Έξοδος από την κρίση και η επανάκτηση της ανεξαρτησίας μας.

Το μήνυμα για όσους  επιμένουν να θεωρούν ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε και μόνοι μας και να απαλλαγούμε από τη βοήθεια των ευρωπαίων και τις δεσμεύσεις που τη συνοδεύει είναι σαφές και αποκαλυπτικό.Γιατί όπως αποδεικνύεται δεν βρίσκεται μόνο η χώρα μας σε ένα σταυροδρόμι, αλλά συνολικά η ευρωπαϊκή οικονομία και αρκεί ένα μικρό ατύχημα, για να αρχίσει και πάλι η καταιγίδα των αναταράξεων.

Δυστυχώς για τους πολίτες που εξακολουθούν να υποφέρουν, η έξοδος από την κρίση και η επανάκτηση της ανεξαρτησίας μας, θέλει ακόμα πολύ προσπάθεια και κυρίως σχέδιο, συνέπεια, οργάνωση και πολύ προσοχή. Οι εύκολες και επιπόλαιες υποσχέσεις, μπορεί να ακούγονται ευχάριστα, αλλά μπορεί πολύ εύκολα να γίνουν μπούμερανγκ.

Όσο κυριαρχούν στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα τα γεράκια των αγορών, όσο οι πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης εξαντλούνται σε ημίμετρα, η αστάθεια και η αβεβαιότητα θα μας συνοδεύει. 

Ας φροντίσουμε λοιπόν να τακτοποιήσουμε τα κακώς κείμενα του οίκου μας, ας επενδύσουμε όσο περισσότερο μπορούμε στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, μήπως και καταφέρουμε  κάποια στιγμή να μειώσουμε την εξάρτηση μας και από τις αγορές και από τους δανειστές μας.

Ο δρόμος μπορεί να είναι δύσβατος και επίπονος, αλλά δυστυχώς δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα κάποιος άλλος...

Αλήθεια, με ποιο ακριβώς τρόπο θα το κάνουν;

 Αλήθεια ποια έξοδος από την κρίση, ποια ανάκαμψη, ποια ελάφρυνση από τα φορολογικά βάρη,ποιος εξορθολογισμός στο μοίρασμα των βαρών, ποιες επενδύσεις και θέσεις εργασίας και ποια ενισχυμένη από την κρίση Ελλάδα;
 Γιατί εμείς βλέπουμε πως τα χειρότερα  είναι τώρα; Γιατί εμείς βλέπουμε πως ακόμα κι εκείνες οι επιχειρήσεις που το πάλεψαν με νύχια και με δόντια όλα τα προηγούμενα χρόνια τώρα  φθάνουν στο μη περαιτέρω και φλερτάρουν με τα λουκέτα  και μάλιστα ,στην εποχή των... πρωτογενών πλεονασμάτων; 

Είναι μήπως ιδέα μας πως τους τελευταίους 2-3 μήνες οι μόνοι που απόμειναν να πληρώνονται στην ώρα τους είναι οι Δημόσιοι υπάλληλοι και οι τραπεζικοί ενώ στον ιδιωτικό τομέα αυτοί που καταφέρνουν να εισπράττουν στην ώρα του τον γλίσχρο  μισθό τους είναι η εξαίρεση;
 Όλοι μιλούν για την ανάγκη της ενίσχυσης της ρευστότητας προς τις επιχειρήσεις. Ας ρωτήσει όμως κάποιον επιχειρηματία τι του απαντούν στις τράπεζες ακόμα κι όταν προσκομίζει κλεισμένα συμβόλαια εξαγωγών και πωλήσεων; Ας ρωτήσουν κάποιον επιχειρηματία, τώρα που στην πράξη καταργήθηκαν και οι μεταχρονολογημένες επιταγές που ήταν μια κάποια λύση, που και πως μπορούν να βρουν ρευστό για τα στοιχειώδη της λειτουργίας της κάθε επιχείρησης;
Μας λένε ακόμα υπουργοί, γραμματείς , φαρισαίοι και τροικανοί πως οι προσπάθειες τους είναι να επανεκκινήσουν την οικονομία. Αλήθεια, με ποιο ακριβώς τρόπο θα το κάνουν; Με την μη έκδοση φορολογικών ενημεροτήτων αν έχει γίνει ρύθμιση και άσχετα αν οι δόσεις πληρώνονται κανονικά; ' ΄Η με τη δέσμευση οιουδήποτε ποσού πέφτει στον τραπεζικό λογαριασμό του ιδιώτη ή του επιχειρηματία, προληπτικά και για το ενδεχόμενο μελλοντικά ο  φορολογούμενος να μην μπορέσει να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του στην εφορία;

