Πρώτον ότι με παλιά υλικά δεν φτιάχνεται το καινούργιο.

«Δεν είναι Διακήρυξη δημιουργίας νέου κόμματος» φαίνεται να μην άρεσε σε κάποιους που προσχηματικά ή όχι τους έβαλε απέναντι στο εγχείρημα. Οι οπαδοί αυτής της άποψης συνοψίζουν την αντίδρασή τους με δύο επιχειρήματα. Πρώτον, ότι με παλιά υλικά δεν φτιάχνεται το καινούργιο, και δεύτερον, ως συνέπεια του πρώτου, τα δυο κόμματα που προσκαλούνται να συμμετάσχουν στην επανεκκίνηση της Κεντροαριστεράς οφείλουν να διαλυθούν.

Ποιος όμως στη ζωή καθορίζει τι είναι καινούργιο και τι παλιό; Είναι ίσως οι απόψεις, τα φυσικά πρόσωπα που υλοποιούν το σχέδιο, τα πολιτικά υποκείμενα ή όλα αυτά μαζί; Είναι λοιπόν επιτακτικό καθήκον αυτοί που ζητούν το καινούργιο να το προσδιορίσουν, πριν ζητήσουν να το προσδιορίσουν πρώτα οι άλλοι. Και επίσης να πουν ποιοι είναι αυτοί οι άλλοι!  Προσδιορίζοντας το καινούργιο ως «μία στρατηγική που να προβάλλει τους εαυτούς μας στο μέλλον, σε μια Ευρώπη που αναζητά την προοπτική της» δίνει σε αδρές γραμμές τα διακυβεύματα αυτής της προοπτικής, την εθνική ανασυγκρότηση, την ανάπτυξη και το παραγωγικό μοντέλο, την εθνική αυτογνωσία, την οριοθέτηση απέναντι στον δεξιό και αριστερό λαϊκισμό. Είναι προφανές ότι όλες αυτές οι προτάσεις χρειάζονται εξειδικεύσεις, αλλά είναι επίσης σαφές ότι οι επεξεργασίες αφορούν κυρίως τους συμπαίκτες που καλούνται να συμμετάσχουν με τις δυνάμεις τους στην προσπάθεια!

λλο ηγέτης, άλλο μίμος

Το είχα προβλέψει. Αν κι εδώ που τα λέμε, άργησε κάπως. Νωρίτερα την περίμενα την αντίδραση του φίλου μου, του Παναγιώτη, στα όσα υποστηρίζω για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον αρχηγό του. Κι εκεί που «στράβωσε» ο Παναγιώτης είναι στην τελευταία κόντρα του Σαμαρά με τους Συριζαίους για όσα είπε ο λαφαζανικός Τόλιος πως θα γίνουν αν μας παραζορίσουν οι Ευρωπαίοι. Ο Παναγιώτης υποστηρίζει πως δείχνει πανικό το γεγονός ότι κοτζάμ αρχηγός ασχολείται με δηλώσεις ενός απλού στελέχους.

Μόνο που ο φίλος μου δεν τα λέει όλα. Γιατί δεν είναι μόνο ο Τόλιος που μίλησε για αντιδράσεις που οδηγούν σε αδιέξοδα. Τα ίδια έκανε και η Φωτίου, και συνεχώς κάνει κι ο Λαφαζάνης ή και όποιος άλλος Συριζαίος επιχειρήσει ν' απαντήσει στο ερώτημα «και τι γίνεται αν οι Ευρωπαίοι δεν αποδεχτούν τις προτάσεις του Τσίπρα;».

Και δεν είναι μόνο ο Σαμαράς που ασχολείται μαζί τους. Θέλοντας και μη ασχολούμαστε όλοι όσοι δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι τα βιολιά και τα νταούλια του Τσίπρα διασφαλίζουν το οικονομικό και, κυρίως, το ευρωπαϊκό μέλλον μας.

