Ας σοβαρευτούν πριν σπαταλήσουν ασκόπως το πολιτικό τους κεφάλαιο.

Η κυβέρνηση συμβιβάστηκε με τη διαδικασία αξιολόγησης από την τρόικα, με τη διαφορά ότι ο έλεγχος θα γίνεται στις Βρυξέλλες και όχι στην Αθήνα και πάντως από τα ίδια πρόσωπα που την εκπροσωπούσαν και στο παρελθόν. Ετσι τώρα θα αρχίσουν στην Αθήνα τα λεγόμενα τεχνικά κλιμάκια τους υπολογισμούς για να στείλουν προφανώς επικαιροποιημένα στοιχεία για την πορεία της οικονομίας και για να κοστολογήσουν τις κυβερνητικές προτάσεις. Η εξέλιξη αυτή στον βαθμό που επιβεβαιωθεί, δίνει μια ανάσα ώστε να αποφύγουμε δραματικές εξελίξεις εντός των ημερών. Μένει στην κυβέρνηση να αποδείξει στην πράξη τη ρεαλιστική στροφή ώστε να υπάρξει πραγματική πρόοδος και να εγκαταλειφθούν οι ακρότητες που απειλούσαν με διάλυση την οικονομία και την κοινωνία.

Τα σενάρια που διακινούσαν υπουργοί και άλλοι κυβερνητικοί παράγοντες τις προηγούμενες ημέρες περί δημοψηφίσματος ή ακόμη και για νέες εκλογές οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη διάλυση της χώρας και σε περιπέτειες με άγνωστη κατάληξη. Ευτυχώς δείχνουν να μην αποτελούν προς το παρόν την κυρίαρχη επιλογή και ας ελπίσουμε ότι θα εγκαταλειφθούν οριστικά και η κυβέρνηση θα κοιτάξει να κλείσει μια συμφωνία προς όφελος της σταθερότητας. Αυτή η ακατάσχετη ανεμοδούρα με θέσεις που αντιφάσκουν μεταξύ τους προκαλεί μόνο προβλήματα και τελικώς δυσκολεύει ακόμη και την επικοινωνιακή διαχείριση μιας πολιτικής που δεν έχει αρχή, μέση και τέλος. Ας σοβαρευτούν, πριν σπαταλήσουν ασκόπως το πολιτικό τους κεφάλαιο.

Μετρώντας μέρες

Η ζημιά που έχει προκαλέσει στη χώρα η ενός μηνός συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είναι ανυπολόγιστη. Ερείσματα που με επιμονή και συστηματικότητα οικοδομήθηκαν τα χρόνια της Μεταπολίτευσης βρίσκονται κυριολεκτικά στον αέρα. Αμφισβητείται πλέον ανοικτά έξω αλλά και μέσα στην Ελλάδα -ακόμα χειρότερα και στο εσωτερικό των κομμάτων της συγκυβέρνησης- η χειρολαβή της ΕΕ και του ευρώ από την οποία κράτησαν τη χώρα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και ο Κώστας Σημίτης, ο καθένας με τον τρόπο του και από τη δική του ιδεολογική και κομματική αφετηρία.

Τα μεγάλα κεκτημένα της Μεταπολίτευσης κινδυνεύουν από την απουσία σχεδίου, σε συνδυασμό με την ασχετοσύνη και την αβάσταχτη ελαφρότητα που τη συνοδεύουν. Η λαϊκή υποστήριξη -τελευταίο καταφύγιο που το χρησιμοποιεί απειλητικά η κυβέρνηση- μέρα με τη μέρα θα υποχωρεί, όσο η επικοινωνία με επίχρισμα «αξιοπρέπειας» θα συγκρούεται με την πραγματικότητα.

Η ζημιά ήδη έχει γίνει, τώρα πρέπει να αποφευχθεί η κατάρρευση.

Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν ο Τσίπρας συμφιλιωθεί με την πραγματικότητα, πράγμα που αναπόφευκτα σημαίνει ότι θα αναιρέσει τον εαυτό του. Μπορεί να το κάνει; Μπορεί να σηκώσει το βάρος ενός εσωτερικού εμφυλίου στο κόμμα του; Να αποδεσμευτεί από τον Καμμένο; Πολύ δύσκολο, πόσω μάλλον όταν δεν προετοιμάζει το έδαφος για στροφή και εξαπολύει κυνήγι μαγισσών δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για έναν βαθύ διχασμό.