 Είναι ρύθμιση χρεών αυτή ή απορρύθμιση οιασδήποτε προσπάθειας επανεκκίνησης της αγοράς;
Ναι ,να δεχθούμε ότι χρονικά είμαστε κοντά σε μια  νέα ρύθμιση του εξωτερικού χρέους( αν και μεταξύ μας,  ότι θα μας βγάλουν το λάδι και θα απαιτήσουν  για άλλη μια φορά τη μάνα τους και τον πατέρα τους για να μας επιμηκύνουν την αποπληρωμή του χρέους) αλλά αυτό από μόνο δεν λέει τίποτα. 
Είναι σαν το ποτήρι με το νερό που απέχει λίγα εκατοστά από τα διψασμένα χείλη. Αν δεν έρθουν σε επαφή, κάλλιστα το νερό μπορεί να χυθεί στο κενό και τα χείλη να μείνουν ξεραμένα.
 Και να πεις πως είχαμε μια κυβέρνηση σταθερή που στηρίζεται σε ισχυρή πλειοψηφία η οποία δεν χρειάζεται να δοκιμάζεται καθημερινά με πάσης φύσεως νομοθετήματα  που απορρέουν από προηγούμενες δεσμεύσεις, πάει κι έρχεται. 

Εργατοπατέρες, όλων των κομματικών παρατάξεων, έβαλαν τα δαχτυλάκια τους και έγλειψαν μέλι .

Οι συνδικαλιστές και εργατοπατέρες, όλων των κομματικών παρατάξεων, έβαλαν τα δαχτυλάκια τους και έγλειψαν μέλι προνομίων και διάφορων ύποπτων απαλλαγών.
Οτι οι εργαζόμενοι σ’ αυτούς τους ανυπόληπτους δημόσιους οργανισμούς εξασφάλισαν προνόμια και καλύτερους μισθούς. Γιατί, σου λέει ο μισθοσυντήρητος του ιδιωτικού τομέα, εγώ τι είμαι; Παιδί ενός κατώτερου θεού; Αϊ σιχτίρ από δω!
Οτι οι ΔΕΗτζήδες, εκτός όλων των άλλων «κατακτήσεων», απολαμβάνουν τσάμπα ή, στη χειρότερη περίπτωση, φθηνότερο ρεύμα!
Οτι διάφορα λαμόγια του επιχειρηματικού τομέα, ελληνικού τύπου, έκαναν χρυσές δουλειές με εργολαβίες τρελές.
Οτι η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων οργανισμών είναι προσυμφωνημένη και η τράπουλα σημαδεμένη.
Οτι εκ της ιδιωτικοποίησης μόνο οι δικοί τους επιχειρηματίες θα βολευτούν και θα βγάλουν έναν σκασμό λεφτά.
Οτι αποκλείεται το τίμημα από την πώληση να επιστραφεί για επενδύσεις στη ΔΕΗ. Τρίχες κατσαρές. Τα φράγκα θα καταλήξουν στο ταμείο των προεκλογικών παροχών. Ετσι ώστε τα σημερινά συνεταιράκια να εξασφαλίσουν μια δεύτερη τετραετία. Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια!
Οτι μπορεί στην αρχή η τιμή του ρεύματος να είναι κάπως χαμηλή, στη συνέχεια όμως θα σκαρφαλώσει στην κορυφή του αχαλίνωτου κέρδους.
Οτι στο τέλος αρκετοί εργαζόμενοι θα απολυθούν. Και φυσικά το μισθολόγιο όλων θα συγχρονιστεί με το αντίστοιχο κάθε εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα.
Και ότι το δικό μας άνοιγμα της αγοράς ενέργειας με το αντίστοιχο κάθε ευρωπαϊκής χώρας είναι δύο κόσμοι εντελώς δια-φορετικοί και ολότελα «εχθρικοί».

Η «ΔΕΗ» ως νέα πολιτική περίοδος

Δεν ξέρω αν με τη «σώφρονα στάση» της πλειοψηφίας των συνδικαλιστών της ΔΕΗ, που δεν ακολούθησαν τις ακρότητες του κ. Φωτόπουλου, «νίκησε» η κυβέρνηση με την αποφασιστικότητα που επέδειξε μέσω «επιστράτευσης». Είναι θέμα οπτικής γωνίας...

Από μια άλλη οπτική γωνία θα μπορούσε να πει κανείς ότι η υπεύθυνη στάση της συνδικαλιστικής ηγεσίας της ΔΕΗ είναι κέρδος τελικά για τη χώρα και όχι ήττα της.

Κέρδος που μπορεί να επενδυθεί στο μέλλον πολιτικά, καθώς η ιστορία της ΔΕΗ δεν τελειώνει εδώ. Και ας μην ξεχνάει κανείς ότι η επιτυχία του σχεδίου της «μικρής ΔΕΗ» θα κριθεί εκ του αποτελέσματος.