Αλλά για να περιοριστούμε στον Σαμαρά, αυτός τη δουλειά του κάνει. Κι όπως έχουμε ξαναπεί, η βασική δύναμή του είναι οι αδυναμίες, τα λάθη, οι ηλιθιότητες των άλλων. Τις κοτσάνες του Τόλιου ή της Φωτίου ή του Λαφαζάνη θ' άφηνε αναξιοποίητες; Ποιος και γιατί δεν θα χτυπήσει τον αντίπαλο στο αδύνατο σημείο του όταν του δοθεί η ευκαιρία;

Το θέμα, Παναγιώτη μου, είναι αν ο Τσίπρας είναι ικανός να κάνει τη δική του δουλειά. Που μεταξύ άλλων είναι να προστατεύει την αξιοπιστία του κόμματός του από φαινόμενα όπως αυτό της πολυφωνίας. Και μάλλον δεν την έχει αυτή τη δυνατότητα. Γιατί άλλο πράγμα να είσαι Ανδρέας που «αποκεφάλιζε» όταν χρειαζόταν και άλλο ν' αντιγράφεις τις κινήσεις του, να μιμείσαι τη φωνή του και να παπαγαλίζεις τα συνθήματά του. Το πολύ να καταξιωθείς ως μίμος με κάτι τέτοια. Αλλά για ηγέτης χρειάζεται το κάτι παραπάνω. Χρειάζεται να πείσεις τους Λαφαζάνηδες ότι εσύ κάνεις κουμάντο. Επιστρατεύοντας όποιο μέσο χρειαστεί.

Εδώ παπάς εκει παπάς, ...που είναι ο παπάς.

 Για τους Ανεξάρτητους Ελληνες πως δεν είναι τυχαία η κρίση στην οποία έχουν περιέλθει. Ο μόνος τομέας στον οποίο κατάφεραν να διακριθούν ήταν αυτός των αφελών ή και ανόητων μεγαλοστομιών. Λέξη δεν είχαν να προσθέσουν στον προβληματισμό για την απεμπλοκή από την κρίση και την πορεία που θα πρέπει να ακολουθήσει η χώρα.
Και λέγαμε ακόμη ότι το ίδιο ισχύει και για τον ΣΥΡΙΖΑ. Εφτασε στο 27% αλλά, όσο δεν θα είναι σε θέση να σχεδιάσει και να εισηγηθεί ένα αξιόπιστο πρόγραμμα, θα αναζητεί μόνιμα σωσίβιο σε φραστικά πυροτεχνήματα. Αλλά αυτά δεν εξασφαλίζουν αυτοδυναμίες.
Τα ίδια ισχύουν, όμως, και για τους κυβερνώντες. Γιατί κι αυτοί μας χρωστάνε ένα «μετά». Συνεργάστηκαν όχι μόνο για να διασφαλίσουν τα υπόλοιπα του δανείου, αλλά και για να μας οδηγήσουν στην έξοδο από την κρίση. Το πρώτο φαίνεται να το καταφέρνουν. Αλλά στο «μετά» έχουν αρχίσει και κολλάνε.

Ελπίδα είναι…

ΕΛΠΙΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ το «τάξιμο» με μεγάλα λόγια, το «μπούκωμα» με μη ρεαλιστικά όνειρα, όπως ελπίδα επίσης δεν είναι το ξερό μοίρασμα ευθυνών προς τους γύρω, χωρίς να υπάρχει πλαίσιο για φως στο μέλλον.

Ελπίδα δεν είναι η ανεξέλεγκτη «οργή» που απλά εκτονώνει ενέργεια με άτσαλο τρόπο χωρίς να κτίζει τίποτα, αλλά το αντίθετο, καταστρέφει ό,τι έχει απομείνει ή ψιλο-φτιαχτεί και πάει χαμένη.

Ελπίδα είναι η «αλήθεια», όσο σκληρή και εάν είναι. Αλήθεια, όμως, που οφείλει να ακούγεται στη σωστή στιγμή και, κυρίως, έγκαιρα.

Ελπίδα δεν είναι η προχειρότητα σαν απάντηση στο κυνηγητό του αμείλικτου χρόνου, είτε για να διεκδικήσουμε πράγματα είτε για να υπερασπιστούμε πράγματα. Ελπίδα είναι η ορθολογική «ικανότητα», που συστηματικά και μεθοδικά βάζει τα θεμέλια για την επόμενη ημέρα, για την κάθε ημέρα.

