Αυτά και άλλα πολλά έχουν οδηγήσει στην απώλεια της ουσίας της πολιτικής.

Ψήφος κατά συνείδηση εν προκειμένω σημαίνει ότι, όταν ο συνδυασμός προτίμησής σου δεν περνάει στον β΄ γύρο, ψηφίζεις έναν από τους δύο μονομάχους (δήμαρχο, περιφερειάρχη), κατά συνείδηση.

Ομως, στην πραγματικότητα εννοείται, πάντοτε, ακριβώς αυτό; Μήπως λειτουργεί ενίοτε ως προκάλυμμα ανομολόγητων συμφωνιών; Συνήθως, όταν ένα κόμμα δεν μπορεί να επιβάλει τη γραμμή του για κάτι ενάντια στην ιδεολογία του, υπέρ κάποιου που έως χθες αντιμαχόταν, προτείνει την ψήφο κατά συνείδηση. Και φυσικά, συνήθως δεν το εννοεί. Αντίθετα, υπαινίσσεται αυτό που στην πραγματικότητα η ηγεσία του επιθυμεί, την προτίμηση σε εκείνον (ακόμη και τον ιδεολογικό εχθρό) που θα κατατροπώσει τον μεγαλύτερο πολιτικό του αντίπαλο.

Αλλά και μια στενή ερμηνεία του όρου πού οδηγεί; Σε ένα οχληρό παράδοξο. Διότι «ψήφος κατά συνείδηση» σημαίνει ότι υπάρχει και ψήφος που υπαγορεύεται από κάποιον άλλο, το κομματικό σύστημα, τον πολιτικό αρχηγό... Στην πραγματικότητα είναι σαν να παραδεχόμαστε ότι έχουμε δύο συνειδήσεις, την ατομική και την κομματική, που προφανώς δεν ταυτίζονται. Σαν να υπονοούμε ότι καλούμαστε να ψηφίσουμε κατά συνείδηση μόνο όταν το κόμμα το επιτρέπει. Αλλιώς ψηφίζουμε καθ’ υπαγόρευσιν, χωρίς ίχνος συνείδησης.

Αυτά και άλλα πολλά έχουν οδηγήσει στην απώλεια της ουσίας της πολιτικής. Απέμεινε μόνο η επικοινωνία της, που δεν μπορεί να της ξαναδώσει οξυγόνο γιατί δεν μπορεί να προτείνει άλλο από τη μάχη για την εξουσία, άλλο κριτήριο επιλογής εκτός από την ίδια τη νίκη.

Την ίδια στιγμή, ένας αριθμός πολιτών μοιάζει να απορροφούνται από συγκεκριμένου τύπου συλλογικότητες, οι οποίες τους κατευθύνουν περισσότερο με βάση τις συγκινήσεις, τα ένστικτα, τα πάθη, και λιγότερο με τον λόγο. Αυτά τα πλήθη, τα στρατιωτικοποιημένα, τα συσπειρωμένα γύρω από αμφιλεγόμενες μορφές ηγετών, για άλλη μια φορά στην ιστορία, καταρρίπτουν εδραιωμένες δημοκρατικές αξίες, παγιωμένες νίκες. Για παράδειγμα, θεωρούν ότι το άτομο δεν είναι αυτόνομο, αλλά ένα εργαλείο στα χέρια της ομάδας ή του έθνους.

Το αποτέλεσμα της Κυριακής πού θα «μας βγάλει»

Προφανώς, «μαζεύουν» τη «χαλαρή ψήφο» και άρα μειώνουν την εκλογική δυναμική των άλλων κομμάτων. Από την άλλη όμως, η μεν ΝΔ «ωραιοποιεί τα πράγματα» απέναντι σε μία δύσκολη πραγματικότητα που βιώνει η πλειονότητα των πολιτών, ο δε ΣΥΡΙΖΑ «καταστροφολογεί» με τρόπο όμως που φοβίζει την πλειονότητα, καθώς δεν υπάρχει σαφές εναλλακτικό σχέδιο χωρίς υψηλό ρίσκο. Θα ξέρουμε μετά το αποτέλεσμα της Κυριακής πού θα «μας βγάλει» αυτή η «πολιτική παραχάραξη» των ευρωεκλογών, που γενικά δεν συμφέρει τη χώρα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα, με αφορμή το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, δεν τίθεται θέμα αλλαγής κυβέρνησης! Αλλο πολιτικές συνέπειες και μηνύματα και άλλο θέμα κυβερνητικής ανατροπής. Υπάρχει θέμα σταθερότητας και ρίσκου για τη χώρα; Υπάρχει. Ομως, όχι με τον προεκλογικό τρόπο που τον θέτουν τα κόμματα του διπολισμού. Η σταθερότητα έχει κοινωνικές και πολιτικές προϋποθέσεις.

