Η χώρα βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή.

Θα ήταν ευτύχημα, αν την επομένη των ευρωεκλογών κόμματα και πολιτικοί αρχηγοί επιδείκνυαν τη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα που επιβάλλουν οι κρίσιμες κοινωνικά και οικονομικά συνθήκες της χώρας. Αλλά δυστυχώς για ακόμα μία φορά αποδεικνύεται ότι τέτοιες προσδοκίες είναι μάταιες για τα πολιτικά δεδομένα μας.

Είναι υπερβολικές έως και ακραίες οι ερμηνείες τις οποίες επιχειρεί να προσδώσει στην εκλογική επιτυχία του ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν μάλιστα δεν καταγράφηκαν ούτε καν οι συσχετισμοί που ο ίδιος είχε θέσει ως προϋπόθεση επίτευξης της ανατροπής την οποία επεδίωκε. Δεν υπερκάλυψε το άθροισμα των ποσοστών ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να ανεβάζει τους τόνους και να επιδιώκει να διαμορφώσει συνθήκες παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου, αν και γνωρίζει ότι το μόνο που μπορεί να επιτύχει είναι να επηρεάσει αρνητικά τις ευνοϊκές για την οικονομία εξελίξεις των τελευταίων μηνών.

Δυστυχώς στην ίδια λογική δείχνει να παρασύρεται και η κυβέρνηση. Αν και από την Κυριακή το βράδυ θα έπρεπε να έχει στρέψει την προσοχή της στις προσπάθειες που οφείλει να καταβάλει για να αλλάξει το κλίμα, επιλέγει να παρασύρεται σε άγονες και άσκοπες αντιπαραθέσεις με την αξιωματική αντιπολίτευση, ως εάν αυτές είναι ικανές να συμβάλουν στην αντιμετώπιση των πολλών και σοβαρών προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας.

Η χώρα βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή. Και τα όσα με αιματηρές θυσίες κατακτήθηκαν επιβάλλεται να προστατευτούν. Είναι μια υποχρέωση για την οποία οι πάντες πρέπει να προσπαθήσουν. Τόσο οι κυβερνώντες όσο και οι αντιπολιτευόμενοι. Και εν πάση περιπτώσει όσοι και όποιοι εξ αυτών αντιλαμβάνονται ότι εκείνο που προέχει είναι το συμφέρον του λαού και του τόπου. Και όχι το κομματικό ή το στενά προσωπικό.

Τους έπιασε κρίση μεγαλοΪδεατισμου.

Μη διανοηθεί η κυβέρνηση να ορίσει Διοικητή  στην Τράπεζα της Ελλάδος και Επίτροπο στην Κομισιόν” δήλωσε μετά την έξοδο από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ανάμεσα σε διάφορα άλλα “μη διανοηθεί” ο κ. Αλέξης Τσίπρας.

 Την Κυριακή ψηφίσαμε για ευρωβουλευτές ,περιφερειάρχες και Δημάρχους και όχι για  την Εθνική Βουλή, όπου  η κυβέρνηση διαθέτει την απαιτούμενη πλειοψηφία( η οποία είναι πιθανόν να ενισχυθεί αν προκύψει θέμα  ψήφου εμπιστοσύνης καθώς τώρα πια εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν βλέπω και πολλούς άλλους πρόθυμους για πρόωρες εκλογές).

Επομένως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είναι λογικό να απαιτεί τη συναίνεση του για τα πρόσωπα που πρέπει  να καλύψουν κάποιες θεσμικές θέσεις;

Μήπως θυμάται ο κ. Τσίπρας στις προηγούμενες ευρωεκλογές  τέτοια εποχή πριν πέντε χρόνια, ποιο κόμμα ήρθε πρώτο; 

Το ΠΑΣΟΚ με 4 περίπου μονάδες από την Ν.Δ του Καραμανλή.

Λίγες μέρες μετά  ο Καραμανλής όρισε διάδοχο του Γκαργκάνα τον κ. Προβόπουλο. 
Άκουσε κανείς τον Παπανδρέου, να θέτει θέμα συνεννόησης με τον πρωθυπουργό ακόμα Καραμανλή, για τον ποιόν θα επιλέξει Διοικητή;

Αυτά και άλλα πολλά έχουν οδηγήσει στην απώλεια της ουσίας της πολιτικής.

