σχοινί .

Αισίως φτάσαμε και στο Eurogroup της 18ης Ιουνίου, αλλά δυστυχώς λύση στο πρόβλημά μας δεν διαφαίνεται. Οι δύο πλευρές παραμένουν αμετακίνητες ?φαινομενικά τουλάχιστον? στις θέσεις τους και η αναγκαία σύγκλιση που θ' ανοίξει τον δρόμο για την ευόδωση τελικά της διαπραγματευτικής διαδικασίας δεν είναι ορατή.

Την ίδια ώρα πληθαίνουν, όπως είναι αναμενόμενο, οι φωνές που προειδοποιούν για συνέπειες και επιπτώσεις που ναι μεν δεν είναι ευχάριστες για καμία από τις δύο πλευρές, αλλά μόνο για τη δική μας προδιαγράφονται καταστροφικές.

Και φυσικά σημαντικότερη απ' όλες είναι του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γ. Στουρνάρα, ο οποίος, είτε αρέσει είτε δεν αρέσει, είναι ο συνταγματικά αρμόδιος ν' αποφαίνεται για την οικονομική κατάσταση και τις προοπτικές της χώρας και δεν λογοδοτεί σε κανένα κυβερνητικό ή θεσμικό (και μάλιστα αναρμόδιο) παράγοντα.

Η χώρα ακροβατεί πλέον σε τεντωμένο σχοινί και οι μελλοντικές προοπτικές της φαντάζουν μέχρι και εφιαλτικές, αν παρ' ελπίδα δεν συμβεί κάτι που ν' ανακόψει την τελευταία στιγμή τη δρομολογημένη πορεία της προς τα βράχια. Διότι, ας μην τρέφουν ψευδαισθήσεις όσοι με ασύνορη επιπολαιότητα προπαγανδίζουν τη ρήξη, το πρόβλημα θα είναι μεν πρωτίστως οικονομικό, αλλά δεν θα είναι αποκλειστικά και μόνο οικονομικό.

Η Ελλάδα κινδυνεύει να βρεθεί εκτός του φυσικού της χώρου που ήταν και θα είναι πάντα οι δυτικές δημοκρατίες για λόγους πολιτικούς, κοινωνικούς και πολιτισμικούς. Κι όποιοι και όποιες φαντασιώνονται με περισσή επιπολαιότητα νέες συμμαχίες και άλλες πολιτικοοικονομικές πορείες καλά θα κάνουν ν' ανατρέξουν στην Ιστορία του τόπου μας. Τα όποια εγχειρήματα οδήγησαν πάντα σε ολέθριες για τον Ελληνισμό εμπειρίες.

Δεν αλλάζει η νοοτροπία με το πάτημα ενός κουμπιού.

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν ακόμη κάποιοι που θεωρούν ότι ο Αλ. Τσίπρας και το Μαξίμου δεν επιθυμούν τη ρήξη, αλλά προσπαθούν να κερδίσουν κάτι για να μπορούν να το επιδείξουν στα κομματικά στελέχη και στον κόσμο τους. Την αναδιάρθρωση του χρέους ή, ακόμη καλύτερα, ένα «κούρεμα», ας πούμε. Και μαζί, μία γενναία χρηματοδότηση για να βοηθηθεί η ανάπτυξη, όπως αυτοί την εννοούν. Χθες, όντως ο πρωθυπουργός δεν αναφέρθηκε ρητά σε «ρήξη», όμως την υπονοούσε σαφώς σε ολόκληρη την ομιλία του. Αλλωστε, η αναδρομή στο παρελθόν, στις κινήσεις και στη ρητορική της ηγεσίας και των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ από τη σύστασή του, όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση και από τότε που βρέθηκε στην εξουσία, δεν δείχνει ότι θα επιθυμούσε κάτι διαφορετικό, εκτός και αν σύσσωμη η Ευρώπη ανταποκρινόταν πλήρως στις προδιαγραφές τους.

Η συμπεριφορά της κυβέρνησης στη διάρκεια των πέντε μηνών είναι τελείως προσαρμοσμένη στα ιδρυτικά κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ, πριν και μετά το 2013, καθώς και στις πολιτικές αποφάσεις των οργάνων του. Το ίδιο ισχύει με την προεκλογική και μετεκλογική ρητορική του πρωθυπουργού, των ηγετικών στελεχών του κόμματος και των υπουργών της κυβέρνησης. Τα πρόσωπα που απαρτίζουν την Κοινοβουλευτική Ομάδα είναι ανάλογης ιδεολογίας στη συντριπτική πλειονότητά τους και η επιλογή των υπουργών, συμπεριλαμβανομένου του Γ. Βαρουφάκη στο υπουργείο Οικονομικών, δεν ήταν καθόλου τυχαία. Η άποψη ότι λειτουργούσε και λειτουργεί αυτόνομα είναι λανθασμένη και ούτε οι άλλοι υπουργοί αποφασίζουν ερήμην του πρωθυπουργού. Ακόμη και οι πρωτοβουλίες της προέδρου της Βουλής με τη σύσταση διαφόρων επιτροπών εντάσσονται στην ίδια λογική.