Οι κοινωνικές αφορούν την εξάντληση της οικονομικής αντοχής ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας, τη φτώχεια και τη μεγάλη ανεργία. Αν δεν υπάρξουν σοβαρές απαντήσεις σ' αυτά τα ζητήματα, η σταθερότητα «κρέμεται από μια κλωστή». Υπάρχει όμως αυτοτελώς και το θέμα της πολιτικής σταθερότητας που συνδέεται με τη στάση των κομμάτων. Η τεχνητή όξυνση βοηθάει; Η έλλειψη ύπαρξης ενός μίνιμουμ consensum για ορισμένα θέματα βοηθάει;

Και πώς θα υπάρξουν συνεργασίες χωρίς προγραμματικές συγκλίσεις και δεσμεύσεις που θα τηρούνται; Μια «διχαστική πολιτική αντίληψη» είναι μόνιμος «υπονομευτικός μηχανισμός» για τη σταθερότητα, όποιος κι αν κερδίσει το βράδυ των εκλογών. Αντιλαμβανόμαστε τις... «απλοποιήσεις» των προεκλογικών αναγκών, αλλά δυστυχώς όταν υπερβαίνουν ένα όριο, δημιουργούν «μόνιμες βλάβες»!

Αλισβερίσι να γίνεται .

Όσοι λοιπόν απέτυχαν  να περάσουν στον δεύτερο γύρο των εκλογών, έρχονται τώρα και ανάλογα ποιος βολεύει περισσότερο ή ποιόν αντιπαθούν λιγότερο και προτρέπουν στους ψηφοφόρους τους να ψηφίσουν. 

 Το... ενδεχόμενο να έχουν δική τους γνώμη , άποψη και προτίμηση οι ψηφοφόροι και να μην χρειάζονται νουθεσίες στις επιλογές τους, προφανώς και δεν τους περνάει από το νου.
 Κι αν τους περνάει, δεν δίνουν ιδιαίτερη σημασία γιατί στην ουσία αυτό που τους ενδιαφέρει πρωτίστως είναι να καταγραφεί η δήλωση στήριξης, έτσι ώστε να εξαργυρωθεί από τους ίδιους ή από την παράταξη σε μελλοντικό χρόνο. Αλισβερίσι να γίνεται δηλαδή. Προτροπή  στο “κοπάδι”για στήριξη στον μέχρι χθες αντίπαλο, στον οποίο  έσουρναν τα εξ αμάξης, απλά γιατί  η ενδεχόμενη εκλογή του, θα είναι το μικρότερο κακό .Κουβέντα φυσικά  για το αν ο υποδεικνυόμενος έχει τις ικανότητες και τα προσόντα για την διεκδικούμενη θέση, μια και αυτά αποδομήθηκαν και κονιορτοποιήθηκαν στο προηγούμενο διάστημα.

 Εξίσου βέβαια υποκριτική  είναι και η στάση  κάποιων άλλων χαμένων του πρώτου γύρου που  νίπτουν τα χείρας και...αποδεσμεύουν του ψηφοφόρους να ενεργήσουν κατά βούληση, ομολογώντας έτσι, ότι πριν τους είχαν “δεσμευμένους” και με ελεγχόμενη βούληση!

Φαινόμενα κατάπτωσης της λειτουργίας της Δημοκρατίας τα οποία δυστυχώς δεν τα συναντούμε μόνο σε προεκλογικές περιόδους όπου το κυνήγι της ψήφου έχει σαν όπλο το χάιδεμα των ψηφοφόρων. Ψηφοφόροι που για λίγες μέρες είναι στο απυρόβλητο και αντιμετωπίζονται ως ιερές αγελάδες  της Ινδίας και ό,τι κι αν κάνουν είναι...δικαιολογημένο.