Σε κάθε περίπτωση σε μέρες -όχι σε μήνες- θα ξέρουμε αν η χώρα με «ηρωικό» τρόπο θα πέσει στα βράχια ή τελευταία κυριολεκτικά στιγμή θα στρίψει. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση ο ρόλος των δυνάμεων της αντιπολίτευσης θα είναι σημαντικός. Δεν συμφωνώ, λοιπόν, με απόψεις που θέλουν αυτή τη στιγμή ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να μπουν σε κύκλο εσωστρέφειας και να αναλωθούν σε μάχες για την ηγεσία του χώρου. Οι συνθήκες είναι κάτι παραπάνω από έκτακτες για να πάμε «ως συνήθως». Για τον χώρο δε της Κεντροαριστεράς το ζητούμενο δεν είναι αόριστες «αριστερές στροφές» και αναζήτηση ηγεσίας από τα έτοιμα και πολυφορεμένα. Χρειαζόμαστε ένα σύγχρονο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Οσοι νόμιζαν ότι αυτό θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, βγαίνουν από την πλάνη τους.

Δύο επιλογές έχει ο Αλ. Τσίπρας

Είμαστε, λοιπόν, σε ένα αδιέξοδο. Πνιγμένοι στα χρέη -350 τόσα δισ. ευρώ στην πλάτη των πολιτών-, ούτε μέλλον έχουμε, ούτε διέξοδος υπάρχει? Γιατί να μην παραδεχόμαστε την αλήθεια; Υπάρχει έστω και μία εξέλιξη που δικαιολογεί την παραμικρή αισιοδοξία;

Το θέμα είναι τι θα συμβεί τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες, διότι, ό,τι και να γίνει, πιστεύω ότι δεν θα αργήσει. Υπάρχει περίπτωση να αποδεχθούν οι δανειστές τις θέσεις της κυβέρνησης, η οποία έχει εντολή από τη λαϊκή ψήφο να τερματίσει τον αναχρονισμό του Μνημονίου;

Δυσκολεύομαι να το πιστέψω και για να είμαι ειλικρινής, μιλώντας με έναν αξιωματούχο στην Ουάσιγκτον, πληροφορήθηκα ότι «ακόμα και να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο (ο κ. Τσίπρας), θα νομίζετε πως πρόκειται για... όνειρο». Ανησυχεί σφόδρα, και δικαιολογημένα, τον καθένα το γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν έχει σχέδιο Β'. Και δεν πρόκειται για παραπληροφόρηση των εχθρών της.

Ο υπουργός Οικονομικών το βροντοφωνάζει σε κάθε ευκαιρία, ασχέτως εάν ήδη έχει αλλάξει τις υποσχέσεις και τις αρχές του ο ΣΥΡΙΖΑ, που αφελώς πιστεύαμε πως είναι αδιαπραγμάτευτες.

Ο κ. Βαρουφάκης, ένας πολύ αλαζονικός και αυθάδης τύπος, μου δίνει την εντύπωση ότι νομίζει πως επειδή έχει λυμένο το οικονομικό του πρόβλημα, το ίδιο συμβαίνει και με τους πολίτες. Ε, δεν έχουν έτσι τα πράγματα, διότι όταν του ζητήσει ο πρωθυπουργός να του αδειάσει τη γωνιά, κέρδος θα έχει, αφού και το νέο του βιβλίο θα γράψει και σε ένα από τα μεγάλα πανεπιστήμια θα προσληφθεί. Στο μεταξύ, πίσω του θα έχει αφήσει κατακαμένη γη...

Για να σπάσει το αδιέξοδο, δύο πράγματα θα συμβούν: ή ο κ. Τσίπρας θα ακολουθήσει τον δρόμο των προηγούμενων, που είναι και το πιο πιθανό, ή θα σηκώσει το λάβαρο της επανάστασης και όπου τον βγάλει? Στη θέση που βρίσκεται, μόνο ένας τρελός θα τον ζήλευε...