Με αυτή την έννοια, δεν είναι δυνατόν αύριο ο Αλ. Τσίπρας να φέρει μία συμφωνία, χωρίς να έχει προϊδεάσει στο ελάχιστο το κόμμα του, την κυβέρνησή του ή την κοινή γνώμη. Δεν γίνονται αυτά ύστερα από μία ομιλία σαν τη χθεσινή στους βουλευτές, ύστερα από μία τόσο αντιευρωπαϊκή ομιλία του Γ. Βαρουφάκη, ύστερα από μία ακόμη σύναξη που οργανώνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ στην πλατεία Συντάγματος, για να πάρει ο λαός «τη διαπραγμάτευση στα χέρια του». Δεν αλλάζει η νοοτροπία με το πάτημα ενός κουμπιού. Αρα, με τη θέλησή του ο πρωθυπουργός οδηγεί τη χώρα στη ρήξη και είναι σφάλμα να τον διαφοροποιούμε από το κόμμα του.

Έντυπη

Θεός να βάλει το χέρι του.

Μέρα με τη μέρα δυστυχώς επιβεβαιώνονται οι χειρότεροι φόβοι για τις εξελίξεις καθώς αποκαλύπτεται η αδυναμία και η ανικανότητα της κυβέρνησης να καταλήξει σε μια κάποια συνεννόηση με τους δανειστές. Το δράμα των Βρυξελλών δεν ήταν έκπληξη για όσους δεν τρέφουν ψευδαισθήσεις και επιμένουν να διαβάζουν χωρίς παραμορφωτικούς φακούς τα κείμενα της άλλης πλευράς και τις δημόσιες δηλώσεις των ισχυρών της Ευρώπης. Δεν έκρυψαν τίποτε και από κανέναν ούτε οι «θεσμοί» ούτε οι ηγέτες για το πού και πώς κινούνται οι διαπραγματεύσεις, αλλά η εγχώρια σπέκουλα με ατόφια ψεύδη τροφοδοτούσε έναν μύθο για επικείμενη συμφωνία. Τη μία έκλειναν από μέρα σε μέρα, την άλλη από ώρα σε ώρα και... από λεπτό σε λεπτό, μέχρι που ήρθε η στιγμή της αλήθειας και φάνηκε πως ο... βασιλιάς είναι γυμνός και μυθομανής για να μην πιστέψουμε όσους ισχυρίζονται ότι αντικειμενικά δουλεύει για το περιώνυμο λόμπι της δραχμής.

Την επομένη του ναυαγίου των Βρυξελλών στην Αθήνα με τον πλέον επίσημο τρόπο η κυβέρνηση επαναφέρει το σενάριο της τεχνητής αισιοδοξίας χωρίς αυτό να προκύπτει από πουθενά και την ίδια στιγμή στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ πληθαίνουν οι φωνές των θιασωτών της ρήξης και της δραχμής. Βεβαίως ακόμη και αν ήθελαν, παρότι δεν έχουν τέτοια εντολή από το εκλογικό σώμα, δεν είναι ικανοί να το προχωρήσουν καθώς έως τώρα έχουν αποδείξει ότι δεν μπορούν να οργανώσουν ούτε σχολική εκδρομή και όχι τη μετάβαση σε ένα νέο νόμισμα.

Το χειρότερο για τη χώρα όμως είναι ότι αυτοί που μας κυβερνούν ούτε θέλουν ούτε μπορούν να καταλήξουν σε μια συμφωνία με τους δανειστές και δυστυχώς αυτό πια το γνωρίζουν και οι συνομιλητές τους στην Ευρώπη γι' αυτό και επεξεργάζονται σενάρια τρόμου και ενίοτε συμπεριφέρονται προκλητικά. Στο προσεχές Eurogroup την Πέμπτη -αν δεν μεσολαβήσει κάποιο θαύμα- μόνο ένας τρελός θα ήθελε να βρεθεί στη θέση του εκπροσώπου της ελληνικής κυβέρνησης, ενώ ο απόλυτος εφιάλτης ακολουθεί στη Σύνοδο Κορυφής της 25ης Ιουνίου και τότε ο... Θεός να βάλει το χέρι του. Με όλα αυτά, κανονικά θα έπρεπε να είχαν ξεσηκωθεί οι πάντες, αλλά για κάποιο μυστήριο λόγο η ραθυμία και η χαλαρότητα κυριαρχούν.