Κάνε αυτό που νιώθεις και άσε τις ενοχές σε αυτούς που έχουν επιβάλλει αυτή την πολιτική.

 Εάν οι Έλληνες δεν μιλήσουν τώρα, εκείνοι - ξένοι και εγχώριοι - που χαράζουν, επιβάλλουν και εφαρμόζουν την πολιτική της λιτότητας, του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας (βλέπε τι γίνεται με τις παραλίες, ξεπουλάνε ολόκληρα νησιά), της διάλυσης του κοινωνικού κράτους και πάει λέγοντας θα εισπράξουν την αφωνία ως συναίνεση. Ότι μπορούμε κι άλλο να αντέξουμε, άρα ας γίνει πιο έντονη αυτή η πίεση.

Όταν πονάς και δεν μιλάς τότε ο πόνος θα γίνει αφόρητος και το πρόβλημα μεγαλύτερο και άλυτο. Αφήστε που μετά μπορεί να σου πει και κάποιος «εσύ φταις, δεν μίλησες ποτέ». Ακόμα χειρότερα: Η ψήφος δεν είναι ουδέτερη, ειδικά όταν τα πράγματα είναι αρκετά έντονα: Ή εγκρίνεις ή αποδοκιμάζεις αυτό που γίνεται. Δικαιολογίες του τύπου «να, ξέρετε, δεν μου αρέσει, αλλά τι να κάνω» δεν έχουν σημασία. Κάνε αυτό που νιώθεις και άσε τις ενοχές σε αυτούς που έχουν επιβάλλει αυτή την πολιτική.

Ας μεταφέρουμε σε αυτούς το πρόβλημα για το τι θα γίνει και τι θα κάνουν την επόμενη μέρα. Γιατί είναι σαφές τι θα κάνουν, εάν δουν ότι εγκρίνονται οι επιλογές τους. Είναι σαν να βλέπω τη Μέρκελ το βράδυ των εκλογών. Είναι φανερό τι θα πει εάν οι κάλπες των ευρωεκλογών βγάλουν ένα «ναι» στις πολιτικές της. «Τούτοι δω αντέχουν, δώστους κι άλλο κάρβουνο, το αξίζουν» θα είναι το περιπαικτικό ύφος της. 

Οι πολίτες δεν υπέκυψαν στα πολωτικά διλήμματα.

Είναι σαφές ότι οι πολίτες δεν υπέκυψαν στα πολωτικά διλήμματα που τέθηκαν τις τελευταίες ιδιαίτερα εβδομάδες και επιβράβευσαν ή απέρριψαν υποψηφίους ανάλογα κυρίως με το έργο τους και όχι με βάση την κομματική τους ταυτότητα.

Οι κομματικοί συσχετισμοί, όπως τουλάχιστον προκύπτουν από την ψήφο του πρώτου γύρου των εκλογών, δεν θέτουν υπό αμφισβήτηση την πολιτική σταθερότητα της χώρας. Είναι φανερό όμως ότι οι πολίτες επιθυμούν την αξιοποίηση των πιο ικανών στελεχών,ότι αναζητούν την ανανέωση του πολιτικού και αυτοδιοικητικού προσωπικού. Τόσο η κυβέρνηση, όσο και η αντιπολίτευση οφείλουν να πάρουν υπόψη τους αυτό το μήνυμα.

Οφείλουν ακόμα να αντιληφθούν ότι η ακραία πόλωση δεν βοηθά τελικά κανένα. Ας εξαντλήσουν λοιπόν τη δημιουργικότητα τους, μέχρι την κάλπη της επόμενης Κυριακής σε μια αντιπαράθεση ουσίας, για τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη, για το πώς μπορεί να αξιοποιηθούν καλύτερα οι παραγωγικές δυνάμεις της χώρας για να βγούμε όσο πιο γρήγορα γίνεται από την κρίση και ας αφήσουν στην άκρη τις διχαστικές και όπως αποδεικνύεται, αναποτελεσματικές αντιπαραθέσεις.