Ελπίδα δεν είναι τα προσωπικά «εγώ», οι «πολυφωνίες» και οι «ανομοιογένειες». Είναι η «στιβαρότητα», η «σοβαρότητα» και η «σιγουριά», με «ανθρώπινο» όμως πρόσωπο.

Ελπίδα είναι το «σχέδιο», το «όραμα» και η ξεκάθαρη απόφαση του πού θέλει να ανήκει κανείς. Σε ένα παρελθόν γεμάτο λάθη; Σε ένα παρόν γεμάτο πόνο ή σε ένα ρεαλιστικό μέλλον που, ωστόσο, είναι τόσο δυσεύρετο;

Και όμως, η λύση δεν είναι μακριά.

ΣΤΑ «ΠΑΡΑΘΥΡΑ» θα αναγνωρίσει ο σκεπτόμενος πολίτης αρκετούς και από τις δύο κατηγορίες, αρσενικούς και θηλυκούς… Κάνουν «παράσταση» με τα μάτια γουρλωμένα και τις καρωτίδες πρησμένες. Φλυαρούν ακατάσχετα, ωρύονται εναντίον όλων, χειρονομούν, σκεπάζουν τους συνομιλητές με κραυγές και, αφού ξεθυμάνουν, μπαίνουν στην ουρά για το επόμενο κανάλι… Ολοι τους όμως -θέλουν, δεν θέλουν- σερβίρουν το «πιάτο ημέρας», της επικαιρότητας, δημιουργούν εφήμερες εντυπώσεις, έτσι που η μεν συντριπτική πλειοψηφία των σκεπτόμενων πολιτών να μένει παθητική, η δε των μη σκεπτόμενων να χειραγωγείται κατά τις επιθυμίες του συστήματος, δεόμενη στον Υψιστο «πότε θα κάνει ξαστεριά»!..


Τι είχες, Γιάννη, τι είχα πάντα! Και όμως, η λύση δεν είναι μακριά. Στης    25    του  Γεναρη   ο   λαός θα το βροντήξει μια και καλή  στην κάλπη θα κάνει, με το καλό, τη μεγάλη ανατροπή του.

Ρεσιτάλ γελοιότητας

Ούτε περίμενα ούτε περιμένω θαύματα από τους πολιτικούς μας και τα κόμματά μας. Αλλωστε ποτέ δεν τους θεώρησα αποκλειστικά υπεύθυνους για τα χάλια μας. Ολοι το βάλαμε -και συνεχίζουμε να το βάζουμε- το χεράκι μας. Αλλά κάποιες στοιχειώδεις αξιώσεις τις έχω. Αν μη τι άλλο, λίγη σοβαρότητα θα έπρεπε να την επιδεικνύουν. Τουλάχιστον οι δύο διεκδικητές του πρωθυπουργικού αξιώματος.

Πασχίζω φιλότιμα, αλλά μου είναι αδύνατο να καταλάβω τι την ήθελε αυτήν τη σαββατιάτικη «συνέντευξη» ο Σαμαράς. Να είχε κάτι καινούργιο να πει, κομμάτια να γίνει. Αλλά δεν είχε. Γνωστά επιχειρήματα επανέλαβε. Και το ισοζύγιο, φυσικά, αρνητικό. Εκείνη την ένδειξη «αποκλειστική συνέντευξη» ποιος είχε την ιδέα να την κοτσάρουν φαρδιά-πλατιά από κάτω; Κι επίτηδες να το έκαναν αποκλείεται να έβρισκαν κάτι περισσότερο γελοίο!

Και ήταν και το δίδυμο των «ιεροεξεταστών» του. Αυτούς πάλι γιατί τους ταλαιπώρησε και τους εξέθεσε; Δόξα τω Θεώ, κάθε άλλο παρά υστερούμε σε τεχνογνωσία για παντός είδους -ποδοσφαιρικά και άλλα- «στησίματα». Χάθηκε ο κόσμος να προβλεφθούν και δύο ή τρεις «δύσκολες» ερωτήσεις, στις οποίες φυσικά δεν θα χρειαζόταν ν' απαντήσει γιατί δεν θα τον πίεζαν να το κάνει;