Ψήφος κατά συνείδηση εν προκειμένω σημαίνει ότι, όταν ο συνδυασμός προτίμησής σου δεν περνάει στον β΄ γύρο, ψηφίζεις έναν από τους δύο μονομάχους (δήμαρχο, περιφερειάρχη), κατά συνείδηση.

Ομως, στην πραγματικότητα εννοείται, πάντοτε, ακριβώς αυτό; Μήπως λειτουργεί ενίοτε ως προκάλυμμα ανομολόγητων συμφωνιών; Συνήθως, όταν ένα κόμμα δεν μπορεί να επιβάλει τη γραμμή του για κάτι ενάντια στην ιδεολογία του, υπέρ κάποιου που έως χθες αντιμαχόταν, προτείνει την ψήφο κατά συνείδηση. Και φυσικά, συνήθως δεν το εννοεί. Αντίθετα, υπαινίσσεται αυτό που στην πραγματικότητα η ηγεσία του επιθυμεί, την προτίμηση σε εκείνον (ακόμη και τον ιδεολογικό εχθρό) που θα κατατροπώσει τον μεγαλύτερο πολιτικό του αντίπαλο.

Αλλά και μια στενή ερμηνεία του όρου πού οδηγεί; Σε ένα οχληρό παράδοξο. Διότι «ψήφος κατά συνείδηση» σημαίνει ότι υπάρχει και ψήφος που υπαγορεύεται από κάποιον άλλο, το κομματικό σύστημα, τον πολιτικό αρχηγό... Στην πραγματικότητα είναι σαν να παραδεχόμαστε ότι έχουμε δύο συνειδήσεις, την ατομική και την κομματική, που προφανώς δεν ταυτίζονται. Σαν να υπονοούμε ότι καλούμαστε να ψηφίσουμε κατά συνείδηση μόνο όταν το κόμμα το επιτρέπει. Αλλιώς ψηφίζουμε καθ’ υπαγόρευσιν, χωρίς ίχνος συνείδησης.

Αυτά και άλλα πολλά έχουν οδηγήσει στην απώλεια της ουσίας της πολιτικής. Απέμεινε μόνο η επικοινωνία της, που δεν μπορεί να της ξαναδώσει οξυγόνο γιατί δεν μπορεί να προτείνει άλλο από τη μάχη για την εξουσία, άλλο κριτήριο επιλογής εκτός από την ίδια τη νίκη.

Την ίδια στιγμή, ένας αριθμός πολιτών μοιάζει να απορροφούνται από συγκεκριμένου τύπου συλλογικότητες, οι οποίες τους κατευθύνουν περισσότερο με βάση τις συγκινήσεις, τα ένστικτα, τα πάθη, και λιγότερο με τον λόγο. Αυτά τα πλήθη, τα στρατιωτικοποιημένα, τα συσπειρωμένα γύρω από αμφιλεγόμενες μορφές ηγετών, για άλλη μια φορά στην ιστορία, καταρρίπτουν εδραιωμένες δημοκρατικές αξίες, παγιωμένες νίκες. Για παράδειγμα, θεωρούν ότι το άτομο δεν είναι αυτόνομο, αλλά ένα εργαλείο στα χέρια της ομάδας ή του έθνους.

Το αποτέλεσμα της Κυριακής πού θα «μας βγάλει»

Προφανώς, «μαζεύουν» τη «χαλαρή ψήφο» και άρα μειώνουν την εκλογική δυναμική των άλλων κομμάτων. Από την άλλη όμως, η μεν ΝΔ «ωραιοποιεί τα πράγματα» απέναντι σε μία δύσκολη πραγματικότητα που βιώνει η πλειονότητα των πολιτών, ο δε ΣΥΡΙΖΑ «καταστροφολογεί» με τρόπο όμως που φοβίζει την πλειονότητα, καθώς δεν υπάρχει σαφές εναλλακτικό σχέδιο χωρίς υψηλό ρίσκο. Θα ξέρουμε μετά το αποτέλεσμα της Κυριακής πού θα «μας βγάλει» αυτή η «πολιτική παραχάραξη» των ευρωεκλογών, που γενικά δεν συμφέρει τη χώρα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα, με αφορμή το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, δεν τίθεται θέμα αλλαγής κυβέρνησης! Αλλο πολιτικές συνέπειες και μηνύματα και άλλο θέμα κυβερνητικής ανατροπής. Υπάρχει θέμα σταθερότητας και ρίσκου για τη χώρα; Υπάρχει. Ομως, όχι με τον προεκλογικό τρόπο που τον θέτουν τα κόμματα του διπολισμού. Η σταθερότητα έχει κοινωνικές και πολιτικές προϋποθέσεις.