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Δεν ασχολούμαι ποτέ με τα κομματικά δρώμενα. Αλλά δεν μπορώ να μη σχολιάσω τους αστούς νεοφιλελεύθερους της ΝΔ, που συνασπίστηκαν για να διώξουν τον Σαμαρά. Οπως και να δει κανείς τα εκλογικά αποτελέσματα, άθλος είναι το 26% για έναν πρωθυπουργό και ένα κόμμα που έχει επιβάλει στον λαό τα πιο σκληρά μέτρα τα τελευταία 100 χρόνια. Αυτοί που τον κατηγορούν, αν ήταν στη θέση του, θα είχαν επιβάλει ακόμα χειρότερα μέτρα, διότι αυτό επιτάσσει η ιδεολογία τους και, βεβαίως, θα έψαχναν την ψήφο τους με το κερί...

Ιδεοληπτικός ΣΥΡΙΖΑ

«Οποιος χτίζει ένα φρούριο και καταφεύγει εκεί, φυλακίζεται από τα ίδια του τα τείχη και χάνεται», έγραφε ο Μακιαβέλι. Τα όσα συνέβησαν τις τελευταίες μέρες είναι άκρως αποκαλυπτικά για το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Κυρίως εγείρουν ερωτηματικά για τις αντοχές της κυβέρνησης.

Απαντες γνωρίζαμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ενιαίο κόμμα. Αυτό επιβεβαιώθηκε με τον χειρότερο τρόπο όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας ?το παραδέχθηκε πρόσφατα και ο Γ. Δραγασάκης. Την εικόνα του διχασμού επικύρωσαν οι πρόσφατες συνεδριάσεις των οργάνων του. Η αντίδραση μεγάλης μερίδας βουλευτών και στελεχών στη συμφωνία με τους εταίρους υπήρξε ηχηρή.

Στην πραγματικότητα ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να αποτελεί ένα ετερόκλητο σχήμα με ιδεοληπτικές εμμονές, αναχρονιστικό λόγο και εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις. Θεμελιωμένος σε υποδείγματα του παρελθόντος, βρίσκεται σε ανακολουθία με το νέο οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον. Η βίαιη ωρίμανσή του παραμένει ζητούμενο. Γι' αυτό δυσκολεύεται να ανταποκριθεί και να υπηρετήσει τη μεταστροφή του πρωθυπουργού. Η πλειονότητα των στελεχών δεν φαίνεται να ενστερνίζεται τον ευρωπαϊκό πλέον προσανατολισμό του Αλέξη Τσίπρα.

Βέβαια, οι αντιστάσεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν οφείλονται μόνο στις αριστερές παθογένειες, αλλά και στην ανάρμοστη σχέση του με τον εθνικολαϊκισμό. Οι μονομέρειες της αντιμνημονιακής στρατηγικής του έχουν εμποτίσει το σύνολο του στελεχικού του δυναμικού. Δεν είναι τυχαίο πως η προσγείωση στη σκληρή πραγματικότητα αντιμετωπίζεται από πολλούς ως υποχώρηση και παράδοση στους δανειστές και εταίρους.

Το δυσμενές κλίμα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ ενέχει δύο σοβαρούς κινδύνους: Πρώτον, να υπονομεύσει την αποτελεσματικότητα του κυβερνητικού σχήματος. Ηδη είναι εμφανείς οι παρενέργειες από τις παλινωδίες και την πολυγλωσσία των υπουργών. Δεύτερον και σημαντικότερο, να οδηγήσει τον πρωθυπουργό σε λογικές συγκερασμού, ισορροπιών και μέσου όρου, τη στιγμή που η ανάγκη για πολιτικές τομές και αλλαγές καθίσταται επιτακτική. Αν ο Αλ. Τσίπρας οχυρωθεί στο μονολιθικό φρούριο του ΣΥΡΙΖΑ, αν το κόμμα «τραβάει το μανίκι της κυβέρνησης» -όπως ζήτησε ο ίδιος να κάνει-, δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί με αποτελεσματικότητα στα φλέγοντα ζητήματα που καλείται να διαχειριστεί. Αλλωστε το στοίχημα είναι η χώρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μέσο.