Το πραγματικό ΣΤΟΊΧΗΜΑ είναι: Θα γίνουν επενδύσεις; Θα υπάρξει όντως ανταγωνισμός; Θα κερδίσει τελικά ο πολίτης - καταναλωτής; Υπερβολικές ιδεολογικοποιήσεις δεν χωρούν εδώ. Ο κίνδυνος η ήδη ακριβή ενέργεια να γίνει ακριβότερη και να συνεχιστούν οι διάφορες μορφές «επιδοτήσεων» για τη στήριξη των μικρότερων εταιρειών δεν είναι εκτός ορίζοντος. Από την άλλη, το ενδιαφέρον των ξένων «παικτών» στον χώρο της ενέργειας, εάν επιβεβαιωθεί τα επόμενα χρόνια η «νευραλγική θέση» της Ελλάδας στο ευρωπαϊκό περιβάλλον ενέργειας, είναι σημαντικό. Και τότε, θα αλλάξουν πολλά δεδομένα... Η στάθμιση δεν είναι εύκολη. Τα «μοντέλα» είναι πολλά. Ενώ το «μείγμα» της «μικρής ΔΕΗ» είναι συζητήσιμο οικονομικά, επιχειρηματικά και στρατηγικά.

Το άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ξεπέρασε τα όρια του συνήθους «κινηματικού ακτιβισμού» που έτρωγε κατά κανόνα «τα μούτρα του» και μετέθεσε την πολιτική αντιπαράθεση με την κυβέρνηση σ' ένα έξυπνο «θεσμικό πεδίο» όπως το δημοψήφισμα, αποδοκιμάζοντας μάλιστα «λογικές Κατρούγκαλου».

Εχουμε επισημάνει έγκαιρα τη «δύσκολη στροφή ενηλικίωσης» που επιχειρεί η ηγεσία του. Είναι η μόνη πάντως που μπορεί να του προσφέρει αξιόπιστες συμμαχίες και να του δώσει «κυβερνητικό προφίλ». Ομως θα ήταν χρήσιμο, εκτός από την «απόρριψη» της «μικρής ΔΕΗ», να είχε και μια θέση για το τι πρέπει να γίνει με τη ΔΕΗ, που έτσι όπως είναι δεν μπορεί να παραμείνει...

Η κυβέρνηση έχασε το καθοδηγούν πνεύμα της και έγινε πιο ευάλωτη.

Αυτή τη στιγμή κοινή είναι η εντύπωση ότι η κυβέρνηση έχασε το καθοδηγούν πνεύμα της και έγινε πιο ευάλωτη σε διεκδικήσεις και απαιτήσεις ισχυρών ομάδων.

Με άλλα λόγια, χάθηκαν τα ζύγια της με τον ανασχηματισμό και η όποια αποτελεσματικότητά της περιορίστηκε.

Αντιστοίχως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που κέρδισε μεν αλλά δεν δημιούργησε ακαταμάχητο ρεύμα εξουσίας, βασανίζεται από εσωτερικές αντιθέσεις και ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, δεν είναι ακόμη σε θέση να παρουσιάσει συνεκτικό και αξιόπιστο σχέδιο εξόδου από την κρίση.

Κάπως έτσι και με τον τεμαχισμό της ΔΕΗ αστήρικτο πολιτικά και την επιδοτούμενη απελευθέρωση της ηλεκτροπαραγωγής χωρίς πολλούς υποστηρικτές, τα πράγματα φαντάζουν μίζερα.

Αν δεν ήταν τα μπάνια του λαού, τώρα θα συζητούσαμε για το αναδεικνυόμενο πολιτικό πρόβλημα και την επικράτηση πολιτικών κινδύνων για την οικονομία και τη χώρα.

Η αλήθεια είναι ότι το καλοκαίρι θα περάσει κουτσά-στραβά, θα βοηθήσει και ο τουρισμός, αλλά το φθινόπωρο θα είναι δύσκολο.

Η διαπραγμάτευση με τους ξένους για το χρέος θα είναι δύσκολη, το δημοσιονομικό κενό θα βάλει τη σφραγίδα του στον προϋπολογισμό του 2015 σε καιρό που οι άκαιρες διεκδικήσεις θα εντείνονται και θα γενικεύονται.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον έντασης και δύσκολης διαπραγμάτευσης με τους ξένους η κυβέρνηση θα φθείρεται και ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη πλευρά, όσο δεν αποκτά δυναμική εξουσίας θα αφήνει κενό χώρο στη ζώνη του κέντρου, όπου ήδη ασκούνται πολλές δυνάμεις και αφανώς αναπτύσσονται δυναμικές πρωτοβουλίες, οι οποίες θα εμφανισθούν προσεχώς.