Οι κοινωνικές αφορούν την εξάντληση της οικονομικής αντοχής ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας, τη φτώχεια και τη μεγάλη ανεργία. Αν δεν υπάρξουν σοβαρές απαντήσεις σ' αυτά τα ζητήματα, η σταθερότητα «κρέμεται από μια κλωστή». Υπάρχει όμως αυτοτελώς και το θέμα της πολιτικής σταθερότητας που συνδέεται με τη στάση των κομμάτων. Η τεχνητή όξυνση βοηθάει; Η έλλειψη ύπαρξης ενός μίνιμουμ consensum για ορισμένα θέματα βοηθάει;

Και πώς θα υπάρξουν συνεργασίες χωρίς προγραμματικές συγκλίσεις και δεσμεύσεις που θα τηρούνται; Μια «διχαστική πολιτική αντίληψη» είναι μόνιμος «υπονομευτικός μηχανισμός» για τη σταθερότητα, όποιος κι αν κερδίσει το βράδυ των εκλογών. Αντιλαμβανόμαστε τις... «απλοποιήσεις» των προεκλογικών αναγκών, αλλά δυστυχώς όταν υπερβαίνουν ένα όριο, δημιουργούν «μόνιμες βλάβες»!

Αλισβερίσι να γίνεται .

Όσοι λοιπόν απέτυχαν  να περάσουν στον δεύτερο γύρο των εκλογών, έρχονται τώρα και ανάλογα ποιος βολεύει περισσότερο ή ποιόν αντιπαθούν λιγότερο και προτρέπουν στους ψηφοφόρους τους να ψηφίσουν. 

 Το... ενδεχόμενο να έχουν δική τους γνώμη , άποψη και προτίμηση οι ψηφοφόροι και να μην χρειάζονται νουθεσίες στις επιλογές τους, προφανώς και δεν τους περνάει από το νου.
 Κι αν τους περνάει, δεν δίνουν ιδιαίτερη σημασία γιατί στην ουσία αυτό που τους ενδιαφέρει πρωτίστως είναι να καταγραφεί η δήλωση στήριξης, έτσι ώστε να εξαργυρωθεί από τους ίδιους ή από την παράταξη σε μελλοντικό χρόνο. Αλισβερίσι να γίνεται δηλαδή. Προτροπή  στο “κοπάδι”για στήριξη στον μέχρι χθες αντίπαλο, στον οποίο  έσουρναν τα εξ αμάξης, απλά γιατί  η ενδεχόμενη εκλογή του, θα είναι το μικρότερο κακό .Κουβέντα φυσικά  για το αν ο υποδεικνυόμενος έχει τις ικανότητες και τα προσόντα για την διεκδικούμενη θέση, μια και αυτά αποδομήθηκαν και κονιορτοποιήθηκαν στο προηγούμενο διάστημα.

 Εξίσου βέβαια υποκριτική  είναι και η στάση  κάποιων άλλων χαμένων του πρώτου γύρου που  νίπτουν τα χείρας και...αποδεσμεύουν του ψηφοφόρους να ενεργήσουν κατά βούληση, ομολογώντας έτσι, ότι πριν τους είχαν “δεσμευμένους” και με ελεγχόμενη βούληση!

Φαινόμενα κατάπτωσης της λειτουργίας της Δημοκρατίας τα οποία δυστυχώς δεν τα συναντούμε μόνο σε προεκλογικές περιόδους όπου το κυνήγι της ψήφου έχει σαν όπλο το χάιδεμα των ψηφοφόρων. Ψηφοφόροι που για λίγες μέρες είναι στο απυρόβλητο και αντιμετωπίζονται ως ιερές αγελάδες  της Ινδίας και ό,τι κι αν κάνουν είναι...δικαιολογημένο.