Το εγχείρημα της κυβερνώσας Αριστεράς για να έχει προοπτική προϋποθέτει τον απεγκλωβισμό της από το πολιτικο-ιδεολογικό οπλοστάσιο του παρελθόντος και την εναρμόνισή της με τα νέα δεδομένα.

Συντονισμός της πλάκας

Δεν με ξάφνιασε αυτή η ιστορία με τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, τη διαταγή του στρατηγού, την ειδησεογραφική αποκάλυψη, τη νεοδημοκρατική καταγγελία και το επακόλουθο μπάχαλο. Και ο λόγος που δεν με ξάφνιασε είναι ότι στερείται και μιας στοιχειώδους έστω πρωτοτυπίας. Είναι αποτέλεσμα μιας κατάστασης που τη ζούμε καθημερινά και από πολλούς.

Δεν θα ισχυριστώ ότι η κυβερνητική πραγματικότητα αποτελούσε διαχρονικά στη χώρα μας υπόδειγμα συνέπειας και αξιοπιστίας. Ανέκαθεν οι προεκλογικές εξαγγελίες συγκρούονταν με τα μετεκλογικά πεπραγμένα, αλλά από μια στιγμή και μετά, από τον σχηματισμό της εκάστοτε κυβέρνησης και μετά, όλα έμπαιναν σε κάποιον δρόμο. Λίγο-πολύ μαθαίναμε τι έπρεπε να περιμένουμε και πού μας δούλεψαν.

Αυτό το μίνιμουμ συνέπειας και αξιοπιστίας δεν υπάρχει από τις 25 Ιανουαρίου και μετά. Και ο λόγος που δεν υπάρχει οφείλεται στο πολύ απλό γεγονός ότι η κυβέρνηση κινείται με τη λογική του «βλέποντας και κάνοντας». Ο καθένας έχει την άποψή του και τη λέει, με την ψευδαίσθηση ότι έχει κάποια αξία.

Πρόχειρο παράδειγμα. Οταν ο εμπειρότατος πολιτικά Φλαμπουράρης, που έχει αναλάβει να ελέγχει και να συντονίζει τα μέλη της κυβέρνησης, ξεφουρνίζει με τη μεγαλύτερη άνεση στο πρωινάδικο του Mega την «πατάτα» πως «κι αν δεν τα έχουμε όλα τα λεφτά, θα πάρουμε παράταση εξόφλησης από το ΔΝΤ», γιατί να περιμένεις υψηλότερο βαθμό ευθύνης και συνέπειας από τον κάθε χθεσινό που μεταφράζει την ιδεολογία ή τα απωθημένα του σε κυβερνητικό πρόγραμμα.

Τα λέγαμε και προχθές. Ενα κόμμα που το 40% της Κεντρικής Επιτροπής του και μερικοί από τους βασικούς υπουργούς της κυβέρνησης διαφωνούν με τον πυρήνα της κυβερνητικής λογικής είναι καταδικασμένο να πορεύεται με συνεχείς αντιφάσεις, αντιθέσεις και αντικρουόμενες και αλληλοαναιρούμενες απόψεις. Και το πρόβλημα είναι αποκλειστικά δικό τους και δεν τους φταίνε ούτε τα ΜΜΕ, που αλίμονο αν χρειαζόταν να επιβεβαιώνουν αν συμφωνεί ή όχι ο υπουργός με επίσημα έγγραφα για θέματα της αρμοδιότητάς του, αλλά ούτε και το όποιο κόμμα εκμεταλλεύεται και αξιοποιεί προς το συμφέρον του την έλλειψη συντονισμού και δράσης των κυβερνητικών παραγόντων και υπηρεσιών.

Ετσι είναι η πολιτική και έτσι ασκείται. Και σ' όποιον δεν αρέσει, κάθεται σπίτι του και απαλλάσσεται αυτός από εμάς κι εμείς απ' αυτόν.

 ΚΩΣΤΑΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΗΣ

Ο Γιάνης είναι ο «λαγός»

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 12:52

Οταν κάποιος διάγει έκλυτο βίο πού πάει το μυαλό μας; Οχι μόνον σε λουκούλεια γεύματα έτσι; Ο έκλυτος μπορεί να είναι άξεστος αλλά και άτομο με παιδεία και φαντασία. Κοινός τόπος, η άνευ συνόρων ικανοποίηση παθών και ορέξεων. Στην απέναντι πόρτα, η είσοδος του κινήματος λιτού βίου, είναι ελεύθερη για φτωχούς και πλούσιους. Πολλοί από τους πρώτους τη διαβαίνουν εξ ανάγκης. Από τους κατέχοντες, κάποιοι ανακαλύπτουν στην εγκράτεια το άλας της ζωής. Ισως ελάχιστοι, προβάλλουν το απέριττο προς άγραν θετικών κοινωνικών εντυπώσεων. Η διανυόμενη περίοδος ας πούμε, η νηστεία της Σαρακοστής, για άλλους είναι έναυσμα αποχής από κραιπάλες, απώλειας λίπους. Αποτοξίνωση, υπό τη φενάκη του ορθόδοξου τυπικού. Για την πλειονότητα, ασφαλώς η τήρησή της συνάδει με το βαθύ θρησκευτικό αίσθημα, μια νοερή πορεία στα ίχνη του Θείου Δράματος, πριν το ρολόι χτυπήσει Ανάσταση. Στο έσχατο όριο του λιτού βίου, κατοικούν οι ασκητές, τη διαδρομή των οποίων διαβάζουμε με δέος σε πατερικά κείμενα, βίους αγίων κ.λπ.

Είναι γνωστό: Ηθικολογώντας μπορεί να ξεστρατίσεις χωρίς να πάρεις χαμπάρι. Και να σκοντάψεις. Στην πολιτική, τα τελευταία χρόνια με τόση επίταση, τίθενται ως αδιαπραγμάτευτα προαπαιτούμενα η σεμνότητα, η ταπεινότητα, η διαφάνεια, η αξιοκρατία, και εσχάτως «εμείς δεν είμαστε σαν τους άλλους». Για κάθε ψύχραιμο θεατή, από το 2004 έως σήμερα, η σκυτάλη παραδιδόταν από πρωθυπουργό σε πρωθυπουργό με τον παραλήπτη να ανεβάζει τον πήχυ ακόμα πιο ψηλά, συγκλώθοντας δεσμεύσεις με ηθική και αξίες. Η πρόσφατη διακήρυξη του κ. Γιάνη Βαρουφάκη «είμαστε υπέρ του λιτού βίου», συνιστά ντοκουμέντο ιστορικής πυκνότητας, μια νέα πανελλαδική ταυτότητα. Σε πρώτη ανάγνωση, το «είμαστε», συντακτικώς, έχει υποκείμενο την κυβέρνηση, αλλά ιδιοφυώς η διαβεβαίωση-προτροπή αγκαλιάζει την κοινωνία και τον καθένα μας ξεχωριστά· μιας και η λέξη χρεοκοπία έπαψε να αποτελεί κρυμμένη ανατριχίλα. Στη δική μας περίπτωση, ο λιτός βίος δεν αποτελεί επιλογή ατομική ή του συνόλου ως ένδειξη υπέρτερης φιλοσοφικής στάσης αλλά μια αναγκαστική θητεία άγνωστης διάρκειας, εν μέσω ακήρυχτου πολέμου. Ψυχραιμία. Στη μία όχθη ενός λιτού βίου αντηχεί το σπαρτιάτικο μοντέλο. Μέλας ζωμός, πειθαρχία και των γονέων, σωματικοί ακτιβισμοί να κόβεται η ανάσα. Στην άλλη όχθη, σίγουρα για τους περισσότερους η προτιμητέα επιλογή διαβίωσης. Οπως συνοψίζεται στον Επιτάφιο Περικλέους διά χειρός Θουκυδίδη και μας προέτρεπαν σοφοί δάσκαλοι ως στάση ζωής: «Φιλοκαλούμεν τε γαρ μετ’ ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας». Ο χαρισματικός κ. Βαρουφάκης, πρόμαχος του λιτού βίου νέας κοπής, θυμίζει τον «λαγό» στους αγώνες στίβου. Αυτόν που τρέχει όχι για να κερδίσει αλλά να συμπαρασύρει τους άλλους ώστε να κάνουν αυτοί το ρεκόρ. Ο «λαγός» πάντα εγκαταλείπει. Ο κ. Βαρουφάκης συνειδητά είναι ο πλέον εκτεθειμένος, ο πιο αναλώσιμος. Υπό τις παρούσες συνθήκες, ξεχωριστά χρήσιμος σε εχθρούς και φίλους.