Εκ των πραγμάτων το έλλειμμα διαχείρισης της κυβέρνησης και το κενό αξιόπιστης πρότασης εξόδου από την κρίση που αφήνουν οι αντιθέσεις στο εσωτερικό της αξιωματικής αντιπολίτευσης δημιουργούν ωφέλιμο χώρο για νέες δυνάμεις, οι οποίες αργά ή γρήγορα θα αναδειχθούν και θα ταράξουν το τρέχον πολιτικό σύστημα. Η φύση έτσι κι αλλιώς απεχθάνεται το κενό...

Η διαμάχη περί τη ΔΕΗ αποτελεί ένα από τα «επεισόδια» που θα διαμορφώσουν τις πολιτικές εξελίξεις.

Στο πλαίσιο αυτής της αντιπαλότητας, η διαμάχη περί τη ΔΕΗ αποτελεί ένα από τα «επεισόδια» που θα διαμορφώσουν τις πολιτικές εξελίξεις και θα καθορίσουν την έκβασή τους. Και σ' αυτήν τη διεργασία συμμετέχει σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος, διότι στη φάση που βρισκόμαστε δεν κρίνεται μόνο το αν και πότε θα οδηγηθούμε σε εκλογές, αλλά και το αν και σε ποιο βαθμό θα υπάρχουν ή όχι κάποια από τα εκπροσωπούμενα στη σημερινή Βουλή κόμματα.

Αλλά υπάρχει και η άλλη διάσταση της πολιτικής πραγματικότητας. Που πολύ απλά είναι η κρισιμότητα των δρομολογημένων εξελίξεων και η επίτευξη των στόχων που θα πρέπει να εκπληρωθούν μέσα στους επόμενους μήνες έτσι ώστε να δικαιωθούν οι θυσίες των τελευταίων χρόνων και να οδηγηθεί η χώρα στην ανάπτυξη και την οριστική απαλλαγή της από το μνημόνιο και τις δεσμεύσεις του.

Μόνο που για να γίνει αυτό θα πρέπει η κυβέρνηση να σταθεί στο ύψος της και να αποδειχθεί αντάξια των ευθυνών της. Γιατί τα μόνα που δεν επιτρέπονται σ' αυτές τις δύσκολες ώρες είναι τα γνωστά από το παρελθόν φαινόμενα εφησυχασμού ή και ωχαδερφισμού που παρατηρούνται από κυβερνήσεις των οποίων τα μέλη θεωρούν ότι η παραμονή τους στην εξουσία ενδέχεται να είναι μέχρι και ολιγόμηνη.

Και η υπόδειξη δεν απευθύνεται γενικά και αόριστα στην κυβέρνηση, αλλά ειδικά και συγκεκριμένα στο καθένα από τα μέλη της, τα οποία οφείλουν να έχουν κατά νου ότι ειδικά αυτή την περίοδο γράφονται κρίσιμες για το μέλλον του τόπου σελίδες και ότι το περιεχόμενο των σελίδων αυτών εξαρτάται από την υπευθυνότητα που θα επιδείξουν και τη σοβαρότητα με την οποία θα κινηθούν.

Μας οδηγεί στην πλήρη εξουθένωση.

Ζούμε ένα άγριο και βάναυσο καπιταλισμό, που αποφασίζει και διατάσσει διά του νόμου, στο όνομα της δημοκρατίας. Μας οδηγεί στην πλήρη εξουθένωση και ενδεχομένως και σκοπίμως στην αλληλοεξόντωση. Γιατί εσύ και όχι εγώ, πάει να ξεχαστεί το όλοι μαζί και αλληλέγγυοι μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας. Οχι άλλη υποταγή στην ενωμένη Ευρώπη της Γερμανίας και τους δυνάστες μας τροϊκανούς. Υπάρχουν και οι ανθρώπινες αξίες. Υπάρχει και ο πλούτος, μόνον που τον διαχειρίζονται οι σύγχρονοι κοτζαμπάσηδες. Η ριζική ρήξη και ανατροπή του εξαχρειωμένου συστήματος δεν θα πρέπει να έχει διαμεσολαβητές, μεσάζοντες και αντιπροσώπους που μας χρησιμοποιούν καθιστώντας μας συμμέτοχους διά της ψήφου και συνενόχους. Το τίμημα της ανόρθωσης της χώρας μας και του καθενός ξεχωριστά θα πρέπει να διέπεται από το πνεύμα της ελευθερίας, της δημιουργίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης, μέσα σε μια δημοκρατία συμμετοχική διά της ενεργού παρουσίας μας και στα μικρά προβλήματα και στα μεγάλα.

Μπορούμε να δώσουμε αξία στη ζωή μας αρκεί να τη σεβαστούμε. Να μην την ευτελίζουμε μέσα στις συναναστροφές που προκαλεί η κρίση η γενικότερη.