Κι από την άλλη ο Τσίπρας. Που φαίνεται ότι δεν του αρκούσαν οι φαιδρότητες για τα νταούλια και τους χορούς των αγορών και γι' αυτό αποφάσισε να επαναφέρει στο ρεπερτόριό του τις δοκιμασμένες αστειότητες περί ανατροπής των ευρωπαϊκών ισορροπιών, περί ευρωπαϊκών ηγεσιών που θα καμφθούν μόλις τον δουν πρωθυπουργό και περί «πλατιών λαϊκών συμμαχιών», που ήταν ωραία όταν τα διακήρυττε ο Ανδρέας του 47%, αλλά προκαλούν ακατάσχετα γέλια όταν τα παπαγαλίζει ο ηγέτης ενός λαχανιασμένου 27% που αναζητεί απεγνωσμένα στήριξη στο 2,5% με 3% του Καμμένου και το 0% του Κουβέλη.

Εχουμε σοβαρά και δύσκολα προβλήματα μπροστά μας. Γι' αυτά έχουν να μας πουν κάτι ουσιαστικό; Αν ναι, περιμένουμε. Αν όχι, τουλάχιστον ας μην προκαλούν τη νοημοσύνη μας.

Παίζουν στα ζάρια το μέλλον του τόπου

Σε ό,τι αφορά το μέλλον του τόπου, αν ο καθένας μας αφήσει στην άκρη τους εγωισμούς και τις μικρότητες, ίσως καταφέρει να δει με νηφαλιότητα τις χρήσιμες επιλογές που οφείλει να κάνει για να μην ικανοποιήσει απλώς την οργή του κόντρα στο πραγματικό του συμφέρον. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες για δήθεν άγνοια της κατάστασης, ούτε υπεκφυγές του τύπου «ε και, δεν έχω τίποτε να χάσω». Για παράδειγμα, αν παρ' ελπίδα οδηγηθούμε σε παρατεταμένη πολιτική αστάθεια με ουτοπικές φαντασιώσεις και δήθεν εκβιασμούς προς τους δανειστές, το πιθανότερο είναι πως θα προκαλέσουμε μόνοι μας την τύχη μας και τότε οι συνέπειες θα είναι οδυνηρές και ολέθριες. Ολοι αυτοί που σήμερα μιλούν για «εμπόριο φόβου» είτε σκοπίμως αγνοούν την πραγματικότητα, είτε παίζουν στα ζάρια το μέλλον του τόπου, θύτες και θύματα μίας ρητορικής που τους έχει εγκλωβίσει σε αδιέξοδα.

Η ευθύνη σε πρώτο πλάνο ακόμη αφορά τους βουλευτές που αύριο καλούνται να δώσουν λύση εκλέγοντας Πρόεδρο της Δημοκρατίας και με ομαλότητα να προχωρήσει η χώρα σε διαπραγματεύσεις για να κλείσει ο κύκλος του τρέχοντος προγράμματος και να γυρίσουμε σελίδα.

Με βάση όλες τις ενδείξεις, πάντως, αυτή η εξέλιξη δεν φαίνεται πια ως η πιθανότερη και προφανώς πάμε σε εκλογές περί τα τέλη Ιανουαρίου και ο... θεός βοηθός... Κάπου εδώ η «καυτή πατάτα» μεταφέρεται στα χέρια των πολιτών που έχουν δικαίωμα και υποχρέωση να καθορίσουν με τη στάση τους το μέλλον του τόπου. Στις δημοκρατίες ασφαλώς και δεν υπάρχουν αδιέ­ξο­δα, αλλά τίποτε δεν είναι ανέξοδο. Ενίοτε μάλιστα ο λογαριασμός μπορεί να αποδειχτεί ακριβότερος του αναμενόμενου, αλλά τότε πια θα είναι πολύ αργά.

Υπάρχει πάντα στις εκλογικές αναμετρήσεις ένα ευμετάβλητο κρίσιμο τμήμα των ψηφοφόρων -πέρα από τις σκληρές κομματικές γραμμές-, που με τη στάση του καθορίζει την τελική ισορροπία του πολιτικού χάρτη. Στη δεδομένη συγκυρία ίσως αυτό αποτελεί το μυστικό της σωτηρίας ή της καταστροφής.