Έντυπη

Μόνον ένας Θεός γνωρίζει τι πρόκειται να συμβεί στη χώρα και στους πολίτες.

Κάθε μέρα που περνάει η οικονομία βουλιάζει ενώ η έλλειψη ρευστότητας πνίγει ακόμη και τις πλέον υγιείς επιχειρήσεις που αποτελούσαν την ελπίδα για να βγει η χώρα από το αδιέξοδο της συρρίκνωσης και της μεγάλης ανεργίας. Η παρατεταμένη πολιτική αβεβαιότητα και οι παλινωδίες της κυβέρνησης έχουν πλέον άμεσες συνέπειες που κοστίζουν ακριβά στην οικονομία και φέρνουν σε δεινή θέση τους πάντες. Ακόμη και οι πολυεθνικές ασφαλιστικές εταιρείες κόβουν σταδιακά την ασφάλιση ελληνικών εταιρειών λόγω συναλλαγματικού κινδύνου και αυτό αποτελεί βαρύ πλήγμα.

Το κορυφαίο όμως πρόβλημα του χρηματοδοτικού κενού για το κράτος δεν είναι απλώς απειλή για τη συντριβή, αλλά το πιθανότερο ενδεχόμενο που αν εξελιχθεί έτσι και έχουμε πιστωτικό γεγονός ζήτω που καήκαμε . Τότε δεν θα μας φθάνουν οι ευφημισμοί και οι σκόπιμες μπαρούφες του υπουργού Οικονομικών για να σωθούμε καθώς μόνον ένας Θεός γνωρίζει τι πρόκειται να συμβεί στη χώρα και στους πολίτες. Αν η κυβέρνηση δεν βρει τον τρόπο να συμβιβασθεί με την πραγματικότητα εντός των επομένων ολίγων ημερών ώστε να ξεπεράσει την οικονομική ασφυξία που έρχεται καλπάζουσα, τότε τα πράγματα θα γίνουν περίπλοκα και το απόλυτο αδιέξοδο θα δώσει τη θέση του στο χάος από τον φόβο και την αγωνία που επικρατούν σήμερα.

Βεβαίως είναι αλήθεια ότι στο εσωτερικό της κυβέρνησης υπάρχουν και κάποιοι (έστω λίγοι) που βλέπουν το παγόβουνο να πλησιάζει και συμβουλεύουν αρμοδίως να αλλάξει ρότα το καράβι αλλά δυστυχώς δεν τολμούν να το πουν δημοσίως φοβούμενοι εσωκομματικά λιντσαρίσματα. Την ίδια στιγμή όμως υπάρχουν υπουργοί που αντί να ακούσουν τη φωνή της λογικής και να μαζευτούν επιμένουν σε λαϊκισμούς και ψεύδη ασύστολα ναρκοθετώντας κάθε προσπάθεια να προληφθεί η επερχόμενη καταστροφή. Το κακό μάλιστα έλαβε ανεξέλεγκτες διαστάσεις λόγω και της εσωκομματικής περιπέτειας του Σαββατοκύριακου όπου η ισχυρή μειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ κατοχύρωσε τη διαφορετική της στάση και ισχυροποίησε τη θέση της στο κόμμα.

Με αυτά τα δεδομένα η πορεία διαγράφεται εφιαλτική και αν ο πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας δεν αντιληφθεί ότι ο χρόνος τελειώνει και δεν αναλάβει το ιστορικό βάρος των ευθυνών του η πανωλεθρία δεν θα έχει διασωθέντες αλλά τότε θα είναι πολύ αργά για όλους μας.