Το κακόηχο μπούχτισμα

Εκατομμύρια Ελληνες βασανίζονται με το ερώτημα: θα υπογράψουν τη συμφωνία; Οι περισσότεροι ελπίζοντας ότι θα υπογράψουν, οι λιγότεροι φοβούμενοι μήπως και ενδώσουν. Το πραγματικό όμως ερώτημα είναι αν μπορούν να εφαρμόσουν την οποιαδήποτε συμφωνία ή αν η χώρα θα σέρνεται χωρίς έμπνευση, χωρίς ηθικό. Αυτοί οι πέντε μήνες ήσαν από κάθε άποψη διδακτικοί και τα αποτελέσματα αποτυπώνονται στις μετρήσεις με την κατάρρευση όλων των ποιοτικών δεικτών. Ο φόβος έχει συντρίψει την ελπίδα. Αν δε υπήρχε εύηχο ουσιαστικό που να αντιστοιχεί στο ρήμα «μπούχτισα» θα άφηνε πίσω του και τον φόβο. Ενας λαός που έχει μπουχτίσει, που λέει «άντε να τελειώνουμε», είναι ό,τι χειρότερο. Ακουσα πριν από χρόνια από έναν μυαλωμένο αριστερό την πολιτική περιγραφή του «μπούχτισα». «Το '65 ήμασταν κάθε μέρα στους δρόμους και αισθανόμασταν πανίσχυροι. Το '66 είχαμε μπουχτίσει και ψυχανεμιζόμασταν το αδιέξοδο, ενώ οι πολιτικές δυνάμεις δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν για να προστατέψουν τη δημοκρατία. Το '67 δεν υπήρχε κόσμος στους δρόμους να σταματήσει τη χούντα».

Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι ούτε η κυβέρνηση μπορεί να κατεβάσει τους πρώην αγανακτισμένους να την υποστηρίξουν ούτε η αντιπολίτευση τους φιλοευρωπαϊστές να πιέσουν. Ολοι παρακολουθούν από την κλειδαρότρυπα ανήμποροι το θέαμα που αυτές τις μέρες, ίσως και ώρες, φτάνει σε ένα πρώτο τέλος. Δεν έχει νόημα τώρα να διεκτραγωδήσουμε την πορεία της ανύπαρκτης διαπραγμάτευσης, τα λάθη, τις αντιφάσεις, την έλλειψη σχεδίου, τα κωμικοτραγικά και ανεπαρκή πρόσωπα. Μπουχτίσαμε . Αν σκεφτούμε ότι το μόνο προοδευτικό νομοθέτημα για την Ιθαγένεια και το Σύμφωνο Συμβίωσης περνάει με την ψήφο του ΠΑΣΟΚ καταλαβαίνουμε πολλά για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και τις προοπτικές της.

Το βαθύτερο πρόβλημα της χώρας είναι πρωτίστως πολιτικό και ακολούθως οικονομικό. Εχουμε μια Αριστερά παλαιάς κοπής που δεν θέλει ούτε μπορεί να μετατοπιστεί προς τη σοσιαλδημοκρατία. Μια Δεξιά που ύστερα από παλινωδίες δείχνει να αναζητά τους χαμένους οπαδούς της στους Λουράντους. Ενα ΠΑΣΟΚ που ως τέτοιο έχει κλείσει τον κύκλο του και ένα Ποτάμι που δεν μπορεί να αποτελέσει τον δυναμικό εκφραστή του ενδιάμεσου χώρου.

Χρειαζόμαστε απεγνωσμένα έναν νέο σχηματισμό της σοσιαλδημοκρατίας και του μεταρρυθμιστικού κέντρου. Ο τόπος δεν χρειάζεται άλλο ένα κόμμα ή αναπαλαίωση υπαρχόντων για να διεκδικήσουν ένα μονοψήφιο νούμερο στις εκλογές. Χρειάζεται ένα κόμμα-παράταξη που θα ανασυγκροτήσει σε υγιείς βάσεις προγραμματικές και ηθικές ένα πλειοψηφικό ρεύμα που θα ανατάξει τη χώρα. Αλλιώς η πορεία παρακμής της χώρας θα συνεχιστεί. Οι πολίτες θα μπουχτίζουν όλο και περισσότερο, η Ευρώπη θα απομακρύνεται ακόμα και αν μείνουμε στο ευρώ, ακόμα και αν υπογράψουμε τη συμφωνία.