Κάνε αυτό που νιώθεις και άσε τις ενοχές σε αυτούς που έχουν επιβάλλει αυτή την πολιτική.

 Εάν οι Έλληνες δεν μιλήσουν τώρα, εκείνοι - ξένοι και εγχώριοι - που χαράζουν, επιβάλλουν και εφαρμόζουν την πολιτική της λιτότητας, του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας (βλέπε τι γίνεται με τις παραλίες, ξεπουλάνε ολόκληρα νησιά), της διάλυσης του κοινωνικού κράτους και πάει λέγοντας θα εισπράξουν την αφωνία ως συναίνεση. Ότι μπορούμε κι άλλο να αντέξουμε, άρα ας γίνει πιο έντονη αυτή η πίεση.

Όταν πονάς και δεν μιλάς τότε ο πόνος θα γίνει αφόρητος και το πρόβλημα μεγαλύτερο και άλυτο. Αφήστε που μετά μπορεί να σου πει και κάποιος «εσύ φταις, δεν μίλησες ποτέ». Ακόμα χειρότερα: Η ψήφος δεν είναι ουδέτερη, ειδικά όταν τα πράγματα είναι αρκετά έντονα: Ή εγκρίνεις ή αποδοκιμάζεις αυτό που γίνεται. Δικαιολογίες του τύπου «να, ξέρετε, δεν μου αρέσει, αλλά τι να κάνω» δεν έχουν σημασία. Κάνε αυτό που νιώθεις και άσε τις ενοχές σε αυτούς που έχουν επιβάλλει αυτή την πολιτική.

Ας μεταφέρουμε σε αυτούς το πρόβλημα για το τι θα γίνει και τι θα κάνουν την επόμενη μέρα. Γιατί είναι σαφές τι θα κάνουν, εάν δουν ότι εγκρίνονται οι επιλογές τους. Είναι σαν να βλέπω τη Μέρκελ το βράδυ των εκλογών. Είναι φανερό τι θα πει εάν οι κάλπες των ευρωεκλογών βγάλουν ένα «ναι» στις πολιτικές της. «Τούτοι δω αντέχουν, δώστους κι άλλο κάρβουνο, το αξίζουν» θα είναι το περιπαικτικό ύφος της. 

Οι πολίτες δεν υπέκυψαν στα πολωτικά διλήμματα.

Είναι σαφές ότι οι πολίτες δεν υπέκυψαν στα πολωτικά διλήμματα που τέθηκαν τις τελευταίες ιδιαίτερα εβδομάδες και επιβράβευσαν ή απέρριψαν υποψηφίους ανάλογα κυρίως με το έργο τους και όχι με βάση την κομματική τους ταυτότητα.

Οι κομματικοί συσχετισμοί, όπως τουλάχιστον προκύπτουν από την ψήφο του πρώτου γύρου των εκλογών, δεν θέτουν υπό αμφισβήτηση την πολιτική σταθερότητα της χώρας. Είναι φανερό όμως ότι οι πολίτες επιθυμούν την αξιοποίηση των πιο ικανών στελεχών,ότι αναζητούν την ανανέωση του πολιτικού και αυτοδιοικητικού προσωπικού. Τόσο η κυβέρνηση, όσο και η αντιπολίτευση οφείλουν να πάρουν υπόψη τους αυτό το μήνυμα.

Οφείλουν ακόμα να αντιληφθούν ότι η ακραία πόλωση δεν βοηθά τελικά κανένα. Ας εξαντλήσουν λοιπόν τη δημιουργικότητα τους, μέχρι την κάλπη της επόμενης Κυριακής σε μια αντιπαράθεση ουσίας, για τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη, για το πώς μπορεί να αξιοποιηθούν καλύτερα οι παραγωγικές δυνάμεις της χώρας για να βγούμε όσο πιο γρήγορα γίνεται από την κρίση και ας αφήσουν στην άκρη τις διχαστικές και όπως αποδεικνύεται, αναποτελεσματικές αντιπαραθέσεις.