Καλούμαστε να επιλέξουμε τους αυτοδιοικητικούς μας άρχοντες. Δημάρχους και περιφερειάρχες.

Η ΩΡΑ της (πρώτης) κάλπης έφτασε. Καικαλούμ αστε να επιλέξουμε τους αυτοδιοικητικούς μας άρχοντες. Δημάρχους και περιφερειάρχες. Μέσα όμως σ' ένα κλίμα έντονα φορτισμένο από πολιτικά μηνύματα και διλήμματα που απειλούν να νοθεύσουν την ιδιαιτερότητα της συγκεκριμένης εκλογικής αναμέτρησης.

ΔΕΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ, φυσικά, για πρώτη φορά. Αντίθετα είναι διαχρονικό το φαινόμενο της πολιτικής εκμετάλλευσης των επιλογών του εκλογικού σώματος για τη διαμόρφωση του αυτοδιοικητικού χάρτη. Κι αυτό παρόλο που με τα χρόνια αποδεικνύεται πως οι προτιμήσεις των πολιτών στρέφονται όλο και περισσότερο σε ανεξάρτητους υποψηφίους, οι οποίοι άσχετα από την ιδεολογικοπολιτική τοποθέτησή τους δεν αποτελούν καθαρά κομματικές υποψηφιότητες.

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ δεν επιλέγουμε κόμματα. Αυτό θα γίνει την άλλη Κυριακή, στο πλαίσιο της αναμέτρησης για το Ευρωκοινοβούλιο. Μεθαύριο εκλέγουμε δημάρχους και περιφερειάρχες. Που σημαίνει πως η δουλειά την οποία καλούνται να φέρουν σε πέρας επηρεάζεται πρωτίστως από τις προσωπικές τους ικανότητες και την αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητά τους και όχι από τη στήριξη του ενός ή του άλλου κόμματος και των σκοπιμοτήτων που αυτό θέλει να υπηρετήσει.

Η ΧΩΡΑ κάνει ένα νέο ξεκίνημα. Ούτως ή άλλως, όποια κι αν είναι η κομματική τοποθέτηση του κάθε ψηφοφόρου, εκείνο που προέχει είναι η επιθυμία όλων να διαμορφωθούν αξιοκρατικά θεσμοί και μηχανισμοί, οι οποίοι θα λειτουργούν για την προαγωγή και την προστασία των συμφερόντων των πολιτών.

Το πολιτικό κλίμα πάντως είναι περίπου σχηματισμένο: πό­λωση, αλλά όχι ακραίας μορφής.

Η πρώτη Κυριακή των αυτοδιοικητικών εκλογών λέγεται ότι θα επηρεάσει το κλίμα της εβδομάδας πριν από την ευρωκάλπη, κάτι που όντως είναι πολύ πιθανό, αν το απο­τέλεσμα αυτό δίνει ξεκάθαρο «αέρα» σε κάποιο από τα πολιτικά κόμματα.
 
Το πολιτικό κλίμα πάντως είναι περίπου σχηματισμένο: πό­λωση, αλλά όχι ακραίας μορφής. Όμως αυτό που όλοι αδυνατούν να διαγνώσουν και να αποτυπώσουν, είναι οι διαθέσεις της κοινωνίας. Αυτές παραμένουν δυσανάγνω­στες και αποτελούν πηγή ανησυχίας για όλα σχεδόν τα κομματικά επιτελεία, για διαφορετικούς λόγους ανά περίπτωση, καθώς ακόμη και στις δημοσκοπήσεις τα ανά εταιρεία αποτελέσματα ποικίλλουν.
 
Οι περισσότεροι πιστεύουν, ίσως όχι άδικα, ότι αυτές οι ευρωεκλογές μοιάζουν με τις βουλευτικές του Μαΐου του 2012, όταν η «βουβή» οργή έφερε μια από τις πιο απροσδόκητες ανατροπές της σύγχρονης εκλογικής Ιστορίας της χώρας, καθώς αποκαθήλωσε το ΠΑΣΟΚ και έφερε σε θέση αξιωματικής αντιπολίτευσης τον ΣΥΡΙΖΑ.